Θλίψη, θυμός και φόβος σημάδεψαν το έτος 2025. Η γενοκτονία έχει γίνει μέρος ενός ζοφερού τοπίου που οι περισσότεροι άνθρωποι παρακολουθούν με φρίκη, ανίσχυροι να σταματήσουν τους σιωνιστές δολοφόνους. Η συντριπτική πίεση του Τραμπ-Πουτινικού κύματος καταποντίζει τον πολιτισμό του δικαίου και διαγράφει με περιφρόνηση τη συμπόνια για τον πόνο των άλλων.
Μια στρατιωτική δικτατορία της λευκής ρατσιστικής ολιγαρχίας, άμεσος κληρονόμος της Κου Κλουξ Κλαν, έχει τον απόλυτο έλεγχο και καμία δύναμη δεν φαίνεται ικανή να της αντισταθεί. Αυτό το ολιγαρχικό-ρατσιστικό καθεστώς βασίζεται στον πόλεμο και θα καταρρεύσει με τον πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος όμως δεν θα αφήσει τίποτα άλλο παρά τα συντρίμμια αυτού που κάποτε ήταν ο ανθρώπινος πολιτισμός.
Το διεθνές δίκαιο δεν υπήρξε ποτέ. Το 1953, οι ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις, με τη βοήθεια της CIA, απαγχόνισαν τον νόμιμα εκλεγμένο Ιρανό πρωθυπουργό, Μοχάμεντ Μοσαντέκ, και τον αντικατέστησαν με τον Ρεζά Παχλεβί.
Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι τότε, στο όνομα του δικαίου, υπήρχε μια δύναμη ικανή να αντιταχθεί στον δυτικό ιμπεριαλισμό: η δύναμη του αντιαποικιακού κινήματος και το διεθνιστικό εργατικό κίνημα. Αυτή η δύναμη δεν υπάρχει πλέον. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας, όχι το διεθνές δίκαιο: πού είναι η δύναμη, ποιο είναι το υποκείμενο που διαθέτει τη δύναμη να ξεφύγει από την δουλική εκμετάλλευση που έχει επαναφέρει η ναζιστική-φιλελεύθερη διακυβέρνηση;
Η ολιγαρχική-μαφιόζικη δικτατορία της παρακμάζουσας λευκής φυλής έχει τερματικά χαρακτηριστικά, επειδή η λευκή φυλή χάνει την επεκτατική ορμή της και δεν αποδέχεται την παρακμή. «Αποθανέτω ή ψυχή μου μετά των αλλοφύλων» είναι το μότο της. Το βιβλικό δηλητήριο υπερισχύει του ανθρωπιστικού, του διαφωτιστικού και του σοσιαλιστικού αντίδοτου που προσπάθησε να σώσει το ανθρώπινη γένος στη σύγχρονη εποχή.
Ενώ η εγκληματική δύναμη των ΗΠΑ επιτίθεται στη Βενεζουέλα, η οποία, από όσο γνωρίζουμε, δεν παράγει ναρκωτικά αλλά πετρέλαιο, η Μεδιτομιδίνη, ένα θανατηφόρο ναρκωτικό, εξαπλώνεται από τη Φιλαδέλφεια. Οι ειδικοί προβλέπουν ότι θα εξαπλωθεί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
https://www.substanceusephilly.com/medetomidine
Η αυτοκτονική τάση αυτού του λαού είναι ασυγκράτητη επειδή η ζωή είναι φρικτή για τη συντριπτική πλειοψηφία όσων ζουν σε αυτή την κόλαση. Η αυτοκτονική τάση της Βόρειας Αμερικής, όμως, είναι θανατηφόρα για όλους. Αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι το αναπόφευκτο πεπρωμένο αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων είναι να τερματίσουν κάθε νοήμονα ζωή στον πλανήτη γη. Δεν γνωρίζουμε πόσες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι υποφέρουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που έχουν στηθεί για τη μεγαλύτερη απέλαση όλων των εποχών. Γνωρίζουμε ότι αυτά τα μέτρα παραβιάζουν συστηματικά κάθε συνταγματική αρχή, κάθε αρχή δικαίου και κάθε ανθρώπινο συναίσθημα.
Στο μεταξύ, το Ισραήλ συνεχίζει τη γενοκτονία με κάθε μέσο: η απέλαση του προσωπικού των ΜΚΟ αποτελεί μέρος ενός απροκάλυπτα γενοκτονικού σχεδίου. Θέλουν να τους σκοτώσουν όλους, έναν προς έναν, και χρησιμοποιούν κάθε τεχνική που εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό.
