To πρόγραμμα (αναλυτικά παρακάτω) περιλαμβάνει εργαστήρια, αναγνώσεις, μεταφράσεις και ανοιχτές συζητήσεις!

Σάββατο 3 Οκτωβρίου

12:00-15:00

Εργαστήρι γραφής με τη Μαλαματή-Μαρία Πετρίδου

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στο: petridmat@gmail.com.

(Μέγιστος αριθμός συμμετοχών: 13 άτομα)

– Γράφεις;

– Ε, λίγο, πού και πού, σκέψεις περισσότερο.

– Τα διαβάζεις πουθενά;

– Με τίποτα.

Αυτά τα «πού και πού» έλα να μας τα πεις. Ένα τρίωρο εργαστήριο γραφής για όσα γράφονται στα κρυφά, στα περιθώρια ενός τετραδίου, σε χαρτοπετσέτες, στις τρεις το πρωί και δεν διαβάζονται με τίποτα. Χωρίς προαπαιτούμενη εμπειρία και χωρίς την απαίτηση να «γράψεις καλά». Μόνο χώρος και χρόνος για πειραματισμό και φαντασία. Την πρώτη ώρα θα διαβάσουμε και θα συζητήσουμε δημιουργικά κείμενα από την ποίηση και την πεζογραφία. Στη συνέχεια, μέσα από παιχνίδια γραφής, θα πειραματιστούμε με διαφορετικές αφετηρίες, φόρμες και τρόπους αφήγησης. Και επειδή αυτά που γράφονται αξίζει, τελικά, να ακουστούν, όποιο θέλει θα μπορέσει να μοιραστεί το κείμενο που ανέπτυξε στο εργαστήρι στο open mic της ίδιας ημέρας.

16:30-18:30

Τι είναι, ποιον τρομάζει και γιατί η κουίρ λογοτεχνία

(Με διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα, από τις Ταρσίτσα Ντόβα & Βάσια Αποστολοπούλου)

Τι κάνει τη λογοτεχνία κουίρ; Από πού κρατάει και για πού τραβάει η κουίρ λογοτεχνία;

Ποιοι δεν την αναγνωρίζουν και γιατί; Εννοούμε όλα το ίδιο όταν λέμε «κουίρ (λογοτεχνία)»; Υπάρχουν στιγμές που αποφεύγουμε να πούμε «κουίρ (λογοτεχνία)»; Στρέφεται ποτέ εναντίον μας το κουίρ; Μια ανοιχτή συζήτηση, με πολλές ερωτήσεις και χωρίς τελεσίδικες απαντήσεις. Τις αφορμές δίνουν: η Σοφία Ζησάκου, η Αγαθή Νικολαΐδου, η Μαλαματή-Μαρία Πετρίδου, ο Μάριος Χατζηπροκοπίου και η Γιώτα Τεμπρίδου.

19:00-21:00

Fuckable Texts/ Strawberry Moons: (Ανοιχτό) Εργαστήρι μετάφρασης κουίρ ποίησης, με τις Νάσια Βλάχου, Φένια Κεφαλοπούλου & Κική Τσαπακίδου

Δύο ποιήματα, εκατομμύρια ερμηνείες και μια ευκαιρία να πλάσουμε τις λέξεις και τον κόσμο μας όπως θέλουμε εμείς. Το εργαστήρι μετάφρασης θα είναι ανοιχτό για το κοινό και θα αφορά τη μετάφραση δύο ποιημάτων από τα αγγλικά στα ελληνικά. Θα διαβάσουμε, θα συζητήσουμε και θα μεταφράσουμε παρέα. Σε περίπτωση που θέλετε να προετοιμάσετε τις μεταφράσεις σας, μπορείτε να στείλετε ένα μήνυμα στο feniakef@gmail.com, ώστε να σας προωθήσουμε τα πρωτότυπα.

21:30-23:00

Open Mic με τηηην… Wyatt Rush!

(Με διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα, από τις Βάσια Αποστολοπούλου & Ταρσίτσα Ντόβα)

Ακούμε τα κουίρ ποιηματάκια, κειμενάκια, πραγματάκια σας, διαβάζουμε τα κουίρ κειμενάκια, πραγματάκια, ποιηματάκια μας και περνάμε όμορφα, όμορφα, όμορφα!

Κυριακή 4 Οκτωβρίου

12:30-15:30

Προς μια κουίρ κοσμολογία: Εργαστήρι με τον Μάριο Χατζηπροκοπίου

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής, στο: nicephorerrantes@gmail.com.

(Μέγιστος αριθμός συμμετοχών: 10 άτομα)

Πώς να αφηγηθούμε τη δημιουργία του κόσμου πέρα από το «και είπε ο Θεός/ Και έγινε»; Πώς να σκεφτούμε τους συγγενικούς δεσμούς πέρα απ’ το αίμα; Πώς να αρθρώσουμε τις γενεαλογίες που μας αφορούν πέρα από πατριάρχες που γεννούν ο ένας τον άλλον; Και τι σημαίνει αυτό που λέμε τελικά να γίνεται; Αντλώντας από ετερόκλητους μύθους δημιουργίας, το εργαστήριο καλεί τα συμμετέχοντα άτομα να ιστορήσουν τις δικές τους εκδοχές των «απαρχών». Και ίσως αρθρώνοντας αλλιώς τον κόσμο, να πουν τα ξόρκια που θα τον αλλάξουν.

17:00-18:30

Αντι-πλάθοντας την εγγύτητα: Κουίρ και μετάφραση

Συζητούν οι: Φένια Κεφαλοπούλου, Ζωή Κόκκα, παπαρούνα, Κική Τσαπακίδου

Μοιραζόμαστε προσωπικές μεταφραστικές εμπειρίες και συζητάμε το πώς εγγράφεται σε αυτές το κουίρ βίωμα (μας), το σώμα (μας), το σεξ, η εγγύτητα, το παιχνίδι, το τραύμα, η ανάγνωση, η ποίηση, η αντικανονικοποιητική διάθεση, το τοπικό συγκείμενο, η συντροφικότητα.

19:00-21:30

Διάβαζε κουίρ κι όλα θα πάν’ καλά!

Κύκλος ανάγνωσης κουίρ λογοτεχνίας: Το διάβασες και το λάτρεψες/ έκλαψες/ σε προβλημάτισε/ γέλασες. Έλα να το διαβάσουμε παρέα! Μπες στον κύκλο ανάγνωσης μαζί με τα αγαπημένα σου κουίρ βιβλία και, αν θέλεις, διάβασε κάποιο απόσπασμα ή πες μας δυο λόγια γι’ αυτό. Ποίηση, πεζό, θεατρικό, μεταφρασμένο ή κι ελληνικό. (Προαιρετική ανταλλαγή: Αν θέλεις και μπορείς να το αποχωριστείς, αντάλλαξέ το με κάποιο άλλο). Σε περιμένουμε.

Εκεί, για να σπάσει τον πάγο, δίπλα σε μια στοίβα από βιβλία: η Φανή.

22:00-23:30

Κλείσιμο (για να μην μας πικράνει ο αποχωρισμός): Μια κουβέντα απολύτως ανοιχτή

Και τελικά, τι σημαίνουν όλα αυτά; Τι μένει, τι αλλάζει, τι μας νοιάζει;

Τι κρατάμε, τι αφήνουμε;

Τι μας άρεσε; Τι μας έλειψε;

Πόσα ερωτήματα πια;

Κουίρ;

* Προσοχή, προσοχή, το πρόγραμμα θα τηρηθεί!

Θ’ αρχίσ/ζουμε στην ώρα μας (και το εννοούμε)!

Το άρθρο Διήμερο για την κουίρ λογοτεχνία στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

LVSL: Οι εκδόσεις La Tempête δημιουργήθηκαν το 2015, γεννήθηκαν εντός των κοινωνικών κινημάτων και βρήκαν την ολοκλήρωσή τους στο χώρο του βιβλίου. Ποιοι είναι οι λόγοι που σας οδήγησαν στο να ξεκινήσετε ένα εκδοτικό εγχείρημα και να αλλάξετε τον τρόπο της πολιτικής σας παρέμβασης;

Yann Gomez: Αρχικά, είμαστε μία ομάδα φίλων από το Μπορντώ. Και οι τέσσερις, συναντηθήκαμε στα κοινωνικά κινήματα· αυτό που μας συνέδεσε ήταν μια κοινή άρνηση για μία συγκεκριμένη ιδέα για τη ζωή, η οποία υπονοούσε πως δεν μπορούσες «να πετύχεις στη ζωή σου» παρά μόνο μέσω μιας μορφής ατομικής αναγνώρισης. Επιλέξαμε τη συλλογικότητα, ζώντας μαζί και επιχειρώντας να προσεγγίσουμε τη σφαίρα του πολιτικού και τη σφαίρα της ζωής. Με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, ξεκινήσαμε για παράδειγμα να δουλεύουμε όλοι μαζί ως βιβλιοϋπάλληλοι στην αγορά του βιβλίου. Μοιραζόμασταν τόσο την προς επιτέλεση εργασία, όσο και το άθροισμα των κερδών. Πολύ περισσότερο, μοιραζόμασταν μια αγάπη για την ανάγνωση και μια κοινή καταγωγή από μια αιρετική μαρξιστική παράδοση (από τη Σχολή της Φρανκφούρτης έως την Ιταλική Αυτονομία) – συγγραφείς που επρόκειτο να δημοσιεύσουμε στη συνέχεια, διαπιστώνοντας πως δεν ήταν καθόλου μεταφρασμένοι ή πως ήταν ανεπαρκώς μεταφρασμένοι [στη γαλλική γλώσσα].

