Εθνική διαδήλωση των κοινωνικών συλλογικοτήτων, στο Τορίνο, 31 Ιανουαρίου 2026. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι (50.000) συγκεντρώθηκαν σε τρεις διαφορετικές περιοχές και ενώθηκαν σε μια ενιαία πορεία. Ενάμιση μήνα μετά την εκκένωση του Κοινωνικού Κέντρου Askatasuna, υπάρχει μια διάχυτη επιθυμία να μην τα παρατήσουν.
Προς το βράδυ, μετά από μια πολύωρη διαδήλωση, στη Viale Regina Margherita, όπου βρίσκεται η έδρα του «πρώην» Κοινωνικού Κέντρου – το οποίο τώρα «υπερασπίζεται» (όπως το θέτει ένας εργατικός τηλεοπτικός ρεπόρτερ, με ασυνείδητη ειρωνεία, μάλλον) η ίδια η αστυνομία που το είχε εκκενώσει – ξεκίνησαν συγκρούσεις με την αστυνομία, η οποία, αντιμέτωπη με κροτίδες και πυροτεχνήματα, επιχείρησε να απωθήσει μέρος της πορείας και να εκκενώσει την περιοχή με κανόνια νερού και μαζική χρήση δακρυγόνων (μερικά σε ευθεία βολή). Όπως μας υπενθυμίζει τόσο εύστοχα ο Salvatore Palidda σε αυτό το σχόλιο, εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί ανταγωνίζονται για να περιγράψουν τις ενέργειες των βίαιων αντιπάλων.
Το βράδυ ο υπουργός εθνικής άμυνας Crosetto κυκλοφόρησε ένα βίντεο που έδειχνε έναν αστυνομικό να δέχεται επίθεση από δώδεκα διαδηλωτές, να τον ρίχνουν στο έδαφος, και να τον χτυπάνε με σφυρί. Μια σκηνή που δεν θέλαμε να δούμε και η οποία, δυστυχώς, θύμιζε τους ξυλοδαρμούς της αστυνομίας στη Γένοβα το 2001 και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.Την κατάσταση αφηγήθηκε άψογα η Rita Rapisardi, δημοσιογράφος της εφημερίδας il Manifesto, η οποία ήταν παρούσα στο σημείο. Η αναπαράσταση του πλαισίου, του κλίματος και των γεγονότων από αυτήν διαφέρει από αυτό που προκύπτει από το βίντεο. Εδώ (και κάτω από το σχόλιο του Palidda) είναι η μαρτυρία της Rapisardi (ευχαριστίες σε αυτήν και ευχαριστίες στην il Manifesto).
* * * * *
Όπως σχολιάζουν πολλοί που ήταν εκεί ή παρακολούθησαν την εξέλιξη της διαδήλωσης στο Τορίνο για την Askatasuna όλα τα μέσα ενημέρωσης δεν μιλούν παρά μόνο για τις «συγκρούσεις», τις «ανήκουστες βιαιότητες» του μπλακ μπλοκ, για τον αστυνομικό που έπεσε θύμα μιας «φασιστικής σφαγής» από τους βίαιους διαδηλωτές -τον οποίο αμέσως παρηγόρησε αυτοπροσώπως η κ. Meloni- και για το τηλεφώνημα του προέδρου Mattarella στον υπουργό εσωτερικών Piantedosi.
Έτσι αποκρύπτεται η συμμετοχή 50.000, περίπου, ανθρώπων από όλη την Ιταλία και ίσως ακόμη και από το εξωτερικό. Ορισμένα μέσα ενημέρωσης γράφουν ότι συμμετείχε και ένα είδος διεθνούς μπλακ μπλοκ. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αναφορά στους ξυλοδαρμούς από τις δυνάμεις ασφαλείας εναντίον εντελώς ειρηνικών διαδηλωτών (δείτε αυτές τις εικόνες: 1 και 2).
Και δεν υπάρχει καμία αναφορά στην αστυνομική βαρβαρότητα κατά την εκκένωση της Askatasuna και την επακόλουθη πλήρη στρατιωτικοποίηση της γειτονιάς Vanchiglia, μέχρι την υποχρέωση των κατοίκων να επιδεικνύουν έγγραφα για να έχουν πρόσβαση σε ολόκληρη την περιοχή, η οποία ορίστηκε ως κόκκινη ζώνη με φράχτες ύψους 3 μέτρων (βλ. Osservatorio Repressione/ Παρατηρητήριο Καταστολής).
Όπως αναφέρθηκε σε ορισμένα ρεπορτάζ (βλ. ilmanifesto και Osservatorio Repressione, και μερικά άλλα σχόλια στο Facebook), η ανάπτυξη των αστυνομικών δυνάμεων ήταν τεράστια και είχε σχεδιαστεί για να τροφοδοτήσει την αναταραχή, χρησιμοποιώντας χιλιάδες δακρυγόνα, κανόνια νερού, φράχτες, κ.λπ.
