του Δημοσθένη Δαγκλή
Τα παρακάτω τρία «παλιά» κείμενα- αποσπάσματα, από τα πολλά που μπορούν να ανευρεθούν, απευθύνονται κυρίως σε αυτούς που θεωρούν ότι στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία η πολιτικο-κοινοβουλευτική οργάνωση του λαϊκού κινήματος, που εκφράζει την ενότητα της Αριστεράς με φορέα τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι «αφερέγγυα» και λειτουργεί «ενάντια στην ριζοσπαστικοποίηση του λαϊκού κινήματος» σύμφωνα με τους προσφιλείς χαρακτηρισμούς της ηγεσίας του ΚΚΕ.
Ειλικρινά η παρουσίασή τους:
-
Δεν υπαινίσσεται κάποια προγονολατρική διάθεση, όπου το παρελθόν κατευθύνει και καθορίζει θέσεις και πράξεις του παρόντος και του μέλλοντος, πράγμα που θα ήταν εξάλλου απολύτως αντίθετο με τον καθ`αυτό πυρήνα της προοδευτικής αριστερής μαρξιστικής θεώρησης.
-
Δεν απορρέει από μία ανταγωνιστική και μισαλλόδοξη διάθεση απέναντι σε έναν άλλο κομματικό χώρο της Αριστεράς. Ισχύει το απολύτως αντίθετο.
-
Δεν θεωρώ, βέβαια, ότι .. συμβάλει στην «διάλυση του ΚΚΕ», όπως ακόμη κατηγορεί η ηγεσία του τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά απλώς καταδεικνύει το εσφαλμένο της επιλογής της να αρνηθεί την σημερινή ενότητα δράσης της Αριστεράς.
«….επομένως η γενική τάση της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής δεν είναι να ανεβάζει αλλά να ρίχνει το μέσο επίπεδο των μισθών ή να πιέζει την αξία της εργασίας περισσότερο ή λιγότερο στο κατώτερο όριό της. Επειδή είναι τέτοια η τάση των πραγμάτων στο σημερινό σύστημα, μήπως αυτό πάει να πει ότι η εργατική τάξη θα έπρεπε να παραιτηθεί από την αντίστασή της ενάντια στους ληστρικούς σφετερισμούς του κεφαλαίου και να εγκαταλείψει τις προσπάθειές της να επωφεληθεί με τον καλύτερο τρόπο από τις ευνοϊκές περιστάσεις για την πρόσκαιρη καλυτέρευση της θέσης της; Αν το έκανε αυτό θα ξέπεφτε στην κατάσταση μιας άμορφης μάζας από αφανισμένους φτωχούς διαβόλους που τίποτα δεν μπορεί να τους σώσει…Αν υποχωρούσαν άνανδρα στην καθημερινή σύγκρουσή τους με το κεφάλαιο, θα αποδείχνονταν ανίκανοι να επιχειρήσουν ένα οποιοδήποτε πλατύτατο κίνημα. (Κ. Μαρξ, Μισθός, Τιμή και Κέρδος, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2003, σελ 74-75)
« Μπορείς να νικήσεις έναν πιο ισχυρό αντίπαλο μόνο εκτείνοντας στο έπακρο τις δυνάμεις σου και χρησιμοποιώντας υποχρεωτικά με την πιο μεγάλη επιμέλεια, φροντίδα, προσοχή και επιδεξιότητα, κάθε, έστω και την ελάχιστη, ”ρωγμή” ανάμεσα στους αντιπάλους, κάθε αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στην αστική τάξη των διαφόρων χωρών, ανάμεσα στις διάφορες ομάδες ή κατηγορίες της αστικής τάξης στο εσωτερικό της κάθε χώρας, όπως και κάθε, έστω και την ελάχιστη, δυνατότητα να αποκτήσεις έναν σύμμαχο αριθμητικά ισχυρό, έστω και προσωρινό, ταλαντευόμενο, ασταθή, αβέβαιο και υπό όρους. Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό, δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από τον μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο σοσιαλισμό γενικά» (V.I Lenin, Ο Αριστερισμός παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού, εκδόσεις Πλανήτης. Κεφ. Ε` Κανένας συμβιβασμός; Σελ. 67)
«Παρουσιάζεται εδώ ένα θεμελιώδες θεωρητικό ζήτημα: Η σύγχρονη θεωρία μπορεί να βρίσκεται σε αντίθεση με τα «αυθόρμητα» αισθήματα των μαζών; («αυθόρμητα» με την έννοια ότι όχι μόνο οφείλονται σε μια συστηματική διαπαιδαγωγητική δραστηριότητα από μέρος μιας διευθύνουσας ομάδας ήδη συνειδητής, αλλά διαμορφωμένων μέσα από την καθημερινή εμπειρία που φωτίζεται από την «κοινή λογική», δηλ. από την παραδοσιακή λαϊκή αντίληψη του κόσμου, εκείνο που πολύ πεζά ονομάζεται «Ένστικτο» και το οποίο επίσης δεν είναι παρά ένα πρωταρχικό και στοιχειώδες ιστορικό απόκτημα). Δεν μπορεί να βρίσκεται σε αντίθεση: Ανάμεσά τους υπάρχει «ποσοτική» διαφορά, διαφορά βαθμού, όχι ποιότητας: Πρέπει να είναι δυνατή μια «αναγωγή» για να πούμε έτσι, αμοιβαία, ένα πέρασμα από τη μια στην άλλη και αντίστροφα………Το να παραβλέψουμε και ακόμα χειρότερα να περιφρονήσουμε τα λεγόμενα «αυθόρμητα» κινήματα, δηλ. να αρνηθούμε να τους προσδώσουμε συνειδητή διεύθυνση, και να τα εξυψώσουμε σ` ένα ανώτερο επίπεδο μπάζοντάς τα στην πολιτική, μπορεί να έχει πολύ σοβαρές και βαρειές συνέπειες. Σχεδόν πάντα συμβαίνει ώστε ένα «αυθόρμητο» κίνημα των κατώτερων τάξεων να συνοδεύει ένα αντιδραστικό κίνημα της δεξιάς της κυρίαρχης τάξης, για συνακόλουθους λόγους: Μια οικονομική κρίση, για παράδειγμα, δημιουργεί δυσαρέσκεια στις κατώτερες τάξεις και στα αυθόρμητα κινήματα της μάζας από το ένα μέρος, και από τ`άλλο δημιουργεί συνομωσίες αντιδραστικών ομάδων, που επωφελούνται από την αντικειμενική αδυναμία της κυβέρνησης για να αποπειραθούν πραξικοπήματα. Ανάμεσα στους ικανούς λόγους αυτών των πραξικοπημάτων πρέπει να θέσουμε την άρνηση των υπεύθυνων ομάδων να προσδώσουν μια συνειδητή διεύθυνση στις αυθόρμητες κινήσεις και να τις μετατρέψουν σε θετικό πολιτικό παράγοντα.» (A. Gramsci, Παρελθόν και Παρόν, εκδ. Στοχαστής 1974 , σελ. 28-29)