Η ομάδα αποτελείται από άτομα με και χωρίς αναπηρία, καθώς στόχος είναι η ουσιαστική συνύπαρξη και η συνδιαμόρφωση των έργων και όχι απλώς η τυπική συμπερίληψη. Έχοντας συμμετέχει σε project τους ως εξωτερικός συνεργάτης, μπορώ να υπογραμμίσω πως τα άτομα τυπικής ανάπτυξης (όρος που χρησιμοποιείται ελαφριά για τις ανάγκες της συντομίας του λόγου) δεν βρίσκονται στην ομάδα απλώς ως συνοδοί και υποστηρικτές των ατόμων που ενδέχεται να έχουν περιορισμένες δυνατότητες στον λόγο, την γραφή και την κίνηση. Υπάρχει στήριξη και καθοδήγηση όπου χρειάζεται, μα το σκεπτικό είναι όλα τα άτομα της ομάδας να συμμετέχουν με ισότιμους όρους στην εκάστοτε διαδικασία.

Κάθε άνθρωπος που έχει δουλέψει στα πλαίσια μεγάλης ομάδας μπορεί να καταλάβει πως τα πράγματα δεν βαίνουν πάντα απλά και ρομαντικά. Κάθε πορεία έχει τις δυσκολίες της, χρειάζονται συμβιβασμοί για το καλό της ομάδας και οι τριβές δεν λείπουν. Μέσα από τα όμορφα και τις προκλήσεις, οι Εν Δυνάμει προσπαθούν να μαθαίνουν και να συνεχίζουν τις δράσεις και τις περιοδείες τους, συναντώντας πάντοτε νέους συνεργάτες.

Το καλοκαίρι του 2026 μέλη της ομάδας συμμετέχουν στην παράσταση Τρωάδες του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου (σταθερή και αγαπημένη συνεργάτης των Εν Δυνάμει, με παραγωγές όπως τα Ερωτευμένα Άλογα και οι Υπνοβάτες). Εκεί, στην κοινή διαμονή της ομάδας κοντά σε έναν όμορφο βράχο της Καλλιθέας, συναντήθηκα με κάποιες Τρωάδες (Μαρία, Λωξάνδρα, Μύριαμ, Θεανώ) και συνομιλήσαμε με αφορμή τις Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις που ετοίμασα.

Η παράσταση αυτή αποτελεί μία ιστορική στιγμή για το ελληνικό θέατρο, καθώς θα είναι η πρώτη πλήρως προσβάσιμη παράσταση σε θεατές με αισθητηριακές αναπηρίες που θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Ανάμεσα σε διάφορες πόλεις και φεστιβάλ, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τις Τρωάδες στις 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου στην Επίδαυρο και στις 26 Αυγούστου στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Για περισσότερες πληροφορίες και το πλήρες πρόγραμμα μπορείτε να ανατρέξετε στην αντίστοιχη σελίδα του Εθνικού Θεάτρου για την παράσταση.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου πράγμα σχετικά με το θέατρο;

Λωξάνδρα: Για μένα το θέατρο είναι χορός. Μου αρέσει στις Τρωάδες που είμαστε άνθρωποι. Σοβαροί με τη δουλειά μας. Νιώθω πολύ όμορφα που είμαι ηθοποιός και δουλεύω με πολύ κόσμο.

Μύριαμ: Το ότι μπορείς να μιλήσεις για τα πάντα. Είναι ένα πεδίο που μπορείς να φέρεις κάθε ιστορία και κάθε ανησυχία.

Θεανώ: Αγαπώ το θέατρο γιατί συνεργαζόμαστε μαζί με φίλους. Είμαστε σε μια συγκεκριμένη δουλειά, αλλά με κάνει πολύ χαρούμενη που την κάνουμε μαζί. Συγκεκριμένα, μου αρέσει πολύ το ζέσταμα πριν την πρόβα. Με κάνει πιο έτοιμη.

Μαρία: Εμένα μου αρέσουν όλα. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα πράγμα, θα διάλεγα το χειροκρότημα. Είναι η ανταμοιβή για τον κόπο που έχουμε ρίξει. Φυσικά, μου αρέσει πολύ που συνεργαζόμαστε με γνωστούς ηθοποιούς και γνωρίζουμε νέο κόσμο.

Αν μπορούσατε να απαγορέψετε μία λέξη για μια μέρα, ποια θα ήταν αυτή;

Λωξάνδρα: Δεν ξέρω για λέξη, αλλά θα μου άρεσε οι άνθρωποι να μην μιλάνε τόσο φωναχτά.

Θεανώ: Δεν θέλω οι άνθρωποι να βρίζουν, με ενοχλεί και με φοβίζει.

Μαρία: Εμένα με τρομάζει όταν οι άνθρωποι δεν ελέγχουν τον εαυτό τους και αυτά που λένε.

Οι Τρωάδες με τρεις λέξεις για σένα:

Μύριαμ: Καταπάτηση, Εξαθλίωση, Τίποτα. Η αντίσταση στον τέλειο όλεθρο. Ε δεν θα πω μόνο τρεις. Χώμα. Γη.

Αν έκανες τα γενέθλια σου στην Επίδαυρο ποιο τραγούδι θα έβαζες να παίξει πρώτο;

Θεανώ: ‘Μας πήρανε τα σπίτια, μας πήρανε τα δέντρα’.

Μύριαμ: Το ηχοτοπίο που έχει ήδη η Επίδαυρος. Μετά από ώρα αν έβαζα μουσική μάλλον θα έβαζα David Bowie.

Μαρία: Ένα κομμάτι μέσα από την παράσταση που λέει ‘Οι θεοί μας εγκατέλειψαν από καιρό’.

Λωξάνδρα: Δεν θα έβαζα τραγούδι, θα έλεγα απλά τα λόγια μου μέσα από την παράσταση, αυτό ταιριάζει στην Επίδαυρο.

Τι σου φαίνεται όμορφο και τι δύσκολο στο να μένεις μαζί με πολλά άτομα στα πλαίσια της δουλειάς;

Μύριαμ: Είναι πολύ ωραίο να ξέρεις πως πάντα κάποιος είναι εκεί. Η βοήθεια και η στήριξη που δείχνουμε μεταξύ μας. Βέβαια, θεωρώ πως ο προσωπικός χώρος είναι σημαντικός για τους ανθρώπους. Βάζω στα θετικά την ποικιλία που φέρνουν τα πολλά άτομα στις διαδράσεις, μαθαίνεις να ακούς και να αποδέχεσαι διαφορετικές συμπεριφορές, αλλά και το πώς να βάζεις κάποια όρια ώστε να διευκολύνεις την συμβίωση για σένα και για όλη την ομάδα.

Τώρα η πιο σοβαρή ερώτηση, αν οι Εν Δυνάμει ήταν φαγητό ποιο φαγητό θα ήταν;

Λωξάνδρα: Σουβλάκι, γιατί μου αρέσει πολύ. Με πατάτες.

Θεανώ: Η ομάδα θα ήταν σπανακόρυζο, γιατί είναι το αγαπημένο μου.

Μύριαμ: Τουρλού ή μπριάμ, κάτι με πολλά χρώματα. Πολλά λαχανικά σε ένα πιάτο για όλες τις εποχές.

Μαρία: Τηγανητές πατάτες. Σπιτικές. Σε λαδόκολλα.

Το άρθρο Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις για την ομάδα Εν Δυνάμει εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η είσοδος είναι ελεύθερη, ενώ η κράτηση θέσης πραγματοποιείται μέσω του more.com.

Πρόκειται για μια υβριδική ταινία που φέρνει κοντά το art film με τη μεθοδολογία του ερευνητικού ντοκιμαντέρ. Επιστρέφει στο ιστορικό αρχείο όχι για να μελετήσει ένα φαινόμενο, αλλά για να φανταστεί μια επίγεια ουτοπία.

Εστιάζοντας στο κρίσιμο ζήτημα της Θεσσαλονίκης σήμερα – το σχέδιο ανάπλασης της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης – η ταινία αναστοχάζεται τις έννοιες της αυτοδιοίκησης και της «ανάπτυξης», μέσα από την καταγραφή της συλλογικής διεκδίκησης ενός χώρου κοινών.

Τι σχέση έχει το παρελθόν με το μέλλον; Πού φτάνουν οι ρίζες του διχασμού; Και πώς μοιάζει τελικά η κοινωνία των πολιτών; Αυτά είναι ορισμένα από τα ερωτήματα που διατρέχουν το έργο, το οποίο επιχειρεί να ανοίξει έναν δημόσιο διάλογο γύρω από τη μνήμη, τον δημόσιο χώρο και το δικαίωμα στην πόλη.

Η ταινία αποτελεί καλλιτεχνική ανάθεση της 9ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, με τίτλο «Όλα πρέπει να αλλάξουν. Ριζοσπαστική Νοημοσύνη Σαλονίκης 9 (ΡΝΣ9)».

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση (Q&A) με την επιμελήτρια της έκθεσης, Νάντια Αργυροπούλου και τον δημιουργό της ταινίας Αλέξανδρο Λιτσαρδάκη.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Μοντάζ – Εικονοληψία

Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης

Επιμέλεια

Νάντια Αργυροπούλου

Εικονοληψία συνεντεύξεων 

Άλκης Κουπίδης

Θωμάς Γιωτόπουλος

Συμμετέχουν

● Αργύρης Μπακιρτζής

● Γιώργος Βαφόπουλος

● Μιχάλης Γούδης

● Γιώργος Ιωάννου

● Ιφιγένεια Καμτσίδου

● Βασίλης Κολώνας

● Ladele

● Nikos on the Run

● Νίκος Νικησιανής

● Τάσος Τζήκας

● Γιώργος Τούλας

Προβολή: Πέμπτη 2 Ιουλίου, 20:45

Χώρος: Θερινός Κινηματογράφος Απόλλων

Είσοδος: Ελεύθερη (κράτηση θέσης μέσω more.com

Το άρθρο «ΔΕΘ: Το περίπτερο της πόλης»: Προβολή με δωρεάν είσοδο την Πέμπτη 2 Ιουλίου στο Θερινό Σινεμά Απόλλων εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στα πλαίσια του Thessaloniki Pride, την Τετάρτη 19 Ιουνίου 2026 από τις 19:30 ως τις 21:00, στο Ύψιλον (Εδέσσης 5, Θεσσαλονίκη) ο Νικόλας Κουτσοδόντης, με αφορμή την εργογραφία του, θα μιλήσει για τη φόρμα και το περιεχόμενο ενός κουήρ ποίηματος, αλλά και τον τρόπο και τα στάδια γραφής του.

Στα άτομα που συμμετέχουν θα δοθούν παραδείγματα γραφής δημοσιευμένων ποιημάτων σε αντιπαραβολή με την πρώτη τους γραφή, θα συζητηθούν οι τρόποι δόμησης ενός βιβλίου, η διακειμενικότητα και οι επιδράσεις από άλλες μορφές τέχνης (σινεμά, εικαστικά, κλπ), την πεζογραφία και την ίδια την ποίηση.

Ακόμα θα δοθούν αποσπάσματα από θεωρητικά κείμενα μεγάλης σημασίας ευρύτερα για την ποιητική γραφή, ώστε να εξηγηθούν οι αποχρώσεις των λέξεων και οι τεχνικές.

Τέλος, θα γίνει μια μικρή ανασκόπηση σε παλαιότερους αλλά και στην ευρύτερη σύγχρονη ελληνική κουήρ παραγωγή, τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν από την έκδοση της Πρώτης Ανθολογίας Ελληνικής Κουήρ Ποίησης και μέσα σε ένα λογοτεχνικό τοπίο όπου τα κουήρ άτομα πλέον αυξάνουν την επιρροή και παγιώνουν την θέση τους, ξεπερνώντας τη μέχρι πρόσφατα παραγνώριση και υποτίμηση της λογοτεχνίας τους.

Τα άτομα που θα συμμετάσχουν μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο nkoutsodontis@gmail.com μέχρι την Κυριακή 24 Ιουνίου 2026, ώστε να λάβουν και το υλικό και να προετοιμάσουν τα ποιήματά τους με αφορμή αυτό, να διαβάσουν ήδη έτοιμα έργα τους ή και να γράψουν κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου.

Βιβλία του συγγραφέα, καθώς και η δωρεάν Ανθολογία Ελληνικής Κουήρ Ποίησης (σε πολύ περιορισμένα αντίτυπα) θα υπάρχουν στον χώρο.

