Γράφεις σε πολλά κείμενά σου ότι έχουμε μια κυβέρνηση δολοφόνων. Το λες αυτό σαν σχήμα λόγου για να δώσεις το περίγραμμα μιας κατάστασης, ή το εννοείς στην κυριολεξία; Kαι γιατί;

Το λέω ως απόλυτη κυριολεξία εδώ και πέντε χρόνια -και όσο πιο καθαρά γίνεται: Η Ελληνική Κυβέρνηση δολοφονεί τους μετανάστες σε στεριά και θάλασσα μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο θανατοπολιτικής. Στο σχέδιο αυτό δολοφονίας και εξόντωσης των μεταναστών συμμετέχουν μέλη της κυβέρνησης, εκατοντάδες κρατικοί λειτουργοί, όλος ο κρατικός μηχανισμός και όλα τα παρακρατικά λαδικά της κυβέρνησης σε επίπεδο «δημοσιογραφίας» και «δημοσιολογίας».  Με άλλα λόγια έχουμε μια κυβέρνηση που οργανώνει δολοφονίες, διορίζει νεοναζί υπουργούς που εξαγγέλλουν δολοφονίες, και υποστηρίζει συμμορίες δολοφόνων. Αυτό που σας περιγράφω είναι ο νομικός ορισμός της δολοφονικής συμμορίας. Και από την πρώτη ώρα που τα έγραψα όλα αυτά, διευκρίνισα πως ξέρω πολύ καλά τι λέω -και είμαι έτοιμος να δεχτώ μηνύσεις και να το υπερασπιστώ σε οποιοδήποτε δικαστήριο. Εξάλλου πλέον, μετά το μαζικό έγκλημα του Adriana στην Πύλο, δεν το λέω μόνον εγώ: το λέει ο Συνήγορος του Πολίτη, ο Εισαγγελέας του Ναυτοδικείου, το ΒΒC (ας δει κανείς το ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας στην Μεσόγειο»), οι New York Times, δεκάδες ανεξάρτητες δημοσιογραφικές πηγές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, δεκάδες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ασχολούνται επί του πεδίου. Σύντομα θα το πουν και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια -ή και οι Έλληνες δικαστές που θα αντισταθούν στην κυβερνητική στραγγάλη.

Πώς τροφοδοτείται η κρατική θανατοπολιτική στη χώρα που ζούμε; Και επίσης, θεωρείς ότι όλη αυτή η φρίκη ενισχύεται μόνο από τις κραυγές των μισάνθρωπων, ή και από την σιωπή μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας;

Είναι προφανές πως όσοι διεκδικούμε το δικαίωμα των μεταναστών να λογαριάζονται ως άνθρωποι σαν κι εμάς και όχι σαν κοπριά της ευτυχίας μας, είμαστε μια τραγική μειοψηφία. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης (και μέσα σε αυτούς και η πλειοψηφία των πολιτών της Ελλάδας), συμφωνούν με την θανατοπολιτική εναντίων των μεταναστών. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης φασιστικοποιείται με βήμα ταχύ. Κάθε έννοια ηθικής ξεχαρβαλώνεται, κάθε έννοια δικαίου γίνεται όλο και πιο ωμά το δίκαιο του ισχυροτέρου, κάθε έννοια ανθρωπιάς αντικαθίσταται με μια εφιαλτική ρητορική του μίσους. Η Ιστορία του κόσμου μπαίνει στην μεγάλη σκοτεινιά του μετα-ανθρώπου: Οι άνθρωποι της Δύσης ετοιμάζουμε τα καινούρια Άουσβιτς σε βάρος των πεινασμένων του κόσμου.

Ο εκφασισμός της Ευρώπης -της Δύσης ολόκληρης- καλπάζει. Το τυφλό μίσος, η απανθρωπιά του αλυχτισμένου ρατσισμού, οι ιερουργίες του φόβου και οι τελετουργίες του φόνου είναι ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος των καιρών μας. Οι άνθρωποι παραδινόμαστε στις αλυσίδες της εξουσίας. Η ανθρώπινη ηθική ηττάται -διότι, παρά την μεγάλη προσδοκία του Καντ, η κακία αποδεικνύεται ελκυστικότερη από την αγάπη.

Οι φτωχοί και οι πεινασμένοι λογαριάζονται πλέον ως ένοχοι. Είναι ένοχοι επειδή γεννήθηκαν, επειδή σπάρθηκαν μέσα στην κοιλιά της μάνας τους, επειδή οι «ανεύθυνοι γονιοί» τους τους γέννησαν. Για το λόγο αυτό πρέπει να πεθάνουν -και πριν πεθάνουν, μάς χρωστάνε και μια μεγάλη συγνώμη που μας ενόχλησαν με την ακανόνιστη αναπνοή τους.

Είναι προφανές πως οι ελίτ της Δύσης ετοιμάζουν τον αφανισμό των πεινασμένων. Θα είναι το επερχόμενο Ολοκαύτωμα του 21ου αιώνα -και μπροστά του το Ολοκαύτωμα που κάνανε οι ναζί θα είναι μια προαναγγελία. Αυτό το Ολοκαύτωμα θα σταδιοποιηθεί μέσα από μια σειρά από κανονικοποιήσεις του αποτρόπαιου. Αυτό το Ολοκαύτωμα έχει ξεκινήσει. Η ακαθόριστα ανορίωτη ισχύς της Τεχνητής Νοημοσύνης θα επιταχύνει τον όλεθρο -και θα περιορίσει κάθε πιθανότητα παρέκκλισης.

Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, που θεωρεί ότι οι ζωές των προσφύγων και των μεταναστών δεν έχουν την ίδια αξία με τις ζωές των γηγενών, ποια πιστεύεις ότι είναι σήμερα η πρόκληση για όσους θέλουν να παραμείνουν άνθρωποι;  Πώς μπορούν να δράσουν; Τι μπορούν να διεκδικήσουν, να φωνάξουν, να απαιτήσουν;      

Συχνά μου λένε: «Ωραία η κριτική -αλλά πες μας τι προτείνεις;» Προτείνω, λοιπόν, να θυμηθούμε το πώς σχηματίζουν το οδόφραγμα οι επαναστατημένοι φοιτητές στους «Αθλίους» του Ουγκώ: Ρίχνουν στον δρόμο ό,τι βρίσκουν γύρω τους από τα αντικείμενα του παλιού κόσμου: καρέκλες, τραπέζια, καναπέδες, κρεβάτια, στρώματα, μπαούλα, κουρέλια. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε σε επίπεδο πνευματικό: πρέπει να μαζέψουμε τα ηθικά συντρίμμια μας και να τα πετάξουμε στο δρόμο -κι ανάμεσά τους να ξαναστήσουμε τις μεγάλες παλιές αφηγήσεις και να τις ανταμώσουμε με όποιες καινούριες μπορούμε να σχηματίσουμε. Και να παλέψουμε να φτιάξουμε το ηθικό οδόφραγμα για το οποίο μιλώ. Ένα οδόφραγμα για να αντισταθούμε στην ελαύνουσα απανθρωπιά της Δύσης, στο επερχόμενο Ολοκαύτωμα που οι χορτάτοι ετοιμάζουν για τους πεινασμένους, στην εφιαλτική βεβαιότητα των προνομιούχων που θεωρούν πως οι φτωχοί είναι η κοπριά της ευτυχίας τους. Αν δεν σχηματίσουμε αυτό το πνευματικό οδόφραγμα, θα είμαστε ηθικά νεκροί.

Στα χρόνια που έρχονται όσοι επιμένουμε να μιλάμε για το δικαίωμα των ανθρώπων να ζούνε και να μην δολοφονούνται, όσοι επιμένουμε πως οι φτωχοί και οι πεινασμένοι έχουν την ίδια αξία με τους πλούσιους και τους χορτάτους, όσοι επιχειρούμε να αντισταθούμε στο επερχόμενο Ολοκαύτωμα των απελπισμένων του πλανήτη, θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση. Θα απομονωθούμε, θα αποκλειστούμε, θα απειληθούμε, θα κινδυνεύσουμε, στο τέλος, έμμεσα ή άμεσα, θα δολοφονηθούμε.

       Αλλά στο μεταξύ θα έχουμε ζήσει στην πλευρά εκείνων που αρνήθηκαν την σφαγή. Ίσως να αξίζει κάτι και αυτό.

Έχεις γράψει σε ένα ποίημά σου ότι είναι προτιμότερο «να σε βρουν με ένα στιλέτο στην κωλοτρυπίδα», όπως σε απειλούν οι φασίστες, παρά «να σε βρουν με σπίτι αγορασμένο με κυβερνητικά λεφτά που τα πήρες για να λες πως οι πνιγμένοι μετανάστες πνίγηκαν από μόνοι τους». Σε ποιους αναφέρεσαι;

Τον τελευταίο χρόνο, λόγω των έργων μου, των κειμένων μου και των δημόσιων τοποθετήσεών μου, οι νεοναζί του Διαδικτύου και μαζί τους τα κυβερνητικά παρακρατικά λαδικά έχουν κυριολεκτικά αφιονιστεί εναντίον μου. Οι παρακρατικές παρκετέζες της κυβέρνησης θαρρείς συντονισμένες με τον καταδικασμένο δολοφόνο Μιχαλολιάκο (με την τριακοστή ανάρτηση που με αναφέρει ονομαστικά τα τελευταία 20 χρόνια) και τα κάθε λογής ναζιστάκια του Internet. Πλέον τα μηνύματα έρχονται κατά εκατοντάδες: κάθε λογής απειλές, όλες οι δυνατές ύβρεις, αμέτρητες κατάρες. Μια χυδαιότητα που πολλές φορές με εκπλήσσει, παρόλο που ζω μαζί της εδώ και πολλά χρόνια. Το «Θα σε βρουν με ένα στιλέτο στην κωλοτρυπίδα» είναι σχετικώς ήπιο ως προς την φρίκη του. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα.

Σε όλα αυτά η απάντησή μου είναι σταθερή: Όσο πιο πολύ με απειλούν, τόσο περισσότερο θα γράφω για τα κυβερνητικά εγκλήματα. Είναι η μέθοδός μου για να μην τους φοβάμαι. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα από το θέατρο: Ξεκίνησα για να γράψω ένα έργο για τις κυβερνητικές δολοφονίες των μεταναστών -μα επειδή με απείλησαν το ένα έργο έγινε δύο. Και επειδή οι απειλές συνεχίστηκαν, τα δύο έργα έγιναν, μέχρι στιγμής, εννιά, Και επειδή συνεχίζουν να με απειλούν, θα συνεχίσω να γράφω όλο και περισσότερα έργα και βιβλία και κείμενα υπέρ των μεταναστών και ενάντια στις κυβερνητικές δολοφονίες.

Ο Μπρεχτ έγραψε πως «στους καιρούς της φρίκης θα τραγουδάμε τα τραγούδια της φρίκης». Αξίζει να υπάρχουμε -για όσο υπάρχουμε- για να υπερασπιστούμε όλα όσα αφιονίζουν τους νεοναζί και τους φασίστες. Και κάθε φορά που μας απειλούν, αξίζει να πολλαπλασιάζουμε τις φωνές για να υπερασπιστούμε την ηθική, την ανθρωπιά και την αγάπη. Αν μουγγαθούμε, θα είναι σαν να έχουμε πεθάνει. Κι όσο φωνάζουμε, θα κρατούμε την πιθανότητα του νοήματος ανοιχτή. Απέναντι σε τούτη την κτηνωδία οι γενιές που έρχονται έχουν να δώσουν τον πιο μεγάλο ηθικό αγώνα της ανθρώπινης Ιστορίας.

Το άρθρο Η Κυβέρνηση οργανώνει και συντονίζει τις δολοφονίες των μεταναστών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Την περασμένη Πέμπτη ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης μαζί με τον δήμαρχο Αριστοτέλη Στ. Βαλιάνο, τους CEO της Eldorado Gold και της Ελληνικός Χρυσός εγκαινιάσαν το μεταλλείο ανοιχτής εξόρυξης χαλκού-χρυσού στις Σκουριές. Στο διαδίκτυο και τα περισσότερα Μέσα κυκλοφορούσαν οι δηλώσεις τους που, πέρα από το πόσο σημαντική επένδυση είναι αυτής της Eldorado Gold, τόνιζαν τη σημασία της κοινωνικής συναίνεσης την οποία υποτίθεται ότι πήραν.