Η σιωνιστική γενοκτονία κατέδειξε ότι η αγριότητα είναι ο μοναδικός ρυθμιστής των σχέσεων στο εσωτερικό της ανθρώπινης φυλής.
Το 1957, ο ψυχολόγος Leo Festinger μίλησε για τη γνωστική ασυμφωνία προκειμένου να ορίσει μια κατάσταση στην οποία η εμπειρία διαψεύδει τις ηθικές προσδοκίες και τις αντιληπτικές κατηγορίες που διαθέτουμε. Η ασυμφωνία είναι η ασυμβατότητα μεταξύ της εμπειρίας που αναμένουμε να ζήσουμε και της εμπειρίας που πραγματικά βιώνουμε.
Ο ορίζοντας (ουμανιστικός, διαφωτιστικός και σοσιαλιστικός) εντός του οποίου διαμορφώθηκαν οι δικές μας ερμηνευτικές κατηγορίες, και κυρίως οι προσδοκίες μας, έχει εξαφανιστεί, και ψάχνουμε στα τυφλά μέσα στην ομίχλη, μιλώντας για δικαιώματα, νόμους και μέλλον. Επομένως, κάθε προσπάθεια αντίστασης φαίνεται ανεπαρκής, αναποτελεσματική, πέφτει στο κενό. Δεν υπάρχει δίκαιο, δεν υπάρχει νόμος, δεν υπάρχει μέλλον. Υπάρχει μια δύναμη που εξαπολύεται εναντίον της ανθρωπότητας, μια δύναμ που δεν αναγνωρίζει κανέναν νόμο και προετοιμάζει ένα απάνθρωπο μέλλον από το οποίο είναι επείγον να λιποτακτή σουμε.
Αλλά πώς;
Να σκεφτόμαστε με δύο είδη νοημοσύνης
«Ακόμα κι αν δεν θυμόμαστε πάντα /τον λόγο για τον οποίο ήμασταν ευτυχισμένοι/ δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι ήμασταν».
(W.H.Auden: Goodbye to Mezzogiorno)
Από τη στιγμή που οι υλικές συνθήκες για την επέκταση έχουν εξαντληθεί, και η συσσώρευση του κεφαλαίου μπορεί να συνεχιστεί μόνο με την καταστροφή όσων απομένουν από το περιβάλλον και τον ανθρώπινο εγκέφαλο, το κεφάλαιο, κυριευμένο από την παρόρμηση της επέκτασης, έχει αρχίσει να καταστρέφει τις συνθήκες βιωσιμότητας του πλανητικού περιβάλλοντος, και έχει υποβάλει τον συλλογικό νου σε μια πίεση που τον καθιστά ανίκανο για λογική, κριτική και ενσυναίσθηση. Επομένως, κρίνεται απαραίτητο να υποθέσουμε ότι ο ορίζοντας του 21ου αιώνα είναι ο τερματισμός του ανθρώπινου γένους.
Από αυτήν την υπόθεση προκύπτει το ερώτημα: είναι δυνατόν να ζήσουμε ευτυχισμένοι με έναν ορίζοντα τερματισμού;
Θεωρητικά μπορούμε να απαντήσουμε ναι. Όλα τα ανθρώπινα όντα ζούσαμε ανέκαθεν με ορίζοντα το τέλος, ακόμα κι αν το κρύβουμε από τον εαυτό μας, απωθώντας συστηματικά τον θάνατο. Αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να ζήσουμε ευτυχισμένοι, γνωρίζοντας ότι το πεπρωμένο μας είναι η εξαφάνιση. Χωρίς να ξεχνάμε ότι, ως επί το πλείστον,το αναπόφευκτο δεν συμβαίνει επειδή επικρατεί το απροσδόκητο. Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί στο πλαίσιο του προβλέψιμου είναι το εξής: πώς να ζήσουμε ευτυχισμένα στην εποχή του (αναπόφευκτου) τερματισμού;
Αν θέλουμε να είμαστε αρκετά έξυπνοι ώστε να αντιλαμβανόμαστε το απροσδόκητο, πρέπει να σκεφτόμαστε με δύο είδη νοημοσύνης: την νοημοσύνη του αναπόφευκτου και την νοημοσύνη του απρόβλεπτου.
Την νοημοσύνη αυτού που γνωρίζουμε και την νοημοσύνη αυτού που δεν γνωρίζουμε. Η άγνοια κρίνει τη γνώση: αυτό που αγνοούμε είναι η δύναμη που έχουμε στη διάθεσή μας (όταν η άγνοια έχει αυτεπίγνωση και συνειδητοποιεί την απεραντοσύνη του δυνατού).