Η είσοδος είναι ελεύθερη

Τηρείται σειρά προτεραιότητας (Έως 35 άτομα)

Διάρκεια σεμιναρίου: 2,5 ώρες

Βιογραφικό:

Ο Νικόλας Κουτσοδόντης είναι ποιητής και μεταφραστής με καταγωγή από την Άνδρο. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: Χαλκομανία (Εντύποις 2017, Θράκα 2024), Μόνο κανέναν μη μου φέρεις σπίτι (Θράκα 2021, γ’ έκδοση 2026), Ίσως φύγεις στο εξωτερικό (Θράκα, 2024, β’ έκδοση 2026). Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Κροάτη ποιητή Μάρκο Πόγκατσαρ, Ο συλλέκτης των Κυριακών (Θράκα, 2024) και της βρετανίδας Helen Ivori, Η κατασκευή της μάγισσας (Θράκα, 2025), ενώ υπήρξε υπεύθυνος έκδοσης της πρώτης Ανθολογίας Ελληνικής Κουήρ Ποίησης (Θράκα, Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ-Παράρτημα Ελλάδας, 2023). Είναι μέλος του Κύκλου Ποιητών και του Δικτύου Λογοτεχνών, ενώ τo 2024 εκλέχθηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.

Το άρθρο Ομοερωτική ποίηση με το Νικόλα Κουτσοδόντη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ο χώρος τέχνης FokiaNou Art Space με χαρά παρουσιάζει τη διπλή έκθεση φωτογραφίας «Ενδιάμεσοι χώροι», που περιλαμβάνει τη σειρά «S(h)exualities – Αφηγήσεις για τη σεξουαλικότητα από το 1980 μέχρι σήμερα» της Τατιάνας Μαυρομάτη και τη σειρά «Regarding» της Δήμητρας Κάκκα.

Ενδιάμεσοι χώροι είναι οι χώροι που δεν μπορούν να οριστούν ούτε ως εσωτερικοί ούτε ως εξωτερικοί. Θεωρούνται γέφυρες μεταξύ των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων.

Οι φωτογραφικές εκθέσεις των Τατιάνα Μαυρομάτη και Δήμητρα Κάκκα επιχειρούν τη δημιουργία ενός ενδιάμεσου χώρου ανάμεσα στο μέσα και στο έξω, στον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο, όπου γυναίκες και θηλυκότητες κινούνται ή «διασχίζουν» ρόλους, βλέμματα και προσδοκίες.
Η έκθεση της Μαυρομάτη, σε επιμέλεια της Νατάσσας Μαρκίδου, αφορά προσωπικές αφηγήσεις γύρω από τη σεξουαλικότητα, οι οποίες ανοίγουν τις πόρτες του ιδιωτικού χώρου. Εδώ, ανάμεσα στα φωτογραφικά πορτρέτα και τις φωνές, το βίωμα μέσα από την αφήγηση, τα θραύσματα μνήμης (άλλοτε ιδιωτικά, μέσα από αποτυπωμένες προσωπικές στιγμές, άλλοτε δημόσια μέσα από τον τύπο) συντίθεται ένας νέος χώρος, όπου η προσωπική εμπειρία αποκτά συλλογική σημασία.
Η έκθεση της Κάκκα, σε επιμέλεια της Δήμητρας Λούβρου, αφορά εικόνες από τον δρόμο: εικόνες που παρακολουθούν γυναίκες στους δρόμους, στον ρυθμό της πόλης. Το βλέμμα στρέφεται προς τα έξω, παρατηρεί τις εκφράσεις των προσώπων, τις κινήσεις, τις μικρές χειρονομίες που αποτυπώνουν την καθημερινή διαπραγμάτευση στον δρόμο: Πώς γυναίκες και θηλυκότητες διεκδικούν χώρο, πώς διαπραγματεύονται την ορατότητα ή την αορατότητά τους μέσα στον δημόσιο χώρο;

Η έκθεση είναι μέρος του APhF:26 Satellite Program σε επιμέλεια Σύλβιας Σαχίνι, στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2026.

Με την ευγενική χορηγία της Fujifilm Hellas.

Το άρθρο Διπλή έκθεση φωτογραφία: «Ενδιάμεσοι χώροι» της Τατιάνας Μαυρομάτη και της Δήμητρας Κάκκα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Αυτό που τους συνδέει είναι «Τα όνειρα που μοιραζόμαστε». Αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας της Μεξικανής σκηνοθέτριας Valentina Leduc Navarro που πρόσφατα βρέθηκε στην Ελλάδα για μια σειρά προβολών στη Θεσσαλονίκη, την Μ.Παναγιά Χαλκιδικής και την Αθήνα. Μεταξύ άλλων, προβλήθηκε στη «Συνάντηση Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων» που διοργάνωσαν οι ζαπατίστας τον περασμένο Αύγουστο στην Τσιάπας του Μεξικού και αυτό το διάστημα πραγματοποιεί περιοδεία σε πόλεις και περιοχές της Ευρώπης.

Γυρισμένη σε περισσότερες από 10 τοποθεσίες στο Μεξικό και την Ευρώπη, σε διάστημα άνω των 3 ετών, η ταινία παρακολουθεί τη ζωή και τη δράση κοινοτήτων που υπερασπίζονται το δάσος και τα εδάφη τους από πολυεθνικές που θέλουν να τα υφαρπάξουν, ζώντας μέσα σε αυτά.

Στο Λούτσερατ της Γερμανίας εδώ και πολλά χρόνια εξελίσσεται ένας αγώνας ενάντια  στη μεγαλύτερη εταιρεία εξόρυξης άνθρακα της Ευρώπης, την Rheinisch-Westfälisches Elektrizitätswerk (RWE). Παρά τις υποσχέσεις των γερμανικών κυβερνήσεων για εγκατάλειψη της εξόρυξης άνθρακα, η εταιρεία είχε λάβει άδεια για επέκταση της δραστηριότητάς της και του ορυχείου Garzweiler. Μάλιστα, η εξόρυξη κατέστρεψε με αναγκαστική ερήμωση χωριά μέσω ενός νόμου που χρονολογείται από την εποχή των Ναζί και επιτρέπει την απαλλοτρίωση σπιτιών κάτω από τα οποία βρίσκεται άνθρακας. Η ταινία παρουσιάζει τον αγώνα αυτόν που λαμβάνει τη μορφή μπλοκαρίσματος της υφαρπαγής γης μέσω κοινοτήτων που ζουν σε σπίτια πάνω στα δέντρα στο αρχαίο δάσος Hambach αλλά και μαζικές διαδηλώσεις πολιτικής ανυπακοής στο ορυχείο που δέχονται μαζική καταστολή.

Στη Γαλικία, κοινότητες ανθρώπων υπερασπίζονται κοινοτικές γαίες που καταπατήθηκαν από το κράτος μέσω της μονοκαλλιέργειας χωροκατακτητικών δέντρων, όπως ο ευκάλυπτος, προσπαθώντας να αποκαταστήσουν το αυτοφυές δάσος. Αντίστοιχα, στην Πουέμπλα του Μεξικού, ιθαγενικές κοινότητες προστατεύουν το νερό της περιοχής, καταλαμβάνοντας το εργοστάσιο εμφιάλωσης της εταιρείας Bonafont, υπερασπιζόμενοι τη γη και τις καλλιέργειές τους. Οι ιθαγενείς καταφέρνουν, παρά την καταστολή, να σώσουν τα πηγάδια τους, συνεχίζοντας έναν μακροχρόνιο αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατική επιβολή εταιρειών στην περιοχή.

Οι ιστορίες αυτές συνδέονται μεταξύ τους χάρη στο «Ταξίδι για τη Ζωή» που πραγματοποίησαν οι ζαπατίστας στην Ευρώπη το 2021, πλάνα από το οποίο βλέπουμε πρώτη φορά στον κινηματογράφο.

Η ταινία αυτή δεν διερευνά μόνο τα κοινά προβλήματα των διαφορετικών αγώνων  σε διαφορετικές γεωγραφίες, πολιτισμούς και γλώσσες αλλά δημιουργεί ένα κοινό νήμα ελπίδας που συνδέει την προστασία του περιβάλλοντος με τον αγώνα για ζωή εν μέσω κλιματικής κρίσης. Ταυτόχρονα, αποτυπώνει πρακτικές συλλογικής φροντίδας που ξεκινούν από τη γη και επεκτείνονται σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής μας ζωής. Μέσα από την εξιστόρηση των αγώνων αυτών αναδύεται ένα διαφορετικό μέλλον έξω από την εκμετάλλευση και την καταπίεση αλλά και τη σκέψη πώς η υλοποίησή του περνάει από τη συλλογική πράξη στο σήμερα.

Με αφορμή την προβολή της ταινίας στον κοινωνικό χώρο του ανεξάρτητου Μέσου infolibre, προβολή που διοργάνωσαν οι «Κοινότητες Αγώνα για την ελευθερία», συζητήσαμε με τη σκηνοθέτρια τα συμπεράσματά της από την εμπειρία της κινηματογράφησης, το ζήτημα της κλιματικής κρίσης και τα επείγοντα ζητήματα που θέτει, τη διαλεκτική νίκης και ήττας αλλά και τη σύνδεση των αγώνων αυτών με το μακρόχρονο κίνημα των ζαπατίστας για τη ζωή.

Συνέντευξη στη Σταυρούλα Πουλημένη

Πες μας λίγα πράγματα για σένα. Πώς προέκυψε η σχέση σου με τον κινηματογράφο;

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που δουλεύει στον κινηματογράφο. Η μητέρα μου είναι παραγωγός, ο πατέρας μου σκηνοθέτης, έχω έναν θείο που είναι φωτογράφος. Έτσι ήμουν κάπως «περικυκλωμένη» από το σινεμά από μικρή. Στην αρχή δεν ήθελα να κάνω ταινίες εξαιτίας αυτού. Έλεγα «θέλω να γίνω δημοσιογράφος». Ξεκίνησα να σπουδάζω Ιστορία στο δημόσιο πανεπιστήμιο στην Πόλη του Μεξικού με σκοπό να γίνω δημοσιογράφος. Θεωρούσα ότι ήταν απαραίτητο να σπουδάσω Ιστορία, έτσι ώστε να καταλάβω τι συμβαίνει στο σήμερα. Ωστόσο, στα μέσα των σπουδών μου πήγα με την μητέρα μου στην Σχολή Κινηματογράφου «San Antonio de los Banos» στην Κούβα για ένα workshop και εκεί εντυπωσιάστηκα από την ύπαρξη πληθώρας φοιτητών-τριών από πολλές χώρες (Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική κ.ά) αλλά και από τους πολύ καλούς καθηγητές και καθηγήτριες. Είναι και σήμερα μια πολύ καλή σχολή παρά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κούβα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ήθελα να κάνω σινεμά και ότι ο λόγος που το αρνιόμουν μέχρι τότε ήταν η σχέση των γονιών μου μαζί του. Όταν επέστρεψα, άλλαξα σχολή δίνοντας εξετάσεις στην Σχολή Κινηματογράφου στο Μεξικό στο UNAM. Τον περισσότερο χρόνο ασχολούμουν με το μοντάζ και δούλεψα σε πολλές ταινίες, οι περισσότερες ντοκιμαντέρ, μέσα από τις οποίες έμαθα πολλά πράγματα για την γλώσσα του Κινηματογράφου. Η ματιά μου στρέφεται προς τα κοινωνικά ζητήματα και σε αυτό με επηρέασαν και οι γονείς μου, που έκαναν σινεμά αφοσιωμένοι στις κοινωνικές αδικίες, αλλά και ο σύντροφός μου, Χουάν Κάρλο Ρούλφο, που σε πολλές από τις ταινίες του έκανα εγώ το μοντάζ.

Τι σε παρακίνησε να κάνεις αυτή την ταινία;

Όταν αποφασίσαν οι ζαπατίστας το 2021 να έρθουν στην Ευρώπη, είπα μέσα μου ότι σίγουρα θέλω να τους ακολουθήσω. Στην δημιουργία της ενεπλάκη όλη μου η οικογένεια. Ο σύντροφός μου Χουάν Κάρλος Ρούλφο έκανε τη φωτογραφία και ο γιός μου τις αεροφωτογραφίες της ταινίας. Το ταξίδι αυτό ήταν ένα ιστορικό γεγονός, καθώς οι κοινότητες των ζαπατίστας δεν είχαν βγει πιο πριν εκτός κοινοτήτων. Ταξίδεψαν στην Ευρώπη για να συναντήσουν και να μιλήσουν με ανθρώπους για τους αγώνες στους οποίους συμμετέχουν. Αυτή η διαδικασία ήταν πολύ ιδιαίτερη γιατί δεν ήταν συζητήσεις μεταξύ «ηγετών» κινημάτων, ούτε ένα συνέδριο, αλλά η συνάντηση μεταξύ των βάσεων στήριξης των ζαπατίστας και ανθρώπων που αγωνίζονται στην Ευρώπη. Όταν σκέφτηκα να ξεκινήσω αυτή την ταινία, δεν ήθελα μόνο να ακολουθήσω το ταξίδι των ζαπατίστας αλλά να δω και τι θα γίνει κατά τη διάρκειά του. Να ακολουθήσω συγκεκριμένα κινήματα και να εμβαθύνω μπαίνοντας στη ζωή τους. Δεν ήθελα απλά να έχω κάποια πλάνα και συνεντεύξεις αλλά να δω από κοντά την καθημερινή ζωή στο πλαίσιο που αποφασίσαν να ζουν και να αγωνίζονται.