Αν κάποιος γεννήθηκε σήμερα ή δεν γνωρίζει τι πέρασε αυτός ο τόπος, δεν είδε ποτέ διαδηλώσεις ή δεν περπάτησε ποτέ στο βουνό του Κακάβου με τις αιωνόβιες οξιές, μπορεί και να πειστεί από τα καλογυαλισμένα πλάνα που ούτε το βουνό φαίνεται ούτε η καταστροφή. Μπροστά σε ένα κοινό με ένα μικρό δείγμα εργαζομένων και στελέχη της κυβέρνησης παρουσιαζόταν μια υπόσχεση για καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας και οφέλη στην τοπική κοινωνία, ακόμη και μετά το τέλος της εξόρυξης, την μετα-μεταλλευτική εποχή, όπως λένε, είκοσι χρόνια δηλαδή μετά.

Λίγο παρακάτω, στην είσοδο του δάσους, κάτοικοι της Μεγάλης Παναγιάς διαδήλωναν την αντίθεσή τους στην καταστροφή του τόπου τους αλλά και στη μονοκαλλιέργεια δεκαετιών μίας και μόνο δραστηριότητας, της μεταλλευτικής, η οποία καταστρέφει όχι μόνο το βουνό και τις υπόλοιπες παραγωγικές δραστηριότητες αλλά και τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων. «Δεν είμαστε όλοι μεταλλωρύχοι, gold is blood, eldorado out», έγραφαν μερικά πανό στο αποκλεισμένο από αστυνομικές δυνάμεις δάσος που προμηνύει ένα δυστοπικό μέλλον, την ιδιωτικοποίηση και εξαφάνιση του δάσους.

Ακόμη πιο κάτω, η Ιερισσός προετοιμαζόταν για τη συναυλία αλληλεγγύης Τέμπη-Σκουριές. Τα σχολεία της Ιερισσού τελούσαν υπό κατάληψη δηλώνοντας ότι υπάρχει μια νέα γενιά που μπορεί να μην έζησε τη βία και την καταστολή αλλά γνωρίζει και θέλει να συνεχίζει να μένει στον τόπο της.

Στην αρχή η είδηση ότι θα γίνει κάτι που παρέπεμπε στη μεγάλη συναυλία του Μαΐου του 2013 στον ίδιο τόπο, ήρθε, όντως, σαν κεραυνός εν αιθρία. Το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη βρισκόταν για χρόνια σε ύφεση. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι όλος αυτός ο κόσμος άλλαξε πλευρά και ιδέες.

Εξάλλου για την ύφεση αυτή υπάρχουν λόγοι: άνθρωποι ποδοπατήθηκαν στην κυριολεξία από την καταστολή, τις διώξεις, την οικονομική και ψυχική εξάντληση, τις ματαιώσεις αλλά κυρίως τις μεθοδεύσεις μιας εταιρείας που για το οικονομικό της κέρδος και μόνο καταστρέφει όχι μόνο το βουνό αλλά και τις σχέσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας. Έφτασε στο σημείο να αποπειραθεί να «βοηθήσει» στο πρόβλημα ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα υγείας. Εκεί, ίσως, ήταν και ένα σημείο που κάτοικοι αποφάσισαν να πουν ένα «όχι» και να βάλουν φρένο στις μεθοδεύσεις αποξένωσής τους από αξίες, όπως είναι η φροντίδα και η αγάπη. Η ιδέα για αυτή τη συναυλία είχε, έτσι, μια πολιτική αφετηρία γιατί προσπάθησε να απαντήσει με όρους κοινωνικής αλληλεγγύης και όχι ενός ψεύτικου ανθρωπισμού σε έναν συμπολίτη τους. Εξίσου σημαντικό ήταν ότι η συναυλία επιχείρησε να συνδέσει δύο διαφορετικούς αγώνες: τον μακρόχρονο αγώνα ενάντια στις εξορύξεις με αυτόν για τα Τέμπη. Προσπάθησε να αγγίξει τις πληγές πολλών ανθρώπων που συνεχίζουν να παλεύουν για κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Που διατηρούν την μνήμη ζωντανή και δηλώνουν ότι καμία κοινωνική συναίνεση δεν έχει δοθεί για το έγκλημα των Σκουριών, ούτε δικαίωση για τα θύματα των Τεμπών. Με τα λόγια των διοργανωτών αλλά και των παιδιών του λυκείου της Ιερισσού «οι ζωές μας δεν είναι κόστος».

Οι προετοιμασίες βοήθησαν ανθρώπους που είχαν, ίσως και χρόνια, να συναντηθούν, να έρθουν ξανά κοντά και να μπουν στη δράση. Προσωπικά είχα χρόνια να δω τόσο ζωντανή την Ιερισσό, να αυτοοργανώνεται έξω από τους ρυθμούς μια καθημερινότητας που συχνά σε ρουφάει στην προσπάθεια να επιβιώσεις. Πέρασε καιρός από τότε που κάτοικοι της περιοχής μαγείρεψαν για κάτι συλλογικό, ζωγράφισαν ξανά πανό, έστησαν την εξέδρα, έγραψαν κείμενα, μάς κάλεσαν στο χωριό τους, προετοίμασαν θεατρικά δρώμενα και ζήτησαν αλληλεγγύη και υποστήριξη.

Και, όμως, έγινε. Συλλογικότητες από όλη τη χώρα ναύλωσαν λεωφορεία και με πανό και ανακοινώσεις στήριξης, ξεπέρασαν δυσκολίες και έφτασαν στην Χαλκιδική. Η πλατεία ήταν γεμάτη, το SOS βρήκε ξανά τη θέση του στην είσοδο του χωριού, τα φώτα άναψαν και στη σκηνή ανέβηκαν ο Παύλος Ασλανίδης από τον Σύλλογο θυμάτων Τεμπών 2023, ο Κυριάκος Παναγιωτόπουλος, ομότιμος καθηγητής εδαφολογίας του ΑΠΘ και ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης.

Εξήγησαν γιατί η συγκάλυψη της αλήθειας στα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία αυτής της χώρας είναι το διαρκές και βασικό εργαλείο του κράτους για να υποβιβάζει την αξία της ζωής μας.

Εξήγησαν γιατί οι αγώνες για τα Τέμπη και τις Σκουριές, παρότι διαφορετικοί, συνδέονται επειδή αφορούν αυτονόητα δικαιώματα, το να ζούμε, να ταξιδεύουμε με ασφάλεια, να αναπνέουν τα παιδιά μας καθαρό αέρα και να πίνουν καθαρό νερό.

«Δημήτρη εκεί που ήσουν υπάρχει μια τρύπα στον κόσμο την οποία βρίσκω συνεχώς να περπατάω την μέρα και να πέφτω μέσα στην νύχτα. Μου λείπεις σαν κόλαση» είπε ο Παύλος Ασλανίδης για τον γιο του που χάθηκε και πριν λίγες μέρες θα είχε γενέθλια. Αυτή η συναυλία-διαδήλωση, όπως είπε, ήταν η γιορτή για τα γενέθλια του και δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλα λόγια για να συνδέσουν καλύτερα αυτούς τους δύο αγώνες αλλά και πολλούς περισσότερους που βρέθηκαν στην ίδια πλατεία.

Πάνω από δέκα χιλιάδες άτομα αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν με ένα αίσθημα χαράς και πόνου γιατί έχουν τον ίδιο καημό. Αυτός ο βουβός καημός μπόρεσε να εκφραστεί σε μια συναυλία που κράτησε έξι ώρες. Με τη βοήθεια των καλλιτεχνών που βρέθηκαν στο πλάι τους, τραγουδήθηκε, «ξεσφηνώθηκε από τον αυχένα» και έγινε ξανά φωνή αντίστασης.

Δείτε βίντεο του alterthess και φωτογραφίες της Αφροδίτης Μιχαηλίδου από την συναυλία

Το άρθρο Τίποτα δεν πάει χαμένο όταν οι αγώνες συναντιούνται εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«ΝΑΖΑ», ακρωνύμιο που χρησιμοποιεί ο Ισραηλινός στρατός για τις «παράπλευρες απώλειες», «Nezek Agavi» στα εβραϊκά.  Δηλώνει τον εκτιμώμενο αριθμό αμάχων, οι οποίοι υπολογίζεται πως θα σκοτωθούν σε μια Ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας. Επισήμως, ο στόχος μιας επίθεσης είναι κάποιο μέλος (ή υποτιθέμενο μέλος) της Χαμάς, το οποίο συχνά επιλέγεται να χτυπηθεί όταν γυρίζει στο σπίτι του και βρίσκεται μαζί με την οικογένειά του. Στην Ισραηλινή στρατιωτική ιδιόλεκτο ο αριθμός των αμάχων που πλήττονται κάθε φορά μετρώνται σε ΝΑΖΑ, λ.χ. 50 ή 100 ΝΑΖΑ. Μία γυναίκα, ένα παιδί ή ένα βρέφος που δολοφονούνται από τον Ισραηλινό στρατό είναι απλά «1 ΝΑΖΑ».

«ΝΑΖΑ», o τίτλος του ντοκιμαντέρ  (τρέιλερ) που σκηνοθέτησαν οι δύο Ισραηλινο- Εβραίοι ερευνητές δημοσιογράφοι και κινηματογραφιστές Yuval Abraham και Rachel Szor. Το  ντοκιμαντέρ βασίζεται σε συνεντεύξεις  εικοσιτεσσάρων στρατιωτικών, εφέδρων αξιωματικών και στρατιωτών, γυναικών και αντρών, οι οποίοι υπηρέτησαν στις μονάδες ελίτ του Ισραηλινού στρατού, στην Υπηρεσία Πληροφοριών.

Αποστολή τους η πραγματοποίηση επιχειρήσεων βομβαρδισμού ενάντια σε πολιτικούς στόχους  στη Γάζα.  Στρατιωτικές επιχειρήσεις που κατά ένα σημαντικό μέρος  είναι αυτοματοποιημένες.  Οι στρατιωτικοί αυτού του τύπου είναι ικανότατοι προγραμματιστές, αναλυτές δεδομένων και υψηλής εκπαίδευσης χειριστές λογισμικών για τη λεπτομερή χαρτογράφηση του αστικού χώρου και τη συνεχή παρακολούθηση του πληθυσμού της Γάζας. Αποφασίζουν την επιλογή του «στόχου» και τον κοινοποιούν στις μονάδες του  Ισραηλινού στρατού που είναι σε ετοιμότητα για να βομβαρδίσουν.

«Δεν υπάρχουν ΝΑΖΑ στη Γάζα»

Οι κάτοικοι της Γάζας, μηδενός εξαιρουμένου, παρακολουθούνται αδιάκοπα με τις κάμερες των ντρόουν και μέσω των κινητών τους τηλεφώνων, μέσα κι έξω από το σπίτι τους. Όταν ακόμη υπήρχαν στη Γάζα πολυκατοικίες που στέκονταν όρθιες -και όχι οι 61 εκατομμύρια τόνοι ερειπίων, μετά από τρία χρόνια καταστροφής-  όσοι υπηρετούσαν στις θέσεις των στρατιωτικών που καταθέτουν στο ντοκιμαντέρ,  είχαν πολλούς τρόπους να γνωρίζουν τα ονόματα και τις ασχολίες των ενοίκων των κατοικιών που ήταν πιθανοί στόχοι, μπορούσαν να ακούν ό,τι συμβαίνει σε κάθε διαμέρισμα, να υποκλέπτουν σε πραγματικό χρόνο τις συνομιλίες των μελών μιας οικογένειας, τα μηνύματα που ανταλλάσσονταν στα κινητά τους, και ό,τι δεδομένα ήταν αποθηκευμένα σε αυτά.

Άκουγαν τις συνομιλίες των οικογενειών μέχρι ένα δευτερόλεπτο  προτού δώσουν την έγκριση για βομβαρδισμό με ένα κλικ. Και κατόπιν, μετά την επίθεση, μπορούσαν να ακούσουν τους τραυματισμένους να ουρλιάζουν, να ζητούν βοήθεια, να φωνάζουν τα ονόματα των συγγενών τους κάτω από τα ερείπια.