Το εκδοτικό εγχείρημα, λοιπόν, είδε το φως της ημέρας στο σταυροδρόμι αυτών των δύο πρακτικών: αυτό που προείχε για εμάς ήταν να συγκεκριμενοποιήσουμε μία συλλογική δραστηριότητα. Ξεκινήσαμε με συνεργατική και εθελοντική μορφή –κάτι το οποίο ισχύει έως σήμερα– και πήραμε το ρίσκο του μη επαγγελματισμού, ακόμη και αν κάτι τέτοιο δεν έγινε χωρίς να μας θέσει ενώπιον προβλημάτων. Κάθε μέλος της εκδοτικής ομάδας θα έπρεπε να γνωρίζει να κάνει τα πάντα: επιμέλεια, διορθώσεις, γραφιστική… Από το ξεκίνημα, επωφεληθήκαμε επίσης από τις συμβουλές μίας φίλης που ήταν ήδη επιμελήτρια, η οποία μας ενθάρρυνε να συνεχίσουμε.

Αν θα έπρεπε να δώσουμε ένα όνομα στην ευρύτερη κίνηση που διατρέχει τα βιβλία μας, θα λέγαμε πως είναι αυτή του εφικτού. Είναι δυνατό να δημιουργήσεις έναν εκδοτικό οίκο, όπως είναι δυνατό να επηρεάσεις την Ιστορία. Ξεκινήσαμε με τις δικές μας δυνάμεις για τρία χρόνια, αυτό σημαίνει πως επικοινωνούσαμε εμείς οι ίδιοι με τους/τις βιβλιοπώλες για να διανείμουμε τα βιβλία μας. Πάντοτε μας άκουγαν και πολύ συχνά υποδέχονταν τις προτάσεις μας θετικά. Υπό μία έννοια, οι εκδόσεις La Tempête πασχίζουν να καταδείξουν πως ακόμη και αναφορικά με τα βιβλία που έχουν πρωτοεκδοθεί στο παρελθόν, υπάρχουν πάντοτε στοιχεία που μπορούν να αναβιώσουν.

Σε αντίθεση με τη νοσταλγική προτίμηση του παρελθόντος, το δικό μας βλέμμα είναι στραμμένο με μελαγχολικό τρόπο στο παρόν. Τίποτα δεν είναι τόσο εσφαλμένο όσο το λάιτ μοτίφ που θα ήθελε τα πάντα να έχουν τελειώσει (η φιλοσοφία, η λογοτεχνία, η μεταφυσική, η ποίηση…), όπως το νομίζουν οι αντιδραστικοί· αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που πασχίζουμε ακριβώς να εκδώσουμε εκείνα τα βιβλία για τα οποία δεν σταματούν μετά από τόσα χρόνια να αναγγέλουν το τέλος τους.

LSVL: Το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε από τις εκδόσεις La Tempête είναι ένα κείμενο του Γκέοργκ Λούκατς, με τίτλο Περί της ένδειας του πνεύματος, όπου γίνεται λόγος για το «νόημα μιας ύπαρξης στην οποία άχρηστα και άνευ σπουδαιότητας καθήκοντα διαδέχονται το ένα το άλλο» όπως μπορούμε να διαβάσουμε στην παρουσίασή σας. Με ποιον τρόπο αυτή η επιλογή είναι ενδεικτική για την εκδοτική γραμμή που υπερασπίζεστε;

Yann Gomez: Αρχικά, θέλαμε να δημοσιεύσουμε ως πρώτο τίτλο των εκδόσεων το έργο του Λούκατς Η ψυχή και οι μορφές (1911), το οποίο μάς φαίνεται πως ψηλαφεί μία τρέχουσα αντίφαση: την αναγκαιότητα μιας επαναστατικής μεταβολής και την έλλειψη των διαθέσιμων δυνάμεων που θα την πραγματώσουν. Με άλλα λόγια, πώς να σκεφτούμε αυτήν την τραγική στιγμή της ύπαρξης όπου η επιτακτική αναγκαιότητα και οι ανεπαρκείς δυνάμεις βρίσκονται σε σύγκρουση; Αυτήν την ένταση πραγματεύεται ο Λούκατς σε αυτό κείμενο, προτού οδηγηθεί στην επίλυσή της αργότερα χάρη στη θεωρία του προλεταριάτου που ανέπτυξε στο Ιστορία και ταξική συνείδηση (1923).

Η φιλοδοξία μας, παρ’ όλα αυτά, ματαιώθηκε από προβλήματα που ανέκυψαν αναφορικά με τα δικαιώματα της έκδοσης. Είναι στην πραγματικότητα οι εκδόσεις Gallimard που διέθεταν τα πρωταρχικά δικαιώματα του τίτλου. Αν και το βιβλίο ήταν εξαντλημένο από το 1974 και δεν επανεκδόθηκε, δεν ήταν εφικτό να τα αποκτήσουμε. Η κληρονομιά του Λούκατς είναι επίσης περίπλοκη: αφενός οι κληρονόμοι των πνευματικών του δικαιωμάτων κληρονόμησαν μία προβληματική κατάσταση, αφετέρου το αρχείο Λούκατς στην Ουγγαρία έκλεισε και το άγαλμά του καταστράφηκε. Για αυτό αποφασίσαμε, τελικά, για να ξεκινήσουμε το εκδοτικό μας εγχείρημα να δημοσιεύσουμε ένα σύντομο κείμενο του ίδιου συγγραφέα: το «Περί της ένδειας του πνεύματος», έναν πολύ πυκνό φιλοσοφικό διάλογο που γράφτηκε αμέσως μετά από τον θάνατο της συντρόφου του, Irma Seidler. Ο τραγικός χαρακτήρας μιας ζωής που συνθλίβεται από την καθημερινότητα και που, καθώς δεν κατορθώνει να συγκροτήσει μια μορφή, επιδεινώνεται σε ακραίο βαθμό.

Αν ο Λούκατς είναι τόσο σημαντικός για εμάς, αυτό οφείλεται επίσης και στα βιβλία που τον προϋποθέτουν. Από διάφορους συγγραφείς, ελάχιστα γνωστούς, στους οποίους προσφεύγουμε με ζέση, όπως είναι για παράδειγμα ο Giorgio Cesarano (φιλόσοφος, ποιητής και μεταφραστής του 20ού αιώνα) που επανέφερε τη θεωρία της κεντρικότητας του προλεταριάτου στην επαναστατική θεωρία. Οι εν λόγω συγγραφείς καταδεικνύουν τα όρια και εξετάζουν τη συγκυρία που θα μπορούσε να συμπίπτει και με τη δική μας. Στο Manuel de Survie [Εγχειρίδιο επιβίωσης] ο Τζόρτζιο Τσεζαράνο κατά βάση υποθέτει πως αυτό που απομένει ενώπιον του κεφαλαίου, συγκροτημένου από εδώ και στο εξής ως υλική κοινότητα και συναρθωμένου με μία θνήσκουσα δυναμική, είναι το ανθρώπινο είδος ως τέτοιο, το οποίο θα πρέπει να αγωνιστεί για την ίδια του την επιβίωση. Μία συζητήσιμη υπόθεση, την οποία ωστόσο θα μπορούσαμε να κρίνουμε γόνιμη ιδιαίτερα σήμερα υπό το φως αυτού που αποκαλούμε «Ανθρωπόκαινο».

LSVL: Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών των εκδόσεων La Tempête θέσατε ως στόχο να προτείνετε έναν πρόλογο της έκδοσης για κάθε βιβλίο που δημοσιεύατε. Ήταν αυτός ένας τρόπος να καταδείξετε το προσωπικό σας ενδιαφέρον για τα βιβλία σας και να προσδώσετε μεγαλύτερη συνεκτικότητα στον κατάλογό σας;

Yann Gomez: Είναι αλήθεια πως αυτό είχε να κάνει με μια απαίτηση κατά το ξεκίνημα. Θέλαμε να εγγράψουμε τα βιβλία που εκδίδαμε στις συλλογικές συζητήσεις που διεξήγαμε όλες και όλοι μαζί και στην ιστορία αυτών που τα παράγουν – των συγγραφέων και των εκδοτών. Αυτή είναι μια ιδέα που την αφήσαμε στην άκρη για λόγους που σχετίζονται με τον ρυθμό της εκδοτικής παραγωγής: ήταν πιο εύκολο να προλογίσουμε έναν τίτλο το χρόνο, παρά έξι που εκδίδουμε σήμερα. Επίσης, δώσαμε στους εαυτούς μας ένα μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών, κάποιες φορές δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί για ένα βιβλίο αφού αυτό μιλάει από μόνο του, ενώ κάποιες φορές καλεί σε ένα άλλο είδος γραφής.