Πώς γνώρισες το ζαπατιστικό κίνημα;

Είχα πάει στα αυτόνομα εδάφη τους, σε ένα φεστιβάλ ταινιών το 2018 (Puy Ta Cuxlejaltic-Το σαλιγκάρι της ζωής) καθώς και στη Συνάντηση των Γυναικών το 2019. Πιο πριν, είχα έρθει σε επαφή μέσα από την Πορεία του Χρώματος της Γης, την Πορεία της Αξιοπρέπειας των Ιθαγενών το 2001 σε 17 πολιτείες. Το κίνημα των ζαπατίστας με είχε εμπνεύσει, αλλά όταν βρέθηκα εκεί για πρώτη φορά -και στη συνέχεια- ένιωθα διαφορετικά. Ήταν ένα μοναδικό συναίσθημα να βρίσκεσαι στα αυτόνομα εδάφη τους. Ένιωθα με κάποιον τρόπο ελεύθερη αλλά όχι «εκτός». Δεν ένιωθα το άγχος που βιώνει κανείς στην πόλη, τον φόβο και τον κίνδυνο. Με έκανε να νιώθω ήρεμη, ότι μπορούσα να αναπνεύσω. Και όταν γύρισα πίσω στο σπίτι μου είπα στον εαυτό μου «πρέπει να πάω πάλι εκεί».

Το «Ταξίδι για τη Ζωή» των ζαπατίστας ήταν ο συνδετικός κρίκος με άλλους αγώνες. Πώς επηρεάστηκες από το άνοιγμά τους στον κόσμο;

Το ταξίδι τους ήταν για μένα το νήμα που έφερνε σε επαφή πολλούς άλλους αγώνες και αυτό ήθελαν να κάνουν. Να δημιουργήσουν δεσμούς μεταξύ κινημάτων που πριν δεν γνωρίζονταν ή δεν είχαν σχέσεις. Αυτό βέβαια οι ζαπατίστας το κάνουν ήδη από την εξέγερση του 1994, καλούν τους ανθρώπους να συνδεθούν, να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Αυτός ήταν και ο ρόλος τους στην ταινία, η σύνδεση αγώνων που, παρά τις διαφορές τους, έχουν πολλά κοινά. Η οπτική μου πάνω σε αυτή τη σύνδεσή προήλθε στα γυρίσματα όχι μόνο από τους ζαπατίστας αλλά τελικά και από τις κοινότητες που συνάντησα.

Ποια κοινά εντόπισες στους αγώνες που δίνονται στο Μεξικό και αυτούς στην Ευρώπη;

Όλες αυτές οι κοινότητες προσπαθούν να προστατεύσουν το έδαφος, τη ζωή, το νερό, τα ποτάμια, τα δέντρα, το δάσος. Ο εχθρός που προκαλεί την καταστροφή τους είναι ο ίδιος. Είναι το οικονομικό σύστημα που καταστρέφει τις κοινότητες τους, τη φύση, τη ζωή με κάθε έννοια. Πίσω από το μεταλλείο εξόρυξης λιγνίτη στη Γερμανία βρίσκονται τα ίδια οικονομικά συμφέροντα -και η ίδια ιδεολογία- με την εκμετάλλευση του νερού στην Πουέμπλα. Είναι οι πολυεθνικές που στόχο έχουν το κέρδος και δεν νοιάζονται για την καταστροφή της ζωής, θέλουν να την υφαρπάξουν. Στη Γαλικία ήταν η μονοκαλλιέργεια ευκαλύπτου για τα κέρδη της πολτοβιομηχανίας που προέρχεται από την εποχή του δικτάτορα Φράνκο. Στη Γερμανία, επίσης, όλη η εξορυκτική βιομηχανία δημιουργήθηκε με τον Χίτλερ. Όλα αυτά που βρίσκονται από πίσω, ο εχθρός, συνδέονται αλλά και αυτοί που αντιστέκονται προσπαθούν να κάνουν μια αλλαγή, να υπερασπιστούν το έδαφός τους οργανώνοντας τον εαυτό τους σε κοινότητες γιατί ξέρουν ότι δε μπορεί ο καθένας μόνος του. Ακόμη και στη Γαλικία, που ξεκίνησαν τον αγώνα μερικές οικογένειες, στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια κοινότητα, ένα δίκτυο. Ακόμη και αν δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, οι μπριγάδες έχουν εξαπλωθεί σε όλη τη Γαλικία.

Στην ταινία καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει μια οργανική σύνδεση της κάμερας με τις κοινότητες των κινημάτων. Με ποιον τρόπο απέκτησες την εμπιστοσύνη τους;

Η εμπιστοσύνη έρχεται σιγά σιγά.  Ο τρόπος που έγινε η προσέγγιση και η μεταξύ μας ενέργεια οδήγησε σε αυτήν. Ας πω ένα παράδειγμα. Δεν ήξερα προσωπικά τους ανθρώπους στη Γερμανία και τη Γαλικία αλλά τους έγραψα ένα γράμμα λέγοντάς τους ποια είμαι και θέλω να κάνω το ντοκιμαντέρ και να γνωρίσω τον αγώνα τους. Το αίτημά μου μεταφέρθηκε στη συνέλευση και το δέχτηκε. Η πρώτη στιγμή μαζί τους, που φαίνεται και στην ταινία, ήταν μια μικρή πρωινή συνέλευση στο δάσος που έλεγαν τα ονόματά τους, πώς θέλουν να αποκαλούνται, πως νιώθουν, πώς ήταν το προηγούμενο βράδυ τους. Πολύ καθημερινά πράγματα. Αντίστοιχα κατασκηνώνοντας εκεί συστηθήκαμε και είπαμε και εμείς τα συναισθήματά μας. Αυτή ήταν η αρχή. Τελικά μείναμε για μέρες, επιστρέφαμε ξανά και ξανά μπαίνοντας πιο βαθιά στη ζωή τους στο δάσος με αποτέλεσμα οι σχέσεις μας να γίνουν πιο δυνατές. Στη Πουέμπλα έγιναν κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Είχαμε αρχικά πάει για γυρίσματα σχετικά με την επέτειο του αγώνα του δολοφονημένου ιθαγενή Σαμίρ Φλόρες εναντίον του υδροηλεκτρικού έργου (Integral Morelos) που θα επηρέαζε τρεις διαφορετικές περιοχές. Εκεί μας βρήκαν οι άνθρωποι από το κίνημα υπεράσπισης του νερού στη Τσοτσούλα και μας κάλεσαν στο κατειλημμένο εργοστάσιο της Bonafont. Σκέφτηκα ότι πρέπει να ακολουθήσουμε αυτόν τον αγώνα, επισκεπτόμασταν συνεχώς τη Πουέμπλα και κάποια στιγμή γίναμε κομμάτι του κινήματος, κάτι που το αναγνώρισαν και οι ίδιοι. «Είστε σύντροφοί μας» μάς έλεγαν και για μένα αυτό ήταν το πιο όμορφο. Αυτή η ταινία είναι μια συνεισφορά στον δικό τους αγώνα αλλά και ένα τρόπος να είμαι μέρος του.

Γίνεται ορατό ότι η κλιματική κρίση μάς βάζει να αναλογιστούμε το μέλλον. Παρά τις διαφορές των αγώνων κοινό στοιχείο είναι ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτούς ενδεχομένως δε θα δουν τα όποια θετικά αποτελέσματά του κόπου τους. Τι πιστεύεις ότι τους κινητοποιεί;

Το λένε συχνά οι ζαπατίστας αυτό αλλά και οι άνθρωποι στη Γαλικία. Όταν μιλούν για το 2050 και την ουτοπία ξεκινούν να σκέφτονται σήμερα το πώς θέλουν ο κόσμος να είναι στο μέλλον αλλά και τι πρέπει να γίνει για να φτάσουν εκεί. Σκέφτεσαι την ουτοπία σημαίνει ακολουθείς συγκεκριμένα βήματα που σε οδηγούν σε αυτήν. Πρέπει να φανταστούμε την εικόνα αυτού του μέλλοντος. Αν δεν πιστέψουμε ότι είναι εφικτή, δεν θα βρούμε το κουράγιο να αγωνιστούμε γι’ αυτήν. Ωστόσο, πρέπει να ξέρουμε ότι η διαδικασία αυτή παίρνει χρόνο.

Συχνά, δε μπορούμε να δούμε ότι μπορεί να υπάρχει ένα καλύτερο μέλλον. Πολλοί άνθρωποι παλεύουν για την καθημερινή επιβίωση, τη δικιά τους και των οικογενειών τους και αυτός είναι ο στόχος του καθημερινού αγώνα τους. Υπάρχει δυσκολία να σκεφτεί κανείς τις επόμενες γενιές.  Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει και η οπτική των ηλικιωμένων ανθρώπων στη Πουέμπλα που ήξεραν τη γη που ζούσαν πριν από την υφαρπαγή της από την εταιρεία. Έτρωγαν από τη γη φρούτα, καλαμπόκι, μπορούσαν να ζουν χωρίς πολλά χρήματα, είχαν τη δυνατότητα να έχουν τροφή. Αλλά η εταιρεία αποστράγγιξε τη γη, τα δένδρα πέθαιναν, και έπρεπε να βρουν λεφτά για να τραφούν. Ένα από τα πράγματα που κάνει ο νεοφιλελευθερισμός είναι να καταστρέφει τη βιωσιμότητα ενός τόπου. Σπάει τον κύκλο της ζωής που γνώριζαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους. Είναι μια επικίνδυνη εξέλιξη γιατί δεν συνιστά μόνο ένα περιβαλλοντικό πρόβλημα. Επειδή οι άνθρωποι έχαναν την πρόσβαση στην τροφή έπρεπε να δουλέψουν γι’ αυτήν και επειδή δεν έβρισκαν δουλειά μετανάστευσαν στην Αμερική. Αυτή η διαδικασία χώρισε πολλές οικογένειες. Βλέπουμε τεράστια κοινωνικά προβλήματα να δημιουργούνται, δεν είναι μόνο το νερό που θέλει να εμφιαλώσει η εταιρεία, είναι όλα τα άλλα που έρχονται μετά από αυτό και σε κάνουν όλο και πιο εξαρτημένο από το σύστημα.

Πιστεύεις ότι η κλιματική κρίση μάς βάζει να σκεφτούμε διαφορετικά τη σχέση μας με τη γη;

Από την αρχή της ιστορίας μας είμαστε μέρος της γης, είμαστε συνδεδεμένοι με τη φύση. Ζώντας σε πόλεις εδώ και δεκαετίες ξεχνάμε αυτή τη σύνδεση. Οι κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο αδιαφορούν για αυτό το πρόβλημα: ότι οι άνθρωποι που καλλιεργούν τη γη δε μπορούν πλέον ούτε να πουλήσουν αυτά που παράγουν γιατί υπάρχει η βιομηχανική γεωργία που προκαλεί περιβαλλοντική καταστροφή. Δεν νοιάζονται γιατί η οπτική τους είναι μόνο κερδοσκοπική.

Τα  ιθαγενικά κινήματα για δεκαετίες αντιστέκονται σε αυτό που τα κράτη ονομάζουν ανάπτυξη. Στην ταινία αυτή η οπτική φαίνεται ότι έχει επηρεάσει και τα κινήματα της Ευρώπης.

Οι ιθαγενείς ξέρουν ότι η αντίσταση αυτή είναι ο μόνος τρόπος που μπορούν να επιβιώσουν ως άνθρωποι, ως πολιτισμοί. Ακόμη όμως και στη Γερμανία βλέπουμε μια γυναίκα που μας λέει ότι «η φύση βρίσκει πάντα έναν τρόπο να γεννηθεί ξανά». Για εμάς πλέον τίθεται ζήτημα επιβίωσης λόγω των προβλημάτων που έχει προκαλέσει η κλιματική κρίση. Ο μόνος τρόπος να αντιδράσουμε είναι να ξανασκεφτούμε ζητήματα, όπως το πώς παράγεται η ενέργεια κ.ά. Πρέπει να ξανασκεφτούμε «που πάμε» και ποιους αφορά η ανάπτυξη. Οι ιθαγενείς λένε ότι «δεν μπορούμε να τρώμε χρήματα, αν δεν έχουμε νερό ή αν τα χωράφια πεθαίνουν». Όλοι έχουμε ανάγκες που δεν μπορούμε να τις υπερβούμε. Πρέπει να σκεφτούμε τη καθημερινή μας ζωή σε σύνδεση με τους διπλανούς μας, να δούμε τη ζωή μας ως κοινότητες και να προετοιμαστούμε, όπως λένε και οι ζαπατίστας, για την καταιγίδα, η οποία έχει ήδη έρθει. Το ζήτημα είναι πώς οργανωνόμαστε ατομικά και συλλογικά απέναντι σε αυτήν.

