Τον τελευταίο καιρό, σε αρκετά γήπεδα της Ευρώπης σηκώνονται πανό συμπαράστασης σε κάποιον Παβλιουτσένκο. Δεν πρόκειται φυσικά για τον διεθνή Ρώσο ποδοσφαιριστή της Λοκομοτίβ Μόσχας, Ρομάν Παβλιουτσένκο, αλλά για τον οπαδό της Ντιναμό Κιέβου, Σεργκέι, ο οποίος καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκισης μαζί με τον πατέρα του για ένα έγκλημα που δεν αποδείχθηκε ποτέ ότι διέπραξε…
Οι κόντρες ανάμεσα σε ομάδες και ultra group, πολλές φορές παραμερίζουν για θέματα που αφορούν οπαδούς και θα μπορούσαν να είχαν συμβεί στον καθένα. Το είδαμε με τον άτυχο Γκαμπριέλε που σκοτώθηκε από σφαίρες αστυνομικού και τους οπαδούς της Λάτσιο και της Ρόμα, για παράδειγμα, όπως και για την τραγωδία του Χίλσμπορο και την στήριξη στους οπαδούς της Λίβερπουλ από άλλες ομάδες. Το ίδιο συμβαίνει στην Ανατολική Ευρώπη με τον Παβλιουτσένκο…
Από μικρός υποστήριζε φανατικά την Ντιναμό Κιέβου. Μεγαλώνοντας, μπήκε σταδιακά στους οργανωμένους οπαδούς της, κάνοντάς την ένα κομμάτι της ζωής του. Τα προβλήματά του με τον νόμο όμως δεν οφείλονται σε επεισόδια ή σε κάτι που να σχετίζεται με την αγάπη του για την Ντιναμό. Η γειτονιά του Σεργκέι στο Κίεβο μπήκε στο μάτι της ολλανδικής επενδυτικής εταιρείας Gooyoord BV, η οποία αποφάσισε να αγοράσει το συγκρότημα κατοικιών για να το μετατρέψει σε πολυτελή γραφεία.
Ένα από αυτά τα διαμερίσματα, ήταν της οικογένειας του Παβλιουτσένκο, η οποία δεν ήταν διατεθειμένη να το παραχωρήσει παρά την αποζημίωση. Η εταιρεία πίεσε καταστάσεις, το θέμα κράτησε αρκετά χρόνια και τελικά ένα πρωί, στην πόρτα του σπιτιού βρέθηκε ο δικαστικός επιμελητής με απόφαση έξωσης. Ο δικαστής Σεργκέι Ζουμπκόφ είχε τελικά αποφασίσει υπέρ της εταιρείας. Η οικογένεια του οπαδού προσπάθησε να προσεγγίσει πολιτικούς και να τραβήξει το ενδιαφέρον στην περίπτωσή της, σε μία προσπάθεια να αλλάξει την απόφαση.
Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό. Και τον Μάιο του 2011 έγινε το περιστατικό που έμελλε να αλλάξει άρδην τη ζωή του Σεργκέι και της οικογένειάς του. Ο δικαστής Ζουμπκόφ βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, δύο άνδρες, ο ένας εκ των οποίων σε αναπηρικό καροτσάκι μπήκαν στο κτήριο που έμενε και έφυγαν τρέχοντας, με το καροτσάκι να έχει εξαφανιστεί! Οι υποψίες αμέσως έπεσαν στους Παβλιουτσένκο. Ο Σεργκέι και ο πατέρας του, Ντιμίτρι, αρχικά προσήχθησαν. Δεν βγήκαν όμως ποτέ από το κελί.
Kανείς από τους έξι μάρτυρες δεν αναγνώρισε τους δύο άνδρες. Κάποιος μάλιστα, ο οποίος θεωρούταν μάρτυρας-κλειδί, είπε στην αστυνομία ότι το χρώμα του δέρματος των δραστών ήταν διαφορετικό. Ο Ντιμίτρι μίλησε για τις τακτικές που ακολουθήθηκαν για να τους κάνουν να ομολογήσουν: «Με πήγαιναν από το ένα δωμάτιο στο άλλο, κανείς μάρτυρας δεν με αναγνώρισε ποτέ. Στη συνέχεια, ένας υψηλός αξιωματούχος της αστυνομίας μου πρότεινε ότι αν παραδεχτώ το φόνο, θα άφηναν την οικογένειά μου ήσυχη. Αν συνέβαινε αυτό, θα καταδικαζόμουν σε 10 χρόνια φυλάκιση και θα έβγαινα με περιοριστικούς όρους στα 5».