Στις εκδόσεις La Tempête είμαστε καχύποπτοι απέναντι σε αυτούς που αντιδρούν εν θερμώ στις συζητήσεις της εποχής. Τα βιβλία μας έχουν φτιαχτεί για να διαρκούν, και πρέπει να βρίσκουν απήχηση εντός δέκα, δεκαπέντε ή και είκοσι χρόνων. Η σχέση των τίτλων που δημοσιεύουμε με την επικαιρότητα είναι με αυτήν την έννοια διαλεκτική: την συναντάει ώστε να αποστασιοποιηθεί κριτικά από αυτήν. Υπό τη δική μου οπτική, ένα βιβλίο μπορεί να προσλάβει μια στρατηγική αξία, σύμφωνα με εκείνο ή το άλλο θέμα που τίθεται στον διάλογο, αλλά δεν αποτελεί ποτέ μια αποκλειστική ή ετοιμοπαράδοτη απάντηση που απευθύνεται στον καιρό της.

LSVL: Αυτή η «ανεπίκαιρη» επικαιρότητα δεν υφίσταται εάν δεν υπενθυμίσουμε τις φιλοδοξίες της κριτικής θεωρίας διατυπωμένες εντός ενός θεμελιώδους κειμένου του Theodor Adorno και του Max Horkheimer, του Παραδοσιακή θεωρία και κριτική θεωρία (1973). Αυτοί οι τελευταίοι επιχείρησαν να συλλάβουν ένα νέο κομμουνιστικό μανιφέστο, αν και δεν κατέληξαν ποτέ σε ένα οριστικό κείμενο. Μας απομένουν απλώς οι διάλογοί τους, τους οποίους δημοσιεύσατε πρόσφατα (Προς ένα νέο μανιφέστο, 2020) και οι οποίοι οδηγούν σε μια ολωσδιόλου διαφορετική κληρονομιά του μαρξισμού…

Yann Gomez: Η ομάδα των εκδόσεων La Tempête διατηρεί μια ορισμένη πίστη στη μαρξιστική παράδοση και στη μορφοποίησή της εντός της κριτικής θεωρίας. Στον Αντόρνο και τον Χορκχάιμερ βρίσκουμε εκ νέου την άρνηση των διανοητικών μοδών και την ανησυχία να μην αποκηρύξουμε τον μαρξισμό. Τα έργα τους μαρτυρούν αυτή τη θέληση να τον στοχαστούμε εκ νέου υπό το φως ενός νέου ιστορικού δεδομένου.

Το Προς ένα νέο μανιφέστο είναι ένα περίεργο κείμενο, καθώς προτείνει μία σκέψη υπό διαρκή διαμόρφωση. Πρόκειται για σπαράγματα μίας συζήτησης, σε στυλ “freejazz”, όπου περνάμε από το ένα θέμα στο άλλο, όπως συμβαίνει σε μία συνηθισμένη συζήτηση. Όμως, κατά βάση, σκιαγραφείται επίσης το κεντρικό έργο ενός «νέου μανιφέστου» μετά το 1956 – δηλαδή μετά την καταστολή των συμβουλίων στην Ουγγαρία, εν μέσω της βαθιάς κρίσης της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Αντόρνο και ο Χορκχάιμερ, υπό αυτήν την οπτική γωνία, τείνουν προς μία μοναδική θέση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: δεν εγκαταλείπουν το ζήτημα του κομμουνισμού. Κατ’ επέκταση, θέτουν ουσιαστικά ερωτήματα για το μέλλον του μαρξισμού: πώς να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό μετά την ΕΣΣΔ; Πώς να οραματιστούμε την άρθρωση του κομμουνισμού και του προοδευτισμού; Η πρόοδος αποτελεί την καλύτερη δίοδο στον μετασχηματισμό της κοινωνίας; Αυτές οι συζητήσεις, που ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1950, είναι ακόμη εξαιρετικά επίκαιρες και βρισκόμαστε πολύ μακριά από την επίλυσή τους.

LSVL: Τα βιβλία σας χαρακτηρίζονται, επίσης, από την επιθυμία να διεξάγετε έναν διάλογο ο οποίος δεν θα είναι «διαχωρισμένος από τη ζωή». Με ποιον τρόπο ένας εκδοτικός οίκος κατορθώνει να αγωνιστεί ενάντια σε αυτόν τον διαχωρισμό, στην κατασκευή του οποίου πολλές φορές συνεισφέρει;

Yann Gomez: Το ότι τα βιβλία μας δεν αποτελούν αντικείμενο της κατανάλωσης του συρμού, αποτελεί μία από τις ιδιαιτερότητες αυτού που προσπαθούμε να κάνουμε. Ως συνέπεια, αυτό οδηγεί σε μία άλλη χρονικότητα της ανάγνωσης: ένα βιβλίο διαρκεί σχεδόν μια ζωή. Η προσέγγιση ορισμένων από τους τίτλους μας είναι δύσκολη. Απαιτούν μια δουλειά μακράς διάρκειας ώστε να εκτιμηθεί η σημασία τους. Όμως, αντιστοίχως, κάτι τέτοιο αποτελεί την εγγύηση πως μπορούμε να αντλήσουμε πραγματικά κάτι από αυτούς – πως πρόκειται για βιβλία που εγγράφονται στη μνήμη μας και ξεχωρίζουν για την κριτική τους οπτική.

Για παράδειγμα, Η κουλτούρα της δεξιάς, που γράφτηκε από τον Furio Jesi, έναν Ιταλό μυθολόγο, αποτελεί ένα απαραίτητο βιβλίο για να εξηγήσουμε αυτό που συνιστά η κουλτούρα της δεξιάς καθώς και τη συνεκτικότητά της μέσα στα χρόνια. Ο συγγραφέας της επιχειρεί να την προσδιορίσει καταδεικνύοντας ότι φανερώνει την παραγωγή «μίας γλώσσας χωρίς λέξεις». Αναλύει σε βάθος τις μυθολογίες της δεξιάς και του φασισμού για να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν και, κατ’ επέκταση, ώστε να αποφύγουμε να πέσουμε στις ίδιες παγίδες. Αυτό που μας ενδιαφέρει, επομένως, σε ένα βιβλίο είναι η πολιτική του διάσταση, αλλά σίγουρα όχι ο στρατευμένος χαρακτήρας του.

Τα βιβλία μας είναι επίσης προϊόντα μιας γραφής που αποσκοπεί να κινηθεί εκτός της ακαδημαϊκής φιλοσοφικής γραφής. Δίνουμε μεγάλη σημασία στον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία και η φιλοσοφία διαπλέκονται, στην ανάπτυξη ενός φιλοσοφικού «στυλ» εγγεγραμμένου στις ίδιες τις ιδέες. Για αυτό το λόγο δημοσιεύουμε πολύ λίγα βιβλία «πάνω» σε συγγραφείς, τα οποία υιοθετούν τον τόνο του σχολιασμού που σε κάποιες περιπτώσεις είναι αρκετά διδακτικός.

Τέλος, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να απαντήσουμε υλικά σε αυτό το ζήτημα της αποστασιοποίησης, ώστε το διανοητικό μας σχέδιο να ενσαρκωθεί σε μία μορφή. Τα βιβλία μας είναι ραμμένα – και όχι απλώς δεμένα, «κολλημένα», όπως η πλειονότητα των καθιερωμένων αντιτύπων. Τα άνω περιθώριά τους είναι πολύ μεγαλύτερα απ’ ό,τι συνήθως, με σκοπό να επιτρέπουν στους αναγνώστες να γράφουν πάνω στα ίδια τα βιβλία, στον αντίποδα μίας τρέχουσας τάσης που μειώνει τον διαθέσιμο χώρο στις σελίδες. Αυτό ίσως αποτελεί μια λεπτομέρεια για πολλούς αναγνώστες, ωστόσο φανερώνει μία συγκεκριμένη αντίληψη για αυτό που είναι ένα βιβλίο: πρόκειται για ένα ευκαιριακό δεκανίκι ή αντιθέτως για ένα αγκυροβόλιο στο οποίο θα πρέπει πάντα να επιστρέφουμε;

πηγή: lvsl.fr

Το άρθρο Το βιβλίο αποτελεί ένα αγκυροβόλιο στο οποίο θα πρέπει πάντα να επιστρέφουμε – συνέντευξη με τον Yann Gomez των εκδόσεων La Tempête εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η αρχή γίνεται με τη βιβλιοπαρουσίαση του συλλογικού τόμου “Οριακές Αντιστάσεις” (εκδόσεις Αντίποδες) που επιμελήθηκαν η Νέλλη Καμπούρη και η Όλγα Λαφαζάνη κι έλαβε χώρα στο Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι Μεταναστρ(ρι)ών στη Θεσσαλονίκη. Μια μέρα μετά την παρουσίαση, βρεθήκαμε με τις επιμελήτριες του τόμου στο γραφείο του Alterthess και πιάσαμε την κουβέντα από εκεί που την άφησαν οι παρουσιάσεις της προηγούμενης βραδιάς. Κομμάτια αυτής της συζήτησης που συχνά ξεφεύγουν από τις θεματικές του βιβλίου καθαυτές – αλλά βεβαίως εφορμούν από αυτές – μαζί με χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις εισηγήσεις της εκδήλωσης συνθέτουν αυτό το επεισόδιο του bookbubble.