«Τα όνειρα που μοιραζόμαστε» εμπεριέχουν και μια διαλεκτική της νίκης και της ήττας. Πολλές φορές βλέπουμε νίκες μόνο όταν μπορούμε να μετρήσουμε απτά αποτελέσματα. Εσύ θέτεις μέσα από τους αγώνες που παρατηρείς μια διαφορετική οπτική του τι είναι νίκη και τι είναι ήττα. Στην Πουέμπλα έχασαν την κατάληψη του εργοστασίου αλλά πρόλαβαν να σώσουν το νερό από τα πηγάδια τους. Στη Γερμανία έχασαν τα δενδρόσπιτα που είχαν φτιάξει στο δάσος αλλά έγιναν περισσότεροι-ες, στη Γαλικία το ίδιο. Έχει κάποιο νόημα να συνεχίσουμε να βλέπουμε τη νίκη και την ήττα με ένα δυαδικό τρόπο;

Αυτός ήταν ο στόχος της ταινίας, να δημιουργήσει τέτοιες συζητήσεις. Οι ζαπατίστας εδώ και πάνω από 30 χρόνια φτιάχνουν την αυτονομία τους. Προχωρούν το κίνημά τους βλέποντας τα λάθη τους από τα οποία διδάσκονται. Μέσα από το θέατρο στις «Συναντήσεις» λένε δημόσια ότι «κάναμε αυτά τα λάθη». Είμαι ευγνώμων που είδα αυτή τη διαδικασία γιατί είναι δύσκολο να δεις τα λάθη σου και να αλλάξεις. Αυτή η αναζήτηση γίνεται μέσω της αυτοκριτικής που μας καλούν και εμείς να κάνουμε. Η συζήτηση για τη νίκη και την ήττα σίγουρα δεν είναι δυαδικό σύστημα. Συνδέεται με τον χρόνο. Όπως λένε οι ζαπατίστας, αγωνιζόμαστε για εκείνο το κορίτσι που θα γεννηθεί σε 120 χρόνια να ζήσει σε έναν διαφορετικό κόσμο και να είναι ελεύθερο. Αν βλέπουμε μόνο προσωρινά αποτελέσματα και ότι οι αγώνες απέναντι στις εταιρείες δεν είναι εύκολοι, θα νιώσουμε απογοητευμένοι και δε θα μπορούμε να ξαναπαλέψουμε. Το καταλαβαίνω αυτό το συναίσθημα και ούτε έχω απάντηση. Αλλά ίσως πρέπει να δούμε τους αγώνες ως μια διαδικασία αργή και μεγάλη που θα έχει μπρος και πίσω. Και ίσως και η ίδια η συμμετοχή σε αυτούς αλλάζει όχι μόνο τον κόσμο αλλά και εμάς. Και πρέπει να ξεκινήσουμε και από μας γιατί είναι εύκολο να λες τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι, να μένεις δηλαδή στα λόγια και να μην προχωράς στην πράξη.

Ο εξεγερμένος υποδιοικητής Μοϊσές, μιλώντας για τον τρόπο που αναπτύσσουν τους αγώνες τους οι ζαπατίστας και με μια αυτοκριτική διάθεση, λέει στην ταινία ότι «και εμείς δεν πρέπει να παράγουμε πόνο». Τι εννοεί;

Νομίζω το λέει για όλες τις εκφάνσεις της πρόκλησης πόνου. Όχι μόνο να παλεύουμε τους πόνους που μας προκαλούν οι άλλοι αλλά και να μη δημιουργούμε πόνους στους άλλους, στο περιβάλλον στα ζώα, τον πόλεμο φυσικά.

Είναι ένα από τα πράγματα που μπορούμε να εξασκηθούμε. Να ακούμε περισσότερο γιατί έχουμε χάσει τη δυνατότητα να ακούμε την άλλη άποψη και συχνά θέλουμε να επιβάλλουμε την δική μας. Οι ζαπατίστας μας καλούν να ακούσουμε ανθρώπους που γεννήθηκαν σε άλλο πλαίσιο, με διαφορετικές παραδόσεις, θρησκεία και προβλήματα. Όταν ήρθαν οι ζαπατίστας στην Ευρώπη, μια γυναίκα ρώτησε έναν από την αποστολή με ποιον τρόπο παίρνουν αποφάσεις. Και αυτός είπε «έχω μια ιδέα, έχει μια άλλη συντρόφισσα μια ιδέα και διαλέγουμε την καλύτερη. Δεν θλίβομαι αν δεν επιλεγεί η δικιά μου». Μεγαλώσαμε σε ένα σύστημα με πολύ ανταγωνισμό. Θέλουμε να είμαστε οι καλύτεροι-ες, δεν μοιραζόμαστε τις ιδέες μας για να μην μας τις κλέψει κάποιος άλλος και μπορείς να το δεις παντού αυτό. Πρέπει να το αλλάξουμε αυτό. Πρέπει, όπως κάνουν και οι ζαπατίστας, να δούμε τις πυραμίδες και να ψάξουμε πιο οριζόντιες οργανώσεις που δεν θα προκαλούν και δεν θα μεταφέρουν την καταπίεση στον διπλανό μας.

Νιώθεις ότι η ταινία επιτέλεσε τους αρχικούς σκοπούς σου;

Ήθελα με αυτήν την ταινία να προκαλέσω τέτοιες συζητήσεις σαν αυτήν. Να ξανασκεφτούμε πράγματα που λένε οι κοινότητες αγώνα, να αντισταθούμε στο αφήγημα ότι «There is no alternative». Πιστεύω ότι αυτό το αφήγημα προκαλεί πολύ πόνο, κάνει τους νέους ανθρώπους απομονωμένους και θλιμμένους εξαιτίας της αίσθησης ότι δεν υπάρχει μέλλον. Το βλέπεις πλέον και σε αυτά που γράφονται στα social media. Ως κινηματογραφίστρια νιώθω την ευθύνη να μιλήσω για αυτό. Δεν μιλάω για έναν «θετικό τρόπο σκέψης» αλλά ειλικρινά πιστεύω οτι ακόμη και στην χειρότερη συνθήκη υπάρχει η  δυνατότητα να αλλάξουμε αυτό που ζούμε. Φανερό παράδειγμα είναι η αντίσταση στην Παλαιστίνη. Αν οι άνθρωποι εκεί μπορούν να αντιστέκονται είναι επειδή έχουν αυτόν τον τρόπο σκέψης και διατηρούν την αλληλεγγύη. Βλέπεις μέσα στον πόλεμο ανθρώπους να συνεχίζουν να φτιάχνουν μουσική, να προσπαθούν να κάνουν τα παιδιά τους να γελάσουν, να κάνουν τη ζωή να «ξανανθίσει», η ζωή πάντα θα προσπαθεί να νικήσει. Λένε, αυτή είναι η γη μας και θα την προστατέψουμε. Αν αυτό συμβαίνει εκεί, τότε ως κινηματογραφιστές-στριες δεν μπορούμε να λέμε ότι δεν υπάρχει πιθανότητα τα πράγματα να αλλάξουν. Έτσι, νιώθω την ευθύνη να μιλήσω για τις αντιστάσεις και τους αγώνες που προσπαθούν να αλλάξουν αυτό που ζούμε και για τους οποίους τα κυρίαρχα ΜΜΕ σιωπούν. Αυτό πιστεύω ότι είναι η ευθύνη μου.

Το άρθρο Αγώνες για την υπεράσπιση της γης φτιάχνουν όνειρα που μοιραζόμαστε-Συνέντευξη με τη Μεξικανή σκηνοθέτρια Valentina Leduc Navarro εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Συνέντευξη της Άννας Μαρίας Γάτου, ηθοποιού και ιδρυτικού μέλους της Bloom Theatre στη Λουκία Αργυριάδου. 

Αρχικά θα θέλαμε να μας πείτε τι σας προκάλεσε περισσότερο στο κείμενο του «The Effect» της Lucy Prebble που θέλατε να φέρετε στη σκηνή;

Τα τελευταία χρόνια μπαίνουμε στη διαδικασία να αναζητήσουμε κείμενα που -ενώ παίζονται πολύ στην ευρωπαϊκή σκηνή- δεν έχουν ανέβει ξανά ή έχουν ανέβει ελάχιστα στην Ελλάδα και που μας αφορούν προσωπικά. Η Μαρίνα Κωνσταντινίδου, σκηνογράφος και ιδρυτικό μέλος της ομάδας ανακάλυψε το κείμενο και ξεκινήσαμε να το φανταζόμαστε μαζί με τον Ανδρέα Παράσχο, σκηνοθέτη της ομάδας. Μας άρεσε πολύ η ιδέα ενός ψηφιακού περιβάλλοντος στο οποίο έρχονται σε σύγκρουση δύο διαφορετικοί κόσμοι, ενώ οι θεατές μπαίνουν σε θέση παρατηρητή του πειράματος. Το κείμενο αγγίζει έννοιες όπως η ψυχική υγεία, ο έρωτας, η ιατρική ηθική και αυτήν της «πραγματικότητας», που απασχολούν τον καθένα από μας με πολύ διαφορετικό τρόπο.

H Lucy Prebble γράφει συχνά για χαρακτήρες που περνάνε μία προσωπική κατάρρευση, φαίνεται να την γοητεύει σαν διαδικασία. Είχε πει παλαιότερα ότι «υπάρχει κάτι καθαρτικό στο να έχει κάποιος πραγματικά μια κατάρρευση… …γιατί μετά από αυτήν δεν είσαι ο ίδιος πια… Νομίζω ότι υπάρχει κάτι σε αυτό που με ελκύει: η πιθανότητα να συμβεί (στον καθένα)…» Εμένα νομίζω ότι αυτό με κέρδισε περισσότερο στο κείμενο, η διαδικασία της εσωτερικής μετακίνησης απέναντι σε πράγματα που δε μπορούμε να ελέγξουμε και η αναζήτηση μιας νέας θέσης απέναντι στον εαυτό μας.

Το «The Effect» εντάσσεται σε μια τάση σύγχρονων έργων που εξερευνούν τα όρια ανάμεσα στην επιστήμη και την ηθική. Τι πιστεύετε ότι προσφέρει αυτό το είδος θεάτρου στο κοινό σήμερα;

Προσφέρει χώρο για προβληματισμό, ανοιχτό διάλογο και συζήτηση γύρω από θέματα που συναντάμε καθημερινά. Η ρύθμιση του πως αισθανόμαστε από χημικές ουσίες. Η σύγχρονη τάση για υπερσυνταγογράφηση στην ψυχιατρική. Η θέση του «ειδικού». Η ανάγκη να φαινόμαστε πάντα χαρούμενοι. Και φυσικά το στίγμα γύρω από την ψυχική υγεία με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία.

Τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση με την ψυχική υγεία έχει έρθει στο προσκήνιο, ωστόσο η έλλειψη επαρκούς νομοθετικού πλαισίου εγείρει πολλά ζητήματα δεοντολογίας γύρω από από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Η πληροφορία είναι πλέον διάχυτη και είναι πολύ εύκολο να υπάρχουν παρερμηνείες γύρω από αυτά τα θέματα, όταν δεν υπάρχει το απαραίτητο υπόβαθρο. Είναι πολύ γόνιμο όταν ανοίγει ο διάλογος, ειδικά με αφορμή μία παράσταση που μπορεί να ενεργοποιήσει την σκέψη σε άλλες ταχύτητες.

Οι χαρακτήρες των ψυχιάτρων αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Με ποιον τρόπο αναδείξατε αυτή τη σύγκρουση στη σκηνή;

Η Λόρνα και ο Τόμπι είναι δύο ψυχίατροι με πολύ διαφορετική προσέγγιση στο κομμάτι της φαρμακευτικής αγωγής για τα ζητήματα ψυχικής υγείας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η θέση της Λόρνα σε αυτό το κομμάτι συνδέεται αρκετά με την θέση της συγγραφέα που συνδέει άμεσα την ψυχοπαθολογία με τις δυσλειτουργίες της κοινωνίας. Για την Λόρνα η κατάθλιψη «δεν εμφανίζεται έτσι από το πουθενά, είναι θέμα αλληλεπίδρασης με τον έξω κόσμο», ενώ για τον Τόμπι «αγάπη είναι η φαρμακευτική αγωγή», και η κατάθλιψη είναι απλώς μία αρρώστια που καλούμαστε να «ρυθμίσουμε». Οι δύο ψυχίατροι συγκρούονται τόσο επιστημονικά, όσο και σε προσωπικό επίπεδο, όσο προχωράει η ιστορία. Η σύγκρουση όμως δεν παύει να είναι μια σύνδεσή, μία σχέση. Είναι δύο άνθρωποι που συναντιούνται με έναν δικό τους τρόπο, διαφορετικό.