Εν τέλει, χωρίς να ομολογήσουν και εν μέσω αμφιβολιών, ο Ντιμίτρι καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και ο Σεργκέι σε 13 χρόνια! Η αστυνομία χρησιμοποίησε ως στοιχεία κάτι αντικείμενα σαν σφαίρες που βρέθηκαν στο αμάξι του πατέρα, χωρίς κανείς να ξέρει πως. Ειδικός στα αποτυπώματα δήλωσε άγνοια για τον τρόπο που η αστυνομία κατάφερε να τα πάρει από τον τόπο του εγκλήματος, αφού δεν υπήρξε αντικείμενο που να βρίσκονται πάνω του, ενώ ο συνήγορος της οικογένειας προσκόμισε στοιχεία από την τηλεφωνική εταιρεία που αποδείκνυαν ότι την ώρα του φόνου, ο μεγάλος Παβλιουτσένκο μιλούσε στο τηλέφωνο. Οι οπαδοί της Ντιναμό, στους οποίους ανήκει ο μικρός Παβλιουτσένκο, ανέλαβαν δράση. Ο σύντροφός τους βρισκόταν στη φυλακή και δεν μπορούσαν να το αφήσουν να περάσει έτσι.
Ξεκίνησαν να εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στους δύο άνδρες με πανό και συνθήματα και κατάφεραν να συμπαρασύρουν και Ultras άλλων ομάδων στο σκοπό τους. Το θέμα τους δεν είναι το αν έκαναν ή όχι το έγκλημα, αλλά το ότι καταδικάστηκαν χωρίς αποδείξεις και χωρίς να τους αναγνωρίσει κανείς μάρτυρας.
Το φαινόμενο ξεπέρασε γρήγορα τα ουκρανικά σύνορα. Οπαδοί της Πόρτο, της Ρούμπιν Καζάν, της Ναφτάν από τη Λευκορωσία, της Ντιναμό Μόσχας, της Αούστρια Βιένης, της Μέταλουργκ Ζαπορίζγια, της Σπαρτάκ Μόσχας, της Ζίμπρου και της Ντάσια από τη Μολδαβία, της Ζαλγκίρις από τη Λιθουανία, της Πετρολούλ από τη Ρουμανία, της Μπερόε από τη Βουλγαρία, της Ντιναμό Μινσκ, της Άρσεναλ Κιέβου και άλλοι εκφράζουν με πανό και γκράφιτι την αλληλεγγύη τους στους Παβλιουτσένκο.
Οι περισσότεροι μάλιστα διαμαρτύρονται γυρνώντας πλάτη προς τον αγωνιστικό χώρο και φέρνοντας τα χέρια τους πίσω από το κεφάλι, σαν σε σύλληψη. Οπαδοί της ρουμανικής Πετρολούλ, μάλιστα, παρεμποδίστηκαν από τις αρχές στο να περάσουν στο γήπεδο ανάλογο πανό. Ανάλογο μήνυμα είδαμε και στο ματς με τον ΠΑΟΚ από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού.
Ο αγώνας των Ultras συνεχίζεται και είναι εκπληκτικό το πως τέτοιες περιπτώσεις καταφέρνουν να φέρουν κοντά ανθρώπους από όλη την Ανατολική Ευρώπη και όχι μόνο. Ακόμα και αυτούς που έχουν απέναντί τους στα γήπεδα. Κατανοούν απόλυτα ότι στη θέση του Παβλιουτσένκο, θα μπορούσε να είναι ο καθένας που έρχεται αντιμέτωπος με το καθεστώς…
Αξίζει να δείτε το video, με μία επιλογή του youtube μπαίνουν και υπότιτλοι.
Πηγή: othersidefootball