«Αν έβλεπε κανείς τις σημερινές ειδήσεις που αφορούν το καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών, θα διάβαζε πάνω-κάτω τα εξής νέα:

“Μετανάστες προκάλεσαν φθορές στη δομή που τους φιλοξενεί”, “Επίθεση δέχτηκαν οι αστυνομικές δυνάμεις”, “Προχώρησαν σε συλλήψεις για την βίαιη και επικίνδυνη συμπεριφορά τους” κι άλλα πολλά παρόμοια. Τι συμβαίνει όμως στο καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών και τι πραγματικά συνέβη στις 22 Αυγούστου;»

Το καμπ της Σιντικής, όπως υπενθυμίζει η ανακοίνωση, για πάνω από έναν χρόνο τώρα, έχει μετατραπεί σε «ειδική δομή» κράτησης. Εκεί είναι φυλακισμένοι χωρίς τη θέληση τους πάνω από 700 νέοι άντρες, ηλικίας 18 ως και 30 ετών κατά βάση Αιγύπτιοι και Μπαγκλαντεσιανοί. Το μόνο “έγκλημα” για το οποίο κατηγορούνται είναι η “παράνομη είσοδος” στη χώρα. Είναι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν αίτηση ασύλου στην Ελλάδα και παρ’ όλα αυτά κρατούνται στην ειδική αυτή δομή, χωρίς να έχουν τα βασικά και τα στοιχειώδη για να μπορούν να κάνουν σωστά ακόμη κι αυτό. Η Σιντική είναι χτισμένη σ’ ένα από τα πλέον απόμερα μέρη της επικράτειας, σ’ ένα σημείο περίκλειστο από βουνά, όπου, χειμώνα καλοκαίρι, οι θερμοκρασίες είναι δυσβάσταχτες. Το καμπ αποτελείται από κοντέινερ ως 24 τετραγωνικά μέτρα το καθένα όπου στοιβάζονται 18 άνθρωποι στο καθένα. Υπάρχουν τέσσερις (4) λειτουργικές τουαλέτες και μπάνια σε όλο το καμπ, στο οποίο οι άνθρωποι συναντούν πολύ συχνά φίδια, ποντίκια και διάφορα έντομα. Οι αρρώστιες, τα δαγκώματα από τρωκτικά και τα τσιμπήματα από έντομα, οι κοριοί και οι ψύλλοι κάνουν τη ζωή ανυπόφορη. Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, το καμπ διοικείται εξ’ ολοκλήρου από την ελληνική αστυνομία και φυλάσσεται μόνιμα, 24/7, από δυνάμεις των ΜΑΤ. Οι ξυλοδαρμοί, οι βασανισμοί και οι εξαφάνιση κρατουμένων για μέρες ολόκληρες, σ’ ένα δωμάτιο απομόνωσης και βασανιστηρίων, είναι η καθημερινότητα στο καμπ της Σιντικής. Το φαγητό είναι σε άθλια κατάσταση, αρκετές φορές με αλλοιώσεις κι επιπλέον δεν επαρκεί καν για τη σίτιση του πληθυσμού. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι στο έλεος της αστυνομίας, καθώς γιατρός υπάρχει ελάχιστες ώρες την εβδομάδα. Οι έγκλειστοι είναι σε τόσο μεγάλη απόγνωση που ακόμη και οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι συχνό, δυστυχώς, φαινόμενο.

