Την επέμβαση γαλλικών στρατευμάτων στο Μάλι ακολούθησε πλήθος θετικών δημοσιευμάτων από τον κυρίαρχο διεθνή τύπο. Τα επιχειρήματα υπέρ μιας ακόμα ωμής στρατιωτικής επέμβασης από την πλευρά των Δυτικών Δυνάμεων δεν προκαλούν κανένα ενδιαφέρον αφού δεν κομίζουν τίποτα το καινούριο πέρα από τα πασίγνωστα, τις τελευταίες δεκαετίες, στερεοτυπικά μότο της κυρίαρχης νατοϊκής προπαγάνδας. Πόλεμος στην ισλαμική τρομοκρατία, αναφέρει σε κύριο άρθρο του το περιοδικό Time, εξηγώντας στη συνέχεια ότι η επιχείρηση εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια να αποτραπεί ο κίνδυνος, που ελλοχεύει, να εξαπλωθεί η φονταμενταλιστική τρομοκρατία σε Αφρική και Ευρώπη. Την ίδια γραμμή ακολουθούν σύσσωμα και τα Γαλλικά Μέσα επιτείνοντας τους φόβους της γαλλικής κοινωνίας και κατορθώνοντας σταθερά να τη συσπειρώνουν κάτω από την σημαία της εθνοκρατικής “προστασίας”. Η ευρεία στοίχιση πίσω από την πολιτική ηγεσία Ολάντ δεν αποτελεί παρά την άμεση έκφραση της καταφυγής αυτών των εξαρτημένων αντανακλαστικών της κοινής γνώμης.
Στο βαθμό που η συνταγή προπαγάνδισης και μεθοδευμένης πληροφόρησης εκτελείται κανονικά και επαναλαμβανόμενα, η προέλευση, οι διαδρομές, οι διασυνδέσεις, οι οικονομικοί και πολιτικοί αρωγοί, οι τρόποι εξάπλωσης όλων αυτών των διαφόρων μετώπων, ομάδων και παρακλαδιών του φλεγόμενου ισλαμικού τόξου αλλοιώνονται ή ακόμη και “εξαϋλώνονται” στην (αδι)αφάνεια. Όσες, ωστόσο, φωνές-πηγές είναι σε θέση να γνωρίζουν και ταυτόχρονα επιλέγουν, τολμώντας, να φωτίζουν πραγματικά το θέμα, απλούστατα καταφέρνουν συνειδητά ή ασυνείδητα να απογυμνώνουν τον κορμό και να αφήνουν έκθετη την κυρίαρχη επιχειρηματολογία. Ποιες είναι οι ισλαμικές οργανώσεις που εμπλέκονται και δρουν μέχρι και το Μάλι, αναρωτιέται κανείς; Έχουν καμία σχέση με εκείνες που πολέμησαν και πολεμούν τον αμερικανικό (και γενικότερα δυτικό) εισβολέα στο Αφγανιστάν, αφού όμως πρωτύτερα είχαν ανδρωθεί από αυτόν και είχαν υπάρξει στενοί σύμμαχοί του; Ή μήπως είναι τωρινοί σύμμαχοί του, ασκούμενοι στα διάφορα πολυμέτωπα πεδία της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής (βλέπε Λιβύη, Συρία), ενώ αντιθέτως στο πολύ πρόσφατο παρελθόν προγράφονταν μέσα από τις περιβόητες λίστες του Πενταγώνου για τον Άξονα του Κακού.
Η απάντηση όσο κι αν δείχνει αντιβαίνουσα σε απλούς κανόνες της λογικής, στην ωμή πραγματικότητα καταφάσκει και στις δύο εκδοχές. Συγκεκριμένα, στο συμμαχικό σχήμα των εξτρεμιστικών ισλαμιστικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή του Μάλι πρωτοστατεί ο οργανωτικός βραχίονας της Αλ Κάιντα με την επωνυμία Al-Qaeda in Islamic Maghreb (AQIM). Ο τελευταίος, συγχρόνως, φέρεται στενά συνδεδεμένος με την Libyan Islamic Fighting Group (LIFG), τη ραχοκοκαλιά των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, προστατευόμενων και συμμάχων του ΝΑΤΟ, στον πόλεμο στην Λιβύη εναντίον του Καντάφι. Η LIFG στη συνέχεια, σύμφωνα με έγκυρα δημοσιεύματα,1 μετέφερε την δράση της στα τουρκο-συριακά σύνορα βοηθώντας, με υλικούς και ανθρώπινους πόρους, τον λεγόμενο Ελεύθερο Συριακό Στρατό (Free Syrian Army), ξανά στο πλευρό της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Η Γαλλία, δηλαδή, αυτή τη στιγμή: α) αντιμετωπίζει έναν εχθρό που συνάμα σε άλλα ανοικτά μέτωπα στρατολογείται ως σύμμαχος, β) μάχεται εναντίον αναδιαταγμένων στρατιωτικών σχημάτων που στην αρχική σχηματοποίησή τους και αυτή συνέδραμε, γ) βάλλει κατά εξοπλισμού και οπλικών συστημάτων που σε έναν σημαντικό βαθμό η ίδια χρηματοδότησε.
Η αλήθεια είναι ότι η σύγχρονη ιστορία έχει να επιδείξει πολλές τέτοιες ή ανάλογες παραδοξότητες. Μόνο που πρόκειται για φαινομενικές παραδοξότητες, καθώς αποτελούν ικανές και αναγκαίες συνθήκες που οι εθνικοστρατιωτικοί, διπλωματικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες της γεωπολιτικούς αρένας κατ’ επάγγελμα εξασκούν στην πράξη. Πολλώ δε μάλλον σε περιόδους μη χαρακτηριστικής ομαλής της διαδικασίας συσσώρευσης κεφαλαίου, όπου εκκρεμούν ή τίθενται σε εφαρμογή διεργασίες εκτόνωσης, απεγκλωβισμού και “εξυγίανσης”. Ως αποφώνηση, λοιπόν, απλώς ας μεταφέρουμε ελάχιστες φράσεις από την παρέμβαση του γνωστού βρετανού ευρωβουλευτή Νάιτζελ Φαράτζ (Nigel Farage) στο Σώμα, απευθυνόμενος στον Γάλλο Πρόεδρο: «Με βάση τον δικό σας υπουργό απασχόλησης που λέει ότι η χώρα έχει χρεοκοπήσει, τι κάνετε; Λοιπόν, το παλιό κόλπο: ξεκινάτε μία στρατιωτική παρέμβαση στο εξωτερικό. Τα στρατεύματά σας πάνε στο Μάλι και σίγουρα είναι πολύ ωραίο να βλέπετε τα χαμογελαστά πρόσωπα στο Τιμπουκτού, επί του παρόντος. Το κάνατε αυτό εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι πλέον μία αποστολή της ΕΕ… Προ διημέρου ο Τόνι Μπλερ είπε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αφορά την ειρήνη αλλά την εξουσία. Νομίζω ότι εννοούσε ότι η ΕΕ όλο και περισσότερο θα αφορά τον πόλεμο».2