Η εστίαση εντόπιων και αλλοδαπών μιντιακών συστημάτων στις ενδυματολογικές προτιμήσεις του Αλέξη Τσίπρα και του Γιάννη Βαρουφάκη, δεν κρύβει μόνο αφέλεια ή βλακώδη ελαφρότητα, αλλά αναδεικνύει και την αφροσύνη με την οποία, οι ελίτ, αντιμετωπίζουν στο δημόσιο διάλογο το σήκωμα του κεφαλιού των μέχρι πρότινος σκυφτών δουλοπάροικων. Να ντύνεις τόση δυστυχία, με λάιφστάιλ, είναι προφανώς επιλογή. Η δημόσια εικόνα των ανθρώπων, οι ενδυματολογικές τους προτιμήσεις, δεν είναι θέμα που προέκυψε σήμερα. Η προσφορά γραβάτας στον Τσίπρα, δεν μου φαίνεται όμως σαν διάλογος περί γούστου, είναι μια παραλλαγή του «να φάμε δεν είχαμε, ρεπανάκια για όρεξη μας δίνανε». Όλα τούτα, θυμίζουν ένα παλαιότερο επεισόδιο, των χρόνων μιας άλλης αυτοκρατορίας, που δεν υπάρχει πλέον,της Ρωμαικής.
Ο Σενέκας, καταγράφει μια έντονη συζήτηση στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, στην οποία είχε τεθεί προς συζήτηση, πρόταση, η οποία εισηγούνταν ότι όλοι οι δούλοι στη Ρώμη θα έπρεπε να φοράνε ρούχα ενός συγκεκριμένου χρώματος. Οι εισηγητές της πρότασης ανέφεραν ότι δεν είναι δυνατόν να κυκλοφορούν στην αγορά, τις παλαίστρες και τα άλλα δημόσια θεάματα και, συχνά, να μην ξεχωρίζουν, οι αφέντες από τους υπηρέτες. Η πρόταση αντιμετωπίσθηκε με ενθουσιασμό στην αρχή, συζητήθηκε με ένταση και πάθος και, φαινόταν, ότι η ιδέα κέρδιζε τις εντυπώσεις.
Ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, όταν εχέφρονες συγκλητικοί σημείωσαν πως η ιδέα δεν ήταν τόσο λαμπρή όσο αρχικά φάνταζε στα μάτια των αφεντάδων. Στις ρούγες της Ρώμης κυκλοφορούσε εκείνη την περίοδο ενός αριθμός δούλων που σύμφωνα με τους υπολογισμούς έφτανε τους 400.000, κατ’ άλλους ήταν πολλοί περισσότεροι.
Τι θα γινόταν λοιπόν, είπαν οι ενάντιοι, αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν στην πόλη φορώντας τον ίδιο γκρίζο ή γαλανό χιτώνα; Τα αφεντικά θα ξεχώριζαν, σίγουρα, αλλά θα ήταν κυριολεκτικά σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Ενδέχεται να κόμπαζαν, για τον αριθμό των δούλων που ακολουθούσαν τον καθένα τους, το πράγμα όμως δεν θα έμενε απαρατήρητο ούτε από τους δούλους.
Η ομοιομορφία, δηλαδή, δεν θα θύμιζε απλώς, αλλά θα καθιστούσε σαφές, ότι οι δούλοι ήταν η αναντίρρητη πλειοψηφία, γεγονός το οποίο, με την σειρά του, μπορεί να τους έβαζε σε σκέψεις να εξεγερθούν, δεν έλειπαν ήδη μεμονωμένα περιστατικά ή μικροεξεγέρσεις, και τότε, οι λιπαροί λαιμοί των αφεντικών κινδύνευαν να νοιώσουν το σύρσιμο του μαχαιριού πάνω τους. Η παρατήρηση έκανε ακόμη κι αυτούς που είχαν καταθέσει την ιδέα, να την αποσύρουν άρον άρον, διότι είδαν το φως το αληθινό που τους απέκρυβε η υπεροψία και η ξιπασιά τους.
Η γερμανική πολιτική της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη, είναι το ομοιόμορφο φούτερ που έχουν εμπνευσθεί οι υπερόπτες του Βερολίνου. Το μέτρο, εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα για πέντε χρόνια και, οι φτωχοί δούλοι, όχι μόνο συνειδητοποίησαν πόσο περισσότεροι είναι αλλά, επιπλέον, πλήθυναν περαιτέρω, οπότε, σήκωσαν κεφάλι. Οι Γερμανοί «ράφτες» αντί να συνειδοποιήσουν το λάθος τους, τυφλωμένοι, επιμένουν στο μέτρο. Δεν βλέπουν ότι μπορεί οι δούλοι στην υπόλοιπη Ευρώπη για την ώρα να αντιμετωπίζουν με σχετική έκπληξη τα γενόμενα αλλά, μίκρυνε πλέον, εξανεμίζεται ταχύτατα, η όποια αμηχανία τους, και αντικαθίσται με συνειδητοποίηση της κατάστασης.
Επιπλέον, οι εντόπιοι «ράφτες» ομοιόμορφων χιτώνων φτώχειας, έχοντας καζαντίσει από τούτη την παραγωγή τα τελευταία χρόνια εξακολουθούν να συμπράττουν με αυτή την λογική καταμετρώντας τα πρόσκαιρα κέρδη τους.
Αδυνατούν αμφότεροι να αντιληφθούν ότι δεν αναγνωρίζονται απλώς μεταξύ τους, οι επηρμένοι, στα παζάρια, αλλά ότι τους αναγνωρίζουν πλέον και οι άλλοι. Κακό του κεφαλιού τους.
* Ο δημοσιογράφος του ρ/σ “Στο Κόκκινο 93,4” Απόστολος Λυκεσάς αρθρογραφεί καθημερινά στο alterthess.gr. Ακούστε ζωντανά στο “Κόκκινο 93,4” την εκπομπή “Ορθά- Κοφτά” με τον Απόστολο Λυκεσά Δευτέρα- Παρασκευή 11:00-12:00. Επικοινωνία με τον Απόστολο Λυκεσά στο [email protected]