Προσπαθήσαμε να αναδείξουμε αυτή τη σύγκρουση έτσι ώστε να μην προδίδεται από την αρχή η φύση της, αλλά να αποκαλύπτονται σιγά σιγά στοιχεία της ιστορίας, μέχρι να φτάσουμε στη τελική ανατροπή.

Η αβεβαιότητα ανάμεσα στο «αληθινό» και το «χημικά προκληθέν» συναίσθημα είναι κεντρική στο έργο και συνδέεται άμεσα με σύγχρονες προκλήσεις στον τομέα της ψυχικής υγείας. Παράλληλα λειτουργεί και ως μεταφορά για το ερώτημα αν ο έρωτας είναι βιοχημική αντίδραση ή κάτι βαθύτερο. Πώς προσεγγίσατε αυτή τη διπλή ανάγνωση;

Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα το πώς θα αποδοθεί σκηνικά. Πράγματι, το κείμενο κινείται ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Την επιστημονική/ερευνητική και την προσωπική/βιωματική. Για την Κόνι έχει μεγάλη σημασία να ξέρει τις επιδράσεις του φαρμάκου που λαμβάνει στον οργανισμό της για να δει αν ο έρωτας της είναι μία «παρενέργεια», ενώ για τον Τρίσταν «Δεν υπάρχει χάπι, τσιγάρο, πρέζα στον κόσμο που θα σε κάνει να κοιτάξεις κάποιον και να τον βρεις ελκυστικό… Ή να τον ακούσεις και να τον βρεις «ανθρωπολογικά» ενδιαφέρον ή να τον μυρίσεις και… να ξέρεις.»

Και οι τέσσερις χαρακτήρες κινούνται μέσα σε ένα ερευνητικό πλαίσιο, βιώνοντας όλες τις ανησυχίες που αυτό επιφέρει. Πολύ συχνά χρησιμοποιούν πράγματα που δεν λειτουργούν στο πείραμα για να μιλήσουν για το προσωπικό χάος που βιώνει ο καθένας τους κι αυτό είχε πολύ ενδιαφέρον για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίσαμε υποκριτικά το κείμενο.

Αν ένα συναίσθημα προκαλείται χημικά, είναι λιγότερο «αληθινό»;

Καλώς ή κακώς τα συναισθήματα μας δεν είναι μόνο «χημεία». Η εμπειρία, οι αναμνήσεις, οι σχέσεις, το σώμα και οι σκέψεις μας αλληλεπιδρούν με αυτές τις χημικές διεργασίες. Δηλαδή η χημεία του εγκεφάλου επηρεάζει τα συναισθήματα, αλλά και τα συναισθήματα αλλάζουν τη χημεία του εγκεφάλου, πρόκειται για μία κυκλική διαδικασία.

Δεν ξέρω αν μια συναισθηματική αντίδραση που προκαλείται χημικά είναι λιγότερο «αληθινή», σίγουρα όμως είναι δεν έχει την καθαρότητα ενός συναισθήματος που γεννιέται από μέσα μας.

Η προηγούμενη σας δουλειά με τους Μεθυσμένους του Ivan Vyrypaev και το The Effect φαίνεται να συναντιούνται σε αυτή την κοινή υπαρξιακή αγωνία γύρω από τη φύση της ανθρώπινης εμπειρίας και του συναισθήματος — έστω μέσα από διαφορετικές «καταστάσεις» (μέθη vs φαρμακευτική επίδραση). Είναι μία θεματική που συνειδητά επιλέξατε να διαπραγματευτείτε;

Φανταστική συνειδητοποίηση! Δε το είχα σκεφτεί ποτέ με αυτά τα λόγια. Η αλήθεια είναι ότι μας απασχολούν πολύ τα κείμενα με υπαρξιακό στοχασμό. Νιώθω ότι ο ηθοποιός μπαίνει σε μία διαδικασία ενδοσκόπησης πολύ διαφορετική και όσο προχωράει η διαδικασία των προβών ανοίγονται συνεχώς περισσότερα πεδία ανάγνωσης. Στους «Μεθυσμένους» βλέπαμε ανθρώπους σε κρίσιμες στιγμές της ζωής τους να λύνονται μέσα από το αλκοόλ αναζητώντας την δική τους αλήθεια. Στο «The Effect» έχουμε τέσσερις χαρακτήρες που αναζητούν την έννοια της πραγματικότητας σε αυτά που βιώνουν οι ίδιοι και οι γύρω τους. Πιστεύω ότι δεν επιλέξαμε συνειδητά ένα κείμενο που συνδέονται τόσο οι νοηματικοί άξονες με το προηγούμενο, ωστόσο σίγουρα αυτή η επιλογή δείχνει κάτι για τα θέματα που μας εμπνέουν τα τελευταία χρόνια. Τι θα ακολουθήσει άραγε;

Η Bloom Theatre Group τα τελευταία χρόνια έχει κάνει τα τελευταία χρόνια ένα δυναμικό ξεκίνημα στο ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης; Ποια είναι τα επόμενα βήματα;

Είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτή τη σύμπραξη και για τον τρόπο που ο κόσμος έχει αγκαλιάσει τις δουλειές μας, τόσο στη Θεσσαλονίκη, όσο και σε άλλες πόλεις που ταξιδέψαμε μέσα στο 2025. Ήταν μια πολύ γεμάτη χρονιά καλλιτεχνικά, τόσο για την ομάδα, όσο και για τον καθένα από τους τρεις μας. Συνεργαστήκαμε με νέους πολύτιμους συντελεστές, όπως η Δήμητρα Αλουτζανίδου που έχει αναλάβει τον σχεδιασμό φωτισμών στις φετινές παραστάσεις μας και με υπέροχους ηθοποιούς όπως ο Ιωάννης Καμπούρης, η Δήμητρα Κούρτη, ο Μίλτος Τσιάντος και ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Η τελευταία δουλειά της ομάδας «Επτά ημέρες από τη ζωή του Σιμόν Λαμπρός» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Παράσχου και Μαρίνας Κωνσταντινίδου θα παρουσιαστεί από το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη και έχουμε μία ακόμη παράσταση στα σκαριά που δεν έχουμε ανακοινώσει ακόμα, λίγη υπομονή!

Το άρθρο Πότε είναι αληθινό ένα συναίσθημα; Ένα θεατρικό πείραμα για ερωτευμένους και θλιμμένους εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Σε καμία από τις πολλές επιθέσεις που έχουν δεχθεί τα Προσφυγικά από το 1945 έως σήμερα το υπουργείο Πολιτισμού δεν στάθηκε αντάξιο του ρόλου του. Από τη χούντα που ήθελε να τα κατεδαφίσει έως την απαράδεκτη μελέτη “ανάπλασης” που πραγματοποιήθηκε το 2019 και αντιβαίνει όλους τους νόμους που αφορούν την επέμβαση στα ιστορικά νεότερα μνημεία, δεν αποτελεί έκπληξη ότι σήμερα το υπουργείο είναι ένα από τα τρία συμβαλλόμενα μέρη (τα άλλα δύο είναι η Περιφέρεια Αττικής και η Δ.ΥΠ.Α.) που πρωτοστατούν στην εκδίωξη των 400 και πλέον ανθρώπων για να ανοίξει ο δρόμος της «ανάπλασης» και ουσιαστικά της λεηλασίας αυτής της ιστορικής γειτονιάς των αντιστάσεων και της αλληλεγγύης.

Στη γειτονιά των Προσφυγικών εδώ και 16 χρόνια έχει δημιουργηθεί η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών που είναι μία από τις μεγαλύτερες αυτοοργανωμένες και απελευθερωμένες γειτονιές στην Ευρώπη» σημειώνουν μεταξύ άλλων.

Ολόκληρο το κείμενο:

Ο πολιτισμός σε μια κοινωνία είναι ο τρόπος που η ίδια η κοινωνία οργανώνεται, που συγκροτεί τις σχέσεις και τους δεσμούς μεταξύ των μελών της, που επιλύει τα ζητήματα τα οποία προκύπτουν και μπορεί να υπερβεί τον χώρο και τον χρόνο μέσω της παρακαταθήκης που αφήνει στις επόμενες γενιές όχι ως κάτι αφηρημένο, αλλά ως τη βιωμένη εμπειρία που είναι δυνατή να αξιώνει και να εξελίσσει την ανθρώπινη ύπαρξη.

Αν «η τέχνη είναι ο πιο σύντομος δρόμος από άνθρωπο σε άνθρωπο», τότε η δύναμη της είναι καταλυτική μέσα στο κοινωνικό πεδίο και μπορεί να ενισχύσει ή να αποδυναμώσει τον κώδικα των αξιών του, καθώς επίσης μπορεί να αποτελέσει κι ένα εργαλείο διερεύνησης ενός φαντασιακού μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση, τη βία, τον πόνο και την αδικία. Κι «όταν συμβαίνει η τέχνη να είναι απολιτική, απλά σημαίνει ότι έχει συμμαχήσει με την άρχουσα τάξη» και αυτό δεν μπορεί να είναι παρά μια καθολική ήττα για την ίδια την κοινωνία.

Στις σύγχρονες κοινωνίες είναι ξεκάθαρο ότι η ζυγαριά γέρνει προς την αποπολιτικοποίηση της τέχνης, η οποία λειτουργεί προς όφελος της κυρίαρχης κουλτούρας. Ο ρόλος της έχει εργαλειοποιηθεί από το σύστημα κι όταν ακόμη υπάρχει ριζοσπαστικοποίηση εντός της, η αφομοίωση της από το ίδιο το σύστημα είναι ο μεγαλύτερος και πιο υπαρκτός κίνδυνος.

Στην Ελλάδα του σήμερα, βιώνουμε την ολοκληρωτική επίθεση στην κοινωνία από το κράτος και το κεφάλαιο σε όλους τους τομείς συμπεριλαμβανομένης και της τέχνης. Το υπουργείο Πολιτισμού μόνο για τον ίδιο τον πολιτισμό δεν ενδιαφέρεται. Αντίθετα, έχουμε πλήρη καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων, απουσία χρηματοδότησης, απαξίωση του καλλιτεχνικού κόσμου, πελατειακές σχέσεις, εμπορευματοποίηση κάθε καλλιτεχνικού έργου, υποβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και υποτίμηση προς πάσα κατεύθυνση.

Στην περίπτωση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας τα οποία έχουν ανακηρυχτεί ύστερα από μεγάλο αγώνα των ίδιων των κατοίκων, της Αρχιτεκτονικής σχολής του ΕΜΠ και φορέων της περιοχής διατηρητέα και ιστορικά νεότερα μνημεία αποτυπώνεται με τον πιο γλαφυρό τρόπο ότι το υπουργείο Πολιτισμού είναι μόνο κατ’ όνομα τέτοιο και καμία σχέση δεν έχει με τον ίδιο τον πολιτισμό σύμφωνα και με όσα περιγράφηκαν πιο πάνω. Πρόκειται για μια συστηματική και διαχρονική επίθεση από το κράτος να ρίξει στη λήθη της ιστορίας τα Προσφυγικά και να τα διαγράψει από τη συλλογική μνήμη, καθώς η γειτονιά αποτελεί εμβληματικό σημείο λόγω των μαχών που δόθηκαν κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών. Σε καμία από τις πολλές επιθέσεις που έχουν δεχθεί τα Προσφυγικά από το 1945 έως σήμερα το υπουργείο Πολιτισμού δεν στάθηκε αντάξιο του ρόλου του. Από τη χούντα που ήθελε να τα κατεδαφίσει έως την απαράδεκτη μελέτη “ανάπλασης” που πραγματοποιήθηκε το 2019 και αντιβαίνει όλους τους νόμους που αφορούν την επέμβαση στα ιστορικά νεότερα μνημεία, δεν αποτελεί έκπληξη ότι σήμερα το υπουργείο είναι ένα από τα τρία συμβαλλόμενα μέρη (τα άλλα δύο είναι η Περιφέρεια Αττικής και η Δ.ΥΠ.Α.) που πρωτοστατούν στην εκδίωξη των 400 και πλέον ανθρώπων για να ανοίξει ο δρόμος της «ανάπλασης» και ουσιαστικά της λεηλασίας αυτής της ιστορικής γειτονιάς των αντιστάσεων και της αλληλεγγύης.

Στη γειτονιά των Προσφυγικών εδώ και 16 χρόνια έχει δημιουργηθεί η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών που είναι μία από τις μεγαλύτερες αυτοοργανωμένες και απελευθερωμένες γειτονιές στην Ευρώπη.

Σε 8 μπλοκ πολυκατοικιών στην καρδιά της Αθήνας, ανάμεσα στο Εφετείο και τη ΓΑΔΑ, 400 κάτοικοι από 27 διαφορετικές χώρες με 20 διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές θρησκείες, ιδεολογίες, ηλικίες, ζουν, αγωνίζονται και οργανώνονται μαζί.