Όμως, όπως τονίζει η συνέλευση, «παρά την απόγνωση και την καταστολή, οι μετανάστες της Σιντικής έχουν πολλά να μας διδάξουν. Διοργανώνουν, σχεδόν εβδομαδιαία, κινητοποιήσεις μέσα στο καμπ, διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις. Κινητοποιήσεις που πολύ συχνά πληρώνουν ακριβά με τους βασανιστές της ελληνικής αστυνομίας να μαντρώνουν στην απομόνωση για μέρες, κάποιους από αυτούς. Όμως δεν το βάζουν κάτω. Οι εξεγέρσεις αλλά και οι απόπειρες απόδρασης είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Οι άνθρωποι που ήρθαν εδώ για να βρουν μια καλύτερη ζωή, βρήκαν μόνο ένα καμπ αργής εξόντωσης. Και προσπαθούν να αποδράσουν, να διαμαρτυρηθούν, να εξεγερθούν και να αντισταθούν στην κατάφωρη αδικία. Είμαστε μαζί τους».

Η Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση επισημαίνει ότι σε όλη αυτή την προσπάθειά τους για στοιχειώδη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ολόκληρο στρατό από αστυνομία, δικαστές, εισαγγελείς, υπουργούς και βουλευτές, δημοσιογράους και φασίστες ενώ οι εξεγέρσεις τους  παρουσιάζονται ως κεραυνός εν αιθρία, χωρίς να λέγεται κουβέντα για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

«Πως αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται έρμαια της ρατσιστικής και εθνικιστικής, εσωτερικής και εξωτερικής, πολιτικής του ελληνικού κράτους. Πως το ελληνικό κράτος έχει στρατηγική συμμαχία με την αιγυπτιακή χούντα του Σίσι και γι’ αυτό απορρίπτει σωρηδόν τις αιτήσεις ασύλου με αυτήν την εθνικότητα. Πως το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά σε μια σειρά πολέμους, και μια γενοκτονία, αυτήν της Παλαιστίνης, που γεννούν εκατομμύρια μετανάστες. Πως το ελληνικό κράτος έχει πάρει απόφαση να δολοφονεί κατα εκατοντάδες στα χερσαία και στα θαλάσσια σύνορα και όποιους και όποιες καταφέρνουν να σωθούν να τους βασανίζει σε καμπ στην εγχώρια επικράτεια για χρόνια. Ή ακόμη χειρότερα να τους εξοντώνει, αργά και σταθερά, όπως συμβαίνει στο καμπ της Σιντικής.

Είναι η ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά, δημόσια, πολιτικά και θαρρετά για αυτά που συμβαίνουν στο κολαστήριο της Σιντικής.

Ένα στρατόπεδο που πρέπει να γκρεμιστεί και να ξεθεμελιωθεί. Μαζί να πάρει όλο τον συρφετό των πληρωμένων δολοφόνων, αυτουργών φυσικών ή ηθικών, το πολιτικό σύστημα και το κράτος του κεφαλαίου.

Το μέτρο της αξιοπρέπειας μιας κοινωνίας είναι πως μεταχειρίζεται αυτούς που βρίσκονται στο τελευταίο σκαλοπάτι της.

Κι αυτήν την αξιοπρέπεια, βρίσκοντας το κοινό έδαφος αγώνα ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, δεν πρέπει και δεν μπορούμε να την χάσουμε».

Το άρθρο Το κολαστήριο της Σιντικής, τα ψέματα της εξουσίας και το μέτρο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ο εθνικισμός – τουλάχιστον ο εθνικισμός «από κάτω» – είναι, συνεπώς, ιδεολογία και πρακτική περιορισμού της κοινωνικής αλληλεγγύης – εν προκειμένω περιορισμός σε «ημέτερους». Ο περιορισμός αυτός της αλληλεγγύης πραγματοποιείται με διαφορετικές πολιτικές από-νομιμοποίησης δικαιωμάτων και διαφορετικές πρακτικές στέρησης δυνατοτήτων, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα ακριβώς τον περιορισμό πρόσβασης στο πλούτο και τα κοινωνικά αγαθά των κοινωνιών, τα οποία, σύμφωνα με τις εθνικιστικές επιταγές, πρέπει να είναι διαθέσιμα μόνο (ή πρώτα) στους εκάστοτε «δικούς μας».

