Οι υπογράφοντες/ουσες της παρούσας δήλωσης προέρχονται από μια μακρά παράδοση φοιτητικού ακτιβισμού στα ιρανικά πανεπιστήμια, η οποία διαμορφώθηκε μέσα από τα συμβούλια συντεχνιών και τα ανεξάρτητα δίκτυα φοιτητών που αναδύθηκαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες ως απάντηση στις διαρκείς μορφές καταστολής του φοιτητικού κινήματος. Ανώνυμοι/ες για λόγους ασφάλειας, αλλά σταθερά παρόντες/παρούσες στους αγώνες, εκπροσωπούν τη συνέχεια ορισμένων από τις πιο μαχητικές και πολιτικά συνειδητοποιημένες τάσεις του φοιτητικού κινήματος, που κατάφεραν να διατηρήσουν την αυτονομία τους υπό πίεση. Η συλλογική τους φωνή, έστω και εκτός επίσημων θεσμών, εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις βασικές κριτικές δυνάμεις του πανεπιστημιακού χώρου στο Ιράν.
Κείμενο:
Για χρόνια, οι εξουσιαστές φοβούνταν το πανεπιστήμιο και προσπαθούσαν να το συντρίψουν και να το εξαντλήσουν μέσω της καταστολής. Σήμερα, οι κρίσεις έχουν στoιβαχτεί η μία πάνω στην άλλη: φτώχεια, ανισότητα, ταξική καταπίεση, καταπίεση στη βάση του φύλου, καταπίεση εθνοτικών κοινοτήτων, κρίσεις νερού και περιβάλλοντος. Όλα αυτά είναι άμεσα αποτελέσματα ενός διεφθαρμένου και παρακμάζοντος συστήματος – η γυμνή ενσάρκωση μιας πολιτικής καταστολής, της οποίας η αιμοδιψής όψη έχει γίνει όλο και πιο εμφανής, ειδικά μετά τα διάφορα κοινωνικά κινήματα, με πιο έντονο το κίνημα του Νοεμβρίου 2019 και την εξέγερση «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία».
Η πολιτική του κράτους απέναντι στο πανεπιστήμιο ακολουθεί το ίδιο καταπιεστικό μοτίβο: το απογυμνώνει από κάθε πολιτικό και κριτικό στοιχείο και το μετατρέπει σε έναν ευνουχισμένο χώρο όπου οι μισθοφόροι της παραστρατιωτικής οργάνωσης Μπασίτζ ( بسيج ; κυριολεκτικά: κινητοποίηση) κάνουν ό,τι θέλουν. Οι αδιάκοπες προσπάθειες του Υπουργείου Επιστημών και των διοικήσεων των πανεπιστημίων να εμπορευματοποιήσουν την εκπαίδευση και να εξαλείψουν όλες τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας έχουν ως στόχο να μετατρέψουν το πανεπιστήμιο από ένα πολιτικό, κοινωνικά ενεργό ίδρυμα σε μια παθητική οικονομική επιχείρηση. Ωστόσο, παρά όλα αυτά, το πανεπιστήμιο μας υπενθύμισε για άλλη μια φορά ότι αντιτίθεται στον δεσποτισμό και ότι, στις πιο σκοτεινές καμπές της ιστορίας – είτε υπό τη μοναρχία του Παχλαβί είτε υπό την Ισλαμική Κηδεμονία – βγήκε με τιμή από τη δοκιμασία της ελευθερίας και της ισότητας. Το πανεπιστήμιο υπήρξε πάντα ένα σταθερό φράγμα ενάντια σε κάθε μορφή αντιδραστικού αρχαϊκού θεσμού, και έχει κάνει την κραυγή του για πρόοδο να ακούγεται κάθε μέρα πιο δυνατά.