Βασισμένη στην κοινοκτημοσύνη, την αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια και την οριζοντιότητα, η Κοινότητα έχει φιλοξενήσει, στεγάσει, θρέψει και υποστηρίξει χιλιάδες άτομα – με πάνω από 20 δομές, αποδεικνύει ότι η συλλογική αυτοοργάνωση και η κοινοτική ζωή είναι εφικτές!

Από τις 5/2 ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών προχώρησε σε ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ μέχρι τη δικαίωση ή μέχρι τον θάνατο, για την υπεράσπιση της ζωής και της κοινωνικής πρότασης που χτίζεται αυτά τα 16 χρόνια στα Προσφυγικά. Για να μην βρεθούν και πεθάνουν στον δρόμο οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες μετά το σχέδιο εκκένωσης και καταστολής που έχει προαναγγελθεί. Από τις 1/5 προχώρησε σε απεργία πείνας και η Suzon Doppange, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών.

Στηρίζουμε τα δίκαια αιτήματα του απεργού πείνας και της Κοινότητας:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Υπογραφές έως τώρα:

1) Hide Lia μουσικός – συνθέτρια

2) Labed Ariane Ηθοποιός και Σκηνοθέτις

3) Αβραάμ Στεφανία Κουκλοπαίκτρια

4) Αγγελίτσα Ελευθερία Ηθοποιός

5) Αλεξίου Χάρις Ερμηνεύτρια, τραγοουδοποιός

6) Αλεξίου Θάνος ηθοποιός

7) Αλισάνογλου Γιώργος ποιητής – εκδότης

8) Αμπατζής Βαγγέλης ηθοποιός

9) Αναμιάδου Μίνα Χορεύτρια/χορογράφος

10) Αντωνοπούλου Μαριάννα Μουσικός

11) Αντωνοπούλου Ρίτα Ερμηνεύτρια

12) Αρβανίτη Μάχη Σκηνογράφος

13) Αργυρόπουλος Παναγιώτης Μουσικός

14) Βαλάσης Ηλίας ηθοποιός

15) Βακάλη Μαρία Τραγουδίστρια

16) Βαλσαμάκη Χρύσα Εικαστικός

17) Βλάχος Πάνος ηθοποιός -τραγουδοποιός

18) Βουρλάκου Ειρήνη Ηθοποιός

19) Gaitani Lena Musician

20) Γεβετζή Κατερίνα Χορεύτρια-Χορογράφος

21) Γεννατά Ηλέκτρα Ηθοποιός

22) Γεράκη Μαρία Εκπαιδευτικός

23) ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ

24) Γεωργοσοπούλου Ναταλία ηθοποιός

25) Γιαννίση Φοίβη ποιήτρια, αρχιτέκτων

26) Γιασεμίδου Κωνσταντίνα Θεατροπαιδαγωγός, Σκηνοθέτρια

27) Γκιβαλου Αναστασια Σκηνοθέτις

28) Γκίστο Μπρικένα ποιήτρια – σκηνοθέτρια

29) Γύρα Αντιγόνη χορογράφος

30) Γώγος Θάνος εκδότης – ποιητής

31) Γώγου Βασιλική αρχιτέκτονας, φωτίστρια

32) Δαλαμάγκας Κωνσταντίνος ηθοποιός

33) Δανέζη Μαρίνα σκηνοθέτρια

34) Δεληβοριάς Φοίβος τραγουδοποιός

35) Δημητριάδου Βαλέρια Ηθοποιός – σκηνοθέτρια

36) Δημόπουλος Στέλιος ηθοποιός

37) Διαλυνά Βασιλική ηθοποιός

38) Δουτσίου Σίσσυ ηθοποιός, ποιήτρια

39) Δρογώσης Στάθης μουσικός – συνθέτης

40) ΕΛΙΟΓΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΡΙΚΗΣ/ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ

41) Ελληνικό κέντρο κουκλοθέατρου Unima Hellas Ελληνικό κέντρο κουκλοθέατρου

42) Ζαφείρη Ελένη ηθοποιός

43) ΖΑΧΟΥ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΑ

44) Ζερβός Αντώνης Ηχολήπτης (Τεχνικός Κιν/φου-Τηλ/σης)

45) Ζησάκη Κατερίνα ποιήτρια

46) Ζιρώ Άλκηστις ηθοποιός

47) Ζούδιαρης Νίκος Τραγουδοποιός

48) Ζουρνής Νίκος Τραγουδοποιός

49) Ηλιού Νίκος Ζωγράφος

50) Θεοδωρίδου Δανάη σκηνοθέτρια και ερευνήτρια σύγχρονων παραστατικών τεχνών

51) ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ

52) Θεριανού Ευαγγελία Αρχιτέκτονας-Σκηνογράφος

53) Ιωαννίδη Φλώρα μουσικός

54) ΚΑΛΑΙΤΖΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΔΙΩΤΗΣ

55) Καλαϊτζίδης Χάρης συγγραφέας

56) Καλογεράκης Παντελής ηθοποιός

57) Καλογεράκης Μιχάλης Τραγουδοποιός, ερμηνευτής

58) Καλογερόπουλος Ηρακλής Μουσικός

59) Καλοφωλιάς Αλέξης μουσικός-μεταφραστής

60) Κάλφα Ζωή Curator

61) Καραγιάννη Σοφία σκηνοθέτιδα

62) Καραγιώργου Ιωάννα Σκηνογράφος

63) Καραζήσης Ακύλλας Ηθοποιός

64) Καραμαγγιώλης Μενέλαος κινηματογραφιστής

65) Καραμουρατίδης Θέμης Συνθέτης

66) ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ

67) Καρανάτση Ευαγγελία μουσικός/δημιουργός

68) Καρατζόγλου Βίκυ τραγουδίστρια

69) Καρπαθάκης Γιώργος μουσικός

70) Κάσση Σοφία Φοιτήτρια

71) Καστανάρας Γιάννης μεταφραστής

72) Καστανιάς Δημήτρης ηθοποιός

73) Κατσαρού Βίκυ ποιήτρια

74) Καυκαλά Ελεάνα ηθοποιός

75) Κοκκότης Βασίλειος Συγγραφέας

76) Κορασίδη Ειρήνη Χορεύτρια

77) Κόρμπα Φιλίτσα Ηθοποιός, συγγραφέας

78) Κότσαλη Χαρά Χορεύτρια-Χορογράφος

79) Κουκαλάνι Βασίλης ηθοποιός

80) Κουράκης Νίκος Εικαστικός

81) Κουσκουβελακου Σταυριάνα Κουκλοπαίκτρια

82) Κουτσιανικούλης Αποστόλης Visual artist

83) Κυριακού Ειρήνη Ηθοποιός

84) Κωνσταντοπούλου Ελευθερία Ηθοποιός-Δραματουργός

85) Λαζάρου Φώτης ηθοποιός

86) Λαϊνά Δήμητρα εικαστικός/ερευνήτρια

87) Λαμπρίδη Φωτεινή, στιχουργός – δημοσιογράφος

88) Λαμπροπούλου Εύη συγγραφέας

89) Λάνθιμος Γιώργος Σκηνοθέτης

90) Λάσκαρη Χριστίνα Special education

91) Λιανάκη Δάφνη ηθοποιός

92) Λογοθέτης Αλέξανδρος ηθοποιός

93) Λουβαρης Φίλιππος Ηθοποιός

94) ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

95) Λούκα Μαρία Ντοκιμαντερίστρια – σεναριογράφος

96) Λουπάκη Ευγενία Ποιήτρια, δημοσιογράφος

97) Λυκούργιώτης Σωτήρης ποιητής- συγγραφέας

98) Μαγγανα Στελλα Ηθοποιος – Κουκλοπαίχτρια

99) Μαζωμένος Βασίλης Σκηνοθέτης

100) Μάλαμας Σωκράτης Τραγουδοποιός

101) Μάλαμας Πέτρος Τραγουδοποιός

102) Μαμιός Δημήτρης ηθοποιός

103) Μανιώτη Έλλη Κουκλοπαίκτρια

104) Μανωλάκου Ελένη ηθοποιός

105) Μαριάννου Χριστίνα ηθοποιός

106) Μαριδάκη Χρηστίνα Καλλιτεχνική ερευνήτρια

107) Μαυροματάκης Μανώλης ηθοποιός

108) Μεταξά Θεανώ ηθοποιός

109) Μηνάς Θανάσης Ραδιοφωνικός παραγωγός-δημοσιογράφος

110) Μητρίτσα Ευτυχία Τραγουδοποιός, ερμηνεύτρια

111) Μητσοτάκης Δημήτρης μουσικός

112) ΜΙΤΣΙΑΛΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ Εμψυχώτρια/εκπαιδεύτρια ομάδων, πολιτική επιστήμων

113) Μίαρης (Electric Litany) Αλέξανδρος μουσικός – συνθέτης

114) Μιλιά Πέννυ θεατρική συγγραφέας

115) Μονάκη Ρόζυ ηθοποιός

116) Μπακιρτζής Αργύρης Τραγουδοποιός, ερμηνευτής

117) Μπακλαβάς Στέλιος Εικαστικός Φωτογράφος

118) Μπαμπασάκης Γιώργος-Ίκαρος συγγραφέας – μεταφραστής

119) Μπισμπίκης Βασίλης ηθοποιός-σκηνοθέτης

120) Μποέμη Νάγια Σύμβουλος Εκπαίδευσης Θεατρικής Αγωγής

121) Μποζαντζόγλου Μαριάννα ηθοποιός

122) Μποτονάκη Αντωνία-Τόνια ποιήτρια

123) Μπουρδακη Μαρια Αρχιτεκτονας

124) Μποφίλιου Νατάσα Ερμηνεύτρια

125) Μώραλη Σοφία Ηθοποιός

126) Ntova Sonia Χορεύτρια

127) Νταλιάνη Κατερίνα ηθοποιός

128) Ντούλλου Στέλλα Χορεύτρια

129) Οικονομίδης Γιάννης Σκηνοθέτης

130) Ορφανός Μαρίνος ηθοποιός

131) Παλαμάρης Αντώνιος Μουσικός

132) Παλούμπης Γιώργος σκηνοθέτης

133) Παπαγεωργίου Αλέξανδρος κριτικός κινηματογράφου/μεταφραστής

134) Παπαδάκη Νάνα σκηνοθέτρια – ηθοποιός

135) Παπαδάτος Γιώργος Εικαστικός

136) Παπαδημητράτος Μάκης σκηνοθέτης, ηθοποιός

137) Παπαδημητρίου Παναγιώτα ηθοποιός

138) Papadimitriou Froso artist

139) Παπαδημητρίου Χίλντα συγγραφέας – μεταφράστρια

140) Παπαδομιχελάκης Νικόλας ηθοποιός

141) Παπαδόπουλος Γιάννης Κριτικός κινηματογράφου

142) Παπαδοπούλου Μαρία Χορεύτρια, Εκπαιδευτικός

143) Παπαδόπουλος Μπάμπης Μουσικός, συνθέτης

144) Παπαϊωάννου Τάσης Αρχιτέκτων-Εικαστικός, Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ

