Θυμάμαι τον Προκόπη Παυλόπουλο ένα πρωινό Σαββάτου μιας άνοιξης πριν δώδεκα χρόνια στο «Βιβλιοπωλείο της Εστίας» (πριν το φάνε κι αυτό οι συνέπειες των μνημονίων) στην οδό Σόλωνος, σημειολογικά κομβική θέση, για τα προηγηθέντα αλλά και τα μελλούμενα, αφού έστεκε ανάμεσα Εξάρχεια και Κολωνάκι. Η συγχωρεμένη Μάνια Καραιτίδη καθόταν ως συνήθως πίσω από το γραφείο της και τον είχε υποδεχθεί με το σαρκαστικό σχόλιο « ελπίζω να μην αποδειχθεί ότι είστε ίδιοι με τους προηγούμενους» (κυβέρνηση Σημίτη). Εκείνος χαμογέλασε με συγκατάβαση. Οι αστοί του κέντρου της Αθήνας και η δεξιά διανόηση απαιτούσαν κάθαρση, μια επιστροφή σε πατροπαράδοτες συντηρητικές αξίες σε μια χώρα καθημαγμένη από έναν εκσυχρονισμό που είχε εκφυλιστεί από τις μίζες και τα ράκη της χρηματιστηριακής υπεροψίας. Ο Καραμανλής διαλαλλούσε το «σεμνά και ταπεινά», δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του, μέχρι και έναν βουλευτή του είχε διαγράψει επειδή άφηνε ανοιχτό ότι η τιμιότητα δεν ήταν θέμα κομματικής θέσης. Μπαιρακτάρης και νταβατζήδες, Ολυμπιακοί αγώνες και βασικός μέτοχος, το διάταγμα Παυλόπουλου, τα προγράμματα stage θα ακολουθούσαν, όπως και τα γεγονότα του 2008 κι άλλα που πολλοί τα ξέχασαν και περισσότεροι θέλουν να τα ξεχάσουμε και να τους ξεχάσουμε. Αλλά, το πρώτο σκάνδαλο της νέας τότε κυβέρνησης, έσκασε μέσα στο γραφείο του κ. Παυλόπουλου και αφορούσε δημοσιογράφο της ΕΡΤ3 που είχε κατέβει στην Αθήνα να διευθύνει το γραφείο του ως υπουργού και ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να επιστρέψει ταπεινώμενος στην Βόρεια απομόνωση. Είχα πειράξει τότε την κυρία Μάνια για το γεγονός και είχε αρκεστεί να μου πει, με αμυντικό ύφος είναι η αλήθεια « υπάρχουν αγκάθια που ευδοκιμούν σε όλα τα εδάφη και το δικό σας θερμοκήπιο βγάζει μπόλικα, άστα αυτά τώρα, γράφε εσύ και μη δίνεις πολύ σημασία σε όσα δεν έχουν σημασία σε λίγο καιρό». Διαφώνησα μαζί της τότε με την ρητορικού χαρακτήρα παρατήρηση «κάθε πράγμα έχει την σημασία του στον καιρό του».
Οπότε, τώρα, έρχομαι αντιμέτωπος με την ρητορική μου και θα πρέπει να βρω την σημασία της αναγγελίας του ονόματος του Προκόπη Παυλόπουλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Η αλήθεια είναι πως ούτε έκπληξη μου προκάλεσε, ούτε ταράχτηκα όπως πολλοί, τα χολερικά σημειώματα των οποίων διάβασα με ελαφρό χαμόγελο στα χείλη, ενθυμούμενος τι έλεγαν και περισσότερο τι έκαναν εκείνα τα χρόνια οι ίδιοι σε σχέση με την τότε δεξιά κυβέρνηση. Άκουσα το νέο σχεδόν με απάθεια. Μπορεί να μην καταλαβαίνω βέβαια την σημασία του γεγονότος στον καιρό του και ίσως πιο πολύ σκέφτομαι ότι δεν μου αρέσει καθόλου να δοξολογώ τις κινήσεις μιας κυβέρνησης, μιας αριστερής περισσότερο αφού μια δοξολογία εύκολα κάνει τον αριστερό άνθρωπο δεξιό.
