Η ποιήτρια Νίκη Χαλκιαδάκη για την περφόρμανς Dolls που θα παρουσιάσει στη Θεσσαλονίκη

 

-Η ποίηση είναι μοναχική, το “dolls” είναι μια από τις πολλές προσωπικές αναγνώσεις του βιβλίου μου. Τίποτα παραπάνω και για να είμαι πιο συγκεκριμένα ασαφής, αυτή που επικρατούσε πιο έντονα την περίοδο που αποφάσισα να παίξω λίγο ακόμη με τον «Έρωτα του Pied de Coq». Υποκειμενική η σύλληψη με την ανάγκη της αντικειμενικότητας και της εξωστρέφειας πιο έντονη στις επιθυμίες μου.  Κοινωνικοποίησα τους στίχους μου αυτή τη φορά με τη βοήθεια της δραματουργίας, του σύγχρονου χορού, της πειραματικής μουσικής, του video art, αναζητώντας (αμετάβατο).

 

-Οι δυο κούκλες sex shop δεν επιλέχθηκαν για λόγους πρόκλησης· η χρηστικότητά τους αλλά και το υλικό τους είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον για το θέμα της performance μου που είναι οι ανθρώπινες σχέσεις (έρωτες που φουσκώνουν, έρωτες που ξεφουσκώνουν, υπερτροφική σεξουαλικότητα, ουσία αέρος, ουδείς αναντικατάστατος και άλλα επίπλαστα, εφήμερα, ζωτικής αδιαφορίας, τόσο μείζονα, τόσο επίμονα).

 

-Η πρωταγωνίστρια μπαίνει ανυποψίαστη σ’ ένα δωμάτιο που δεν ανήκει παρά σε υποκειμενικό και εικονικό χώρο, τύπου πίστα σε video game, τόσο οικείο όσο και αφιλόξενο, και το αν θα τη «βγάλει» αυτή την πίστα, αν θα «κολλήσει» και για πόσο, εξαρτάται από την ίδια αλλά και πόσο καλά θα εκμεταλλευτεί τα «όπλα» που βρίσκει διαθέσιμα σε αυτό το level που βρίσκεται. Το πραγματικό με το φανταστικό, το έτερο που λανθάνει, η μνήμη […η πιο σκύλα απ’ όλες], η βούληση.

 

-Μοιραίος η αυτεξούσιος ο επόμενος ρόλος είναι ένα δίλημμα που προκύπτει και ουσιαστικά τίθεται με το που πέφτει η αυλαία.

 

-Αν όλοι όσοι παρακολουθήσουν το “dolls” ρίξουν απλά μια ματιά, για μια στιγμή στον διπλανό τους και κάτι θυμηθούν ή κάτι αποφύγουν, μου αρκεί!