Ακούστε:

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Οριακές Αντιστάσεις εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Χαρτογραφώντας τις δυνατότητες της μουσικής ως πράξης συνάντησης, ακρόασης και αυθόρμητης σύνθεσης, το Φεστιβάλ μεταμορφώνει το συναυλιακό χώρο σε τόπο διαλόγου και ηχητικών ανταλλαγών και μας παρουσιάζει εξέχουσες φωνές της διεθνούς αυτοσχεδιαστικής μουσικής σκηνής σε μια διαπολιτισμική συνάντηση.

Οκτώ καταξιωμένοι /ες μουσικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα συναντηθούν για πρώτη φορά επί σκηνής και θα συμπράξουν σε έξι πρωτότυπα μουσικά σετ στον αγωγό τέχνης Transcendance στην καρδιά της πόλης, δημιουργώντας μοναδικές ηχητικές εμπειρίες που γεννιούνται τη στιγμή της εκτέλεσης, μπροστά στα μάτια (και τα αυτιά) του κοινού.

Σας περιμένουμε για να μοιραστούμε ένα τριήμερο αυθόρμητης δημιουργίας, ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και ακουστικών εκπλήξεων.

Το No Ordinary Festival σχεδιάζεται και υλοποιείται από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία AdhocArts, υπό την Αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Χώρος | Transcendance – αγωγός τέχνης, Πολυξένης Αντωνίου 4

Location | Transcendance, Poliksenis Antoniou 4

Ώρα προσέλευσης | Doors: 20:30
Συναυλίες | Concerts start:  21:00

Προτεινόμενη συνεισφορά | Suggested Contribution:≥ 5€

Production, Organizer | Παραγωγή, Οργάνωση:  AdhocArts, Transcendance

Χορηγός Επικοινωνίας | Media Sponsors: ΕΡΤ3, 95,8fm

Ημερομηνία | 18, 19, 20 Σεπτεμβρίου 2026

Date | 18, 19, 20 September 2026

Επίσημη Ιστοσελίδα | Official website: noordinaryfestival.com

Το άρθρο No Ordinary Festival 2026 στις 18 – 20 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Εάν θα θέλαμε να βρούμε μια σκηνοθετική επιρροή στο αταξινόμητο, γήινα μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν που εικονοποιεί μπροστά στα μάτια των αιφνιδιασμένων θεατών ο Λάξε, ίσως αυτός να ήταν ο σπουδαίος Καναδός Ντενί Βιλνέβ, τόσο στο ύστερο έργο του με τις απόκοσμες, blockbuster παραγωγές (Blade Runner 2049, Dune), όσο και στις πιο εσωτερικές, σπαρακτικές καταθέσεις που τον καθιέρωσαν ως μια από τις πιο ξεχωριστές φωνές του σύγχρονου κινηματογράφου (Incendies, Prisoners).

Αρχής γενομένης από τον τίτλο, η αραβική λέξη «Sirat» παραπέμπει στην ισλαμική εσχατολογική θεολογία (ή, ακριβέστερα, κοσμολογία) και ορίζει τη στενή γέφυρα που ενώνει την Κόλαση με τον Παράδεισο. Η εν λόγω γέφυρα περιγράφεται πολύ παραστατικά ως πιο λεπτή από τρίχα μαλλιών, αλλά πιο κοφτερή από ξίφος. Σε μεταφορικό context, συμβολίζει το σωστό μονοπάτι που καλείται να διασχίσει ο ηθικά ενάρετος άνθρωπος για τη σωτηρία της ψυχής του.

Το Sirat διαδραματίζεται στις εσχατιές της ερήμου, στα σύνορα του Μαρόκου και της Μαυριτανίας, και, μολονότι, (συγ)κινείται και (εκ)τυλίγεται σε «εξωτικό» (με τα μέτρα και τα σταθμά του δυτικοκεντρικού βλέμματος) περιβάλλον, πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο την παρακμή της Δύσης όχι μόνο ως γεωγραφικής περιοχής αλλά και ως κοσμοθεωρητικής οντότητας, άρα, τρόπον τινά, το απογυμνωμένο τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε ή όπως νομίζαμε και θέλαμε μέχρι τούδε να τον ξέρουμε.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η ταινία συνομιλεί, αρχικά με ακατάσχετο θόρυβο, έπειτα με συνωμοτικό ψίθυρο και, στο φινάλε, με μια έρημη σιωπή, με την ίδια την κρίση της αφήγησης, η οποία έχει συντελεσθεί μετά το ανεπίστρεπτο τέλος της -θρησκευτικής και εκκοσμικευμένης- μεταφυσικής. Η κρίση της αφήγησης ως απώλεια ενός προκατασκευασμένου, τακτοποιημένου νοήματος για τον εαυτό μας μες στον κόσμο διαπερνά κάθε ενσταντανέ δράσης ή/και αδράνειας των (αντι)ηρώων. Ταυτόχρονα, οι (αντι)ήρωες αποζητούν έναν συνδετικό κρίκο, ένα σημείο αναφοράς, καθώς ναι μεν τα δόγματα, οι ιδεολογίες κ.λπ. εξέπεσαν προ πολλού από το αυτοαναφορικό βάθρο τους, αλλά οι αποδεσμευμένοι εαυτοί γυρνάνε πια στα χαμένα, σε μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη τροχιά -παρά την υπόσχεση ξέφρενης επιτάχυνσης- ατάκτως ερριμένων ηλεκτρονίων. Η απουσία μεγάλων αφηγήσεων για το παρόν και η έλλειψη φαντασίας για το μέλλον μας εξοικειώνουν, εξάλλου, με τις μηδαμινές προσδοκίες στις διαπροσωπικές και κοινωνικοπολιτικές μας σχέσεις (από δω και στο εξής, διασυνδέσεις).

Από αυτήν ακριβώς τη λούπα των θρυμματισμένων αφηγήσεων και των ματαιωμένων προσδοκιών προσπαθούν να ξεφύγουν οι «ήρωες» του Sirat, οι ερασιτέχνες ρεϊβάδες και ο επαγγελματίας Σέρχι Λόπεθ, ο οποίος υποδύεται με φυσικότητα ανθρώπου της διπλανής πόρτας τον πατέρα που αναζητά από πάρτι σε πάρτι τη χαμένη κόρη του. Και θέλουν να ξεφύγουν εδώ και τώρα με τα δικά τους -γνώριμα και ανοίκεια, κυριολεκτικά και μεταφορικά- μέσα, δηλαδή την περιπλάνηση, το ταξίδι, την αέναη δίνη μες στους σιδερένιους τροχούς της Ιστορίας.

Απέναντί τους έχουν τα πιο μυθικά και πρακτικά αδάμαστα εμπόδια. Την –τόσο κακοποιημένη από τον άνθρωπο- φύση και τον –τόσο υποτιμημένο από τους «προφήτες» της τεχνοολιγαρχίας- φυσικό νόμο του Νεύτωνα για τη βαρύτητα, την παγκόσμια έλξη των σωμάτων. Σε αυτό, λοιπόν, το άγονο υπέδαφος λαμβάνει χώρα μια hardrock, ολοένα και πιο mutαρισμένη τραγωδία, όπου το σοκ αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο «χορηγούμενο» σε ισχυρές δοσολογίες που είναι εξαιρετικά πιθανόν να επιφέρουν δυσανεξία στο «μέσο» θεατή. Από τη μια πλευρά, ο Λάξε «ξεσκεπάζει» το δικαίωμα μη ενόχλησης του «μέσου» ανθρώπου, αλλά και την ίδια την ασάφεια, απροσδιοριστία και κενότητα της –τόσο βολικής για τις ελίτ- ιδέας της «μεσότητας». Από την άλλη, και στο σημείο αυτό είναι που εντοπίζω το ελάττωμα της -αιφνίδιας και overdose χορηγούμενης- σοκαριστικής οδύνης, μας κόβει την ανάσα και δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο να ανιχνεύσουμε πίσω από τις γραμμές τη σαφώς πιο σύνθετη μίξη μεταξύ του τυχαίου και του εμπρόθετου παράγοντα Χ στην ανθρώπινη συνθήκη ακόμα και μες στους πιο απάνθρωπους καιρούς.