Η Υπηρεσία Πληροφοριών έχει στήσει μια τεράστια μηχανή θανάτου μέσω ενός συστήματος αυτοματοποιημένης ταξινόμησης των πιθανών στόχων.  Πραγματοποιείται ταυτόχρονη επεξεργασία και ανάλυση δεδομένων για εκατοντάδες περιπτώσεις στόχων,  σε πραγματικό χρόνο, χάρη  στη χρήση προηγμένων τεχνολογιών και αλγορίθμων,  καθώς και της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως το σύστημα «Lavender» που ανέπτυξε ειδικά ο Ισραηλινός στρατός.

Οι «παράπλευρες απώλειες» τύπου ΝΑΖΑ προκαλούνται συχνά από επιθέσεις στον σωρό,  χωρίς πολλή σκέψη, με στόχο την ισοπέδωση ολόκληρων οικοδομικών συμπλεγμάτων. Οι επιλογές των στόχων που παρέχονται από τα αυτοματοποιημένα συστήματα λογισμικού,  και οι αποφάσεις που παίρνονται μέσα σε ελάχιστο  χρόνο, έχουν ως συνέπεια την εξόντωση αδιευκρίνιστου στην πραγματικότητα αριθμού αμάχων. Αριθμός που είναι έτσι κι αλλιώς εντελώς αδιάφορος για όλη την ιεραρχία.

Μπορεί την τελική ευθύνη για τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας  στη Γάζα να την έχει η ανώτερη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ, όμως, όσοι υπηρετούν στην Υπηρεσία Πληροφοριών είναι χωρίς αμφιβολία συνένοχοι  στην υλοποίηση μιας εξ αποστάσεως γενοκτονίας χάι-τεκ.  Οι στρατιωτικοί που καταθέτουν στο ντοκιμαντέρ μπορούν βέβαια να εφεύρουν για τον εαυτό τους δικαιολογίες του τύπου  «ήμουν μόνον ένας τεχνικός», «επέλεγα τον στόχο, δεν βομβάρδιζα», «έκανα τη δουλειά που μου ανατέθηκε», αλλά με απίστευτες επινοήσεις και προσχήματα δεν καταφέρνουν να κρυφτούν ούτε πίσω από το δάκτυλό τους.

Όσοι και όσες υπηρετούν σε αυτές τις επίλεκτες μονάδες προέρχονται από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα του Ισραηλινο-Εβραϊκού πληθυσμού. Δεν τρέφουν απαραίτητα κάποιο ιδιαίτερα αναπτυγμένο ρατσιστικό μίσος για τους Παλαιστίνιους, στα πολιτικά πλαίσια του Ισραήλ, δε,  μπορεί να δηλώνουν μετριοπαθείς και φιλελεύθεροι.  Διαθέτουν υψηλά τεχνικά προσόντα και συναγωνίζονται  σκληρά με άλλους υποψήφιους για μια θέση στις συγκεκριμένες μονάδες. Η προϋπηρεσία στην περιβόητη μονάδα 8200, των Υπηρεσιών Πληροφοριών,  είναι περιζήτητο εφαλτήριο για μια λαμπρή επαγγελματική σταδιοδρομία.

«Στα χρόνια που θα έρθουν», γράφουν οι δύο δημιουργοί του ντοκιμαντέρ  σε άρθρο τους στο ανεξάρτητο ισραηλινό-παλαιστινιακό ηλεκτρονικό περιοδικό «+972  Magazine»,  «ίσως σε μια μετά-Νετανιάχου εποχή, αν ποτέ έρθει μια τέτοια εποχή, τμήματα του ισραηλινού φιλελεύθερου στρατοπέδου ενδέχεται να προσπαθήσουν να αποστασιοποιηθούν από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη Γάζα, αποδίδοντάς τα στην ακροδεξιά κυβέρνηση. […]    Ωστόσο, ένα σημαντικό μέρος αυτών των δολοφονιών πραγματοποιήθηκαν από στρατιώτες που προέρχονται από την καρδιά του ισραηλινού φιλελεύθερου στρατοπέδου:  αξιωματικοί που υπηρετούσαν στις πιο περίβλεπτες μονάδες του στρατού, στην Υπηρεσία Πληροφοριών και την Πολεμική Αεροπορία.»

Και στη συνέχεια του άρθρου: «Οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας ίσως ισχυριστούν ότι απλώς ακολουθούσαν διαταγές, πως λάμβαναν συντεταγμένες στόχων, βομβάρδιζαν  και επέστρεφαν στη βάση τους χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς είχαν πλήξει. Οι στρατιώτες του Πεζικού θα υπερασπιστούν τους εαυτούς τους λέγοντας ότι δεν ήξεραν πάντα ποιους χτυπούσαν, εν μέρει εξαιτίας της σύγχυσης που επικρατεί στη μάχη. Όσο αμφισβητήσιμοι κι αν είναι τούτοι οι τρόποι αυτουπεράσπισης, ουδεμία αμφιβολία μπορεί να υπάρξει για το τι γνώριζε το προσωπικό των μονάδων της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Με τα ίδια τους τα μάτια  και τα αυτιά, οι υπηρετούντες στην Υπηρεσία Πληροφοριών αντιλαμβάνονταν ότι οι κατοικίες που «ενοχοποιούσαν» ήταν γεμάτες με οικογένειες. Γνώριζαν ότι τεράστιος αριθμός «εγκρίσεων ΝΑΖΑ» δεν σχετίζονταν με στόχους που είχαν οιαδήποτε στρατιωτική αξία. Ωστόσο, αποδέχτηκαν τον ρόλο τους στη μηχανή του θανάτου, ουσιαστικά δίχως πράξη άρνησης ή αντίστασης.»

Πίσω από οθόνες, με την ασφάλεια ενός βιντεοπαιχνιδιού, έδιναν την έγκριση να καταστραφούν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα,  να εξοντωθούν  ή να μείνουν ακρωτηριασμένοι δεκάδες, συχνά εκατοντάδες, ανυπεράσπιστοι άμαχοι μετά από κάθε χτύπημα.

Ήταν σε γνώση τους το σλόγκαν της Υπηρεσίας τους «δεν υπάρχουν NAZA στη Γάζα», κάθε φορά που συμμετείχαν στις συστηματικές επιχειρήσεις κονιορτοποίησης της Λωρίδας και αφανισμού του πληθυσμού της.  Στην ερώτηση, που θέτει ο Abraham σε κάποιους από αυτούς, αν μπορούν να υπολογίσουν τον αριθμό των απωλειών αμάχων για τις οποίες ευθύνονται προσωπικά, αποφεύγουν να απαντήσουν συγκεκριμένα. Από τα μισόλογα  φαίνεται πως γνωρίζουν πολύ καλά ότι πρόκειται για εκατοντάδες ή και χιλιάδες αθώα θύματα.

Φεστιβάλ Βενετίας και προβολές του ντοκιμαντέρ στις αίθουσες

Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ έγινε στο 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, στις αρχές του Σεπτέμβρη. Οι επευφημίες του κοινού μετά την προβολή της ταινίας διήρκεσαν εικοσιπέντε λεπτά. Το φιλμ, όμως, τιμήθηκε μόνον με το (ελάσσον) ειδικό βραβείο της Κριτικής Επιτροπής.

Το ντοκιμαντέρ είναι μια συμπαραγωγή με το τμήμα ντοκιμαντέρ της βρετανικής εφημερίδας «The Guardian»,  με  διευθυντή παραγωγής τον Jonathan Glazer, σκηνοθέτη της ταινίας «Ζώνη Ενδιαφέροντος». Από τις 24 Σεπτέμβρη, η ταινία προβάλλεται σε πενήντα χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.   Μετά την ολοκλήρωση των πρώτων αυτών προβολών, ο Guardian θα προβάλει το ντοκιμαντέρ δωρεάν, στα τέλη Νοέμβρη, στο theguardian.com.

Οι δύο δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, πριν ακόμη πέσει η αυλαία στο φεστιβάλ της Βενετίας, δέχτηκαν καταιγισμό απειλών από όλο το πολιτικό φάσμα του Ισραηλινού καθεστώτος και από τα μμε.  Ο Ισραηλινός υπουργός Πολιτισμού τους απείλησε με αφαίρεση της υπηκοότητάς τους.  Θυμίζουμε ότι οι Abraham και Szor  μαζί με τους Παλαιστίνιους Basel Adra  και Hamdan Ballal αποτέλεσαν τη σκηνοθετική τετράδα του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ «No Other Land» (2024), που κατήγγειλε την καθημερινή και συστηματική εποικιστική βία, στα πλαίσια του Ισραηλινού εποικιστικού σχεδιασμού, στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης.

Γιατί δέχτηκαν να μιλήσουν;

Ποια είναι τα κίνητρα των εικοσιτεσσάρων στρατιωτικών της Υπηρεσίας Πληροφοριών που δέχτηκαν να μιλήσουν; Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ εξηγούν:

«Κάποιοι από αυτούς είχαν συνειδητοποιήσει ότι είχαν λάβει μέρος σε σοβαρά εγκλήματα και ήλπιζαν ότι μιλώντας ανοιχτά θα βοηθούσαν να διαπεραστούν τα τείχη της άρνησης και των δικαιολογιών και να υποχρεωθεί η ισραηλινή κοινή γνώμη να έρθει αντιμέτωπη με αυτό ακριβώς για το οποίο ο στρατός είχε σταλεί να κάνει στο όνομά της. Άλλοι συμφώνησαν να μιλήσουν μόνο μετά από μήνες προβληματισμού: από ενοχές, από ντροπή ή ακόμα και από υπερηφάνεια για όσα θεωρούσαν ως δικές τους επαγγελματικές επιτυχίες».

Η ταυτότητα όσων καταθέτουν τις μαρτυρίες τους αποκρύφτηκε με ψηφιακή αλλοίωση των φυσικών χαρακτηριστικών και της φωνής τους. Αυτός ήταν ο όρος που οι ίδιοι έθεσαν ώστε να προστατευτούν από τα αντίποινα διώξεων από τις αρχές του Ισραήλ.  Μα δεν είναι στις προθέσεις των Abraham και Szor  να αναλυθούν τα κίνητρα των συγκεκριμένων στρατιωτικών. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται  για άτομα που αποδέχτηκαν, εν γνώσει τους, να πάρουν μέρος σε εγκλήματα πολέμου ξανά και ξανά.

«Από συνειδητή επιλογή η ταινία μας», γράφουν οι δύο δημιουργοί στο ίδιο άρθρο στο +972 Magazine,  «δεν εστιάζει στα κίνητρα των στρατιωτών.  Μας απασχολεί,  κυρίως,  η ίδια η σφαγή και τι κατέστησε δυνατή τη σφαγή. Αν αναλώναμε υπερβολικό χρόνο  στις πηγές των ηθικών και πολιτικών διαθέσεων των στρατιωτών,  θα υπήρχε ο κίνδυνος να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους μακριά από τα θύματα, πράγμα που δεν θέλαμε να το κάνουμε.»

Οι αποκαλύψεις του «ΝΑΖΑ»

Η συλλογή των μαρτυριών  ξεκίνησε το 2023 και συνεχίστηκε μέχρι το 2025. Κάποιες από τις πληροφορίες που αποκτήθηκαν στο μεταξύ κρίθηκαν εξαιρετικά επείγουσες και σημαντικές που έχουν ήδη δημοσιευτεί. Πρόκειται για τις δημοσιεύσεις, τον Νοέμβρη του 2023, σχετικά με τον συστηματικό μαζικό βομβαρδισμό πολιτικών στόχων,  και για το σύστημα ΤΝ «Lavender», τον Απρίλη του 2024.