Ωστόσο, ο περιορισμός της κοινωνικής αλληλεγγύης στους «ημέτερους» δεν αποτελεί χαρακτηριστικό μόνο αυτών που δηλώνουν εθνικιστές. Άλλωστε για την επιβολή του περιορισμού της αλληλεγγύης δεν απαιτείται μόνο, και δεν επαρκεί μόνο μια ιδεολογική, φρονηματική δήλωση, αλλά χρειάζεται και η αντίστοιχη κοινωνική, πολιτική δύναμη. Συνεπώς, αυτοί που συμβάλλουν – ίσως όχι πάντοτε ρητά, αλλά εμπράκτως ή έμμεσα – σε έναν τέτοιο περιορισμό της αλληλεγγύης στην κοινωνία μας είναι, στην παρούσα ιστορική στιγμή, πολύ περισσότεροι, καθώς η λίστα περιλαμβάνει ex officio τη μεγάλη πλειονότητα των κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά (πιο) ισχυρών.

Ο εθνικισμός, από όποια πολιτική μπάντα και να διατυμπανίζεται, δεν πραγματώνεται (μόνο) από εκείνους που δεδηλωμένα αρνούνται την «πρόσβαση» στο έθνος, στην «ιθαγένεια», σε κάποιους που θεωρούν ότι δεν ανήκουν σ’ αυτό. Ούτε συνιστά πράξη αντίστασης η αμφισβήτηση των κριτηρίων που αυτός θέτει για το «ανήκειν στο έθνος» ούτε και η αντικατάσταση των κριτηρίων με πιο δημοκρατικά, φιλελεύθερα, αριστερά, ουμανιστικά, κλπ. Τέτοιες προτάσεις, στην καλύτερη περίπτωση, συμμετέχουν απλά σε ένα παιχνίδι στο γήπεδο του αντιπάλου και διαπραγματεύονται μόνο τα κριτήρια για τα φάουλ. Στη χειρότερη – αλλά συνήθη – περίπτωση, τέτοιου είδους προτάσεις συμβάλλουν στη συγκάλυψη τόσο του γηπέδου όσο και των ορών του παιχνιδιού, καθότι αποδέχονται άκριτα τα κίβδηλα κριτήρια του αντιπάλου τους.

Ο εθνικισμός δεν συνιστά άρνηση «ένταξης» σε ένα «σώμα»!

Οι δηλώσεις «αποκλειστικότητας» πρέπει να ερμηνευτούν πολύ πιο κυριολεκτικά – ως «απλή» άρνηση συμμετοχής στη συγκεκριμένη κοινωνία επί ίσοις όροις (όπου οι «όροι» καθορίζουν και καθορίζονται από το ιστορικά κεκτημένο, δηλαδή τον ιστορικό συμβιβασμό ισχύος)! Οι όποιες δηλώσεις αποκλειστικότητας για το «έθνος» (κώδικας για την «κοινωνία»), όπως καταδεικνύουν και οι πιο προφανείς καθημερινές εμπειρίες των μεταναστ(ρι)ών και στην Ελλάδα (κ όχι μόνο εδώ!), ωστόσο, δεν περιλαμβάνουν πάντα κάποια γενική αντίρρηση ή ένσταση για την «κοινωνική ένταξη» και τη «κοινωνική συμμετοχή», αρκεί αυτή να γίνεται «επί ανίσοις όροις», όπου βέβαια η «ανισότητα» μπορεί να φτάνει και στην άρνηση της ασφάλειας για την ίδια την ζωή, στη διακινδύνευση της ίδιας της ζωής.

Σε αντίθεση με τις πολύκροτες και θορυβώδεις δηλώσεις και φανφάρες των ακροδεξιών στις οποίες όμως δυστυχώς συμμετέχει – από την ανάποδη – και η άλλη άκρη του πολιτικού φάσματος, ο εθνικισμός είναι μια κωδικοποιημένη άρνηση της ισότητας των ανθρώπων, μια άρνηση του δικαιώματός τους να προσδοκούν καλές συνθήκες διαβίωσης και συμμετοχής, περιλαμβανομένης και της ασφάλειας για τη ζωή και τον σχεδιασμό της.