145) Παπαντωνίου Κατερίνα συγγραφέας

146) Παππά Ιωάννα ηθοποιός

147) Παπαρούνης Μιχάλης εκδότης

148) Πασχαλίδης Μίλτος τραγουδοποιός

149) Penteridou Sofia Musician

150) Περλέγκας Γιάννος ηθοποιός – σκηνοθέτης

151) Πινέλλη Παρασκευή Εκπαιδευτικός

152) Πίττα Τατιάνα Άννα Ηθοποιός

153) Προδρόμου Βασίλης Μουσικός

154) Ρακάς Σαμσών ποιητής

155) Ραουζαιος Γιάννης κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας

156) Ρασιδάκη Μαριλένα θεατροπαιδαγωγός

157) Ρέλλας Αντώνης σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής

158) Ρεμπελου Φαίη Συγγραφέας

159) Ριζόπουλος Κωνσταντίνος Μουσικός

160) Ρηγοπούλου Πέπη Πανεπιστημιακός

161) Απόστολος Τραγουδοποιός

162) Ρουσιάκη Κατερίνα ηθοποιός

163) Σαγρή Γεωργία εικαστικός

164) Σαγρής Τάσος σκηνοθέτης, ποιητής

165) Σαμπανίκου Χριστίνα Ηθοποιός

166) Σιδέρη Νάνσυ ηθοποιός

167) Σιώτας Φώτης Μουσικός, Ερμηνευτής

168) Σουλτάτου Πέλλα συγγραφέας

169) ΣΟΦΟΛΟΓΗ ΦΑΝΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ

170) Σπυροπούλου Κατερίνα Χορεύτρια

171) Σταθάκη Ακτίνα δημιουργική παραγωγός

172) Σταματάκη Ραφαέλα Ποιήτρια

173) Σταμουλακάτος Στάθης ηθοποιός

174) Στάνκογλου Γιάννης ηθοποιός-σκηνοθέτης

175) Stella Spyridoula Photographer

176) Στεφανή Εύα Κινηματογραφίστρια

177) ΣΤΙΜΠΕΛΣΚΙ ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΣ

178) Στρούμπος Σάββας σκηνοθέτης

179) Ταμπακάκης Μιχαήλ ηθοποιός

180) Ταρούση Δήμητρα ηθοποιός

181) Τελειώνη Ελευθερία Φιλόλογος

182) Τζιρτζιλάκη Ευγενία σκηνοθέτρια- συγγραφέας

183) Τζοβάνι Αλέξανδρος Τραγουδιστής / τραγουδοποιός

184) Τζουραμανης Γιώργος Εργαζομενος

185) Τζωρτζάκης Χάρης ηθοποιός

186) Τίγκα Κατερίνα Θεατρολόγος/ κουκλοπαίκτρια

187) Τόμπρου Αγγελική ηθοποιός

188) Τρανός Τριαντάφυλλος Εικαστικός-ΕΔΙΠ-ΑΠΘ

189) Τριανταφυλλίδης Κώστας μουσικός-τραγουδιστής

190) Τριανταφύλλου Κωστής εικαστικός- ποιητής

191) Τρίγγου Έλλη ηθοποιός

192) Τσαλαπάτης Θωμάς ποιητής

193) Τσαλπαρά Χαρούλα μουσικός

194) Τσίζεκ Μάνος ηθοποιός

195) Τσιμπιδη Αναστασία Οινολογος

196) Τσιοτσιόπουλος Αντώνης ηθοποιός

197) Τσιμιτάκης Ματθαίος δημοσιογράφος

198) Τσιμπουρλάς-Κρητικίδης Στέφανος ποιητής, ηθοποιός

199) Τσίζεκ Μάνος, Ηθοποιός

200) Τσιριγώτη Βάλια συγγραφέας

201) Φαραζής Γιώργος animator

202) Φασούλη Νεφέλη τραγουδίστρια

203) Φλώτσιος Στέφανος μουσικός

204) Φριντζήλα Μάρθα ηθοποιός-τραγουδίστρια-σκηνοθέτις

205) Χαλκιάς Θανάσης Ηθοποιός

206) Χασάνι Αλεξάνδρα ηθοποιός

207) Χατζηχρήστου Άννα Ηθοποιός

208) Χατζόπουλος Νίκος ηθοποιός, σκηνοθέτης

209) Χριστοδουλάτος Γιάννης ηχολήπτης

210) Χριστοπουλου Ειρήνη Γραφίστρια

211) Χριστόπουλος Κώστας Ζωγράφος – Αναπλ. Καθηγητής ΑΣΚΤ

212) Χρονοπούλου Μαρίνα μουσικός

213) Χρυσικού Δώρα Ηθοποιός

214) Hognon Anastasia Ηθοποιός

215) Βελεσιώτου Φωτεινή Εκπαιδευτικός-ερμηνεύτρια

Το άρθρο 214 άνθρωποι του Πολιτισμού στέλνουν μήνυμα υπεράσπισης της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το έργο, με το κείμενο, τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες να λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, πραγματεύεται, με τρόπο οιονεί ντοκιμαντερίστικο αλλά απόλυτα εναρμονισμένο στις σκηνικές, εκφραστικές, κινησιολογικές κ.λπ. ιδιομορφίες της θεατρικής τέχνης, την αρχή και το τέλος μιας ομάδας. Αντικείμενο δράσης του γκρουπ (καταστατικός σκοπός του σωματείου, όπως θα επέτασσε το ψυχρά υπολογιστικό discourse της νομικής γλώσσας) είναι η καθημερινή, νυχθημερόν ενασχόληση και οι ευφάνταστες, ομόφωνα συμφωνημένες προσπάθειες επίλυσης (άμβλυνσης, για να μην έχουμε ανεδαφικές αυταπάτες σε συνθήκες χρηματιστικοποιημένου, νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού) ενός από τα πιο καίρια κοινωνικά προβλήματα στην εποχή των πολλαπλών κρίσεων: την έλλειψη αξιοπρεπούς και προσιτής στέγης προς ενοικίαση από την κοινωνική πλειοψηφία, ιδίως τις νέες και τους νέους.

Πάνω στη σκηνή συντονίζονται (συχνά-πυκνά συγκρουόμενες μεταξύ τους) η ρομαντική μαγεία των ιδεών και η «σκληρά» υλική πραγματικότητα. Τον καιρό του μέλιτος, η ομάδα καταφέρνει με άοκνο μεράκι και αξιοθαύμαστη συστηματικότητα να συνδυάσει αρμονικά την πολιτική χροιά των δημόσιων χειρονομιών-παρεμβάσεων, την -ορθολογική και συναισθηματική, εφικτή και οραματική- αποτελεσματική υπέρβαση των εμποδίων-τειχών της δυσμενούς συγκυρίας και την ειλικρινή διαπροσωπική επικοινωνία (μέσα από διά ζώσης επαφές και τηλεφωνικές συνομιλίες με ιδιοκτήτες/τριες και ενοικιαστές/τριες). Τα παιδιά της διπλανής πόρτας-πρωταγωνιστές της ιστορίας λειτουργούν έμπρακτα ως διαμεσολαβητές εύρεσης προσιτής στέγης και εξοικειώνονται χειρωνακτικά με τις ιδιότητες του μπετό, τη συναρμολόγηση πλακακιών, την εκτέλεση μερεμετιών, ρίχνονται με τα μούτρα στη βιοπάλη της ανακαίνισης εγκαταλελειμμένων σπιτιών, προκειμένου αυτά στη συνέχεια να διατεθούν σε νορμάλ επίπεδα για μακροχρόνια μίσθωση.

Στα πάνω και στα κάτω της, η ομάδα που γεννιέται, αναπτύσσεται, φθείρεται και διαλύεται μέσα σε 80 λεπτά μπροστά στα βουρκωμένα μάτια μας, έχει ως αδιαπραγμάτευτο όρο και συγκολλητική ουσία αυτή την παθιασμένη αφοσίωση στο μαζί, τον παλλόμενο διάλογο, τη συνύπαρξη και συμπόρευση μέσα από τις υπαρκτές πλην τίμιες διαφορές μας, τον κοινό, χωρίς φανφάρες, στόχο της εδώ και τώρα διεκδίκησης μιας χαραμάδας αέρα, μιας ρωγμής δυνατοτήτων μες στο ασφυκτικό, τριπλοκλειδωμένο με κλειδαριές ασφαλείες, κλουβί του There Is No Alternative.

Το από εκεί και πέρα, το ως εδώ και μη παρέκει, το παραπονιάρικο γιατί διαλύθηκε αυτή η ομάδα, οι διαρκείς πειραματισμοί απαντήσεων και η απουσία μιας μονοδιάστατης εξήγησης, είναι που κάνουν την εν λόγω παράσταση τόσο ξεχωριστή. Χωρίς υποψία διδακτισμού, δίχως το παραμικρό κούνημα του δαχτύλου, μας προβληματίζει βαθιά για τα ατελώς εφαρμόσιμα, εν μέρει πραγματοποιημένα what ifs στη μακρά και υπό συνεχή διεκδίκηση, στην τόσο γοητευτική και στενάχωρη περιπέτεια της ανθρώπινης χειραφέτησης. Μάλιστα, πετυχαίνει κάτι μεγαλύτερο από τον προβληματισμό και τον αναστοχασμό επί του πρακτέου, θέτει εν αμφιβόλω τις (προ)κατασκευασμένες βεβαιότητές μας, τις τσιμεντωμένες πεποιθήσεις μας περί των συνεργατικών εγχειρημάτων, είτε πρόκειται για υπεραισιόδοξες υποσχέσεις μιας παραδείσιας αταξικής κοινωνίας είτε για -βουτηγμένες στη ματαιότητα- αντιλήψεις ότι «αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει Κεμάλ». Ακόμα περισσότερο, επιθυμεί και καταφέρνει να μετατοπίσει το πεδίο στο οποίο κυλάει η ζωή μας, από το «πάλι καλά να λες που…» στο «έχουμε ο ένας τον άλλο και όλα τα μπορούμε».

Η διάλυση μιας ομάδας, ασφαλώς, έχει εξωτερικές και εσωτερικές αιτίες. Κάθε συλλογικότητα, η οποία διαμορφώνεται «από τα κάτω» και αφιερώνει κάθε ικμάδα δύναμης σε μια μικρή, αλλά διόλου αμελητέα βελτίωση της θέσης των πολλών έρχεται αναπόδραστα αντιμέτωπη με το παγόβουνο «it’s capitalism, stupid». Εν προκειμένω, ο καπιταλισμός δεν εκλαμβάνεται ως ένα απλοϊκό, κακοχωνεμένα μαρξιστικό δίπολο «κεφαλαιοκράτες-προλετάριοι», ή σε λαϊκιστικά συμφραζόμενα, «ελίτ-λαός», αλλά ως μια πιο σύνθετη, άρα και πιο ύπουλη αντίθεση, από τη μια των ολιγαρχών και (μικρο)μεσαίων χρηματικά επωφελούμενων από την εκμετάλλευση του real estate και, από την άλλη όσων ελπίζουμε σε μια πιο αλληλέγγυα θεώρηση της κοινής μας ζωής στη γειτονιά, τη σχολή, την εργασία, τη χώρα, τον πλανήτη.

Όσο ισχυρές, όμως, κι αν είναι οι «από τα πάνω» δυνάμεις της κυρίαρχης «κανονικότητας», το σαράκι της φθοράς και η ληξιαρχική πράξη θανάτου ενδημεί στο εσωτερικό της ομάδας, και δεν υπάρχει τίποτε το προδοτικό, το συνωμοσιολογικό, το δαιμονικό σε αυτή τη συνθήκη του τέλους. Η απειρία και οι αυταπάτες των καλών προθέσεων, μια τρίχα που ‘γινε τριχιά, ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, η καθημερινή τριβή, η κούραση, η κλεψύδρα του χρόνου που αδειάζει, η ανάγκη να βγει ο μήνας, and that’s enough.

Μια βασική διαιρετική τομή στη μακρά ιστορία των αυτοοργανωμένων κοινωνικοπολιτικών κινημάτων είναι η πρόταξη του ριζοσπαστικού ή του ρεφορμιστικού χαρακτήρα, χονδρικά αν επιθυμούν να ανατρέψουν ή να «εξανθρωπίσουν» τον καπιταλισμό, του οποίου -κατά την περίφημη φράση του Fredric Jameson που μας έφτασε διαμεσολαβημένη από τον Slavoj Zizek, δεν μπορούμε να φανταστούμε το τέλος, τη στιγμή που φανταζόμαστε το τέλος του κόσμου.

Πάντως, η ζωηρή έκφραση μιας διαφωνίας, των διακριτών αποχρώσεων στη δικαιολόγηση ενός «ναι» ή ενός «όχι» (εν προκειμένω, αν θα παραμείνουμε αυτοοργανωμένη κολεκτίβα με τις δικές μας, πενιχρές δυνάμεις ή αν θα γίνουμε freelancers-υπάλληλοι μιας ΜΚΟ με ευρύτερο target group) είναι, ταυτόχρονα, διαλυτική και λυτρωτική. Η εν λόγω ομάδα μπορεί να έκλεισε τον κύκλο της, αλλά τουλάχιστον καθ’ όλη τη διάρκεια της υπερήφανης διαδρομής της ποτέ δεν έκρυψε τα προβλήματα κάτω από το χαλί, δεν διασπάστηκε από τις προσωπικές ατζέντες, δεν αυτολογοκρίθηκε ούτε βουβάθηκε από την echo chamber των παράλληλων μονολόγων που πανδημεί στην ψηφιακή δημόσια σφαίρα.

Εν κατακλείδι, η υπέροχη αυτή παράσταση μας παρακινεί να διατηρήσουμε άσβεστη (με τα καλά και τα κακά, τα εύκολα και τα δύσκολα) τη μνήμη όσων μοιραστήκαμε με άγνωστους που έγιναν οι άνθρωποί μας και φλογερή την πίστη στη συλλογική διεκδίκηση. Στην προκειμένη περίπτωση, το «μαζί» έκανε αξιοβίωτη τη ζωή κάποιων ευάλωτων όντων, οι οποίοι ήταν αόρατοι από τους θεσμούς της πολιτείας και την ελεύθερη αγορά, παντελώς ανήμποροι να βρουν σπίτι σε μη εξωφρενική τιμή (για να μιλήσουμε και τη γλώσσα του self-help, να «τικάρουν» ένα από τα ελάχιστα προαπαιτούμενα του ανθρώπινου κεφαλαίου). Στο τέλος της ημέρας, προχώρησε, μετακίνησε, ωρίμασε τους/τις (συμ)πρωταγωνιστές/τριες-συμμετέχοντες/ουσες, καθώς έφτιαξαν με τα χέρια, το μυαλό και τις καρδιές τους το δικό τους κοινό «σπίτι»-καταφύγιο, έστω κι αν το σκυρόδεμά του δεν άντεξε παραπάνω από όσο μια αστρική βροχή μες στην πιο σκοτεινή νύχτα.