Στο ντοκιμαντέρ, εντούτοις, δεν θα βρεθεί κάποια νέα ηχηρή αποκάλυψη για την ολική καταστροφή που έχει προκαλέσει το Ισραήλ στη  Γάζα: τους ασταμάτητους βομβαρδισμούς, τους σκοτωμένους, τους ακρωτηριασμένους, τους θαμμένους κάτω από τα ερείπια και την εξόντωση ολόκληρων οικογενειών. Την ολική ή μερική καταστροφή του 82% των κτιρίων της Γάζας (συνολικά 200 χιλιάδες κτίρια, εκ των οποίων 130 χιλιάδες πλήρως κατεστραμμένα), τον ασφυκτικό αποκλεισμό της Λωρίδας, την πείνα,  την έλλειψη πρόσβασης σε πόσιμο νερό, τη διαβίωση σε πλαστικές αυτοσχέδιες σκηνές, την ανυπαρξία αποχετευτικού δικτύου. Τη διάλυση και την εκκένωση των νοσοκομείων, τις εκατοντάδες συλλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού, την ισοπέδωση σχολείων, πανεπιστημίων και δημόσιων κτιρίων. Και πάνω από όλα, τη συστηματική επιχείρηση του  Ισραήλ με σκοπό τη διαγραφή της συλλογικής μνήμης και της κοινής πολιτισμικής κληρονομιάς στη Λωρίδα.

Την πληροφόρησή μας για όλα αυτά την  οφείλουμε κύρια, όπως οι Abraham και Szor δηλώνουν κάθε φορά που καλούνται να μιλήσουν για την ταινία τους,  στην αυτοθυσία των Παλαιστίνιων δημοσιογράφων και ρεπόρτερ, επαγγελματιών και ερασιτεχνών, απλών ανδρών και γυναικών,  που το πληρώνουν με τη ζωή τους. Από την 7η Οκτώβρη 2023 μέχρι σήμερα,  263 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι έχουν δολοφονηθεί από τον Ισραηλινό στρατό στη Γάζα.

Οι πληροφορίες, όμως, από το εσωτερικό των μονάδων Πληροφοριών του Ισραηλινού στρατού αναδεικνύουν τη λειτουργία ενός προσεκτικά σχεδιασμένου συστήματος για τη σκόπιμη ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας.

Οι λήψεις είναι νυχτερινές, πάνω σε ταράτσες κτιρίων του Τελ Αβίβ. Οι μαρτυρίες των στρατιωτικών για τον ρόλο τους στην αυτοματοποιημένη μηχανή δολοφονίας δεκάδων και εκατοντάδων ανθρώπων σε κάθε χτύπημα ακούγονται συχνά στο φόντο εικόνων από τη βραδινή ζωή και την αθώα ρουτίνα των κατοίκων του Τελ Αβίβ. Τα πλάνα των συνεντεύξεων εναλλάσσονται με εικόνες δρόμων με συνεχή νυχτερινή κίνηση  αυτοκινήτων, και με λήψεις στις προσόψεις πολυκατοικιών, όπου φαίνονται οι φωτισμένοι εσωτερικοί χώροι των διαμερισμάτων. Διακρίνονται  φιγούρες που κινούνται στα δωμάτια  αμέριμνα, ήσυχα και νωχελικά.  Άνθρωποι που ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού,  κάνουν γιόγκα,  χαζεύουν στην τηλεόραση. Σχεδόν κάθε φωτισμένο σπίτι έχει μια τηλεόραση να παίζει.

Είναι γνωστό ότι τα ισραηλινά τηλεοπτικά κανάλια δεν ασχολούνται με τη Γάζα. Οι Ισραηλινοί δεν θα δουν στην τηλεόραση τίποτα από την καταστροφή που ο στρατός τους έχει προκαλέσει στη Γάζα.  Όμως οι Ισραηλινοί είναι από τους πιο ενεργούς πληθυσμούς στο διαδίκτυο και στα σόσιαλ. Ο Ισραηλινός στρατός απαρτίζεται από κληρωτούς και έφεδρους, γυναίκες και άντρες, οι οποίοι στέλνονται να υπηρετήσουν, για μεγάλα ή μικρότερα χρονικά διαστήματα, στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης, στα εκατοντάδες στρατιωτικά σημεία ελέγχου,  στις μονάδες της Υπηρεσίας Πληροφοριών και παρακολούθησης, στις στρατιωτικές φυλακές, στη Γάζα. Κάθε ισραηλινή οικογένεια έχει πολλούς τρόπους να μάθει.  Και ασφαλώς γνωρίζει.

Στα πλάνα του ντοκιμαντέρ, στο Τελ Αβίβ, οι Ισραηλινοί κάνουν μια κανονική ζωή. Εξήντα χιλιόμετρα νοτιότερα, πάνω στην ίδια ακτή, η ενεργή συνενοχή τους ή και η παντελής, κυνική αδιαφορία τους έχουν καταστήσει τη Γάζα μη κατοικήσιμη.

Το άρθρο «NAZA»: Ένα συλλογικό έγκλημα με σύστημα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Λίγα λόγια για το έργο
Spoken word & Διασκευές τραγουδιών με φωνή, synthesizer και τεχνικές live looping.

Πολυφωνίες, ηχοτοπία, τρυφερότητα και οργή. 

Σε ένα παράξενο τοπίο ονείρου, όπου ακόμη και η θάλασσα πωλείται σε μικρά κουτιά, σώματα που έχουν υποστεί τη βία του κόσμου συναντιούνται και δίνουν τα χέρια— σε εκείνα τα μικρά κομμάτια θάλασσας που μας έχουν απομείνει.

Η παράσταση «Μικρά κομμάτια θάλασσας» διαμορφώνεται ως μια συλλογική εμπειρία πένθους και ταυτόχρονα ενδυνάμωσης.

Ένας χρόνος και τόπος όπου μπορούν να υπάρξουν η οργή, ο πόνος και τα μεγάλα όνειρά μας. 

Σκηνοθεσία, κείμενα, διασκευές τραγουδιών, ερμηνεία : SELINI K.

Πληροφορίες παράστασης
 Χώρος: Μικρή Σκηνή
 Ημερομηνία : 11/10/2026 

Ώρα προσέλευσης: 21.00

Ώρα έναρξης: 21.30 

Εισιτήρια: 13 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο 

https://thessfringe.com/events/small-pieces-of-sea/ 

Η SELINI K. (Κατερίνα Αντωνοπούλου-Βηδενμάιερ) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι performer, τραγουδίστρια, μουσική και καλλιτέχνιδα spoken word. Εκπαιδεύτηκε στη μουσική και το θέατρο μέσα από μαθήματα με καλλιτέχνιδες και καλλιτέχνες όπως η Μαρία Θωίδου, η Σαβίνα Γιαννάτου, η Αθηνά Διάκου, η Julianna Bloodgood, o Richard Nieoczym, o Αλέξης Πορφυριάδης, ο Γιωργής Σφυρής, η Μαρία Παπαγεωργίου, η Βάλια Μαυρίδου κ.ά. 

Το 2022 αποφοίτησε από μεταπτυχιακές σπουδές στη Σκηνοθεσία Κινηματογράφου στην ENSAV, École Nationale d’Audiovisuel, κρατική σχολή κινηματογράφου στη Γαλλία. 

Έπειτα, ολοκλήρωσε σπουδές στο Σωματικό Θέατρο στο Théâtre Le Hangar στην Τουλούζη.

Η σόλο παρασταση της “δυο μορφές στο βάθος” τιμήθηκε με το βραβείο “Peer’s choice award” στο Fringe Festival Thessaloniki 2025. 

Το άρθρο Μικρά κομμάτια θάλασσας-singing, loops & spoken word performance εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δεν θέλω να γράψω πολλά για πρόλογο, ελπίζω να γνωρίσετε και εσείς καλύτερα τον Κύριο Τζέι μέσα από τις Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις που του έθεσα.

Αφήνω εδώ τις αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση και προχωράμε!

Στον Κύριο Τζέι

Συντελεστές

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Αρετή Μακρολειβαδίτη

Ερμηνεία: Λένια Κοκκίνου

Visual artist – Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Χατζηγιάννη

Γραφιστική επιμέλεια: Χρήστος Καλογριδάκης

Σκηνικά – Κοστούμια – Φωτισμοί: θέατρο εΦ

Φωτογραφίες: Αναστασία Ζησοπούλου

Μουσική: Eli and the Portraits (Letter to a love that should have lasted long, O Breath), mobygratis.com

Επιμέλεια μουσικής και trailer: Αρετή Μακρολειβαδίτη

Παραγωγή: Θέατρο εΦ – ομάδα θεάτρου

Από 30 Οκτωβρίου μέχρι 8 Νοεμβρίου για συγκεκριμένες μέρες στο Θέατρο Τ!

1: Αρετή, για αρχή: Ποιος ή τι είναι επιτέλους ο «Κύριος Τζέι»; Είναι ένας φανταστικός φίλος, μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας που ξέμεινε στο παιδικό δωμάτιο ή απλώς το όνομα που δίνουμε στο ταβάνι όταν το κοιτάμε επί ώρες το βράδυ;

• Μιλάς σαν να έχεις δει ήδη την παράσταση! Ο κύριος Τζέι μπορεί να είναι όλα αυτά που λες ή μπορεί να είναι κάτι που προκύπτει από τη θέαση της παράστασης. Για μένα προσωπικά, ο κύριος Τζέι υπήρξε. Ήταν πρόσωπο στη ζωή μου που δεν υπάρχει πια και άρχισα να γράφω αυτήν την παράσταση ως αφιέρωμα. Ένα memoir. Είναι για μένα ένα σημείο αναφοράς του τι σημαίνει ή τι μπορεί να είναι η πραγματικότητα.

2: Στο κείμενο γράφεις για τη λούπα «με φορώ – με κινώ – καταρρέω μόλις φτάσω σπίτι». Πόσο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να φοράει ένα «κοστούμι λειτουργικού ανθρώπου» για να βγει έξω;

• Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Η αναφορά στο Donnie Darko με το “why are you wearing this stupid man suit” μου ήρθε όταν το έγραψα και μετά το ξέχασα. Είναι για μένα ένα μοτίβο που επανέρχεται και αυτόν τον καιρό το βιώνω ξανά. Ευτυχώς, μεγαλώνοντας και ως θεραπευόμενη μπορώ να το καταλάβω πριν με φάει.

3: Στη σκηνή βλέπουμε τη Λένια Κοκκίνου να δίνει ουσιαστικά μια κατάθεση/εξομολόγηση.

Πώς δουλέψατε με τη Λένια για να ισορροπήσετε ανάμεσα στην κραυγή για βοήθεια και στην απόλυτη κωμωδία της παράλογης καθημερινότητας;

• Με τη Λένια μπορεί να μην μοιραζόμαστε τα ίδια βιώματα, μα έχουμε μια κοινή γραμμή ύπαρξης ως άνθρωποι και σκηνικά ταιριάξαμε αμέσως. Η Λένια μου είπε ναι στο τηλέφωνο πριν καν διαβάσει το κείμενο και εγώ έπλεα σε πελάγη ευτυχίας σαν καρτούν που κυνηγάει την πίτα. Ταυτίστηκε πολύ σε αρκετά σημεία με αποτέλεσμα όταν αρχίσαμε τις πρόβες να καταλαβαίνει κατευθείαν αυτά που ήθελα να της πω. Πειραματιστήκαμε αρκετά, έβαλε και η Λένια τις προτάσεις της πάνω στις ιδέες μου, έχει πολύ μεγάλη σκηνική αντίληψη, άλλωστε. Της έλεγα ένα και μου έκανε δέκα. Ήταν μαγικό το πώς βγήκε.

4: Αν η αποπραγματοποίηση ήταν φαγητό, ποιο θα ήταν;

• (γελάει δυνατά). Θα ήταν, μάλλον, ένα από εκείνα τα μαγειρευτά σε αυτούς τους μπουφέδες που είναι γυάλινοι και το φαγητό φαίνεται σαν prop. Σε αυτά τα πολύ default λευκά πιάτα που δεν ξέρεις από που να τα πιάσεις, ένα κρέας με αρακά ή πουρέ που μπορεί και να μην είναι αληθινό.

