Ο Δήμος Θεσσαλονίκης καθαρίζει την πόλη από αντιφασιστικά συνθήματα και αγναντεύει τις σβάστικες

“Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά” σκέφτονται οι τοπικοί άρχοντες όταν πρόκεται για τη “βρωμιά” του αντιφασισμού.

Φεύγοντας νωρίτερα, λόγω υποχρέωσης, από τη χθεσινή πρωινή πορεία στη Θεσσαλονίκη διανύσαμε ανάποδα όλο το μήκος της για να απολαύσουμε την εικόνα των πολλών χιλιάδων αντιφασιστών που πλημμύρισαν τους δρόμους της.

Όπως περιμέναμε είδαμε στο τέλος της πορείας δεκάδες άντρες των ΜΑΤ, της ασφάλειας, της ομάδας “Δράση” και “ΔΙΑΣ” να την ακολουθούν. Αλλά δεν ήταν οι μόνοι που ακολουθούσαν την πορεία.

Δέκα περίπου εργαζόμενες στην καθαριότητα του Δήμου, υπό τις έντονες και διαρκείς συστάσεις ενός προϊσταμένου τους, βρίσκονταν διαρκώς 100 μέτρα πριν την πορεία και σκούπιζαν όλα τα φέιγ-βολάν που πετούσαν οι διαδηλωτές με αντιφασιστικά συνθήματα. Κάτι αντίστοιχο είχαμε δει να συμβαίνει και στην πορεία για την επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

Σε μία πόλη όπου δεν θα ξεχείλιζαν οι κάδοι από σκουπίδια, σε μία πόλη με καλές συνθήκες καθαριότητας στα σχολεία ή σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες και κτίρια, σε μία πόλη που ακόμα και την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο θα είχαν ήδη σβηστεί όλα τα φασιστικά συνθήματα στην παραλία (καθώς οι 51 συλληφθέντες/ συλληφθείσες αντιφασίστες και η “Πόλη Ανάποδα” δεν κατάφεραν να τα σβήσουν όλα) θα μπορούσε κάποιος να πει ότι κάτι τέτοιο είναι κάπως περίεργο αλλά είναι, εν τέλει, λογικό.

Αλλά επειδή τα πάντα στη ζωή αντιμετωπίζονται συγκριτικά, αναρωτιόμαστε γιατί η έντονη και άμεση πρωτοβουλία για καθαριότητα αφορά μόνο τα (διαλυτά από το νερό σε περίπτωση βροχής) φειγ-βολάν που αναφέρουν αντιφασιστικά συνθήματα αλλά όχι τις μόνιμες (αν δεν καθαριστούν από ειδικό συνεργείο – ή από το μεράκι αντιφασιστών όπως έγινε δύο φορές-) νεοναζιστικές μουντζούρες σε τοίχους. Ιστορικό κέντρο με τουρίστες και το ένα, ιστορικό κέντρο με τουρίστες και το άλλο, οπότε μάλλον δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Τι τελικά, ποιος παράγοντας, δίνει εν τέλει βαρύτητα στις πρωτοβουλίες αυτές;

Ο βήχας και ο έρωτας, λέει ο λαός, δεν κρύβονται. Και αυτό που έζησε εχθές (και) η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να κρυφτεί. Η τεράστια αντιφασιστική διαδήλωση άφησε ανεξίτηλο σημάδι, απ’ αυτά που δε μπορεί κανείς και τίποτα να τα σβήσει, στις σελίδες της ιστορίας αυτής της πόλης, στη συλλογική μνήμη των κατοίκων της. Πλέον όμως δεν μπορεί να κρυφτεί και μία επιλεκτική αντιμετώπιση του Δήμου που 3 εβδομάδες μετά συλλογίζεται βαθειά και αργά το πώς θα μπορούσε να καθαρίσει την πόλη από το δηλητήριο των φασιστών.

Περιμένοντας από τις Αρχές ακόμα να πράξουν τα δέοντα οι αντιφασίστες αυτής της πόλης διασώζουν με τη δράση τους την πολυπολιτισμική και βαθειά αντιρατσιστική και αντιφασιστική ιστορία της.