Ο Σπύρος – Αδωνης Γεωργιάδης σιχαίνεται -είπε, με αυταρέσκεια- τους κομουνιστές. Ευτυχώς! Το αντίθετο θα ήταν ανησυχητικό. Δεν ξέρω τι λέει η πλειοψηφία των κομουνιστών για το άτομο, αν ανταποδίδει δηλαδή την αηδία του, αλλά εγώ τον λυπάμαι και οι λόγοι είναι εμφανείς.
Το θέμα, όμως, δεν είναι ο αναλώσιμος τηλεπωλητής που μπερδεύει την αποθησαυρισμένη ανθρώπινη ανοησία με τους κορυφαίους της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Είναι η γενικευμένη τάση των φασιστών ή νεοναζιστών να εγκαταλείπουν το όχημα που τους έφερε σε κάποια ευδιάκριτα αξιώματα και να σπεύδουν να διαφοροποιηθούν από τις ανομίες τις οποίες οι ίδιοι (τουλάχιστον) προπαγάνδιζαν, όταν δεν συμμετείχαν.
Η περίπτωση των χρυσαυγιτών που εγκαταλείπουν το σκάφος της εγκληματικής οργάνωσης και με βιαστικές απλωτές προσεγγίζουν φραστικά τη νομιμότητα και την ατιμωρησία, επιτρέπει μια εκτίμηση: η ναυαρχίδα της δεξιάς, είτε ως Λαϊκό κόμμα είτε ως Συναγερμός ή ΕΡΕ προδικτατορικά και Νέα Δημοκρατία στα χρόνια της μεταπολίτευσης, φιλοξενεί ακροδεξιούς, από συνεργάτες των γερμανών έως και αστέρες της χούντας, στο όνομα αυτού που πολύ συνοπτικά περιέγραψε ο Παναγιώτης Ψωμιάδης (είναι ομογάλακτοι).
Θα στεγάσει δηλαδή ο κ. Σαμαράς τον κ. Χρυσοβαλάντη Αλεξόπουλο, ή τον προφυλακισμένο Στάθη Μπούκουρα;
Σαφώς όχι, διότι:
– οι μέρες του κ. Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ είναι μετρημένες, άρα το face control θα γίνει από τους διαδόχους του,
– η διαδικασία αποχρωματισμού των φασιστών γίνεται σταδιακά: πρώτα εντάσσονται σε ένα πιο light ακροδεξιό κόμμα (π.χ. ΛΑΟΣ), στη συνέχεια τυλίγουν και θάβουν το τσεκούρι τους στον κήπο και αφού υιοθετηθούν από κάποια μέσα ενημέρωσης, ξεπλένονται με επικοινωνιακή αλισίβα.
Ασπιλοι και αμόλυντοι
Για το βάσιμο ή μη της άποψης, παραπέμπω σε διαπρεπείς φασίστες:
Κωνσταντίνος Μανιαδάκης: απότακτος αξιωματικός, φίλος του Χίμλερ, δημιούργησε το υφυπουργείο Δημοσίας Ασφαλείας στη δικτατορία Μεταξά και εισήγαγε τα επιστημονικά βασανιστήρια στην ανάκριση των πολιτικών αντιπάλων. Το έσκασε στην Αίγυπτο και έπειτα στην Αργεντινή. Επέστρεψε άσπιλος στην Ελλάδα το 1949. Εκλέχθηκε βουλευτής το 1950 και επανεκλέχτηκε (με την ΕΡΕ πλέον του Κωνσταντίνου Καραμανλή) το 1958, το 1961 και το 1964!
Σωτήριος Γκοτζαμάνης: εθνικιστής βουλευτής προπολεμικά. Από την αρχή της κατοχής διορίστηκε υπουργός Οικονομικών και αργότερα «υπερυπουργός» Οικονομικών, Γεωργίας, Εμπορίου, Βιομηχανίας, Εργασίας και Επισιτισμού! Λίγο πριν από την απελευθέρωση το έσκασε. Καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο, πήρε αμνηστία και το 1954 στηρίχτηκε από τη δεξιά ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης!