5: Στη μουσική, όταν πατάς λάθος πλήκτρο στο πιάνο, αν το επαναλάβεις με αυτοπεποίθηση λέγεται τζαζ. Τι γίνεται όμως με τα λάθη στη ζωή; Μπορούν να γίνουν μουσική;

• Πολύ καλή ερώτηση και συνήθως προσπαθώ να αποφεύγω την απάντηση. Δεν τα πάω καλά με την απόρριψη και τα λάθη. Παλαιότερα, αν έπαιζα λάθος νότα σε μάθημα ή συναυλία κατέβαζα μούτρα, έχανα χρόνο και ίσως έκανα επιπλέον λάθη. Τώρα, στη ζωή νιώθω πως οφείλουμε να παραμένουμε όσο γίνεται ψύχραιμοι. Κανείς δεν είναι τέλειος, όσο κλισέ και αν ακούγεται, βοηθάει.Η αντιμετώπιση του λάθους και η συνέχεια μετά από αυτό έχει να κάνει και με την ικανότητα σου να μετατοπιστείς.

6: Τι θα έλεγε ο κύριος Τζέι για το στεγαστικό και την ακρίβεια; Πώς χωράνε τα υπαρξιακά ζητήματα στην κοινωνικοπολιτική μας σκέψη και δράση;

• Τι θα έλεγε ε; Οff the record θα έλεγε Νιάου και Χρατς. Δευτερευόντως, να το πω λίγο ποιητικά, πρέπει να μάθουμε πρώτα να κατοικούμε στο μυαλό μας για να μπορέσουμε να χωρέσουμε και στο σπίτι μας. Ο κύριος Τζέι ευτυχώς δεν πληρώνει ενοίκιο, είναι δύσκολα τα πράγματα. Είναι κρίμα, αλλά όπως φαίνεται γράφουμε και παράγουμε όταν είμαστε στα πιο δύσκολα, αλλά τι θα γινόταν αν είχαμε κάποια θέματα έστω και λίγο λυμένα και μπορούσαμε να επεκταθούμε περισσότερο, πόσο πιο δημιουργικά θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχαμε καθημερινά να αναρωτιόμαστε πώς θα επιζήσουμε.

7: Η ψυχική υγεία έχει γίνει της μόδας στα social media, με άπειρα motivational quotes για self-care. Η παράσταση όμως μιλά για το αληθινό, άβολο κενό που δεν φτιάχνει με αρωματικά κεριά και τσάι μάτσα. Πόσο δύσκολο είναι να μιλήσεις ειλικρινά για διαταραχές αντίληψης σε έναν κόσμο που απαιτεί να είσαι θετικός με το ζόρι;

• Αυτά τα έχω αποδομήσει αρκετά τα τελευταία χρόνια. Δεν γίνεται να περιμένεις να χαμογελάσω έτσι απλά. Προσωπικά, έχω αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζω θέματα άγχους και κατάθλιψης και η αποπροσωποποίηση και αποπραγματοποίηση ήταν σαν τα ξαδερφάκια τους. Τα είχα κανονικοποιήσει, πίστευα πως σε κάποιο βαθμό όλοι τα περνάνε. Very much panic, very little disco.Έγιναν όλα πιο έντονα όσο μεγάλωνα και συναντούσα μεγαλύτερες δυσκολίες. Η παράσταση δεν γίνεται δεικτική, ούτε προφανής με όλα αυτά. Είναι στην ουσία ένα επεισόδιο της ζωής του χαρακτήρα και αρκετά πράγματα τα δίνουμε πολύ σωματικά. Η προσέγγιση είναι σουρεαλιστική, μέσα στη σοβαρότητα έρχεται ένα αστείο, μια ειρωνεία, μια αναφορά σε παραμύθι. Μου αρέσει πολύ η παράσταση μου όσο και αν δυσκολεύομαι να το λέω!

8: Πες μας μια αρχή του αυτοσχεδιαστικού θεάτρου που είναι πολύ σημαντική για τον κύριο Τζέι.

• Κυρίως παίξαμε, όπως είπα, με το σώμα. Και εμένα η εκπαίδευσή μου ήταν πάνω στο σωματικό θέατρο και την έκφραση οπότε ο αυτοσχεδιασμός ήρθε και κατακούμπωσε. Στη ζωή θέλεις δε θέλεις αυτοσχεδιάζεις, αφού την επόμενη μέρα δεν ξέρεις τι θα σου κάτσει. Ειδικά όταν είσαι παιδί αυτοσχεδιάζεις χωρίς να το καταλαβαίνεις. Αυτό είπα και στη Λένια “Παίξε”. Το κείμενο έρχεται μετά για να ταιριάξει. Ξέρουμε ότι τα λόγια που έχεις να πεις μπορούν να ειπωθούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους όταν έχουν περάσει από το σώμα. Μετά το θησαυρίζεις, μετά μειώνεις και μετά αρχίζεις να κεντάς.

9: Ο θεατής που θα έρθει να δει την παράσταση, τι πρέπει να έχει φέρει μαζί του: τηλεσκόπιο για το διάστημα, σημειωματάριο για τον θεραπευτή του ή απλώς άνετα ρούχα για να χωρέσει στο κενό του;

• Τηλεσκόπιο δεν θα χρειαστεί, το διάστημα το κατεβάζουμε στη Γη. Ούτε σημειώσεις για τη θεραπεία θα χρειαστεί, γιατί μπορούμε να τα συζητήσουμε και επί τόπου (θα υπάρξει δράση συζήτησης μετά την παράσταση). Τέλος, ούτε άνετα ρούχα είναι αναγκαία, καθώς υπάρχει ο χώρος μεταξύ σκηνής και θεατών που χωράει άνετα το κενό μας. Θέλω να φέρει τα μάτια, τα αυτιά για να δει τη Λένια. Αν δεν υπήρχε αυτός ο άνθρωπος να κουβαλήσει το όραμα και το κείμενό μου η παράσταση δεν θα ήταν αυτή που είναι.

10: Είναι γνωστό από τις επιστήμες ότι κυριολεκτικά είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των αστεριών. Το ίδιο βέβαια είναι και οι μπάμιες, οι κατσαρίδες και οι ρατσιστές. Πώς βρίσκουμε τη μοναδικότητα και το νόημα στην αγάπη και στην τέχνη χωρίς να φτάσουμε στην έπαρση;

• Θα επιστρέψω στην απόσταση μεταξύ του διαστήματος και της σόλας. Επίσης, μερικά αστέρια βιώνουν βίαιη έκρηξη, οπότε αν σκεφτούμε και τους ρατσιστές… Είναι υπέροχο να πιστευούμε στον εαυτό μας, αλλά να μην μας φάει η αυταρέσκεια. Βρίσκω πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι χωρίς τους άλλους δεν θα υπήρχαμε, αλλά ούτε να φτάνουμε στο άλλο άκρο και να δρούμε μόνο για τους άλλους. Ας μην ξεχνάμε την αστερόσκονη από την οποία προήλθαμε, πιστεύω στη συνεχή εξέλιξη. Όσο δύσκολα και αν περνάω ως καλλιτέχνης, όπως και πολλοί από εμάς, δεν θα μπορούσα να με σκεφτώ να κάνω τίποτα άλλο. Και να σου πω και κάτι; Εμένα μου αρέσουν οι μπάμιες.

Το άρθρο Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις για τον Κύριο Τζέι (Αρετή Μακρολειβαδίτη) εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

To πρόγραμμα (αναλυτικά παρακάτω) περιλαμβάνει εργαστήρια, αναγνώσεις, μεταφράσεις και ανοιχτές συζητήσεις!

Σάββατο 3 Οκτωβρίου

12:00-15:00

Εργαστήρι γραφής με τη Μαλαματή-Μαρία Πετρίδου

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στο: petridmat@gmail.com.

(Μέγιστος αριθμός συμμετοχών: 13 άτομα)

– Γράφεις;

– Ε, λίγο, πού και πού, σκέψεις περισσότερο.

– Τα διαβάζεις πουθενά;

– Με τίποτα.

Αυτά τα «πού και πού» έλα να μας τα πεις. Ένα τρίωρο εργαστήριο γραφής για όσα γράφονται στα κρυφά, στα περιθώρια ενός τετραδίου, σε χαρτοπετσέτες, στις τρεις το πρωί και δεν διαβάζονται με τίποτα. Χωρίς προαπαιτούμενη εμπειρία και χωρίς την απαίτηση να «γράψεις καλά». Μόνο χώρος και χρόνος για πειραματισμό και φαντασία. Την πρώτη ώρα θα διαβάσουμε και θα συζητήσουμε δημιουργικά κείμενα από την ποίηση και την πεζογραφία. Στη συνέχεια, μέσα από παιχνίδια γραφής, θα πειραματιστούμε με διαφορετικές αφετηρίες, φόρμες και τρόπους αφήγησης. Και επειδή αυτά που γράφονται αξίζει, τελικά, να ακουστούν, όποιο θέλει θα μπορέσει να μοιραστεί το κείμενο που ανέπτυξε στο εργαστήρι στο open mic της ίδιας ημέρας.

16:30-18:30

Τι είναι, ποιον τρομάζει και γιατί η κουίρ λογοτεχνία

(Με διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα, από τις Ταρσίτσα Ντόβα & Βάσια Αποστολοπούλου)

Τι κάνει τη λογοτεχνία κουίρ; Από πού κρατάει και για πού τραβάει η κουίρ λογοτεχνία;

Ποιοι δεν την αναγνωρίζουν και γιατί; Εννοούμε όλα το ίδιο όταν λέμε «κουίρ (λογοτεχνία)»; Υπάρχουν στιγμές που αποφεύγουμε να πούμε «κουίρ (λογοτεχνία)»; Στρέφεται ποτέ εναντίον μας το κουίρ; Μια ανοιχτή συζήτηση, με πολλές ερωτήσεις και χωρίς τελεσίδικες απαντήσεις. Τις αφορμές δίνουν: η Σοφία Ζησάκου, η Αγαθή Νικολαΐδου, η Μαλαματή-Μαρία Πετρίδου, ο Μάριος Χατζηπροκοπίου και η Γιώτα Τεμπρίδου.

19:00-21:00

Fuckable Texts/ Strawberry Moons: (Ανοιχτό) Εργαστήρι μετάφρασης κουίρ ποίησης, με τις Νάσια Βλάχου, Φένια Κεφαλοπούλου & Κική Τσαπακίδου

Δύο ποιήματα, εκατομμύρια ερμηνείες και μια ευκαιρία να πλάσουμε τις λέξεις και τον κόσμο μας όπως θέλουμε εμείς. Το εργαστήρι μετάφρασης θα είναι ανοιχτό για το κοινό και θα αφορά τη μετάφραση δύο ποιημάτων από τα αγγλικά στα ελληνικά. Θα διαβάσουμε, θα συζητήσουμε και θα μεταφράσουμε παρέα. Σε περίπτωση που θέλετε να προετοιμάσετε τις μεταφράσεις σας, μπορείτε να στείλετε ένα μήνυμα στο feniakef@gmail.com, ώστε να σας προωθήσουμε τα πρωτότυπα.

21:30-23:00

Open Mic με τηηην… Wyatt Rush!

(Με διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα, από τις Βάσια Αποστολοπούλου & Ταρσίτσα Ντόβα)

Ακούμε τα κουίρ ποιηματάκια, κειμενάκια, πραγματάκια σας, διαβάζουμε τα κουίρ κειμενάκια, πραγματάκια, ποιηματάκια μας και περνάμε όμορφα, όμορφα, όμορφα!

Κυριακή 4 Οκτωβρίου

12:30-15:30

Προς μια κουίρ κοσμολογία: Εργαστήρι με τον Μάριο Χατζηπροκοπίου

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής, στο: nicephorerrantes@gmail.com.

(Μέγιστος αριθμός συμμετοχών: 10 άτομα)

Πώς να αφηγηθούμε τη δημιουργία του κόσμου πέρα από το «και είπε ο Θεός/ Και έγινε»; Πώς να σκεφτούμε τους συγγενικούς δεσμούς πέρα απ’ το αίμα; Πώς να αρθρώσουμε τις γενεαλογίες που μας αφορούν πέρα από πατριάρχες που γεννούν ο ένας τον άλλον; Και τι σημαίνει αυτό που λέμε τελικά να γίνεται; Αντλώντας από ετερόκλητους μύθους δημιουργίας, το εργαστήριο καλεί τα συμμετέχοντα άτομα να ιστορήσουν τις δικές τους εκδοχές των «απαρχών». Και ίσως αρθρώνοντας αλλιώς τον κόσμο, να πουν τα ξόρκια που θα τον αλλάξουν.

