Αυτό που είχε φανεί ότι θα συμβεί από την πρώτη ψηφοφορία που έγινε για τη χορήγηση εξουσιοδότησης στον πρωθυπουργό συνετελέσθη το πρωί της Παρασκευής με τη διαφοροποίηση πολλών βουλευτών της συμπολίτευσης στη διαδικασία για την έγκριση του νέου μνημονίου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά έχει διασπαστεί και απομένει απλώς η τυπική μορφή που θα πάρει το διαζύγιο. Κι ας μην έχει κανείς την αυταπάτη ή την ελπίδα ότι η σύγκρουση δεν θα είναι σκληρή, μετωπική και αιματηρή (η λέξη χρησιμοποιείται μεταφορικά).
Βελούδινοι χωρισμοί και Αριστερά είναι έννοιες ασύμβατες. Θα χαλάσουν σχέσεις, θα καταστραφούν φιλίες, θα εκτοξευθούν ύβρεις, θα κυκλοφορήσουν δηλητηριώδεις υπαινιγιμοί, θα στηθούν δικαστήρια προθέσεων και θα ξεκινήσει ένας ανελέητος αγώνας για την επικράτηση της μιάς ή της άλλης άποψης στο ευρύτερο ακροατήριο της παράταξης.
Το λέω αυτό γιατί βλέπω τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που συμμετέχουν στον διάλογο που άνοιξε η «Εφ.Συν.» να κάνουν εκκλήσεις για να μην υπάρξει κυνήγι μαγισσών και διαξιφισμοί χαμηλού επιπέδου που δήθεν δεν ταιριάζουν με τους αξιακούς κώδικες της Αριστεράς.
Όπως ξέρουμε από την ιστορία της Αριστεράς, όταν οι αντιθέσεις εκδηλώνονται γύρω από στρατηγικά ζητήματα -και τέτοιο είναι το θέμα των σχέσεων της χώρας με την Ευρώπη- οι αντιμαχόμενες πλευρές ρίχνουν στη μάχη όλα τα όπλα και δεν διστάζουν να μετέλθουν μέσα κάθε άλλο παρά πολιτικά και ιδεολογικά, προκειμένου να αποδείξουν ποια είναι αυτή που πρόδωσε τις αρχές και τις διακηρύξεις και ποια εξακολουθεί να τις περιφρουρεί και να τις υπηρετεί με θρησκευτική ευλάβεια, ποια προστατεύει τα συμφέροντα του κόμματος και ποια κινείται με τυχοδιωκτική λογική.
Μια πρόγευση για το τι θα ακολουθήσει ήδη έχουμε πάρει. Όσο κι αν φαντάζει περίεργο, τον τόνο στην αντιπαράθεση ανάμεσα στα δύο ρεύματα, τον δίνει (ερήμην του) ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, το σχέδιο Σόιμπλε -δραχμή και μνημόνιο-προωθούν άθελά τους οι βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας.
«Παραδώστε και τυπικά την εξουσία στον Σόιμπλε» απάντησαν στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης και η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ούτε αυτό όμως πρέπει να εκπλήσσει τους μυημένους. Πάντα στις εσωκομματικές συρράξεις στην Αριστερά πρωταγωνιστούσε (κι ας μην το ήξερε, κι ας μην το επεδίωκε) ο ταξικός αντίπαλος, ο οποίος είτε είχε εξαγοράσει είτε είχε εκμαυλίσει είτε είχε επηρεάσει τη μία ή την άλλη πτέρυγα. Βεβαίως αυτές οι κατηγορίες ποτέ δεν αποδείχθηκαν, αλλά δεν είχε καμία σημασία.
Σημασία είχε η ρετσινιά. Που έμεινε.
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών