Να δηλώσουν εθελοντές, δηλαδή να εργάζονται χωρίς επιμίσθιο αν θέλουν να παραμείνουν στις θέσεις τους σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, προτείνει το υπουργείο Παιδείας στους αποσπασμένους φιλολόγους.
Επειδή ως γνωστόν “scripta manent” η πρόταση δεν υποβάλλεται γραπτώς, ούτε επισήμως αλλά τηλεφωνικά από υπάλληλο του υπουργείου Παιδείας που επικοινωνεί προσωπικά με κάθε αποσπασμένο φιλόλογο. “Η κουτοπονηριά του συγκεκριμένου χειρισμού έγκειται στο να εμφανισθεί η τελική απόφαση σαν παραχώρηση σε δική μας παράκληση, αφού εμείς οφείλουμε να απαντήσουμε στην προφορική πρόταση του υπουργείου με γραπτή αίτηση στην οποία ‘διατελούντες μετά τιμής…’ να παρακαλούμε να μείνουμε”, καταγγέλλει η αποσπασμένη στη Νάπολη της Ιταλίας φιλόλογος Αθανασία Αθανασοπούλου.
Με διακηρυγμένο στόχο την ενίσχυση των νεοελληνικών σπουδών αλλά και την εξάλειψη του φαινομένου των διαδοχικών παρατάσεων των πενταετών αποσπάσεων από σχολεία σε πανεπιστήμια, το υπουργείο Παιδείας είχε διεξάγει για πρώτη φορά το 2002 διαγωνισμό επταετούς διάρκειας για την απόσπαση φιλολόγων με αυξημένα προσόντα σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Όμως ο διαγωνισμός δεν επαναλήφθηκε έκτοτε, ούτε δημοσιοποιήθηκαν ποτέ αποτελέσματα συνολικής αποτίμησης του παραγόμενου έργου για το οποίο είχε συγκροτηθεί και ειδική επιτροπή. Οπότε προκύπτει επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς αυθαιρεσίας και ακύρωση από το ίδιο το υπουργείο της στοιχειώδους προσπάθειας θέσπισης κριτηρίων για τις αποσπάσεις.
“Η τακτική αυτή αποτελεί τη χαριστική βολή στις νεοελληνικές σπουδές σε μια περίοδο που οι έδρες των νέων ελληνικών στο εξωτερικό κλείνουν η μια μετά την άλλη και ακυρώνει ό,τι στήθηκε μέχρι τώρα με χρήματα του ελληνικού δημοσίου”, γράφει η κ. Αθανασοπούλου και δηλώνει: Δεν πρόκειται να αποδεχτώ την εξευτελιστική πρόταση του υπουργείου. Τα 1.050 ευρώ του επιμισθίου μου θα μπορούσα ίσως να τα βγάλω μειώνοντας την απόδοσή μου στη δουλειά μου και ψάχνοντας δεύτερη εργασία. Όμως το θέμα είναι πολιτικό. Δεν θα ήθελα η δική μου στάση να γίνει αφορμή για μια ολοκληρωτική κατάργηση του επιμισθίου (ο μισθός δεν επαρκεί για να ζήσει κανείς σε πόλεις της Ευρώπης, ενώ σε πολλές χώρες συνάδελφοι αναγκάζονται να δηλώσουν μισθό και επιμίσθιο μαζί ως εισόδημα για να τους επιτραπεί η είσοδος και η παραμονή). Δεν θεωρώ ότι οφείλω να εξευτελίζομαι για τη ‘’σωτηρία της Ελλάδας’’ όχι μόνο γιατί δεν ήμουν εκεί όταν τα τρώγανε, αλλά και γιατί ό,τι ήταν να συνεισφέρω εθελοντικά το έχω προσφέρει αποδεδειγμένα τόσα χρόνια με παράλληλη οργάνωση μαθημάτων ελληνικής γλώσσας σε φιλελληνικούς συλλόγους και άλλες δραστηριότητες, ακριβώς γιατί θεωρούσα αποστολή την παρουσία μου στη Νάπολη. Το ίδιο έχουν κάνει και πολλοί από τους συναδέλφους μου”.