Μπορώ λοιπόν να πω τι σκέφτηκα μόλις άκουσα τα νέα, ακόμη κι αν ακουστούν τα παραδείγματα που θα επικαλεστώ ως καθαρή ασέβεια. Τα καταθέτω λοιπόν ως μέρος μιας προβληματικής που είναι και παραμένει ανοιχτή σε κάθε συζήτηση.
Πρώτο. Θυμάμαι τον πρωτομάστορα της πολιτικής δράσης Βλαδίμηρο Λένιν να σημειώνει, νομίζω στο «Κράτος και Επανάσταση», πως από τους μικροαστούς ένα επαναστατικό κόμμα δεν μπορεί να περιμένει τίποτα και το καλύτερο που μπορεί να πετύχει είναι να τους κρατήσει ουδέτερους στην ταξική σύγκρουση. Με δεδομένο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι επαναστατικό κόμμα, επιπλέον, δεν ζούμε καμμιά επαναστατική περίοδο, και οι μικροαστοί δεν φημίζονται μέχρι τις μέρες μας για αριστερή ροπή, μήπως η τοποθέτηση Παυλόπουλου τους κάνει τουλάχιστον ουδέτερους, κι ενώ βρισκόμαστε ενώπιον άλλων αποφάσεων με μεγαλύτερη, από κάθε άποψη, σημασία;
Δεύτερο. Θυμάμαι, επίσης, ένα καταπληκτικό επεισόδιο που καταγράφεται στα διπλωματικά χρονικά και είχε λάβει χώρα κατά την περιώνυμη συνάντηση της Γιάλτας στην οποία είχε μοιραστεί ο κόσμος σε σφαίρες επιρροής μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Όπως αναφέρεται, μετά την υπογραφή της συμφωνίας, βρέθηκαν να περπατάνε δίπλα δίπλα ο Τσώρτσιλ και ο Στάλιν. Ο βρεταννός πρωθυπουργός λάτρης του αποφθευγματικού λόγου, ενθυμούμενος ότι πριν χρόνια είχε υποστηρίξει την αιματηρή εξωτερική παρέμβαση κατά των μπολσεβίκων γύρισε και είπε με υποδόροιο αυτοκαγχασμό στον σοβιετικό ηγέτη «Δεν σας κρύβω ότι τώρα –που νικήσαμε- χαίρομαι που δεν είχε πετύχει η προσπάθεια να σας σκοτώσω». Κι ο Στάλιν με την σειρά του απασφάλισε μια άφταστης αγριότητας ρώσικη παροιμία για να του πει «αν κάποιος βλέπει μόνο το παρελθόν τότε πρέπει να του βγάζουν το μάτι».
Τρίτο. Αν οι αγωνίες και οι ενστάσεις των αριστερών ανθρώπων είναι βάσιμες πόσο ισχύει το ίδιο για τους δεξιούς; Οι οποίοι, σημέρα, θα πρέπει μάλλον να αναρωτιούνται γιατί να ψηφίσουν προκειμένου ένας «πολιτικός εξωμότης» να προεδρεύει πλέον ενός Σοβιέτ;
* Ο δημοσιογράφος του ρ/σ “Στο Κόκκινο 93,4” Απόστολος Λυκεσάς αρθρογραφεί καθημερινά στο alterthess.gr. Ακούστε ζωντανά στο “Κόκκινο 93,4” την εκπομπή “Ορθά- Κοφτά” με τον Απόστολο Λυκεσά Δευτέρα- Παρασκευή 11:00-12:00. Επικοινωνία με τον Απόστολο Λυκεσά στο [email protected]