Στον βαθύτερο πυρήνα του, το Sirat αναζητά ενδεχομενικές διαύλους του «μαζί» σε μια διαρρηγμένη κοινότητα αποξενωμένων εαυτών και διασυνδεδεμένων μόνων. Έτσι, (δια)πραγματεύεται με ένα ολοκαινούριο βλέμμα δυο (από αρχαιοτάτων χρόνων) -ιδρυτικές της κοινωνίας- έννοιες, ιδέες, θεσμούς, αυταξίες: την οικογένεια και το πλήθος.

Η μεν οικογένεια δεν εκλαμβάνεται ως μια αφηρημένη, πατριαρχικά δομημένη και πατροπαράδοτη αξία, η οποία είναι φτιαγμένη από τη «μάνα» της και καταδικασμένη να απηχεί εις το διηνεκές την καρδιά της συντηρητικής προσδοκίας «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» αποζητώντας για την πάρτη της «ησυχία-τάξη-ασφάλεια» δεν πα να καίγεται ο κόσμος γύρω της. Στην εναγώνια προσπάθεια του πατέρα να βρει τη χαμένη κόρη του, με τον γιο σε θέση συνοδηγού, η οικογένεια αναπαρίσταται ως ένα χειροπιαστό βίωμα, μια περιδίνηση σκέψεων, συναισθημάτων, προσεκτικά επιλεγμένων λέξεων και –αμελώς ή επιμελώς- ανέγγιχτων σιωπών. Το κουκούλι του «οίκου» σπάει και πυροδοτεί ένα αγχώδες roadtrip στο «σαλόνι» ενός τζιπ τεθωρακισμένου από το νοιάξιμο, μεταχειρισμένου απ’ τη φθορά του χρόνου, ενός ανθρωπόμορφου θηρίου της ασφάλτου, της πέτρας και του χώματος που μπορεί να σκαρφαλώνει απόκρημνους λόφους, να διασχίζει λασπώδεις βάλτους, να πλοηγεί και να πλοηγείται καταμεσής του χάους, να διαλύεται με λυμένο το χειρόφρενο εις τα εξ ων συνετέθη.

Το δε πλήθος δεν μπορεί παρά να είναι άμορφο, ασύντακτο, διάσπαρτο, αλλά, την ίδια στιγμή, είναι και το μόνο που έχει τη δυναμική να φτιάξει κοινότητα, δήμο, λαό, κόσμο. Εν προκειμένω, παίρνει σάρκα και οστά από «μη κανονικά» πρόσωπα, outsiders που παλεύουν όπως-όπως να τα βγάλουν πέρα και να σκαλίσουν τις ρωγμές στις παρυφές μιας κοινωνίας κλεισμένης στο καβούκι της. Αποκτούν «με το καλημέρα», ήδη από την εναρκτήρια σεκάνς, όνομα, ταυτότητα, υπόσταση, συγκροτώντας ατάκτως μια rave κοινότητα, αφιερώνοντας αυτοσχέδιες χορευτικές σπονδές στον εκπίπτοντα Θεό-φτωχοδιάβολο της απόλαυσης. Παρά τη φρίκη ή εξαιτίας της φρίκης, τα «φρικιά» έχουν κυοφορήσει ένα «μαζί», το έσχατο μετερίζι πριν την οριστική και αμετάκλητη απώλεια ανθρωπιάς που συντελείται σε ένα σύμπαν ανεπούλωτα τραυματισμένο από -αυτόκλητους και ετερόνομους- Μεσσίες.

Αυτό το «μαζί», εξάλλου, είναι που αφήνει μια ανεπαίσθητη μεν, υποδόρια αναζωογονητική δε επίγευση στον ουρανίσκο. Εκεί, λοιπόν, που ο σκηνοθέτης μας έχει σύρει στα απόλυτα επίπεδα απόγνωσης με τα μάλλον αχρείαστα απανωτά σοκ στα οποία μας έχει εκθέσει, η τελευταία πράξη-βουβή δήλωση μας προ(σ)καλεί να επιβιβαστούμε και να κυλίσουμε με τη ροή του ανθρώπινου καραβανιού. Η ταπεινή, κατορθωτή με συνεργατικό τρόπο, εξιλέωση είχε, ασφαλώς, ένα πολύ ακριβό τίμημα, την πτώση με τα μούτρα στην αχανή επικράτεια της οδύνης, στο επισφαλές, εύθραυστο σημείο καμπής και τομής ανάμεσα στις ιστορίες μας και την Ιστορία. Υπό αυτό το πρίσμα, το μονοπάτι από την Κόλαση στον Παράδεισο δεν είναι ούτε μονόδρομο ούτε αμφίδρομο, χαράζει απλώς και μόνο πάνω στον κατασκισμένο χάρτη τις εξόδους διαφυγής που μας επιτρέπουν να ρίχνουμε τα ψιχουλάκια μας για να μη χαθούμε μες στα στενοσόκακα αδιέξοδα του απομαγευμένου κόσμου.

Εν κατακλείδι, το Sirat υφαίνει αριστοτεχνικά τα αξεδιάλυτα νήματα ανάμεσα στην προσωπική/οικογενειακή τραγωδία, τη συλλογική/κοινωνική αντίσταση-τριπαρισμένη διαφυγή και το (γεω)πολιτικό εμφύλιο τραύμα, το οποίο καθίσταται εξαγώγιμο «προϊόν» σε οικουμενική κλίμακα. Βγαίνοντας από την αίθουσα, δεν το αφήνεις πίσω σου, καταχωνιασμένο στους τίτλους τέλους, αλλά το κουβαλάς ως φορτίο μέσα σου, σαν να μεταφέρεις ως «μέσος» Σίσυφος στους κυρτούς σου ώμους ένα τεράστιο ηχείο με ενισχυτή καταμεσής της ερήμου. Νιώθεις μέχρι το μεδούλι στο πετσί σου ότι οι οάσεις που σου υποσχέθηκαν ήταν τελικά οφθαλμαπάτες, αλλά έχεις τουλάχιστον πιστέψει ότι κάπου εκεί έξω μπορεί και να υπάρχουν ακόμα οάσεις ή μπορεί να τις εφεύρεις και να ξεδιψάσεις κάποιο καυτό μεσημέρι με τους παλιούς και καινούριους σου συνοδοιπόρους.

Ο Θωμάς Ψήμμας είναι Διδάκτορας Φιλοσοφίας του Δικαίου Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Το άρθρο Sirat: Καταμεσής της ερήμου. Του Θωμά Ψήμμα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Γουρούνι» θα αποκαλέσει ο τραγουδιστής των Tiger Lillies πίσω από την πλάτη του, τον αινιγματικό θεό. Ένα σχόλιο κριτικό – προσωπικό ίσως – που απευθύνεται προς το ανώτερο ον το οποίο αποδείχθηκε εξαιρετικά σκληρό και εκδικητικό σε αυτή την ενδοοικογενειακή έριδα. Μια παρέμβαση που σπάει τη θεατρική σύμβαση και ηχεί στον ιδιαίτερο χρόνο ανάμεσα στο τέλος της θεατρικής δράσης και την επιστροφή στο τώρα. Μια πράξη ακτιβισμού και πολιτικής θέσης πριν τα πάντα επανέλθουν στην καθημερινότητα. Τελικά, ο κύκλος κλείνει με την αποδόμηση του θεού;

Ο λόγος για την παράσταση των Βακχών του Ευριπίδη που παρουσιάστηκε στο Θέατρο Γης, σε συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, του Εθνικού Θεάτρου Βουλγαρίας «Ιβάν Βάζοφ» και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ). Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Γιάβορ Γκάρντεφ (Javor Gardev), με έναν μεικτό θίασο Ελλήνων και Βούλγαρων ηθοποιών, και γλώσσα της παράστασης την αγγλική. Η ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης πρότασης έγκειται στον πειραματισμό πάνω στη σχέση σύγχρονης μουσικής και θεάτρου.

Πυρήνας της αρχαίας τραγωδίας υπήρξε πάντα ο Χορός και το τραγούδι του. Μέσα από τη συνεργασία του με το ξεχωριστό για το μουσικό στίγμα και την αισθητική του, συγκρότημα των Tiger Lillies, ο Γκάρντεφ προσεγγίζει την τραγωδία του Ευριπίδη με άξονα τη μουσική του σήμερα, και μας δίνει μια έντονα μουσικοθεατρική παράσταση. Αποκαλεί «ραψωδούς» τους τρεις μουσικούς του συγκροτήματος, τονίζοντας τη συνάφεια της μουσικής αφήγησης με το δράμα. Οι Martyn Jaques (μουσική, τραγούδι), Adrian Stout, Budi Butenop, λαμβάνουν τα ονόματα Μεσαίος, Χθόνιος και Αιθέρας και έχουν την ελευθερία να αφηγηθούν και να σχολιάσουν μέσα από τους στίχους τους όσα διαδραματίζονται επί σκηνής. Με την επιλογή αυτή, ο Γκάρντεφ προσδίδει μπρεχτικά στοιχεία στη σκηνοθεσία του, και παντρεύει την αισθητική του σκοτεινού καμπαρέ των Tiger Lillies με το ύφος της παράστασης. Ο Χορός, από την πλευρά του, συνομιλεί με τους μουσικούς και συχνά επαναλαμβάνει ρυθμικά λέξεις-κλειδιά από τους στίχους των τραγουδιών: «fire» (φωτιά) στην αρχή, «kill» (σκότωσε) όταν ο Πενθέας βαδίζει προς τον Κιθαιρώνα, ή στο τέλος «happy» (ευτυχισμένος), κλείνοντας την παράσταση με το καίριο ερώτημα: «Υπήρξες ποτέ ευτυχισμένος;».

