Ένα από τα δεδομένα κι αναμενόμενα πλέον στοιχεία των δηλώσεων, που κάνουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, με κάθε ευκαιρία, ιδίως, όμως, στις συνόδους κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πως η Ελλάδα αποτελεί ειδική περίπτωση. Το είπε ξανά η Μέρκελ προχτές: η Ελλάδα αποτελεί ειδική περίπτωση.
Υπό κάποιες προϋποθέσεις αυτή η ρήση θα μπορούσε να είναι και θετική για τον ελληνικό λαό.
Αν, για παράδειγμα, σήμαινε την κατανόηση του γεγονότος πως η Ελλάδα είναι η χώρα με τους δυσμενέστερους δείκτες ανισότητας στην Ευρωζώνη -7:1 η σχέση εισοδήματος του πλουσιότερου πέμπτου του πληθυσμού προς το φτωχότερο έναντι μιας σχέσης μικρότερης από το 5:1 για τη κεντρική και βόρεια Ευρώπη- θα μπορούσαμε να πατήσουμε σε αυτό, για να επιδιώξουμε μια διορθωτική, με βάση τα ευρωπαϊκά στάνταρ, ριζική αναδιανομή.
Ή, αν επισήμαινε το γεγονός πως η παραοικονομία και η φοροδιαφυγή –φοροκλοπή –φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου σπάει όλα τα ρεκόρ διεθνώς, θα μας επέτρεπε να φωνάζουμε πειστικά πως το «να πληρώσουν οι πλούσιοι» είναι η μόνη βιώσιμη στρατηγική για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αφορούν τα δίδυμα ελλείμματά «μας».
Ή, ακόμη, αν αναφέρονταν στο γεγονός πως το ελληνικό κεφάλαιο παρουσίασε για σειρά ετών τα μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους στην Ευρώπη. Κι αυτό με τα επίσημα στοιχεία. Γιατί, αν συνυπολογίσουμε και τη μη τήρηση στοιχειωδών υποχρεώσεων απέναντι στους εργαζόμενους, την εισφοροδιαφυγή και την ακραία εκμετάλλευση όλων των «νόμιμων» δυνατοτήτων σε βάρος της εργασίας οι αριθμοί γίνονται … διαστημικοί.
Όμως, η ρήση «Η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση» δεν αναφέρεται σε αυτά. Η εκφορά της, αντίθετα, ευνοεί πριν και από τους περίφημους πιστωτές «μας», τους συμπατριώτες μας καπιταλιστές, μικρούς και μεγάλους. Και δεν μας ξεγελάει, βέβαια, η παράσταση που δίνουν εδώ και κάποιες μέρες ως «κοινωνικοί εταίροι», που ενδιαφέρονται τάχα να σώσουν … ό,τι σώζεται υπέρ των εργαζομένων τους. Η επιδίωξή τους για τριετές πάγωμα των μισθών και ταυτόχρονη κατάψυξη των ωριμάνσεων, μαζί με τη μείωση του «μη μισθολογικού κόστους» -κοινωνικός μισθός είναι το σωστό όνομα- αφορά μια τέτοια αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης των εργαζομένων, που μόνο σε καιρούς πρωταρχικής άγριας συσσώρευσης πριν από δύο αιώνες έχει παρατηρηθεί στο δυτικό ημισφαίριο. Αν προσθέσουμε και τα όσα με το πρώτο μνημόνιο είχαν πετύχει –απολύσεις, εκμηδενισμό των αποζημιώσεων, επιχειρησιακές-ατομικές συμβάσεις- το πάρτι είναι όλο δικό τους.
Δηλαδή, το «Η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση» είναι αυτό που εισήγαγε ο Παπανδρέου εξαρχής –η Μέρκελ, απλώς, τον αντιγράφει. Το θυμάστε; Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, «πελάτες» κι αδιόρθωτοι, έλεγαν οι Πασόκοι εδώ και δυό χρόνια. Γιατί ο στόχος τους από τότε, από το βρώμικο 2009, ήταν να συμβούν όσα συμβαίνουν –ένας στόχος απροκάλυπτα ταξικός, που έφερε την καταστροφή για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Όπως σημειώνει ο Γιάννης Δραγασάκης στο Βήμα της Κυριακής, συνοψίζοντας όσα ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή της κρίσης υποστήριζε, «[τ]α όσα έγιναν, λοιπόν, δεν μπορούν να κατανοηθούν ως ένα «μοιραίο λάθος» ή ως αποτέλεσμα μιας σειράς λαθών. Ήταν αποτέλεσμα μιας συνειδητής επιλογής. Η επιλογή που έγινε ήταν να αξιοποιηθεί η κρίση «ως ευκαιρία», όπως είχε λεχθεί άλλωστε, για να διαλυθούν τα εργασιακά δικαιώματα, οι μισθοί και το κοινωνικό κράτος, να εκποιηθεί ο δημόσιος πλούτος και να υλοποιηθούν επιτέλους οι πολυπόθητες (νεοφιλελεύθερες) μεταρρυθμίσεις. Η επιλογή δεν ήταν να λυθεί η «θηλιά του χρέους», αλλά να αξιοποιηθεί ως μοχλός πίεσης και υποταγής μέσω της διαρκούς επίκλησης του υπαρκτού, αλλά και συντηρούμενου κινδύνου της χρεοκοπίας.»
Άρα, και κυρίως, η «Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση» και από την άποψη πως η κυβέρνησή της, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη παγκοσμίως, αποφάσισε να «δώσει» τις λαϊκές τάξεις βορά στις πιο άγριες διαθέσεις του κεφαλαίου. Και επειδή πλέον η Ελλάδα, ως προς τα παραπάνω, είναι, χωρίς αμφιβολία, «ειδική περίπτωση», δεν είναι καθόλου απίθανο να εξελιχθεί και με άλλο τρόπο σε «ειδική περίπτωση»: από τις μεγάλες απεργίες και τους αγανακτισμένους, την «προσβολή» των παρελάσεων και τις λεκτικές και γενικότερα συμβολικές επιθέσεις στο αστικό πολιτικό προσωπικό, από τις τεράστιες διαδηλώσεις και τη μεγάλη ενίσχυση της Αριστεράς ο δρόμος έχει ανοίξει. Για μια ανατροπή που θα αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο, που θα ξαναδώσει ελπίδα στους εργαζόμενους παντού. Η Ελλάδα έτσι ως «ειδική περίπτωση» μπορεί να γίνει «καθολικό παράδειγμα».
Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο αντιλαμβάνονται οι αριστερές δυνάμεις την ευθύνη τους; Άλλες ναι, άλλες όχι. Ο μύθος, όμως, μιλάει για όλες. Με ενδιάμεσο τον Μαρξ, de te fabula narratur. Κανείς δε θα γλυτώσει…