Η μετακατοχική δεξιά αξιοποίησε και αντάμειψε πλουσιοπάροχα τον Ξενοφώντα Γιοσμά, γερμανοντυμένο δωσίλογο, που καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, πήρε χάρη και ανέλαβε αρχηγός της συμμορίας η οποία δολοφόνησε το Γρηγόρη Λαμπράκη.
Οι περιπτώσεις των Αθανάσιου Ανδρεουλάκου (βασιλικός επίτροπος επί χούντας, γ. γραμματέας του Δημόσιας Τάξης σήμερα), Μαυρουδή (Μάκη) Βορίδη (γραμματέας της χουντικής ΕΠΕΝ, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ σήμερα) κ.ά., θα μπορούσαν να θεωρηθούν απόρροια σταδιακής προσχώρησης σε δημοκρατικές θέσεις, αλλά αυτές άλλων στελεχών και κάποιων διατεταγμένων δημοσιογράφων που θεωρούσαν φυσιολογική τη συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή, μάλλον αποκαλύπτουν άλλου είδους συνάφεια.
Ποιοι τα δίνουν;
Αυτά θα ήταν αναμόχλευση παθών αν η συγκυρία δεν αποκάλυπτε τη διαρκή, υπόγεια συνήθως, συνεργασία τμήματος της δεξιάς και συνιστωσών της με συμμορίες του υπόκοσμου που ενδύονται μανδύα πολιτικής ομάδας. Η πολυέξοδη αυτή συνεργασία δεν μπορεί να υφίσταται ερήμην των οικονομικών και μιντιακών συμφερόντων που στήριζαν ανεπιφύλακτα ακόμη και τη συνεργασία με τη «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Αν δεν μεσολαβούσε η δολοφονία του Φύσσα, η εμφάνιση στελεχών της ΧΑ σε τηλεοπτικές εκπομπές θα ακολουθούσε την πορεία πολιτικής και ηθικής νομιμοποίησης που βιώσαμε στην περίπτωση του ΛΑΟΣ όταν ακόμη ο ηγέτης του αποκαλούσε επανάσταση το πραξικόπημα της χούντας.
Δεν είναι ανάξια προσοχής λοιπόν η απουσία ή η σιγή της έξαλλης κοινοβουλευτικής ομάδας της ΧΑ όταν η συζήτηση στη Βουλή αφορά νέες παροχές σε εφοπλιστές, επιχειρηματίες, κ.λπ.
Στη βιογραφία του Χίτλερ από τον Ian Kershaw (εκδ. SCRIPTA, Αθήνα 2001), διαβάζουμε για τη συνάντηση, το Φλεβάρη του 1933, του ναζιστικού επιτελείου με τους επικεφαλής της επιχειρηματικής κοινότητας. Ο Γκούσταβ Κρουπ πήγε προετοιμασμένος να ασκήσει κριτική στους ναζί, αλλά ο Χίτλερ τον διαβεβαίωσε ότι εφόσον κέρδιζε τις επικείμενες εκλογές θα τους απάλλασσε από τους κομουνιστές. Ο Κρουπ δεν εκφώνησε τον λόγο που είχε ετοιμάσει, είπε κάποιες ευχαριστίες και κατόπιν ο Γκέρινγκ μπήκε στην ουσία. «Μαζεύτηκαν τρία εκατομμύρια, τα οποία παραδόθηκαν μέσα σε μερικές εβδομάδες. Με τη δωρεά αυτή, οι μεγαλοεπιχειρηματίες βοήθησαν να στερεωθεί το καθεστώς του Χίτλερ» (ο.π. τόμος Α’, Υβρις, κεφ. 11).
Τι υπαινίσσομαι; Πολλά. Πάλι κάποιοι θα πέφτουν από τα σύννεφα, τα κεραμίδια ή τα ανάκλιντρά τους.