Από τα παραπάνω προκύπτει εύλογα ο προβληματισμός: μήπως όλα αυτά λειτουργούν εις βάρος του δράματος και του τραγικού στοιχείου των Βακχών; Ο Γκάρντεφ καταφέρνει οι σχέσεις υποκριτών, Χορού και μουσικών-ραψωδών να συγκροτήσουν ένα ενιαίο θεατρικό σύνολο, ενώ μέσα από τη διασκευή που υπογράφει μαζί με την Ιωάννα Ρεμεδιάκη, παραμένει σε μεγάλο βαθμό πιστός στο ευριπίδειο κείμενο. Ωστόσο, ο δραματουργικός πυρήνας της παράστασης αποδεικνύεται ισχνός, διότι στο τελικό αποτέλεσμα υπερισχύει η εικονογράφηση έναντι της εμβάθυνσης στο δράμα. Η εξπρεσιονιστική αυτή πρόταση σε κερδίζει με την ένταση και τα σκοτάδια της, αλλά δεν καταφέρνει να αφήσει ένα βαθύ αποτύπωμα θεατρικής συγκίνησης.

Η επιλογή των Αγγλικών ως κοινής γλώσσας λειτούργησε δυστυχώς ανασταλτικά, τόσο για ορισμένους ηθοποιούς όσο και για το κοινό, καθώς τα προβλήματα προφοράς διέλυσαν συχνά την ατμόσφαιρα. Είναι αδύνατον να μην ανακληθούν στη μνήμη οι εμβληματικές, πολυπολιτισμικές Βάκχες του 1997 από το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Ματίας Λάνκγχοφ. Τότε, η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός Εβλίν Ντιντί είχε αποστηθίσει τον δύσκολο μονόλογο της Αγαύης στα ελληνικά. Το αποτέλεσμα εκείνης της επιλογής ήταν το κοινό να «σκοντάφτει» πάνω στην προβληματική προφορά της ηθοποιού, υπονομεύοντας έτσι την ατμόσφαιρα της παράστασης – μια αμήχανη στιγμή που υπήρξε τραυματική εμπειρία και για την ίδια. Δυστυχώς, και τώρα, στην παράσταση του Γκάρντεφ – ο οποίος μάλλον φοβήθηκε την επιλογή ενός δοκιμασμένου πολυγλωσσικού θεάτρου-  η πολύ καλή Λουκία Μιχαλοπούλου στον ρόλο της Αγαύης αντιμετώπισε δυσκολίες στην αγγλική προφορά, γεγονός που λειτούργησε ανασταλτικά στην ερμηνεία της. Κρίμα.

Ο ταλαντούχος Leonid Yovchev μας έδωσε έναν δυναμικό, νευρώδη Διόνυσο, ο οποίος φέρει μια αρχετυπική σκοτεινή δύναμη. Σίγουρος για τον εαυτό του, κρατά κλειστά τα χαρτιά του και μοιάζει σχεδόν να διασκεδάζει με την εξουσία που ασκεί στους θνητούς και τους συγγενείς του. Έντονη παρουσία με ενδιαφέρουσα κινησιολογία, ο Πενθέας του Μιχαήλ Ταμπακάκη έδεσε αντιστικτικά με τον Διόνυσο. Κυριάρχησε στον χώρο ως βασιλιάς, ενώ στη συνέχεια άφησε να διαφανεί η ευάλωτη πλευρά του ήρωα. Η σκηνοθετική επιλογή να εμφανιστεί ο βασιλιάς γυμνός, μόνο με εσώρουχο και γυναικεία περούκα, λειτούργησε εικαστικά: μέσα από την αφαίρεση και τη σωματικότητα, ανέδειξε το στοιχείο της λανθάνουσας σεξουαλικότητας που ενυπάρχει στη συγκεκριμένη σκηνή. Στιβαρός και ήρεμος ο σοφός γέροντας Τειρεσίας του Samuel Finzi, ενώ πολύπλευρος υπήρξε ο Κάδμος του Αλέξανδρου Μυλωνά, ο οποίος εντυπωσίασε και με την εξαιρετική προφορά του. Στο ύφος της παράστασης κινήθηκαν εύστοχα και οι δύο Αγγελιαφόροι, Ivan Youroukov και Martin Dimitrov. Ο Γκάρντεφ ευτύχησε να έχει στη διάθεσή του ηθοποιούς που συμπορεύθηκαν οργανικά και στήριξαν το εγχείρημα.

Ο Χορός, η μεγάλη πρόκληση για κάθε σκηνοθέτη των Βακχών, στη συγκεκριμένη παράσταση λειτούργησε περισσότερο ως συνοδευτικό χορευτικό σχήμα των μουσικών, αφήνοντάς μας απλώς να φανταστούμε πώς θα μπορούσαν εν δυνάμει να είναι αυτές οι άγριες και απειλητικές γυναίκες στις τελετές τους. Συχνά ο Χορός ανέβαινε τα σκαλοπάτια του θεάτρου (χορογραφία: Ursula Terjan) τραγουδώντας σε κοντινή απόσταση από τους θεατές, ενώ για μεγάλο διάστημα παρέμενε καθιστός στο προσκήνιο.

Η ενδυματολόγος Ηλένια Δουλαδίρη κινήθηκε σε έναν dark folklore ενδυματολογικό κώδικα, με στοιχεία new gothic και βαλκανικών τελετουργιών, δουλεύοντας με το μαύρο και το λευκό. Τα κοστούμια του Χορού έστελναν πολλαπλά μηνύματα: από τη μια παρέπεμπαν σε μάγισσες, με περούκες από κατακόκκινα μακριά μαλλιά, κισσούς, σταφύλια και μικρά κέρατα στο κεφάλι· από την άλλη, τα δερμάτινα μπούστα, οι φούστες, οι ψηλές κάλτσες πάνω από το γόνατο (όλα σε μαύρο χρώμα) και το μακιγιάζ συνέδεαν τις Βάκχες αισθητικά με τους Tiger Lillies. Ωστόσο, δεν επρόκειτο για μια από τις πιο επιτυχείς ενδυματολογικές προτάσεις, καθώς η ενδυματολόγος, στην προσπάθειά της να συνδυάσει πολλά ετερόκλητα στοιχεία, δημιούργησε μια συνεχή οπτική ένταση που κούραζε.

Το ενδιαφέρον σκηνικό του Nikola Toromanov παρέπεμπε σε συναυλιακό χώρο. Σειρές από λευκά κάγκελα διαμόρφωναν την επικράτεια του βασιλιά Πενθέα, διαχωρίζοντάς την από το πατάρι των μουσικών στο βάθος και από τον χώρο όπου δρούσε ο Χορός και αρχικά οι εκτός παλατιού ήρωες. Τα όρια ήταν σαφή. Όμως στο τέλος, όταν ο Πενθέας αναχωρεί για το μοιραίο του ταξίδι, ο Χορός διαλύει τα διαχωριστικά, γκρεμίζοντας τους φράχτες των κιγκλιδωμάτων και σηματοδοτώντας την πλήρη επικράτηση του σκοτεινού θεού.

Ο Ευριπίδης έγραψε τις Βάκχες, το τελευταίο του δράμα, το 407 π.Χ., όταν βρισκόταν στην Πέλλα προσκεκλημένος του βασιλιά Αρχελάου. Λίγο αργότερα θα υπέκυπτε στα τραύματά του μετά από επίθεση αγέλης σκύλων, αφήνοντας εκεί την τελευταία του πνοή. Σήμερα, ο Γκάρντεφ αντιλαμβάνεται τις Βάκχες ως σημείο συνάντησης πολιτισμών, και πειραματίζεται επιτυχώς πάνω στις ισορροπίες ανάμεσα σε μια μουσική παράσταση συναυλιακού χαρακτήρα και την παρουσίαση του αρχαίου δράματος, ερευνώντας ταυτόχρονα σκηνικά την αιώνια σύγκρουση του απολλώνιου με το διονυσιακό στοιχείο. Πολλά τα ζητούμενα σε μια διόλου αδιάφορη παράσταση.

Το άρθρο Οι Βάκχες ως σύγχρονο σταυροδρόμι πολιτισμών. Της Γιάννας Τσόκου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η επαναφορά του αιτήματος του ΣΦΕΑ γίνεται με αφορμή τα εγκαίνια του περιπτέρου του ΟΔΑΠ (Οργανισμού Διαχείρισης Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων) στην 89η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης στην οποία προσκλήθηκε από την Πρόεδρο Νικολέττα Διβάρη-Βαλάκου και το Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιήσει η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη το Σάββατο 6/9 «να γνωρίσουμε τις ψηφιακές καινοτομίες που αναβαθμίζουν την πολιτιστική εμπειρία και να παρακολουθήσουμε ζωντανά εργαστήρια ελληνικής χειροτεχνίας».