17:00-18:30

Αντι-πλάθοντας την εγγύτητα: Κουίρ και μετάφραση

Συζητούν οι: Φένια Κεφαλοπούλου, Ζωή Κόκκα, παπαρούνα, Κική Τσαπακίδου

Μοιραζόμαστε προσωπικές μεταφραστικές εμπειρίες και συζητάμε το πώς εγγράφεται σε αυτές το κουίρ βίωμα (μας), το σώμα (μας), το σεξ, η εγγύτητα, το παιχνίδι, το τραύμα, η ανάγνωση, η ποίηση, η αντικανονικοποιητική διάθεση, το τοπικό συγκείμενο, η συντροφικότητα.

19:00-21:30

Διάβαζε κουίρ κι όλα θα πάν’ καλά!

Κύκλος ανάγνωσης κουίρ λογοτεχνίας: Το διάβασες και το λάτρεψες/ έκλαψες/ σε προβλημάτισε/ γέλασες. Έλα να το διαβάσουμε παρέα! Μπες στον κύκλο ανάγνωσης μαζί με τα αγαπημένα σου κουίρ βιβλία και, αν θέλεις, διάβασε κάποιο απόσπασμα ή πες μας δυο λόγια γι’ αυτό. Ποίηση, πεζό, θεατρικό, μεταφρασμένο ή κι ελληνικό. (Προαιρετική ανταλλαγή: Αν θέλεις και μπορείς να το αποχωριστείς, αντάλλαξέ το με κάποιο άλλο). Σε περιμένουμε.

Εκεί, για να σπάσει τον πάγο, δίπλα σε μια στοίβα από βιβλία: η Φανή.

22:00-23:30

Κλείσιμο (για να μην μας πικράνει ο αποχωρισμός): Μια κουβέντα απολύτως ανοιχτή

Και τελικά, τι σημαίνουν όλα αυτά; Τι μένει, τι αλλάζει, τι μας νοιάζει;

Τι κρατάμε, τι αφήνουμε;

Τι μας άρεσε; Τι μας έλειψε;

Πόσα ερωτήματα πια;

Κουίρ;

* Προσοχή, προσοχή, το πρόγραμμα θα τηρηθεί!

Θ’ αρχίσ/ζουμε στην ώρα μας (και το εννοούμε)!

Το άρθρο Διήμερο για την κουίρ λογοτεχνία στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

LVSL: Οι εκδόσεις La Tempête δημιουργήθηκαν το 2015, γεννήθηκαν εντός των κοινωνικών κινημάτων και βρήκαν την ολοκλήρωσή τους στο χώρο του βιβλίου. Ποιοι είναι οι λόγοι που σας οδήγησαν στο να ξεκινήσετε ένα εκδοτικό εγχείρημα και να αλλάξετε τον τρόπο της πολιτικής σας παρέμβασης;

Yann Gomez: Αρχικά, είμαστε μία ομάδα φίλων από το Μπορντώ. Και οι τέσσερις, συναντηθήκαμε στα κοινωνικά κινήματα· αυτό που μας συνέδεσε ήταν μια κοινή άρνηση για μία συγκεκριμένη ιδέα για τη ζωή, η οποία υπονοούσε πως δεν μπορούσες «να πετύχεις στη ζωή σου» παρά μόνο μέσω μιας μορφής ατομικής αναγνώρισης. Επιλέξαμε τη συλλογικότητα, ζώντας μαζί και επιχειρώντας να προσεγγίσουμε τη σφαίρα του πολιτικού και τη σφαίρα της ζωής. Με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, ξεκινήσαμε για παράδειγμα να δουλεύουμε όλοι μαζί ως βιβλιοϋπάλληλοι στην αγορά του βιβλίου. Μοιραζόμασταν τόσο την προς επιτέλεση εργασία, όσο και το άθροισμα των κερδών. Πολύ περισσότερο, μοιραζόμασταν μια αγάπη για την ανάγνωση και μια κοινή καταγωγή από μια αιρετική μαρξιστική παράδοση (από τη Σχολή της Φρανκφούρτης έως την Ιταλική Αυτονομία) – συγγραφείς που επρόκειτο να δημοσιεύσουμε στη συνέχεια, διαπιστώνοντας πως δεν ήταν καθόλου μεταφρασμένοι ή πως ήταν ανεπαρκώς μεταφρασμένοι [στη γαλλική γλώσσα].

Το εκδοτικό εγχείρημα, λοιπόν, είδε το φως της ημέρας στο σταυροδρόμι αυτών των δύο πρακτικών: αυτό που προείχε για εμάς ήταν να συγκεκριμενοποιήσουμε μία συλλογική δραστηριότητα. Ξεκινήσαμε με συνεργατική και εθελοντική μορφή –κάτι το οποίο ισχύει έως σήμερα– και πήραμε το ρίσκο του μη επαγγελματισμού, ακόμη και αν κάτι τέτοιο δεν έγινε χωρίς να μας θέσει ενώπιον προβλημάτων. Κάθε μέλος της εκδοτικής ομάδας θα έπρεπε να γνωρίζει να κάνει τα πάντα: επιμέλεια, διορθώσεις, γραφιστική… Από το ξεκίνημα, επωφεληθήκαμε επίσης από τις συμβουλές μίας φίλης που ήταν ήδη επιμελήτρια, η οποία μας ενθάρρυνε να συνεχίσουμε.

Αν θα έπρεπε να δώσουμε ένα όνομα στην ευρύτερη κίνηση που διατρέχει τα βιβλία μας, θα λέγαμε πως είναι αυτή του εφικτού. Είναι δυνατό να δημιουργήσεις έναν εκδοτικό οίκο, όπως είναι δυνατό να επηρεάσεις την Ιστορία. Ξεκινήσαμε με τις δικές μας δυνάμεις για τρία χρόνια, αυτό σημαίνει πως επικοινωνούσαμε εμείς οι ίδιοι με τους/τις βιβλιοπώλες για να διανείμουμε τα βιβλία μας. Πάντοτε μας άκουγαν και πολύ συχνά υποδέχονταν τις προτάσεις μας θετικά. Υπό μία έννοια, οι εκδόσεις La Tempête πασχίζουν να καταδείξουν πως ακόμη και αναφορικά με τα βιβλία που έχουν πρωτοεκδοθεί στο παρελθόν, υπάρχουν πάντοτε στοιχεία που μπορούν να αναβιώσουν.

Σε αντίθεση με τη νοσταλγική προτίμηση του παρελθόντος, το δικό μας βλέμμα είναι στραμμένο με μελαγχολικό τρόπο στο παρόν. Τίποτα δεν είναι τόσο εσφαλμένο όσο το λάιτ μοτίφ που θα ήθελε τα πάντα να έχουν τελειώσει (η φιλοσοφία, η λογοτεχνία, η μεταφυσική, η ποίηση…), όπως το νομίζουν οι αντιδραστικοί· αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που πασχίζουμε ακριβώς να εκδώσουμε εκείνα τα βιβλία για τα οποία δεν σταματούν μετά από τόσα χρόνια να αναγγέλουν το τέλος τους.

LSVL: Το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε από τις εκδόσεις La Tempête είναι ένα κείμενο του Γκέοργκ Λούκατς, με τίτλο Περί της ένδειας του πνεύματος, όπου γίνεται λόγος για το «νόημα μιας ύπαρξης στην οποία άχρηστα και άνευ σπουδαιότητας καθήκοντα διαδέχονται το ένα το άλλο» όπως μπορούμε να διαβάσουμε στην παρουσίασή σας. Με ποιον τρόπο αυτή η επιλογή είναι ενδεικτική για την εκδοτική γραμμή που υπερασπίζεστε;

Yann Gomez: Αρχικά, θέλαμε να δημοσιεύσουμε ως πρώτο τίτλο των εκδόσεων το έργο του Λούκατς Η ψυχή και οι μορφές (1911), το οποίο μάς φαίνεται πως ψηλαφεί μία τρέχουσα αντίφαση: την αναγκαιότητα μιας επαναστατικής μεταβολής και την έλλειψη των διαθέσιμων δυνάμεων που θα την πραγματώσουν. Με άλλα λόγια, πώς να σκεφτούμε αυτήν την τραγική στιγμή της ύπαρξης όπου η επιτακτική αναγκαιότητα και οι ανεπαρκείς δυνάμεις βρίσκονται σε σύγκρουση; Αυτήν την ένταση πραγματεύεται ο Λούκατς σε αυτό κείμενο, προτού οδηγηθεί στην επίλυσή της αργότερα χάρη στη θεωρία του προλεταριάτου που ανέπτυξε στο Ιστορία και ταξική συνείδηση (1923).

Η φιλοδοξία μας, παρ’ όλα αυτά, ματαιώθηκε από προβλήματα που ανέκυψαν αναφορικά με τα δικαιώματα της έκδοσης. Είναι στην πραγματικότητα οι εκδόσεις Gallimard που διέθεταν τα πρωταρχικά δικαιώματα του τίτλου. Αν και το βιβλίο ήταν εξαντλημένο από το 1974 και δεν επανεκδόθηκε, δεν ήταν εφικτό να τα αποκτήσουμε. Η κληρονομιά του Λούκατς είναι επίσης περίπλοκη: αφενός οι κληρονόμοι των πνευματικών του δικαιωμάτων κληρονόμησαν μία προβληματική κατάσταση, αφετέρου το αρχείο Λούκατς στην Ουγγαρία έκλεισε και το άγαλμά του καταστράφηκε. Για αυτό αποφασίσαμε, τελικά, για να ξεκινήσουμε το εκδοτικό μας εγχείρημα να δημοσιεύσουμε ένα σύντομο κείμενο του ίδιου συγγραφέα: το «Περί της ένδειας του πνεύματος», έναν πολύ πυκνό φιλοσοφικό διάλογο που γράφτηκε αμέσως μετά από τον θάνατο της συντρόφου του, Irma Seidler. Ο τραγικός χαρακτήρας μιας ζωής που συνθλίβεται από την καθημερινότητα και που, καθώς δεν κατορθώνει να συγκροτήσει μια μορφή, επιδεινώνεται σε ακραίο βαθμό.

Αν ο Λούκατς είναι τόσο σημαντικός για εμάς, αυτό οφείλεται επίσης και στα βιβλία που τον προϋποθέτουν. Από διάφορους συγγραφείς, ελάχιστα γνωστούς, στους οποίους προσφεύγουμε με ζέση, όπως είναι για παράδειγμα ο Giorgio Cesarano (φιλόσοφος, ποιητής και μεταφραστής του 20ού αιώνα) που επανέφερε τη θεωρία της κεντρικότητας του προλεταριάτου στην επαναστατική θεωρία. Οι εν λόγω συγγραφείς καταδεικνύουν τα όρια και εξετάζουν τη συγκυρία που θα μπορούσε να συμπίπτει και με τη δική μας. Στο Manuel de Survie [Εγχειρίδιο επιβίωσης] ο Τζόρτζιο Τσεζαράνο κατά βάση υποθέτει πως αυτό που απομένει ενώπιον του κεφαλαίου, συγκροτημένου από εδώ και στο εξής ως υλική κοινότητα και συναρθωμένου με μία θνήσκουσα δυναμική, είναι το ανθρώπινο είδος ως τέτοιο, το οποίο θα πρέπει να αγωνιστεί για την ίδια του την επιβίωση. Μία συζητήσιμη υπόθεση, την οποία ωστόσο θα μπορούσαμε να κρίνουμε γόνιμη ιδιαίτερα σήμερα υπό το φως αυτού που αποκαλούμε «Ανθρωπόκαινο».

LSVL: Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών των εκδόσεων La Tempête θέσατε ως στόχο να προτείνετε έναν πρόλογο της έκδοσης για κάθε βιβλίο που δημοσιεύατε. Ήταν αυτός ένας τρόπος να καταδείξετε το προσωπικό σας ενδιαφέρον για τα βιβλία σας και να προσδώσετε μεγαλύτερη συνεκτικότητα στον κατάλογό σας;

Yann Gomez: Είναι αλήθεια πως αυτό είχε να κάνει με μια απαίτηση κατά το ξεκίνημα. Θέλαμε να εγγράψουμε τα βιβλία που εκδίδαμε στις συλλογικές συζητήσεις που διεξήγαμε όλες και όλοι μαζί και στην ιστορία αυτών που τα παράγουν – των συγγραφέων και των εκδοτών. Αυτή είναι μια ιδέα που την αφήσαμε στην άκρη για λόγους που σχετίζονται με τον ρυθμό της εκδοτικής παραγωγής: ήταν πιο εύκολο να προλογίσουμε έναν τίτλο το χρόνο, παρά έξι που εκδίδουμε σήμερα. Επίσης, δώσαμε στους εαυτούς μας ένα μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών, κάποιες φορές δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί για ένα βιβλίο αφού αυτό μιλάει από μόνο του, ενώ κάποιες φορές καλεί σε ένα άλλο είδος γραφής.