Πολλά σχόλια συμμερίζονται την άποψη που στοχεύει στη διαίρεση των διαδηλωτών σε «ειρηνικούς και βίαιους», σε «καλούς και κακούς». Με αυτόν τον τρόπο αρνούνται ότι πάντα υπήρχαν ακτιβιστές σε διαδηλώσεις που αντιδρούν με ακραίους τρόπους εναντίον της αστυνομίας, ιδίως αν έχουν υποστεί βαρβαρότητα από αυτούς. Επιπλέον, όπως δείχνουν αρκετά στιγμιότυπα στην ακολουθία των εικόνων της εκπομπής Live Torino, αυτά τα λεγόμενα μπλακ μπλοκ δεν τολμούν ποτέ να επιτεθούν πραγματικά στην αστυνομία.
Και αν κοιτάξουμε προσεκτικά αυτή την ακολουθία των εικόνων της ζωντανής μετάδοσης Live Torino, αντιλαμβανόμαστε ότι η αστυνομία έπαιξε το παιχνίδι του χάους. Δεν επιτέθηκαν στους διαδηλωτές όπως θα μπορούσαν να το κάνουν, άφησαν να πυρποληθεί ένα αστυνομικό βαν και συχνά στέκονταν και παρακολουθούσαν, εκτός από τις περιπτώσεις που κάποιοι αστυνομικοί απολάμβαναν να ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου μερικούς ειρηνικούς διαδηλωτές.
Εν ολίγοις, δεν είδαμε, ίσως, και σε αυτήν την περίπτωση το παιχνίδι του χάους που είναι χαρακτηριστικό για την επανέναρξη της κινδυνολογικής εκστρατείας συναγερμού, προκειμένου στη συνέχεια να νομιμοποιηθούν οι νέοι υπερ-κατασταλτικοί κανονισμοί, όπως υποσχέθηκαν αμέσως η κ. Meloni και ο υπουργός Piantedosi;
*****
Rita Rapisardi, 1 Φεβρουαρίου 2026
Χθες το βράδυ, προς το κλείσιμο της εφημερίδας, αργά, με πολλή δουλειά, είδα να εκρήγνυται η ιστορία του «σφυροκοπημένου αστυνομικού». Ο υπουργός εθνικής άμυνας Crosetto τουίταρε το βίντεο (το οποίο έκλεψε από έναν συνάδελφο της εφημερίδας Torino oggi, χωρίς να τον αναφέρει, χωρίς να πληρώσει, κι αφού έκοψε το λογότυπο) το οποίο στη συνέχεια διαδόθηκε παντού.
Η ιστορία έγινε γρήγορα πρώτο θέμα και προχθές οι εφημερίδες την είχαν στα πρωτοσέλιδα. Ο πρωθυπουργός βρέθηκε στο νοσοκομείο και αντάλλαξε χειραψίες, ενώ στην πόλη Niscemi (η πόλη της Σικελίας που καταρρέει) εμφανίστηκε δέκα ημέρες αργότερα. Δεν συναντήθηκε όμως με τους κατοίκους επειδή υπήρχαν φόβοι για διαμαρτυρίες.
Ευτυχώς, είδα αυτή τη σκηνή με τα ίδια μου τα μάτια. Ήμουν πέντε μέτρα μακριά, ακόμα πιο κοντά από τον καμεραμάν που στεκόταν πίσω μου, στη μέση του δρόμου, στη διαχωριστική γραμμή του τραμ. Εκείνη την ώρα το βράδυ οι συγκρούσεις έφταναν στο τέλος τους. Το μεγαλύτερο μέρος των διαδηλωτών είχαν τραπεί σε φυγή από το Corso Regina, όπου βρίσκεται η Askatasuna, προς το Lungo Dora μέσα από τους μικρούς κήπους που οδηγούν στην πανεπιστημιούπολη Einaudi.
Χιλιάδες άνθρωποι συνέρρευσαν σε αυτόν τον μικρό χώρο και σιγά σιγά κατάφεραν να φτάσουν στην άλλη πλευρά, στην Dora, εν μέρει επειδή οι αστυνομικές δυνάμεις έφταναν και από τις δύο πλευρές και ο φόβος ήταν ότι θα κλείσουν τις πύλες, γι’ αυτό κάποιοι άνοιξαν ένα κενό ανάμεσα στις σιδεριές. Ευτυχώς, όλα κύλησαν αρκετά ήρεμα, πολλοί φώναζαν στον κόσμο να μην τρέχει, να κινείται ήρεμα, και να μην πανικοβάλλεται. Εν τω μεταξύ, τα δακρυγόνα συνέχισαν να εκτοξεύονται ακατάπαυστα.
