Ανάμεσα σε φόβους και αίσθημα ανημποριάς, η αντοχή των κατοίκων της Γάζας μένει χαραγμένη στη μνήμη. Το ταξίδι επιστροφής στην Ιταλία του κλινικού ψυχολόγου Guido Veronese επαναφέρει τις σκέψεις του για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων που διαπράττει το Ισραήλ, τις πολιτικές ευθύνες της Δύσης και την ελπίδα του να επιστρέψει στη Λωρίδα. “Η απουσία της προσοχής μας, επιτρέπει να συμβεί το αναπόφευκτο”.
Είναι το απόγευμα της 3ης Φεβρουαρίου και από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης σκέφτομαι ξανά τις 15 ημέρες εργασίας στη Λωρίδα της Γάζας, απολύτως στα όρια της εξάντλησης. Θυμάμαι τα ταξίδια των τεσσάρων ωρών, κάθε μέρα, για να διανύσω 30 χιλιόμετρα μέσα από εδάφη κατεστραμμένα, πλήρως διαλυμένα. Ξαναβλέπω την κίτρινη γραμμή στα αριστερά, τη γραμμή οριοθέτησης που δεν επιτρέπεται να περάσουν οι Παλαιστίνιοι. Είναι αναγνωρίσιμη μόνο από ορισμένα κίτρινα μπλοκ τοποθετημένα εδώ κι εκεί, σε ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στα ερείπια.
Αναδύονται στη μνήμη τα μη επανδρωμένα drones προσαρτημένα στα όρια της γραμμής, που πυροβολούσαν αδιακρίτως τον πληθυσμό. Θυμάμαι εκείνες τις αφηγήσεις, τα βλέμματα, το απίστευτο έργο που έκαναν οι συνάδελφοι του Gaza community mental health programme, Gcmhp.
Πάνω απ’ όλα ξανααισθάνομαι τη γενναιοδωρία και τη σημασία του να μοιράζεσαι ένα γεύμα. Την ευγένεια της υποδοχής κατά την είσοδό μου σε μια σκηνή εντελώς ακατάλληλη για διαβίωση, πέρα από κάθε κανόνα υγειονομικής ασφάλειας. Θυμάμαι τον καπουτσίνο που μου πρόσφερε μια κυρία που με είδε απομονωμένο και που με αυτή την κίνηση έδειξε όλη την ευαισθησία των ανθρώπων της Γάζας, πρόθυμων να στερήσουν κάτι από τα παιδιά τους για να το μοιραστούν.
Θυμάμαι ότι κάθε μαρτυρία αυτών των ανθρώπων είναι μια ιστορία επιβίωσης αλλά και μια καυστική καταγγελία των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που το Ισραήλ διαπράττει, και με εντολή των Ηνωμένων Πολιτειών, στη Λωρίδα της Γάζας.
Η αντοχή του παλαιστινιακού πληθυσμού δεν δείχνει μόνο τη θέλησή τους για ζωή, τη αναπόφευκτη θυσία για τα παιδιά που επέζησαν, αλλά και την αποφασιστικότητα να διαφυλάξουν τη γη και τη μνήμη. Ένα έδαφος που δυσκολεύτηκα να αναγνωρίσω τις πρώτες στιγμές της άφιξής μου. Ένας γνώριμος τόπος μεταμορφωμένος σε έρημο ερειπίων και πληγών.
Ο αποχωρισμός από τους ανθρώπους με τους οποίους και για τους οποίους εργάστηκα ήταν η στιγμή που θα ήθελα να τους πω “μένω εδώ μαζί σας” ή τουλάχιστον “θα τα πούμε πολύ σύντομα”. Δεν μπορούμε να τρέφουμε καμία εμπιστοσύνη ότι θα ξανασυναντηθούμε, γιατί δεν αναγνωρίζουμε καμία αξιοπιστία στο σχέδιο ανασυγκρότησης που πρότεινε το λεγόμενο “Board of peace”.
Πρόκειται μόνο για μέλη που έρχονται να συλλέξουν το αποτέλεσμα των γενοκτονικών πολιτικών τους, να ιδιοποιηθούν τη γη και να ολοκληρώσουν το αποικιακό σχέδιο στη Λωρίδα. Έχουν σπείρει απελπισία και ακραία φτώχεια. Μετά την εκούσια καταστροφή τους, υπάρχει ανάγκη για τα πάντα.
