Πριν αρχίσουν τα πανηγύρια των κυβερνητικών εταίρων για την υπογραφή της νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, η δημοσιοποίηση του κειμένου της νέας ΕΓΣΣΕ ήρθε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Και δυστυχώς αυτή η θέση είναι πολύ κοντά στη θέση του ΣΕΒ, που δεν υπέγραψε τη νέα ΕΓΣΣΕ, ότι η συμφωνία της ΓΣΕΕ με τη ΓΣΕΒΕΕ, την ΕΣΕΕ και το ΣΕΤΕ (τον οποίο όλοι οι κοινωνικοί εταίροι κατηγορούσαν ως τον ρουφιάνο της τρόικας) είναι ένα αδειανό πουκάμισο άνευ νομικής βάσης. Δυστυχώς δεν είναι σύμβαση γιατί δεν προβλέπει το ύψος του κατώτατου μισθού και ημερομισθίου, ούτε τις κλίμακες ωρίμανσης, ούτε το ύψος του επιδόματος γάμου, ούτε όμως και τις κανονιστικές ρυθμίσεις για τις άδειες των εργαζομένων.
Δυστυχώς δεν είναι σύμβαση γιατί περιλαμβάνει μόνο τρία άρθρα, ένα για το επίδομα γάμου, ένα για τους θεσμικούς όρους των προηγούμενων ΕΓΣΣΕ και ένα για το χρόνο ισχύς της, που λήγει το Δεκέμβριο του 2013. Το θέμα, με τα τρία άρθρα, δεν είναι ότι είναι λίγα. Το θέμα είναι ότι πρόκειται για ευχολόγια, για “συμφωνίες” και “αποφάσεις” που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση όχι μόνο με το θεσμό της ΕΓΣΣΕ, αλλά ούτε καν με επιχειρησιακή σύμβαση που έχει υπογράψει κάποια ολιγομελής και εργοδοτική ένωση προσώπων. Η επίκληση της νομικής βάσης του άρθρου 2 του ν. 1766/1988, με την οποία κυρώθηκε το άρθρο 4 της ΕΓΣΣΕ του 1988 για την καταβολή του επιδόματος γάμου, αποτελεί τη μοναδική αναφορά σε έναν, κάποιο, νόμο, που όμως είναι κάτι περισσότερο από ξεκάθαρο ότι ακυρώθηκε από το ν. 4093/12. Και αυτό το γνωρίσουν, ή θα έπρεπε να το γνωρίζουν, πολύ καλά όσοι υπέγραψαν τη νέα ΕΓΣΣΕ.
Δυστυχώς δεν είναι σύμβαση, οπότε είναι στη “διακριτική” ευχέρεια των εργοδοτών το αν θα συνεχίσουν να καταβάλουν το επίδομα γάμου και να εφαρμόζουν τις κανονιστικές ρυθμίσεις των προηγούμενων ΕΓΣΣΕ. Δυστυχώς δεν είναι καν ούτε μία συμφωνία μεταξύ κυριών, καθώς οι τρεις εργοδοτικοί φορείς που την υπέγραψαν δεν έχουν ούτε τη δυνατότητα – ούτε και καμία διάθεση – να την επιβάλουν στα μέλη τους. Και σε ότι αφορά τη ΓΣΕΕ, δυστυχώς δεν εκπροσωπεί τον κόσμο της εργασίας αλλά το αδειανό πουκάμισο της νυσταλέας γραφειοκρατίας της.