Ελάχιστοι άνθρωποι είχαν απομείνει στο Corso Regina εκείνη την ώρα. Γύρισα πίσω για να ελέγξω. Μιλάμε για 20-30 άτομα, το πολύ. Κοίταξα και έφτασαν δακρυγόνα σε ευθεία βολή (κάτι που απαγορεύεται). Ένα κορίτσι δίπλα μου χτυπήθηκε, και ένα άλλο χτύπησε στη γωνία του τοίχου και πέφτοντας με ακούμπησε. Οπισθοχωρήσαμε, συνειδητοποίησα ότι εκεί που βρισκόμουν ήμουν στόχος, οπότε επέστρεψα στον κεντρικό δρόμο και κρύφτηκα ανάμεσα στα αυτοκίνητα.
Σε αυτό το σημείο, είδα να έρχεται από τα αριστερά μια ομάδα είκοσι ματατζήδων που έτρεχαν για να χτυπήσουν τους δέκα πιο κοντινούς μου, οι οποίοι τώρα είχαν γίνει λιγότεροι. Ήμουν έτοιμη να ουρλιάξω «δημοσιογράφος», γιατί ήμουν σίγουρη ότι θα με χτυπούσαν κι εμένα, συνηθισμένη όπως είμαι να φοράω πάντα μαύρα.
Ένας από αυτούς βγαίνει από τη διμοιρία, ξεκινάει μόνος του και απομακρύνεται 15 μέτρα, περίπου, κυνηγώντας μερικούς διαδηλωτές. Νομίζω ότι ένας από αυτούς κρατούσε ένα κοντάρι στο χέρι του. Αρχίζει να τους χτυπάει με ένα γκλομπ, ο ένας από αυτούς καταλήγει στο έδαφος. Άλλοι διαδηλωτές έρχονται να τους βοηθήσουν, αρπάζουν τον αστυνομικό και τον σπρώχνουν μακριά. Πέφτει στο έδαφος και από εκεί είναι αυτά τα δευτερόλεπτα που καταγράφηκαν στο βίντεο που έχει γίνει πλέον viral. Χάνει το κράνος του (δεν το είχε δεμένο) και μετά δέχεται τα δύο χτυπήματα με ένα σφυράκι (όχι με σφυρί).
Γυρίζω και κοιτάζω την διμοιρία, δεν έρχεται κανείς να τον σώσει, κι όμως τον είδαν. Στο μεταξύ, ακούγονται φωνές «φτάνει, φτάνει, ας τον αφήσουμε ήσυχο». Οι διαδηλωτές απομακρύνονται και επιτέλους έρχεται ένας συνάδελφός του. Δύο από αυτούς τον σύρουν μακριά.
Διπλή υποχώρηση, εκείνη τη στιγμή απομακρύνθηκα κι εγώ, δεν έμεινε κανείς.
Τι καταλαβαίνουμε όταν παρακολουθούμε ένα βίντεο; Πού βρίσκεται η αναλυτική μας ικανότητα; Ποιες ερωτήσεις θέτουμε στον εαυτό μας; Τι συνέβη πριν, πώς να ερμηνεύσω αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που θα τα μοντάρουν τεχνηέντως; Χθες το βράδυ διάβασα ότι «ο αστυνομικός δέχτηκε επίθεση, περικυκλώθηκε, συνελήφθη και απομονώθηκε».
Υπάρχουν πολλά βίντεο με ανθρώπους στο έδαφος, περικυκλωμένους και ξυλοκοπημένους με γκλομπ (συμπεριλαμβανομένων φωτογράφων, όμως αυτά δεν θα καταλήξουν στα πρωτοσέλιδα). Είδα ανοιγμένα κεφάλια, σκισμένα χείλη, ανθρώπους δηλητηριασμένους από τα δακρυγόνα που έκαναν εμετό στον δρόμο. Τουλάχιστον τριάντα άτομα πήγαν στα νοσοκομεία του Τορίνο, που ηταν σε επιφυλακή από το προηγούμενο βράδυ. Την τελευταία φορά που κηρύχθηκε έκτακτη ανάγκη ήταν την περίοδο του Covid, για να καταλάβετε. Πολλοί άλλοι, που έλαβαν τις πρώτες βοήθειες επί τόπου, δεν πλησιάζουν τα επείγοντα επειδή φοβούνται μήπως δεχτούν μηνύσεις.
Τώρα, πέρα από όλα τα άλλα, ήθελα να μοιραστώ αυτό, απλώς επειδή ήμουν εκεί. Αναλύσεις για τη βία και το νόημά της μπορείτε να βρείτε αλλού. Δεν θα προσθέσω τίποτα άλλο. Μπορούμε να τα συζητήσουμε εκ του σύνεγγυς. Τη χθεσινή ιστορία, ωστόσο, μπορείτε να την βρείτε στην εφημερίδα – την γράψαμε από κοινού με τον Giansandro Merli – ή στα σχόλια.
πηγή: effimera.org