Όπως υπενθυμίζει ο ΣΦΕΑ η Λίνα Μενδώνη σε σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση, ισχυρίστηκε πως η ένταξη του Επταπυργίου στην …«λίστα γαστρονομίας, δεξιώσεων και εκθέσεων προϊόντων», «θα προσφέρει παρηγοριά και μια άλλη διάσταση στην εξέλιξη της χρήσης του μνημειακού μας πλούτου, ως αντίστιξη ακριβώς στην κατάχρηση εξουσίας των κρατούντων σε εποχές εμπόλεμες και διαταραχής του δημοκρατικού πολιτεύματος»(!).

«Μόνο ασέβεια στην μνήμη  των εκτελεσμένων αγωνιστών της Κατοχής, του Εμφυλίου και των καταδίκων της Χούντας και προσβολή την νοημοσύνη μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτός ο ισχυρισμός!  Έτσι, ‘βαφτίζοντας το κρέας ψάρι΄, οι κυβερνώντες άνοιξαν διάπλατα την πόρτα για την εμπορευματοποίηση των μνημείων, όπως καταγγέλλουν, μεταξύ άλλων οι αρχαιολόγοι,  οι αρχαιοφύλακες, ο Δήμος Νεάπολης – Συκεών, οι ΕΛΜΕ-Θ » αναφέρει ο ΣΦΕΑ στην ανακοίνωσή του.

Παράλληλα, ο ΣΦΕΑ επισημαίνει ότι ενώ η κ. Μενδώνη  διερρήγνυε τα ιμάτιά της στη Βουλή και καταλόγισε  «ιδεοληψία και φαυλότητα» σε όσους καταγγέλλουν ότι ιδιωτικοποιείται η πολιτιστική κληρονομιά της χώρας, ο ΟΔΑΠ έχει ήδη  συνάψει πολλαπλές συμβάσεις με την ιδιωτική εταιρία «MECCANICA GROUP Α.Ε. σε πλήθος μουσείων και αρχαιολογικών χώρων: Ακρόπολη, Κνωσός, Ολυμπία, Δελφοί, Ακρωτήρι Θήρας, Παλαιό Φρούριο Κέρκυρας, Μυκήνες, Βασιλικοί Τάφοι Αιγών, Μουσείο Αιγών, Σούνιο, Ολυμπιείο, Αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδας “Αρέθουσα”, Μουσείο Νεμέας και Φαιστός.

Πρόκειται για εταιρεία ανάδοχο σε συμβάσεις μεγάλων φορέων του Δημοσίου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως η ΕΥΔΑΠ, η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ), η 2η ΥΠΕ, η Κοινωνία της Πληροφορίας και η ΔΕΔΔΗΕ. Ήδη με τον ν. 5324/2026 θεσμοθετήθηκε η Hellenic Heritage Α.Ε., «ως επιχειρησιακός βραχίονας» με δυνατότητα στελέχωσης και με αντικείμενο που εκτείνεται στην ανάπτυξη και λειτουργία υπηρεσιών γύρω από τα μνημεία και την εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Δημιουργείται έτσι ένα σχήμα στο οποίο συνυπάρχουν ο ΟΔΑΠ, η νέα Α.Ε. και ιδιώτες ανάδοχοι σε συναφές πεδίο δραστηριοτήτων.

Ο ΣΦΕΑ διερωτάται, έτσι, πώς συμβιβάζεται η επίσημη κήρυξη σε ιστορικό τόπο του «συνήθη τόπου των εκτελέσεων» – που συμπίπτει με το υπό ανάπλαση πάρκο/μνημείο της Εθνικής Αντίστασης στις Συκιές Θεσσαλονίκης – με την μίσθωση για ιδιωτικές εκδηλώσεις του συγκροτήματος των πρώην φυλακών Επταπυργίου (μνημείο της UNESKO), ένα διαχρονικό σύμβολο καταπίεσης αλλά και αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη;

Το άρθρο ΣΦΕΑ 1967-1974: Επταπύργιο, μνημείο κυβερνητικής ασέβειας εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η ομάδα αποτελείται από άτομα με και χωρίς αναπηρία, καθώς στόχος είναι η ουσιαστική συνύπαρξη και η συνδιαμόρφωση των έργων και όχι απλώς η τυπική συμπερίληψη. Έχοντας συμμετέχει σε project τους ως εξωτερικός συνεργάτης, μπορώ να υπογραμμίσω πως τα άτομα τυπικής ανάπτυξης (όρος που χρησιμοποιείται ελαφριά για τις ανάγκες της συντομίας του λόγου) δεν βρίσκονται στην ομάδα απλώς ως συνοδοί και υποστηρικτές των ατόμων που ενδέχεται να έχουν περιορισμένες δυνατότητες στον λόγο, την γραφή και την κίνηση. Υπάρχει στήριξη και καθοδήγηση όπου χρειάζεται, μα το σκεπτικό είναι όλα τα άτομα της ομάδας να συμμετέχουν με ισότιμους όρους στην εκάστοτε διαδικασία.

Κάθε άνθρωπος που έχει δουλέψει στα πλαίσια μεγάλης ομάδας μπορεί να καταλάβει πως τα πράγματα δεν βαίνουν πάντα απλά και ρομαντικά. Κάθε πορεία έχει τις δυσκολίες της, χρειάζονται συμβιβασμοί για το καλό της ομάδας και οι τριβές δεν λείπουν. Μέσα από τα όμορφα και τις προκλήσεις, οι Εν Δυνάμει προσπαθούν να μαθαίνουν και να συνεχίζουν τις δράσεις και τις περιοδείες τους, συναντώντας πάντοτε νέους συνεργάτες.

Το καλοκαίρι του 2026 μέλη της ομάδας συμμετέχουν στην παράσταση Τρωάδες του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου (σταθερή και αγαπημένη συνεργάτης των Εν Δυνάμει, με παραγωγές όπως τα Ερωτευμένα Άλογα και οι Υπνοβάτες). Εκεί, στην κοινή διαμονή της ομάδας κοντά σε έναν όμορφο βράχο της Καλλιθέας, συναντήθηκα με κάποιες Τρωάδες (Μαρία, Λωξάνδρα, Μύριαμ, Θεανώ) και συνομιλήσαμε με αφορμή τις Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις που ετοίμασα.

Η παράσταση αυτή αποτελεί μία ιστορική στιγμή για το ελληνικό θέατρο, καθώς θα είναι η πρώτη πλήρως προσβάσιμη παράσταση σε θεατές με αισθητηριακές αναπηρίες που θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Ανάμεσα σε διάφορες πόλεις και φεστιβάλ, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τις Τρωάδες στις 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου στην Επίδαυρο και στις 26 Αυγούστου στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Για περισσότερες πληροφορίες και το πλήρες πρόγραμμα μπορείτε να ανατρέξετε στην αντίστοιχη σελίδα του Εθνικού Θεάτρου για την παράσταση.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου πράγμα σχετικά με το θέατρο;

Λωξάνδρα: Για μένα το θέατρο είναι χορός. Μου αρέσει στις Τρωάδες που είμαστε άνθρωποι. Σοβαροί με τη δουλειά μας. Νιώθω πολύ όμορφα που είμαι ηθοποιός και δουλεύω με πολύ κόσμο.

Μύριαμ: Το ότι μπορείς να μιλήσεις για τα πάντα. Είναι ένα πεδίο που μπορείς να φέρεις κάθε ιστορία και κάθε ανησυχία.

Θεανώ: Αγαπώ το θέατρο γιατί συνεργαζόμαστε μαζί με φίλους. Είμαστε σε μια συγκεκριμένη δουλειά, αλλά με κάνει πολύ χαρούμενη που την κάνουμε μαζί. Συγκεκριμένα, μου αρέσει πολύ το ζέσταμα πριν την πρόβα. Με κάνει πιο έτοιμη.

Μαρία: Εμένα μου αρέσουν όλα. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα πράγμα, θα διάλεγα το χειροκρότημα. Είναι η ανταμοιβή για τον κόπο που έχουμε ρίξει. Φυσικά, μου αρέσει πολύ που συνεργαζόμαστε με γνωστούς ηθοποιούς και γνωρίζουμε νέο κόσμο.

Αν μπορούσατε να απαγορέψετε μία λέξη για μια μέρα, ποια θα ήταν αυτή;

Λωξάνδρα: Δεν ξέρω για λέξη, αλλά θα μου άρεσε οι άνθρωποι να μην μιλάνε τόσο φωναχτά.

Θεανώ: Δεν θέλω οι άνθρωποι να βρίζουν, με ενοχλεί και με φοβίζει.

Μαρία: Εμένα με τρομάζει όταν οι άνθρωποι δεν ελέγχουν τον εαυτό τους και αυτά που λένε.

