Τον δημόσιο έλεγχο του δημόσιου χρέους και την αναδιάρθρωσή του σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέσα από την επιλεκτική ακύρωση μέρους του ζητά το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην διακήρυξή της η οποία παρουσιάστηκε σήμερα το μεσημέρι σε συνέντευξη τύπου που έδωσε ο Συνασπισμός.
Εν όψει της αυριανής κρίσιμης συνόδου κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης το ΚΕΑ εισάγει μια διαφορετική αντίληψη για την νομισματική και οικονομική πολιτική της Ε.Ε. “Παλεύουμε για μια νομισματική και οικονομική πολιτική στην υπηρεσία του λαού. Για να ανταποκριθούμε στον επείγοντα χαρακτήρα της κατάστασης, αλλά και για να αποφευχθούν νέες κρίσεις και για να οικοδομήσουμε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης στην Ευρώπη, προτείνουμε να αλλάξει ο ρόλος και η αποστολή της ΕΚΤ” τονίζει στη διακήρυξή της προσθέτοντας ότι “Η ΕΚΤ θα πρέπει να απορροφήσει επειγόντως ένα μέρος του εθνικού δημόσιου χρέους. Θα πρέπει, επίσης, να χρησιμοποιήσει την ισχύ της ως διαχειρίστρια του νομίσματος προκειμένου να χρηματοδοτηθούν προγράμματα για τη δημιουργία αξιοπρεπών θέσεων εργασίας (στους τομείς της βιομηχανίας, της έρευνας, των νέων μοντέλων παραγωγής κλπ) και έργα για εθνικές και ευρωπαϊκές δημόσιες υπηρεσίες”
Το Κόμμα της υρωπαϊκής Αριστεράς προτείνει επίσης στους ευρωπαίους πολίτες τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού ταμείου για την κοινωνική ανάπτυξη και την αλληλεγγύη. Σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθερότητας, το ταμείο αυτό θα πρέπει να διανέμει τη χρηματοδότηση των έργων με βάση κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια. Το ταμείο αυτό θα χρηματοδοτείται από την ΕΚΤ, από τμήμα του προϋπολογισμού της ΕΕ και από τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και εσόδων. Σύμφωνα πάντα με την διακήρυξη, το ταμείο αυτό θα απελευθερώσει τις δημόσιες επενδύσεις από τις χρηματαγορές και θα αφοπλίσει τους κερδοσκόπους.Προτεραιτότητα για το ΚΕΑ είναι η ριζική αναδιανομή του πλούτου, “για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα στα κράτη-μέλη και στην ΕΕ συνολικά, παλεύουμε για μέτρα αποφυγής του ντάμπινγκ”. Τέλος διεκδικεί την πραγματική δημοκρατία στην Ευρώπη ενάντια στον αυταρχισμό και τις κατασταλτικές πολιτικές που εφαρμόζονται από μια σειρά εθνικών κυβερνήσεων, μη εκλεγμένων οργάνων, όπως το ΔΝΤ και άλλων που δεν υπόκεινται σε δημοκρατικό έλεγχο, όπως η ΕΚΤ.