Κυριακή Χριστουγέννων, δύο τα ξημερώματα, έχω γυρίσει από τη νυχτερινή έξοδο και κάθομαι να δω (στο laptop) την τελευταία περίοδο στο παιχνίδι των Lakers με τους Bulls, παρότι νυσταγμένος. Ήδη είχα ενθουσιαστεί με το θέαμα που είχαν προσφέρει το ίδιο απόγευμα οι Knicks με τους Boston, αλλά ένας αγώνας μπάσκετ ποτέ δεν είναι ίδιος, σκέφτηκα. Οι Ταύροι ήταν αρκετά άστοχοι, ο Bryant αποδείκνυε γιατί θεωρείται ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας στον πλανήτη και το κρασί (4-5 ποτηράκια) είχε αρχίσει να με σπρώχνει όλο και περισσότερο προς την αγκαλιά του Μορφέα. Ο Κobe διευκόλυνε τις όποιες αντιστάσεις είχα, γράφοντας με εκπληκτική προσπάθεια το 87-81 υπέρ της ομάδας του, 56΄΄ πριν το τέλος. Ο Thibodeau καλεί εσπευσμένα τάϊμ-άουτ (ξέρετε τη διάρκεια που έχουν τα τάϊμ-άουτ στο ΝΒΑ) και το ίδιο γρήγορα αφήνω τον υπολογιστή για να κλείσω-επιτέλους- τα μάτια μου. Μπορεί το πρωί που ξύπνησα να μην θυμόμουν κάποιο όνειρο, αλλά σίγουρα τα συναισθήματα που ένιωσα όταν διάβασα το μήνυμα στο κινητό μου, παραπέμπουν σε εφιάλτη. <<Έγινε ντερμπάρα, το έβαλε στο τέλος ο Rose, το είδες;>>. Έντρομος από την είδηση, ανοίγω το laptop, πατάω να δω το βίντεο στο youtube και κάθομαι και βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή που πίστεψα ότι τίποτα άλλο δεν πρόκειται να συμβεί χθες βράδυ. Αρχικά ο Deng πετυχαίνει καλάθι και φάουλ, μειώνοντας σε 84-87. Στη συνέχεια ο Bryant αστοχεί σε σουτ δύο πόντων και κάνει φάουλ πάνω στον Deng στα 22΄΄. Eύστοχος ο Άγγλος, 86-87. Στην επαναφορά ο Kobe παίρνει την μπάλα, κλείνεται, ο Gasol δεν βγαίνει έγκαιρα και ο Deng την κλέβει. O Rose, μπροστά σε Gasol και Fisher, με κάτι σαν ραβέρσα-μπομπίτα βάζει μπροστά τους Bulls 87-88, με 4.8΄΄ να απομένουν. Στην τελευταία επίθεση Ο Bryant πήγε να τα βάλει με 3 παίκτες και οι Lakers βρέθηκαν στο καναβάτσο! Η ανατροπή ήταν γεγονός! Εγώ όμως κοιμόμουν…
Για να εξιλεωθώ, αφού έχω τσαντιστεί απίστευτα με την προχειρότητα της χθεσινής μου απόφασής , κάθομαι και σκέφτομαι πότε επέμεινα, σε παρόμοια περίπτωση, να δω ένα παιχνίδι και δικαιώθηκα. Δεν μου πήρε πολύ…Ημιτελικός Ευρωμπάσκετ 2005, Σερβία. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τη Γαλλία και στα τελευταία δύο λεπτά τίποτα δεν πάει καλά για την ΄΄Επίσημη Αγαπημένη΄΄. Το κάρφωμα του Diaw, σαρανταεπτά δευτερόλεπτα πριν το τέλος, μοιάζει με ταφόπλακα στις προσπάθειες ενός έθνους να επαναλάβει το θρίαμβο του 1987. Τον αγώνα τον έβλεπα στον κήπο του σπιτιού με παρέα ένα ζευγάρι φίλων. Η γυναίκα έχει φύγει ήδη από το τρίποντο του Πάρκερ(51-58), κυρίως γιατί δεν άντεχε να ακούει τον άντρα της να καγχάζει σαν πιο έμπειρος ότι, ΄΄Αυτά τα ματς δεν γυρνάνε΄΄. Δεν μιλούσα, ήλπιζα! Για να μην αρχίσουμε τα ζάπινγκ στο ΕΤ3, ο Άρης έπαιζε με τον Εργοτέλη για την πρώτη αγωνιστική της Β΄ εθνικής, του έλεγα: <<Αυτή την επίθεση και τέλος>>. Ο Ζήσης με τρεις βολές διαμορφώνει το 58-62. Κάπου εκεί επικρατεί ένα μίνι αλαλούμ με τον Πάρκερ να αστοχεί αρχικά σε δύο βολές, τον Παπαλουκά να πετάει τη μπάλα στο ταμπλό και την ξαναπιάνει και τον άσο των Spurs με λάθος πάσα να δίνει ξανά την κατοχή σε ελληνικά χέρια. Ο Παπαδόπουλος το εκμεταλλεύεται και με πλαστική κίνηση καρφώνει, ψαλιδίζοντας τη διαφορά στους δύο, 60-62. Στις ελεύθερες βολές του Τόνι Πάρκερ απαντά εκ νέου ο Παπαλουκάς, ποστάροντας τον Γάλλο πλέϊ μέικερ και το θαύμα αρχίζει να αχνοφαίνεται, 62-64. Ακόμα δεκαοχτώ δευτερόλεπτα, έχουμε χρόνο! Η πίστη δυναμώνει με τη χαμένη πρώτη βολή του Rigaudeau. Η δεύτερη μέσα, 62-65. Οι εκκλήσεις για αλλαγή καναλιών έχουν σταματήσει, τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά. Λές; Ο Τεό συνεχίζει να είναι ψύχραιμος από την γραμμή της φιλανθρωπίας και με τον διόλου τυχερό αριθμό των δεκατριών δευτερολέπτων να απομένει, διαμορφώνει το 64-65. O Rigaudeau συνεχίζει να έχει πρόβλημα με τις πρώτες βολές και το μόνο που καταφέρνει είναι γράψει στο ταμπλό ότι η Γαλλία έχει σημειώσει 66 πόντους, 11 ΄΄ πριν το τέλος . Τα λόγια του Βασίλη Σκουντή αποτυπώνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τη σιωπή που ακολούθησε,<< Ζήσης, εφτά, έξι, ποιος; Ποιος; Βάλτο αγόρι μου! Και τό βαλε ο Μητσάρας… Με τον Rigaudeau να χάνεται στις συμπληγάδες, όπως και ο Bryant, το παραμύθι έλαβε τέλος. Ευτυχώς αυτό το είχα ζήσει…