*Ο Θωμάς Ψήμμας είναι Διδάκτορας Φιλοσοφίας του Δικαίου Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Το άρθρο Αστρική βροχή μες στη σκοτεινή νύχτα. Του Θωμά Ψήμμα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Και η μουσική; Έχει χώρο μέσα σε όλα αυτά; Το σίγουρο είναι πως η πόλη δεν σταμάτησε να παίζει μουσική, ούτε τα άτομα της να φτιάχνουν μπάντες. Όπου και όπως μπορούν. Μία από αυτές τις μπάντες είναι και οι Zanitsa, τέσσερα άτομα που έχουν περάσει από διάφορους χώρους και δρώμενα της Θεσσαλονίκης και αποφάσισαν να συμπορευτούν με αυτό το νέο σχήμα.

Το Σάββατο 9 ΜαΪου θα μπορέσουμε να τους δούμε ζωντανά στη σκηνή του Eightball Club Upstairs, με special guests μια άλλη φιλική και αγαπημένη μπάντα, τους Whoroscope.

Μαζί μας από τους Zanitsa για να απαντήσουν στις Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις μου είναι ο Κώστας Ιωσηφίδης και ο Κωστής Ευαγγελίδης. (το υπόλοιπο συγκρότημα συμπληρώνουν ο Γιάννης Δημητρούδης και o Tonino)

Αγαπημένη πλατεία της Θεσσαλονίκης και τι μουσική θα διάλεγες να παίζει εκεί;

Κωστής: Υπάρχουν διάφορες πολύ ωραίες, είτε λόγω τοποθεσίας είτε λόγω βλάστησης, αλλά εγώ βρίσκω πολύ ωραία αυτά τα κενάκια που δημιουργούνται μεταξύ κτιρίων, όπως στο Μακεδονικόν, που είναι κάτι σαν αλάνα. Μου αρέσει γιατί ο κόσμος πηγαίνει εκεί και χωρίς να είναι πλατεία, είναι σαν μικρά αστικά καταφύγια. Από μουσική θα έβαζα να παίζει Καραΐνδρου, που έγραψε μουσική μεταξύ άλλων για ταινίες του Αγγελόπουλου.

Κώστας: Εγώ θα επέλεγα την Τερψιθέας που έτσι μου βγάζει και έναν κοινωνικό χαρακτήρα. Μουσική φυσικά θα επέλεγα ένα ακουστικό τζαμάρισμα που ίσως να κατέληγε σε Balkan. 

Οι πρόβες των Zanitsa είναι κυρίως δομημένα κομμάτια ή αυτοσχεδιασμός; Ποιο μέλος είναι το πιο πιθανό να μην θέλει να τελειώσει η πρόβα;

Κώστας: Και τα δύο θα έλεγα, τα περισσότερα κομμάτια μας προέρχονται από αυτοσχεδιασμούς. Ανάλογα και τη φάση που είμαστε, αν δουλεύουμε για κάποια συναυλία ή για νέο υλικό ηχογράφησης. Η απάντηση για το ποιος δεν θέλει να τελειώσει η πρόβα είναι εύκολη, ο ντράμερ μας ο Tonino. Είναι ασταμάτητος.

Για το ζήτημα του περιορισμού των μουσικών χώρων και studio, τι μπορούν να κάνουν ρεαλιστικά τα νέα συγκροτήματα;

Κώστας: Να οργανωθούν, η συλλογικοποίηση βοηθάει. Οι ομάδες είναι που μπορούν να προστατεύουν καλύτερα το δικαίωμα στη στέγη και στους ελεύθερους χώρους. Να ανοίγουμε τα στούντιο μας, να γνωρίζει ο κόσμος την ιστορία και τη σημασία τους για την πόλη και όσο πιο πολύ μπορούμε να παίζουμε μουσική και να τα κρατάμε ζωντανά.

Μπορεί να έχει πολιτική χροιά μια μουσική σαν τη δική σας, μιας και δεν υπάρχει στίχος;

Κωστής: Ναι, βέβαια μπορεί. Ο ήχος από μόνος του είναι κάτι το οποίο στα αυτιά των ανθρώπων είναι είτε σύνηθες είτε ασυνήθιστο. Οι ίδιες οι διαδικασίες που τηρούμε σαν μπάντα για το πως θα συνδυάσουμε τους ήχους μας τείνουν να είναι συλλογικές και ασυνήθιστες με την πιο συστημική έννοια που θα ακολουθούσε μία pop/rock μπάντα. Για παράδειγμα, δεν μου αρέσουν οι μουσικές που σε παροτρύνουν να αγοράσεις πράγματα, έχουν μία καταναλωτική τάση.

Κώστας: Και εγώ το ίδιο πιστεύω, η μουσική χωρίς στίχους μπορεί να έχει πολιτικό επίπεδο τόσο με τον τρόπο που φτιάχνεται, αλλά και με το σε ποια μέρη παίζεται, αν στηρίζει δράσεις και σκοπούς ενάντια στο άδικο, αυτό την κάνει πολιτική πράξη.

Λένε πως η Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο χωριό. Σε ποια κεντρικά σημεία της πόλης είναι σχεδόν βέβαιο πως θα συναντήσεις γνωστούς; Είναι φορές που σε κουράζει αυτό;

Κώστας: Εντάξει όλο το κέντρο το νιώθεις σαν χωριό, αλλά ειδικά το βράδυ το νιώθω πιο έντονα. Βγαίνουν μόνο αυτοί που θέλουν να διασκεδάσουν, να πάνε σε μαγαζιά και συναυλίες. Αν συχνάζεις στα ίδια μέρη σίγουρα βλέπεις τα ίδια άτομα, αυτό από τη μια είναι ωραίο και σου προκαλεί μία ζεστασιά, αλλά σίγουρα υπάρχουν φορές που σκέφτεσαι πως θέλεις κάτι διαφορετικό, ίσως να πας ένα ταξίδι. Συνολικά, είναι από τα στοιχεία που μου αρέσουν πολύ στη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήθελα κάτι διαφορετικό και πιο χαώδες που κανένας δεν ξέρει κανέναν.

Κωστής: Ναι, άλλωστε αυτό το μεγάλο χωριό βοηθάει πολύ και στην δημιουργία κοινοτήτων, το να μην ξέρεις κανέναν και τίποτα καμιά φορά είναι συναρπαστικό στην αρχή αλλά μετά… Η έννοια της γειτονιάς είναι πολύ σημαντική.

Αν οι Zanitsa ήταν φαγητό, τι υλικά θα είχε και πώς θα το σερβίρατε;

Κώστας: Η αλήθεια είναι πως επειδή νιώθουμε πως είμαστε ένα κράμα πολλών μουσικών, υπάρχουν στοιχεία παραδοσιακά, τζαζ, progressive, ηλεκτρονικά, ροκ. Άρα θα ήταν κάποιο φαγητό που να είχε ίσως παράταιρα μεταξύ τους υλικά.

Κωστής: Μπορείς να γίνεις σουρεάλ νομίζω. Μπορείς να βάλεις μελιτζάνα με τσιχλόφουσκα. Όχι γεύση, αληθινη τσιχλόφουσκα μέσα.

Κώστας: Και εγώ μελιτζάνα σκεφτόμουν! Ιμάμ Μπαϊλντί με παγωτό τσιχλόφουσκα δίπλα.

Κωστής: Ναι, το μπάσο σου είναι πολύ μελιτζάνα είναι η αλήθεια.

Κώστας: Σχετικά με το σερβίρισμα, σίγουρα δεν θα επέλεγα κάτι σαν αυτά που κάνουν στα χίπστερ και στα γκουρμέ εστιατόρια, πάνω σε ένα τηγάνι ή κεραμίδι. Ίσως θα διάλεγα ένα πιάτο από αυτά που έχεις από τη γιαγιά σου και από δίπλα ένα πιο μικρό πιάτο από ένα άλλο σερβίτσιο. Έτσι λίγο σπιτικό και χωριάτικό στυλ.

 Οι φωτογραφίες των Zanitsa τραβήχτηκαν το καλοκαίρι του 2025 στο Θέατρο Κήπου, στα πλαίσια του φεστιβάλ ‘Αναιρέσεις’.

Το άρθρο Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις για τους Zanitsa εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δείτε το κάλεσμα:

Η περιοχή των Άνω–Κάτω Λαδάδικων και του Βαρδάρη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ιστορικούς πυρήνες της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας στη Θεσσαλονίκη.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, παλιά βιοτεχνικά κτίρια μετατράπηκαν σε αυτοσχέδια, αυτοδιαχειριζόμενα μουσικά και καλλιτεχνικά στούντιο, δημιουργώντας ένα μοναδικό οικοσύστημα παραγωγής που λειτουργεί αδιάλειπτα εδώ και 45 χρόνια.

Σήμερα, η περιοχή βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι.

Η άναρχη εξάπλωση της βραχυχρόνιας μίσθωσης έχει ήδη εκτοπίσει δεκάδες στούντιο και καλλιτεχνικές ομάδες, απειλώντας μια πολιτιστική ταυτότητα που χτίστηκε επί τέσσερις δεκαετίες.

Απέναντι στην άκρατη τουριστικοποίηση και τον εξευγενισμό, συσπειρωνόμαστε.

Υπερασπιζόμαστε τον τόπο μας από μια μονοκαλλιέργεια που οδηγεί σε πολιτιστική ερημοποίηση.

Διεκδικούμε την παρουσία μας

– μέσα από την κοινοποίηση των καλλιτεχνικών εγχειρημάτων της περιοχής

-την προστασία της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς της

-τον σαφή περιορισμό των καταλυμάτων βραχυχρόνιας μίσθωσης

-τον επίσημο χαρακτηρισμό της περιοχής ως πολιτιστικής ζώνης

Οι ανεξάρτητοι καλλιτεχνικοί χώροι του Δυτικού Κέντρου ενισχύουν τη σύνδεση με το μητροπολιτικό κέντρο που πάντα αντηχούσε τον καλλιτεχνικό παλμό της πόλης.

Προσφέρουν ελεύθερο χώρο και χρόνο για να γεννηθούν έργα, συνεργασίες και εγχειρήματα που μας αγγίζουν, μας εκφράζουν και μας ενώνουν.

Διεκδικούμε το δικαίωμα να συνεχίσουμε να υπάρχουμε εδώ.

Και αυτό θα το κάνουμε μέσα από

-ανοιχτές καλλιτεχνικές δράσεις

-δράσεις κοινοποίησης και ευαισθητοποίησης (ομιλίες, δημόσιες συζητήσεις, αστικούς περιπάτους)

-συνεργασίες με άλλες ομάδες

Έτσι προχωράμε στην οργάνωση του

**Open Studios Festival – SKG | Art in the Neighborhood. Sound in the Commons** (22-24/5) καλώντας καλλιτέχνες, στούντιο και δημιουργικές ομάδες να συμμετάσχουν σε αυτή την αυτο-οργανωμένη δράση που ανοίγει τους καλλιτεχνικούς χώρους του Δυτικού Κέντρου στο κοινό και υπερασπίζεται αυτή την πολιτιστική γειτονιά.

**Ποιοι μπορούν να συμμετέχουν:**

**Καλλιτεχνικά στούντιο / χώροι δημιουργίας**

Αν έχετε μουσικό, χορευτικό, θεατρικό ή άλλο καλλιτεχνικό στούντιο στο Δυτικό Κέντρο, μπορείτε να ανοίξετε τον χώρο σας και να φιλοξενήσετε projects.

**Μουσικά σχήματα & καλλιτεχνικές ομάδες**

Μπάντες, χορευτικές ομάδες, θεατρικές ομάδες και άλλα δημιουργικά σύνολα μπορούν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε έναν από τους συμμετέχοντες χώρους — ή στον δικό τους.

**Δημιουργοί που θέλουν και να ανοίξουν τον χώρο τους και να παρουσιάσουν τα έργα τους αλλού**

Αν θέλετε να διαθέσετε τον χώρο σας και*να παρουσιάσετε τη δουλειά σας σε άλλο στούντιο της περιοχής, μπορείτε επίσης να συμμετέχετε.

# **Για να δηλώσετε συμμετοχή στο φεστιβάλ, συμπληρώστε τη φόρμα που θα βρείτε στα σχόλια μέχρι 30/4!!

Για επιπλέον πληροφορίες:

**gentrificationskg@gmail.com**

Η πόλη μας, η τέχνη μας, οι ζωές μας!

Το άρθρο Φεστιβάλ διεκδίκησης της καλλιτεχνικής παρουσίας ενάντια στην τουριστικοποίηση και τον εξευγενισμό εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.