Ο φοιτητής είναι το παιδί αυτής της ιστορίας. Είναι λοιπόν φυσικό να αναδύονται από την καρδιά του πανεπιστημίου συνθήματα όπως «Ούτε Παχλάβι ούτε Ανώτατος Ηγέτης, ελευθερία και ισότητα» και να αντηχεί με τόση δύναμη το «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Αν και αυτές οι πιέσεις έχουν επιβραδύνει την ανάπτυξη του ελεύθερου διαλόγου και της ριζοσπαστικής κριτικής – και έχουν επανειλημμένα αναστείλει ακόμη και τις συζητήσεις για τη διάκριση των φύλων και το δικαίωμα στην ελεύθερη ζωή – δεν έχουν πετύχει τη φίμωση τους. Σήμερα, το πανεπιστήμιο είναι η καρδιά της σύνδεσης μεταξύ διαφορετικών ιδεών. Το πανεπιστήμιο και οι φοιτητές δεν υποκλίνονται σε καμία εξουσία. Οι σφιγμένες γροθιές που φωνάζουν «Θάνατος στη δικτατορία» απευθύνονται σε κάθε μορφή αυταρχισμού και δικτατορικής διακυβέρνησης, παρούσας ή φανταστικής.
Σήμερα, το πανεπιστήμιο στέκεται και πάλι στο πλευρό του λαού, ενάντια στις ψευδείς διχοτομίες, επιβεβαιώνοντας το ίδιο ιστορικό «Όχι» της εξέγερσης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι η αλληλεγγύη του λαού της χώρας ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία, τη μοναρχία Παχλαβί και τους Μοτζαχεντίν του Ιράν.Είναι εδώ που παίρνει μορφή η έννοια του να είσαι η φωνή του λαού. Ωστόσο, αυτή η αλληλεγγύη δεν πρέπει να στερεί από το πανεπιστήμιο τη δυνατότητα να εκφράζει τη δική του φωνή. Προσπαθούμε, μέσω ενός εσωτερικού διαλόγου, να καταλήξουμε σε θετικές διαστάσεις και μια συλλογική φαντασία για το αύριο του Ιράν – ένα αύριο στο οποίο η ελευθερία και η ισότητα θα συμβαδίζουν, και στο οποίο η απελευθέρωση των γυναικών και το τέλος της καταπίεσης των φύλων θα είναι οι κινητήριες δυνάμεις της αλλαγής. Αλλαγές που θα επέλθουν μέσω δημοκρατικών θεσμών, παράλληλα με την αποδυνάμωση των δομών κυριαρχίας και εκμετάλλευσης. Ένα αύριο που θα έρθει χωρίς τις αρχές και τους λόγους του κηδεμονίας της νομομάθειας [velayat-e faqih], της υποχρεωτικής μαντίλας και των εκτελέσεων – και στο οποίο θα βιώσουμε την απτή υλοποίηση της ελευθερίας και της ισότητας.
Το φοιτητικό κίνημα, με μετασχηματιστική φαντασία, επιδιώκει ένα μέλλον απαλλαγμένο από δεσποτισμό και δεν θα υποκύψει σε καμία μορφή αυταρχισμού. Σήμερα, η πορεία μας προς τα εμπρός απαιτεί ένα νέο όραμα.
Οι κρίσεις που αντιμετωπίζει η κοινωνία και η ανικανότητα όλων των ομάδων της αντιπολίτευσης στην Ισλαμική Δημοκρατία μας έχουν φέρει σε ένα σημείο όπου υποστηρίζουμε ότι το φοιτητικό κίνημα απαιτεί θετική δράση. Αυτό σημαίνει να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της εποχής, να ευθυγραμμιστούμε με τις απαιτήσεις του κόσμου και των διαφόρων κοινωνικών ομάδων και να διαμορφώσουμε τις διαδικασίες για την εκπλήρωσή τους.
Λαέ του Ιράν! Σήμερα, πρέπει όλοι να είμαστε ενωμένοι στο «Όχι» μας προς την Ισλαμική Δημοκρατία. Κανείς δεν ξέρει τι μας επιφυλάσσει το αύριο και καμία δύναμη δεν θα καθορίσει τη μοίρα μας. Αλλά ένα είναι σίγουρο: ήρθε η ώρα να κινηθούμε, ήρθε η ώρα να δράσουμε. Πρέπει να ξεσηκωθούμε και να γράψουμε το πεπρωμένο μας με τα ίδια μας τα χέρια.
Παιδιά του Ιράν
Από τους δρόμους του πανεπιστημίου