Στις εκδόσεις La Tempête είμαστε καχύποπτοι απέναντι σε αυτούς που αντιδρούν εν θερμώ στις συζητήσεις της εποχής. Τα βιβλία μας έχουν φτιαχτεί για να διαρκούν, και πρέπει να βρίσκουν απήχηση εντός δέκα, δεκαπέντε ή και είκοσι χρόνων. Η σχέση των τίτλων που δημοσιεύουμε με την επικαιρότητα είναι με αυτήν την έννοια διαλεκτική: την συναντάει ώστε να αποστασιοποιηθεί κριτικά από αυτήν. Υπό τη δική μου οπτική, ένα βιβλίο μπορεί να προσλάβει μια στρατηγική αξία, σύμφωνα με εκείνο ή το άλλο θέμα που τίθεται στον διάλογο, αλλά δεν αποτελεί ποτέ μια αποκλειστική ή ετοιμοπαράδοτη απάντηση που απευθύνεται στον καιρό της.

LSVL: Αυτή η «ανεπίκαιρη» επικαιρότητα δεν υφίσταται εάν δεν υπενθυμίσουμε τις φιλοδοξίες της κριτικής θεωρίας διατυπωμένες εντός ενός θεμελιώδους κειμένου του Theodor Adorno και του Max Horkheimer, του Παραδοσιακή θεωρία και κριτική θεωρία (1973). Αυτοί οι τελευταίοι επιχείρησαν να συλλάβουν ένα νέο κομμουνιστικό μανιφέστο, αν και δεν κατέληξαν ποτέ σε ένα οριστικό κείμενο. Μας απομένουν απλώς οι διάλογοί τους, τους οποίους δημοσιεύσατε πρόσφατα (Προς ένα νέο μανιφέστο, 2020) και οι οποίοι οδηγούν σε μια ολωσδιόλου διαφορετική κληρονομιά του μαρξισμού…

Yann Gomez: Η ομάδα των εκδόσεων La Tempête διατηρεί μια ορισμένη πίστη στη μαρξιστική παράδοση και στη μορφοποίησή της εντός της κριτικής θεωρίας. Στον Αντόρνο και τον Χορκχάιμερ βρίσκουμε εκ νέου την άρνηση των διανοητικών μοδών και την ανησυχία να μην αποκηρύξουμε τον μαρξισμό. Τα έργα τους μαρτυρούν αυτή τη θέληση να τον στοχαστούμε εκ νέου υπό το φως ενός νέου ιστορικού δεδομένου.

Το Προς ένα νέο μανιφέστο είναι ένα περίεργο κείμενο, καθώς προτείνει μία σκέψη υπό διαρκή διαμόρφωση. Πρόκειται για σπαράγματα μίας συζήτησης, σε στυλ “freejazz”, όπου περνάμε από το ένα θέμα στο άλλο, όπως συμβαίνει σε μία συνηθισμένη συζήτηση. Όμως, κατά βάση, σκιαγραφείται επίσης το κεντρικό έργο ενός «νέου μανιφέστου» μετά το 1956 – δηλαδή μετά την καταστολή των συμβουλίων στην Ουγγαρία, εν μέσω της βαθιάς κρίσης της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Αντόρνο και ο Χορκχάιμερ, υπό αυτήν την οπτική γωνία, τείνουν προς μία μοναδική θέση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: δεν εγκαταλείπουν το ζήτημα του κομμουνισμού. Κατ’ επέκταση, θέτουν ουσιαστικά ερωτήματα για το μέλλον του μαρξισμού: πώς να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό μετά την ΕΣΣΔ; Πώς να οραματιστούμε την άρθρωση του κομμουνισμού και του προοδευτισμού; Η πρόοδος αποτελεί την καλύτερη δίοδο στον μετασχηματισμό της κοινωνίας; Αυτές οι συζητήσεις, που ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1950, είναι ακόμη εξαιρετικά επίκαιρες και βρισκόμαστε πολύ μακριά από την επίλυσή τους.

LSVL: Τα βιβλία σας χαρακτηρίζονται, επίσης, από την επιθυμία να διεξάγετε έναν διάλογο ο οποίος δεν θα είναι «διαχωρισμένος από τη ζωή». Με ποιον τρόπο ένας εκδοτικός οίκος κατορθώνει να αγωνιστεί ενάντια σε αυτόν τον διαχωρισμό, στην κατασκευή του οποίου πολλές φορές συνεισφέρει;

Yann Gomez: Το ότι τα βιβλία μας δεν αποτελούν αντικείμενο της κατανάλωσης του συρμού, αποτελεί μία από τις ιδιαιτερότητες αυτού που προσπαθούμε να κάνουμε. Ως συνέπεια, αυτό οδηγεί σε μία άλλη χρονικότητα της ανάγνωσης: ένα βιβλίο διαρκεί σχεδόν μια ζωή. Η προσέγγιση ορισμένων από τους τίτλους μας είναι δύσκολη. Απαιτούν μια δουλειά μακράς διάρκειας ώστε να εκτιμηθεί η σημασία τους. Όμως, αντιστοίχως, κάτι τέτοιο αποτελεί την εγγύηση πως μπορούμε να αντλήσουμε πραγματικά κάτι από αυτούς – πως πρόκειται για βιβλία που εγγράφονται στη μνήμη μας και ξεχωρίζουν για την κριτική τους οπτική.

Για παράδειγμα, Η κουλτούρα της δεξιάς, που γράφτηκε από τον Furio Jesi, έναν Ιταλό μυθολόγο, αποτελεί ένα απαραίτητο βιβλίο για να εξηγήσουμε αυτό που συνιστά η κουλτούρα της δεξιάς καθώς και τη συνεκτικότητά της μέσα στα χρόνια. Ο συγγραφέας της επιχειρεί να την προσδιορίσει καταδεικνύοντας ότι φανερώνει την παραγωγή «μίας γλώσσας χωρίς λέξεις». Αναλύει σε βάθος τις μυθολογίες της δεξιάς και του φασισμού για να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν και, κατ’ επέκταση, ώστε να αποφύγουμε να πέσουμε στις ίδιες παγίδες. Αυτό που μας ενδιαφέρει, επομένως, σε ένα βιβλίο είναι η πολιτική του διάσταση, αλλά σίγουρα όχι ο στρατευμένος χαρακτήρας του.

Τα βιβλία μας είναι επίσης προϊόντα μιας γραφής που αποσκοπεί να κινηθεί εκτός της ακαδημαϊκής φιλοσοφικής γραφής. Δίνουμε μεγάλη σημασία στον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία και η φιλοσοφία διαπλέκονται, στην ανάπτυξη ενός φιλοσοφικού «στυλ» εγγεγραμμένου στις ίδιες τις ιδέες. Για αυτό το λόγο δημοσιεύουμε πολύ λίγα βιβλία «πάνω» σε συγγραφείς, τα οποία υιοθετούν τον τόνο του σχολιασμού που σε κάποιες περιπτώσεις είναι αρκετά διδακτικός.

Τέλος, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να απαντήσουμε υλικά σε αυτό το ζήτημα της αποστασιοποίησης, ώστε το διανοητικό μας σχέδιο να ενσαρκωθεί σε μία μορφή. Τα βιβλία μας είναι ραμμένα – και όχι απλώς δεμένα, «κολλημένα», όπως η πλειονότητα των καθιερωμένων αντιτύπων. Τα άνω περιθώριά τους είναι πολύ μεγαλύτερα απ’ ό,τι συνήθως, με σκοπό να επιτρέπουν στους αναγνώστες να γράφουν πάνω στα ίδια τα βιβλία, στον αντίποδα μίας τρέχουσας τάσης που μειώνει τον διαθέσιμο χώρο στις σελίδες. Αυτό ίσως αποτελεί μια λεπτομέρεια για πολλούς αναγνώστες, ωστόσο φανερώνει μία συγκεκριμένη αντίληψη για αυτό που είναι ένα βιβλίο: πρόκειται για ένα ευκαιριακό δεκανίκι ή αντιθέτως για ένα αγκυροβόλιο στο οποίο θα πρέπει πάντα να επιστρέφουμε;

πηγή: lvsl.fr

Το άρθρο Το βιβλίο αποτελεί ένα αγκυροβόλιο στο οποίο θα πρέπει πάντα να επιστρέφουμε – συνέντευξη με τον Yann Gomez των εκδόσεων La Tempête εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η αρχή γίνεται με τη βιβλιοπαρουσίαση του συλλογικού τόμου “Οριακές Αντιστάσεις” (εκδόσεις Αντίποδες) που επιμελήθηκαν η Νέλλη Καμπούρη και η Όλγα Λαφαζάνη κι έλαβε χώρα στο Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι Μεταναστρ(ρι)ών στη Θεσσαλονίκη. Μια μέρα μετά την παρουσίαση, βρεθήκαμε με τις επιμελήτριες του τόμου στο γραφείο του Alterthess και πιάσαμε την κουβέντα από εκεί που την άφησαν οι παρουσιάσεις της προηγούμενης βραδιάς. Κομμάτια αυτής της συζήτησης που συχνά ξεφεύγουν από τις θεματικές του βιβλίου καθαυτές – αλλά βεβαίως εφορμούν από αυτές – μαζί με χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις εισηγήσεις της εκδήλωσης συνθέτουν αυτό το επεισόδιο του bookbubble.

Ακούστε:

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Οριακές Αντιστάσεις εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Χαρτογραφώντας τις δυνατότητες της μουσικής ως πράξης συνάντησης, ακρόασης και αυθόρμητης σύνθεσης, το Φεστιβάλ μεταμορφώνει το συναυλιακό χώρο σε τόπο διαλόγου και ηχητικών ανταλλαγών και μας παρουσιάζει εξέχουσες φωνές της διεθνούς αυτοσχεδιαστικής μουσικής σκηνής σε μια διαπολιτισμική συνάντηση.

Οκτώ καταξιωμένοι /ες μουσικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα συναντηθούν για πρώτη φορά επί σκηνής και θα συμπράξουν σε έξι πρωτότυπα μουσικά σετ στον αγωγό τέχνης Transcendance στην καρδιά της πόλης, δημιουργώντας μοναδικές ηχητικές εμπειρίες που γεννιούνται τη στιγμή της εκτέλεσης, μπροστά στα μάτια (και τα αυτιά) του κοινού.

Σας περιμένουμε για να μοιραστούμε ένα τριήμερο αυθόρμητης δημιουργίας, ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και ακουστικών εκπλήξεων.

Το No Ordinary Festival σχεδιάζεται και υλοποιείται από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία AdhocArts, υπό την Αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Χώρος | Transcendance – αγωγός τέχνης, Πολυξένης Αντωνίου 4

Location | Transcendance, Poliksenis Antoniou 4

Ώρα προσέλευσης | Doors: 20:30
Συναυλίες | Concerts start:  21:00

Προτεινόμενη συνεισφορά | Suggested Contribution:≥ 5€

Production, Organizer | Παραγωγή, Οργάνωση:  AdhocArts, Transcendance

Χορηγός Επικοινωνίας | Media Sponsors: ΕΡΤ3, 95,8fm

Ημερομηνία | 18, 19, 20 Σεπτεμβρίου 2026

Date | 18, 19, 20 September 2026

Επίσημη Ιστοσελίδα | Official website: noordinaryfestival.com

Το άρθρο No Ordinary Festival 2026 στις 18 – 20 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Εάν θα θέλαμε να βρούμε μια σκηνοθετική επιρροή στο αταξινόμητο, γήινα μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν που εικονοποιεί μπροστά στα μάτια των αιφνιδιασμένων θεατών ο Λάξε, ίσως αυτός να ήταν ο σπουδαίος Καναδός Ντενί Βιλνέβ, τόσο στο ύστερο έργο του με τις απόκοσμες, blockbuster παραγωγές (Blade Runner 2049, Dune), όσο και στις πιο εσωτερικές, σπαρακτικές καταθέσεις που τον καθιέρωσαν ως μια από τις πιο ξεχωριστές φωνές του σύγχρονου κινηματογράφου (Incendies, Prisoners).