Φάρμακα, υγιεινή και επαρκής τροφή, υποδομές, ηλεκτρικά δίκτυα, αποχετευτικό σύστημα, σχολεία, νοσοκομεία και ιατρεία είναι η συγκεκριμένη βοήθεια που θα μπορούσαν να έχουν εξασφαλίσει. Τίποτα από όλα αυτά δεν φτάνει στους Παλαιστίνιους, μόνο το περιορισμένο άνοιγμα του περάσματος της Ράφα αποτελεί σωτηρία για ελάχιστους.
Στο μεταξύ το Ισραήλ δεν σταματά να βομβαρδίζει, δεν σταματά να πυροβολεί και να εκτελεί ανθρώπους. Δεν σταματά να τους εμποδίζει να λάβουν αξιοπρεπή περίθαλψη ή να σπουδάσουν, να εκπαιδευτούν για να σκεφτούν ένα μέλλον αξιοπρέπειας και ελπίδας.
Ένα σιωπητήριο έχει πέσει πάνω στην εισβολή στη Λωρίδα και στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και βαραίνει αφόρητα τις συνειδήσεις μας. Η απουσία της προσοχής μας επιτρέπει να συμβεί το αναπόφευκτο, να πεθαίνουν ακόμη άνθρωποι και οι επιζώντες Παλαιστίνιοι να εκδιώκονται από τις γαίες τους.
Προκαλεί βαθιά ντροπή το γεγονός ότι όσα έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν καλύπτονται ακόμη και από μια ρητορική βοήθειας, ενώ στην πραγματικότητα η Δύση αποκομίζει κάθε ελάχιστο όφελος από την εξάλειψη του επιζώντος πληθυσμού για τις αποικιακές της τσέπες.
Ελπίζω να επιστρέψω πολύ σύντομα. Σκοπεύω να οικοδομήσω ένα σχέδιο συνέχειας της εργασίας και της υποστήριξης με το Gaza community mental health programme, Gcmhp. Θεωρώ απίστευτο ότι μέσα σε λίγους μήνες αυτό το κέντρο ξανασηκώνεται. Έχουν νοικιάσει ένα μεγάλο διαμέρισμα που καταλαμβάνει ολόκληρο όροφο ενός κτιρίου που στο παρελθόν ανήκε σε άλλες διεθνείς Ong και από εκεί ξαναρχίζουν τη δέσμευσή τους για υποστήριξη.
Η επιστροφή στη Γάζα θα είναι η ολοκλήρωση της επιστημονικής, κλινικής και ανθρώπινης έρευνάς μου. Η σκέψη να επιστρέψω εκεί σε έξι μήνες με τη συνείδηση ότι δεν γνωρίζω τι θα βρω είναι ανατριχιαστική. Προς το παρόν αγκαλιάζω όλες τις φίλες, τους φίλους, τις συντρόφισσες και τους συντρόφους, τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους, τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που αποχαιρέτησα. Δεν θα ήθελα ποτέ να σας αφήσω σε αυτές τις συνθήκες, δεν θα ήθελα ποτέ να σας αφήσω με την αίσθηση ότι κρέμεστε από ένα νήμα και ότι αυτό το νήμα μπορεί να σπάσει.
Επιστρέφω στην Ιταλία με εκείνο το αίσθημα ανημπόριας αυτού που, τώρα, δεν μπορεί παρά να περιμένει και ούτε καν να ελπίζει πια. Την επιθυμία να κάνω κάτι, να συνεχίσω να αντιστέκομαι και να μη λυγίσω, μου τη διδάσκουν οι Παλαιστίνιοι άνθρωποι. Επιστρέφω λυγισμένος από την κούραση και τον πόνο του να βλέπω τη γη που αγαπώ περισσότερο εντελώς κατεστραμμένη, αλλά με τη βεβαιότητα ότι θα επιστρέψω εκεί. Ό,τι κι αν κοστίσει.
Ο Guido Veronese είναι αναπληρωτής καθηγητής Κλινικής και Κοινοτικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου Bicocca. Ειδικός στις παρεμβάσεις σε ακραία και συλλογικά τραύματα, εργάζεται σε περιοχές που πλήττονται από πολιτική και στρατιωτική βία και σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από τις 20 Ιανουαρίου 2026 βρίσκεται στη Λωρίδα της Γάζας με τις ομάδες επείγουσας ιατρικής που συντονίζονται από τον World Health Organization. Από εκεί αφηγείται την εμπειρία του στο Altreconomia.
πηγή: https://altreconomia.it/
