Στην καλύτερη ταινία της τρέχουσας κινηματογραφικής χρονιάς κατά γενική ομολογία (Parasite) , ο πατέρας της οικογένειας ακούγεται να λέει: «Το καλύτερο σχέδιο είναι να μην έχεις σχέδιο» ... Κάτι ανάλογο βλέπουμε και στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μαδριλένου Πόλο Μενάργκεθ βασισμένο στο έργο του Ιγκνάσι Βιδάλ. Ένα διαμέρισμα, αίσθηση κυριολεκτικού και μεταφορικού εγκλωβισμού. Μοιάζει περισσότερο με μία θεατρική παράσταση παρά με φιλμ γεμάτο σασπένς κι ανατροπές, καθώς απουσιάζει η κίνηση κι η εναλλαγή σκηνικού.

Πρεμιέρα στο 72ο Φεστιβάλ των Καννών στο τμήμα "Ένα Κάποιο Βλέμμα" και πανελλήνια πρώτη στο πρόσφατο 60ο επετειακό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Ο λόγος για τη νέα ταινία του Κριστόφ Ονορέ, "Μία νύχτα μαγική" που έδωσε στην Κιάρα Μαστρογιάνι το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Μία σαρδόνια κωμωδία που θίγει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα που παίρνει έντονα επίκαιρο χαρακτήρα μετά την "καραντίνα" που δοκίμασε σε παγκόσμια κλίμακα τις σχέσεις μεταξύ των ζευγαριών. Η απόσταση, το κενό είναι θέμα οπτικής. Πρέπει όμως κι οι δύο να έχουν τη δυνατότητα να την αντιληφθούν με τον ίδιο τρόπο.

Μεθοδεύσεις από την πλευρά της ηγεσίας του υπουργείου Πολιτισμού και της Αττικό Μετρό σε σχέση με τη συζήτηση για την μελέτη απόσπασης των αρχαίων της Βενιζέλου διαπιστώνουν τα μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων.

Το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ιρανού, Σιαμάκ Ετεμάντι ήταν μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις του φετινού καλοκαιριού στους θερινούς κινηματογράφους. Αφήνουμε για ένα βράδυ τις χλιαρές μεσογειακές κωμωδίες και προσγειωνόμαστε στη σκληρή πραγματικότητα της μετάβασης από την Ανατολή στη Δύση. Δύο Ιρανοί έρχονται στην Αθήνα για να συναντήσουν τον φοιτητή υιό τους. Πρεμιέρα στο 70ο Φεστιβάλ του Βερολίνου στο τμήμα "Πανόραμα" λίγο πριν οι χειμερινές αίθουσες κλείσουν.

Το έργο του σπουδαίου Ούγγρου δημιουργού Μπέλα Ταρ είναι δύσκολο να περιγραφεί σε μερικές σειρές. Η τελευταία του ταινία, "The Turin Horse" αποτελεί ένα υστερόγραφο σχετικά με τη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Αργυρή Άρκτος και Βραβείο FIPRESCI στο Βερολίνο το 2011, έχοντας στο πλευρό του τον Laszlo Krasznahorkai. Σε γκρι φόντο, απουσία χρωμάτων και των αποχρώσεών τους, όπως ακριβώς είναι η πραγματικότητά μας. Κάποιοι τον χαρακτήρισαν πεσιμιστή, άλλοι δαιμονικό, ο ίδιος όμως πιστός στις αρχές του κάνει σπουδαίο σινεμά με όπλο τη φωτογραφία και τη συνεχή-ασφυκτική κινηματογράφηση που σε εγκλωβίζει.

Ο Έρικ Πόουπ γυρίζει τον χρόνο πίσω κι αποφασίζει να αγγίξει μία πολύ ευαίσθητη πτυχή της τραγωδίας που συγκλόνισε τη Νορβηγία το καλοκαίρι του 2011. Αφήνει εκτός κάδρου το κυβερνητικό μέγαρο και κεντράρει στο νησί Ουτόγια. Εκεί ακολουθεί τη διαδρομή μίας νεαρής έφηβης από τον παράδεισο στην κόλαση και πάλι πίσω. Η ταινία κρατάει μόλις 93΄, είναι ικανή όμως να ταράξει τον θεατή και να τον κάνει να αποχωρήσει με το στομάχι σφιχτό. Η τεχνική του αυθεντικού μονοπλάνου μας εγκλωβίζει στο δράμα. Πρεμιέρα στο 68ο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Tι έγινε όμως εκείνη την μοιραία ημέρα;

Σπάνιες και λιγότερο γνωστές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, απρόσμενες, cult και προκλητικές, οι οποίες μίλησαν με τρόπο αλληγορικό για μερικά από τα πιο σημαντικά, σύνθετα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, παρουσιάζει το μεγάλο αφιέρωμα του 61ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, «Το διάστημα μεταξύ μας: Από το sci-fi στο cli-fi». Τα ζητήματα αυτά επανήλθαν με τον πλέον επιτακτικό τρόπο με αφορμή την πανδημία και τις επιπτώσεις της, αποδεικνύοντας πόσο διαχρονικά, επίκαιρα και οικουμενικά παραμένουν.

Η υπεράσπιση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του μνημειακού χαρακτήρα της Αγιάς Σοφιάς απέναντι στην επίθεση του εθνικισμού και του θρησκευτικού φανατισμού είναι αυτονόητη στη χώρα μας. Όπως όμως θα διαβάσετε παρακάτω, κάποιων άλλων μνημείων όχι και τόσο ..

Του Γιάννη Παπαδημητρίου

Στο ΣτΕ προσέφυγε σήμερα Δευτέρα η «Κίνηση Πολιτών Θεσσαλονίκης για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» καταθέτοντας αίτηση ακύρωσης ενάντια στην υπουργική απόφαση για απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαιοτήτων στον σταθμό Βενιζέλου του Μετρό.

Pages