Αρχής γενομένης από τον τίτλο, η αραβική λέξη «Sirat» παραπέμπει στην ισλαμική εσχατολογική θεολογία (ή, ακριβέστερα, κοσμολογία) και ορίζει τη στενή γέφυρα που ενώνει την Κόλαση με τον Παράδεισο. Η εν λόγω γέφυρα περιγράφεται πολύ παραστατικά ως πιο λεπτή από τρίχα μαλλιών, αλλά πιο κοφτερή από ξίφος. Σε μεταφορικό context, συμβολίζει το σωστό μονοπάτι που καλείται να διασχίσει ο ηθικά ενάρετος άνθρωπος για τη σωτηρία της ψυχής του.

Το Sirat διαδραματίζεται στις εσχατιές της ερήμου, στα σύνορα του Μαρόκου και της Μαυριτανίας, και, μολονότι, (συγ)κινείται και (εκ)τυλίγεται σε «εξωτικό» (με τα μέτρα και τα σταθμά του δυτικοκεντρικού βλέμματος) περιβάλλον, πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο την παρακμή της Δύσης όχι μόνο ως γεωγραφικής περιοχής αλλά και ως κοσμοθεωρητικής οντότητας, άρα, τρόπον τινά, το απογυμνωμένο τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε ή όπως νομίζαμε και θέλαμε μέχρι τούδε να τον ξέρουμε.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η ταινία συνομιλεί, αρχικά με ακατάσχετο θόρυβο, έπειτα με συνωμοτικό ψίθυρο και, στο φινάλε, με μια έρημη σιωπή, με την ίδια την κρίση της αφήγησης, η οποία έχει συντελεσθεί μετά το ανεπίστρεπτο τέλος της -θρησκευτικής και εκκοσμικευμένης- μεταφυσικής. Η κρίση της αφήγησης ως απώλεια ενός προκατασκευασμένου, τακτοποιημένου νοήματος για τον εαυτό μας μες στον κόσμο διαπερνά κάθε ενσταντανέ δράσης ή/και αδράνειας των (αντι)ηρώων. Ταυτόχρονα, οι (αντι)ήρωες αποζητούν έναν συνδετικό κρίκο, ένα σημείο αναφοράς, καθώς ναι μεν τα δόγματα, οι ιδεολογίες κ.λπ. εξέπεσαν προ πολλού από το αυτοαναφορικό βάθρο τους, αλλά οι αποδεσμευμένοι εαυτοί γυρνάνε πια στα χαμένα, σε μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη τροχιά -παρά την υπόσχεση ξέφρενης επιτάχυνσης- ατάκτως ερριμένων ηλεκτρονίων. Η απουσία μεγάλων αφηγήσεων για το παρόν και η έλλειψη φαντασίας για το μέλλον μας εξοικειώνουν, εξάλλου, με τις μηδαμινές προσδοκίες στις διαπροσωπικές και κοινωνικοπολιτικές μας σχέσεις (από δω και στο εξής, διασυνδέσεις).

Από αυτήν ακριβώς τη λούπα των θρυμματισμένων αφηγήσεων και των ματαιωμένων προσδοκιών προσπαθούν να ξεφύγουν οι «ήρωες» του Sirat, οι ερασιτέχνες ρεϊβάδες και ο επαγγελματίας Σέρχι Λόπεθ, ο οποίος υποδύεται με φυσικότητα ανθρώπου της διπλανής πόρτας τον πατέρα που αναζητά από πάρτι σε πάρτι τη χαμένη κόρη του. Και θέλουν να ξεφύγουν εδώ και τώρα με τα δικά τους -γνώριμα και ανοίκεια, κυριολεκτικά και μεταφορικά- μέσα, δηλαδή την περιπλάνηση, το ταξίδι, την αέναη δίνη μες στους σιδερένιους τροχούς της Ιστορίας.

Απέναντί τους έχουν τα πιο μυθικά και πρακτικά αδάμαστα εμπόδια. Την –τόσο κακοποιημένη από τον άνθρωπο- φύση και τον –τόσο υποτιμημένο από τους «προφήτες» της τεχνοολιγαρχίας- φυσικό νόμο του Νεύτωνα για τη βαρύτητα, την παγκόσμια έλξη των σωμάτων. Σε αυτό, λοιπόν, το άγονο υπέδαφος λαμβάνει χώρα μια hardrock, ολοένα και πιο mutαρισμένη τραγωδία, όπου το σοκ αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο «χορηγούμενο» σε ισχυρές δοσολογίες που είναι εξαιρετικά πιθανόν να επιφέρουν δυσανεξία στο «μέσο» θεατή. Από τη μια πλευρά, ο Λάξε «ξεσκεπάζει» το δικαίωμα μη ενόχλησης του «μέσου» ανθρώπου, αλλά και την ίδια την ασάφεια, απροσδιοριστία και κενότητα της –τόσο βολικής για τις ελίτ- ιδέας της «μεσότητας». Από την άλλη, και στο σημείο αυτό είναι που εντοπίζω το ελάττωμα της -αιφνίδιας και overdose χορηγούμενης- σοκαριστικής οδύνης, μας κόβει την ανάσα και δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο να ανιχνεύσουμε πίσω από τις γραμμές τη σαφώς πιο σύνθετη μίξη μεταξύ του τυχαίου και του εμπρόθετου παράγοντα Χ στην ανθρώπινη συνθήκη ακόμα και μες στους πιο απάνθρωπους καιρούς.

Στον βαθύτερο πυρήνα του, το Sirat αναζητά ενδεχομενικές διαύλους του «μαζί» σε μια διαρρηγμένη κοινότητα αποξενωμένων εαυτών και διασυνδεδεμένων μόνων. Έτσι, (δια)πραγματεύεται με ένα ολοκαινούριο βλέμμα δυο (από αρχαιοτάτων χρόνων) -ιδρυτικές της κοινωνίας- έννοιες, ιδέες, θεσμούς, αυταξίες: την οικογένεια και το πλήθος.

Η μεν οικογένεια δεν εκλαμβάνεται ως μια αφηρημένη, πατριαρχικά δομημένη και πατροπαράδοτη αξία, η οποία είναι φτιαγμένη από τη «μάνα» της και καταδικασμένη να απηχεί εις το διηνεκές την καρδιά της συντηρητικής προσδοκίας «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» αποζητώντας για την πάρτη της «ησυχία-τάξη-ασφάλεια» δεν πα να καίγεται ο κόσμος γύρω της. Στην εναγώνια προσπάθεια του πατέρα να βρει τη χαμένη κόρη του, με τον γιο σε θέση συνοδηγού, η οικογένεια αναπαρίσταται ως ένα χειροπιαστό βίωμα, μια περιδίνηση σκέψεων, συναισθημάτων, προσεκτικά επιλεγμένων λέξεων και –αμελώς ή επιμελώς- ανέγγιχτων σιωπών. Το κουκούλι του «οίκου» σπάει και πυροδοτεί ένα αγχώδες roadtrip στο «σαλόνι» ενός τζιπ τεθωρακισμένου από το νοιάξιμο, μεταχειρισμένου απ’ τη φθορά του χρόνου, ενός ανθρωπόμορφου θηρίου της ασφάλτου, της πέτρας και του χώματος που μπορεί να σκαρφαλώνει απόκρημνους λόφους, να διασχίζει λασπώδεις βάλτους, να πλοηγεί και να πλοηγείται καταμεσής του χάους, να διαλύεται με λυμένο το χειρόφρενο εις τα εξ ων συνετέθη.

Το δε πλήθος δεν μπορεί παρά να είναι άμορφο, ασύντακτο, διάσπαρτο, αλλά, την ίδια στιγμή, είναι και το μόνο που έχει τη δυναμική να φτιάξει κοινότητα, δήμο, λαό, κόσμο. Εν προκειμένω, παίρνει σάρκα και οστά από «μη κανονικά» πρόσωπα, outsiders που παλεύουν όπως-όπως να τα βγάλουν πέρα και να σκαλίσουν τις ρωγμές στις παρυφές μιας κοινωνίας κλεισμένης στο καβούκι της. Αποκτούν «με το καλημέρα», ήδη από την εναρκτήρια σεκάνς, όνομα, ταυτότητα, υπόσταση, συγκροτώντας ατάκτως μια rave κοινότητα, αφιερώνοντας αυτοσχέδιες χορευτικές σπονδές στον εκπίπτοντα Θεό-φτωχοδιάβολο της απόλαυσης. Παρά τη φρίκη ή εξαιτίας της φρίκης, τα «φρικιά» έχουν κυοφορήσει ένα «μαζί», το έσχατο μετερίζι πριν την οριστική και αμετάκλητη απώλεια ανθρωπιάς που συντελείται σε ένα σύμπαν ανεπούλωτα τραυματισμένο από -αυτόκλητους και ετερόνομους- Μεσσίες.

Αυτό το «μαζί», εξάλλου, είναι που αφήνει μια ανεπαίσθητη μεν, υποδόρια αναζωογονητική δε επίγευση στον ουρανίσκο. Εκεί, λοιπόν, που ο σκηνοθέτης μας έχει σύρει στα απόλυτα επίπεδα απόγνωσης με τα μάλλον αχρείαστα απανωτά σοκ στα οποία μας έχει εκθέσει, η τελευταία πράξη-βουβή δήλωση μας προ(σ)καλεί να επιβιβαστούμε και να κυλίσουμε με τη ροή του ανθρώπινου καραβανιού. Η ταπεινή, κατορθωτή με συνεργατικό τρόπο, εξιλέωση είχε, ασφαλώς, ένα πολύ ακριβό τίμημα, την πτώση με τα μούτρα στην αχανή επικράτεια της οδύνης, στο επισφαλές, εύθραυστο σημείο καμπής και τομής ανάμεσα στις ιστορίες μας και την Ιστορία. Υπό αυτό το πρίσμα, το μονοπάτι από την Κόλαση στον Παράδεισο δεν είναι ούτε μονόδρομο ούτε αμφίδρομο, χαράζει απλώς και μόνο πάνω στον κατασκισμένο χάρτη τις εξόδους διαφυγής που μας επιτρέπουν να ρίχνουμε τα ψιχουλάκια μας για να μη χαθούμε μες στα στενοσόκακα αδιέξοδα του απομαγευμένου κόσμου.

Εν κατακλείδι, το Sirat υφαίνει αριστοτεχνικά τα αξεδιάλυτα νήματα ανάμεσα στην προσωπική/οικογενειακή τραγωδία, τη συλλογική/κοινωνική αντίσταση-τριπαρισμένη διαφυγή και το (γεω)πολιτικό εμφύλιο τραύμα, το οποίο καθίσταται εξαγώγιμο «προϊόν» σε οικουμενική κλίμακα. Βγαίνοντας από την αίθουσα, δεν το αφήνεις πίσω σου, καταχωνιασμένο στους τίτλους τέλους, αλλά το κουβαλάς ως φορτίο μέσα σου, σαν να μεταφέρεις ως «μέσος» Σίσυφος στους κυρτούς σου ώμους ένα τεράστιο ηχείο με ενισχυτή καταμεσής της ερήμου. Νιώθεις μέχρι το μεδούλι στο πετσί σου ότι οι οάσεις που σου υποσχέθηκαν ήταν τελικά οφθαλμαπάτες, αλλά έχεις τουλάχιστον πιστέψει ότι κάπου εκεί έξω μπορεί και να υπάρχουν ακόμα οάσεις ή μπορεί να τις εφεύρεις και να ξεδιψάσεις κάποιο καυτό μεσημέρι με τους παλιούς και καινούριους σου συνοδοιπόρους.

Ο Θωμάς Ψήμμας είναι Διδάκτορας Φιλοσοφίας του Δικαίου Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Το άρθρο Sirat: Καταμεσής της ερήμου. Του Θωμά Ψήμμα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.