Οι Τρωάδες με τρεις λέξεις για σένα:

Μύριαμ: Καταπάτηση, Εξαθλίωση, Τίποτα. Η αντίσταση στον τέλειο όλεθρο. Ε δεν θα πω μόνο τρεις. Χώμα. Γη.

Αν έκανες τα γενέθλια σου στην Επίδαυρο ποιο τραγούδι θα έβαζες να παίξει πρώτο;

Θεανώ: ‘Μας πήρανε τα σπίτια, μας πήρανε τα δέντρα’.

Μύριαμ: Το ηχοτοπίο που έχει ήδη η Επίδαυρος. Μετά από ώρα αν έβαζα μουσική μάλλον θα έβαζα David Bowie.

Μαρία: Ένα κομμάτι μέσα από την παράσταση που λέει ‘Οι θεοί μας εγκατέλειψαν από καιρό’.

Λωξάνδρα: Δεν θα έβαζα τραγούδι, θα έλεγα απλά τα λόγια μου μέσα από την παράσταση, αυτό ταιριάζει στην Επίδαυρο.

Τι σου φαίνεται όμορφο και τι δύσκολο στο να μένεις μαζί με πολλά άτομα στα πλαίσια της δουλειάς;

Μύριαμ: Είναι πολύ ωραίο να ξέρεις πως πάντα κάποιος είναι εκεί. Η βοήθεια και η στήριξη που δείχνουμε μεταξύ μας. Βέβαια, θεωρώ πως ο προσωπικός χώρος είναι σημαντικός για τους ανθρώπους. Βάζω στα θετικά την ποικιλία που φέρνουν τα πολλά άτομα στις διαδράσεις, μαθαίνεις να ακούς και να αποδέχεσαι διαφορετικές συμπεριφορές, αλλά και το πώς να βάζεις κάποια όρια ώστε να διευκολύνεις την συμβίωση για σένα και για όλη την ομάδα.

Τώρα η πιο σοβαρή ερώτηση, αν οι Εν Δυνάμει ήταν φαγητό ποιο φαγητό θα ήταν;

Λωξάνδρα: Σουβλάκι, γιατί μου αρέσει πολύ. Με πατάτες.

Θεανώ: Η ομάδα θα ήταν σπανακόρυζο, γιατί είναι το αγαπημένο μου.

Μύριαμ: Τουρλού ή μπριάμ, κάτι με πολλά χρώματα. Πολλά λαχανικά σε ένα πιάτο για όλες τις εποχές.

Μαρία: Τηγανητές πατάτες. Σπιτικές. Σε λαδόκολλα.

Το άρθρο Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις για την ομάδα Εν Δυνάμει εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η είσοδος είναι ελεύθερη, ενώ η κράτηση θέσης πραγματοποιείται μέσω του more.com.

Πρόκειται για μια υβριδική ταινία που φέρνει κοντά το art film με τη μεθοδολογία του ερευνητικού ντοκιμαντέρ. Επιστρέφει στο ιστορικό αρχείο όχι για να μελετήσει ένα φαινόμενο, αλλά για να φανταστεί μια επίγεια ουτοπία.

Εστιάζοντας στο κρίσιμο ζήτημα της Θεσσαλονίκης σήμερα – το σχέδιο ανάπλασης της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης – η ταινία αναστοχάζεται τις έννοιες της αυτοδιοίκησης και της «ανάπτυξης», μέσα από την καταγραφή της συλλογικής διεκδίκησης ενός χώρου κοινών.

Τι σχέση έχει το παρελθόν με το μέλλον; Πού φτάνουν οι ρίζες του διχασμού; Και πώς μοιάζει τελικά η κοινωνία των πολιτών; Αυτά είναι ορισμένα από τα ερωτήματα που διατρέχουν το έργο, το οποίο επιχειρεί να ανοίξει έναν δημόσιο διάλογο γύρω από τη μνήμη, τον δημόσιο χώρο και το δικαίωμα στην πόλη.

Η ταινία αποτελεί καλλιτεχνική ανάθεση της 9ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, με τίτλο «Όλα πρέπει να αλλάξουν. Ριζοσπαστική Νοημοσύνη Σαλονίκης 9 (ΡΝΣ9)».

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση (Q&A) με την επιμελήτρια της έκθεσης, Νάντια Αργυροπούλου και τον δημιουργό της ταινίας Αλέξανδρο Λιτσαρδάκη.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Μοντάζ – Εικονοληψία

Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης

Επιμέλεια

Νάντια Αργυροπούλου

Εικονοληψία συνεντεύξεων 

Άλκης Κουπίδης

Θωμάς Γιωτόπουλος

Συμμετέχουν

● Αργύρης Μπακιρτζής

● Γιώργος Βαφόπουλος

● Μιχάλης Γούδης

● Γιώργος Ιωάννου

● Ιφιγένεια Καμτσίδου

● Βασίλης Κολώνας

● Ladele

● Nikos on the Run

● Νίκος Νικησιανής

● Τάσος Τζήκας

● Γιώργος Τούλας

Προβολή: Πέμπτη 2 Ιουλίου, 20:45

Χώρος: Θερινός Κινηματογράφος Απόλλων

Είσοδος: Ελεύθερη (κράτηση θέσης μέσω more.com

Το άρθρο «ΔΕΘ: Το περίπτερο της πόλης»: Προβολή με δωρεάν είσοδο την Πέμπτη 2 Ιουλίου στο Θερινό Σινεμά Απόλλων εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στα πλαίσια του Thessaloniki Pride, την Τετάρτη 19 Ιουνίου 2026 από τις 19:30 ως τις 21:00, στο Ύψιλον (Εδέσσης 5, Θεσσαλονίκη) ο Νικόλας Κουτσοδόντης, με αφορμή την εργογραφία του, θα μιλήσει για τη φόρμα και το περιεχόμενο ενός κουήρ ποίηματος, αλλά και τον τρόπο και τα στάδια γραφής του.

Στα άτομα που συμμετέχουν θα δοθούν παραδείγματα γραφής δημοσιευμένων ποιημάτων σε αντιπαραβολή με την πρώτη τους γραφή, θα συζητηθούν οι τρόποι δόμησης ενός βιβλίου, η διακειμενικότητα και οι επιδράσεις από άλλες μορφές τέχνης (σινεμά, εικαστικά, κλπ), την πεζογραφία και την ίδια την ποίηση.

Ακόμα θα δοθούν αποσπάσματα από θεωρητικά κείμενα μεγάλης σημασίας ευρύτερα για την ποιητική γραφή, ώστε να εξηγηθούν οι αποχρώσεις των λέξεων και οι τεχνικές.

Τέλος, θα γίνει μια μικρή ανασκόπηση σε παλαιότερους αλλά και στην ευρύτερη σύγχρονη ελληνική κουήρ παραγωγή, τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν από την έκδοση της Πρώτης Ανθολογίας Ελληνικής Κουήρ Ποίησης και μέσα σε ένα λογοτεχνικό τοπίο όπου τα κουήρ άτομα πλέον αυξάνουν την επιρροή και παγιώνουν την θέση τους, ξεπερνώντας τη μέχρι πρόσφατα παραγνώριση και υποτίμηση της λογοτεχνίας τους.

Τα άτομα που θα συμμετάσχουν μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο nkoutsodontis@gmail.com μέχρι την Κυριακή 24 Ιουνίου 2026, ώστε να λάβουν και το υλικό και να προετοιμάσουν τα ποιήματά τους με αφορμή αυτό, να διαβάσουν ήδη έτοιμα έργα τους ή και να γράψουν κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου.

Βιβλία του συγγραφέα, καθώς και η δωρεάν Ανθολογία Ελληνικής Κουήρ Ποίησης (σε πολύ περιορισμένα αντίτυπα) θα υπάρχουν στον χώρο.

Η είσοδος είναι ελεύθερη

Τηρείται σειρά προτεραιότητας (Έως 35 άτομα)

Διάρκεια σεμιναρίου: 2,5 ώρες

Βιογραφικό:

Ο Νικόλας Κουτσοδόντης είναι ποιητής και μεταφραστής με καταγωγή από την Άνδρο. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: Χαλκομανία (Εντύποις 2017, Θράκα 2024), Μόνο κανέναν μη μου φέρεις σπίτι (Θράκα 2021, γ’ έκδοση 2026), Ίσως φύγεις στο εξωτερικό (Θράκα, 2024, β’ έκδοση 2026). Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Κροάτη ποιητή Μάρκο Πόγκατσαρ, Ο συλλέκτης των Κυριακών (Θράκα, 2024) και της βρετανίδας Helen Ivori, Η κατασκευή της μάγισσας (Θράκα, 2025), ενώ υπήρξε υπεύθυνος έκδοσης της πρώτης Ανθολογίας Ελληνικής Κουήρ Ποίησης (Θράκα, Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ-Παράρτημα Ελλάδας, 2023). Είναι μέλος του Κύκλου Ποιητών και του Δικτύου Λογοτεχνών, ενώ τo 2024 εκλέχθηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.

Το άρθρο Ομοερωτική ποίηση με το Νικόλα Κουτσοδόντη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.