Μια τέτοια σύλληψη του εθνικισμού ως κώδικα για μια άνιση κοινωνία, μας επιτρέπει να τον «ανακαλύπτουμε» όχι μόνο σε εκείνους που δηλώνουν εθνικιστές, οι οποίοι είναι πιθανόν και να πανηγυρίζουν ιδεολογικά την άρνησή τους αυτή. Μας ανοίγει τα μάτια και για τον εθνικισμό των φαινομενικών αντιπάλων των δεδηλωμένων εθνικιστών, οι οποίοι μπορούν μεν να αυτοπαρουσιάζονται ως φιλελεύθεροι, ευαίσθητοι «μεταναστόφιλοι», ακόμη και αντι-εθνικιστικές, αλλά κατά τ’ άλλα δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τον περιορισμό των «ίσων ευκαιριών» μόνο σ’ αυτούς του ίδιους και τους «δικούς τους». Θέλουν δηλαδή και αυτοί να απολαμβάνουν μεν τις δυνατότητες που απορρέουν από την συμμετοχή επί ίσοις όροις στην κοινωνία, αλλά δεν θέλουν επ’ ουδενί να απολαύσουν αυτές τις δυνατότητες και οι «άλλοι». Προτιμούν δηλαδή έναν «διαστρεβλωμένο» ανταγωνισμό – υπό την ομπρέλα και προστασία του «έθνους», της κοινωνίας δηλαδή, εφόσον αυτός είναι υπέρ τους.

Η κοινότητα αυτή των υποτιθέμενων αντιπάλων, επί της ουσίας όμως συμπολεμιστών, ενάντια στην ισότητα των ανθρώπων και τη συμμετοχή όλων στην κοινωνία επί ίσοις όροις, είναι ακριβώς το στοιχείο που πρέπει να συγκαλυφθεί, και που, πράγματι, συγκαλύπτεται πολύ συχνά ακόμα και από εκείνους που εμφανίζονται ως κριτικοί του εθνικισμού, καθόσον συμμετέχουν σε στημένες δημόσιες «διαμάχες» μεταξύ των δεδηλωμένων ακροδεξιών εθνικιστικών και των «εθνικιστών» εν τοις πράγμασι, στο πλευρό των δεύτερων.

Οι διαφορές μεταξύ αυτών των ψευδο-αντιπάλων ωστόσο, δεν πρέπει να γίνονται αντιληπτές ως απλές λεπτομέρειες καθώς αφορούν τους συγκεκριμένους τρόπους και τα κριτήρια με τα οποία επιδιώκεται η από-νομιμοποίηση των «ίσων όρων» συμμετοχής στην κοινωνία. Ακριβώς γι’ αυτό, οι εχθροί του εθνικισμού οφείλουν να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τις διαφορετικές εκδοχές του εθνικισμού και τους «κοινωνικούς φορείς» του.

Οι δεδηλωμένοι εθνικιστές δίνουν έμφαση σε διαφορετικά κριτήρια απ’ ό,τι οι κεκαλυμμένοι, με τα οποία νομιμοποιούν την άρνηση ίσων όρων ανταγωνισμού σε διάφορες ομάδες ανθρώπων – τώρα των μεταναστών, άλλη φορά των Ελλήνων Ρομά ή όποιων άλλων κοινωνικά και πολιτικά αδύναμων ομάδων, Ελλήνων και μη-Ελλήνων. Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα της «ελαστικότητας» των κριτηρίων των δεδηλωμένων εθνικιστών αναφορικά με τα θύματα τους.

Η «ελαστικότητα» αυτή αναφορικά με τις κοινωνικές ομάδες που κάθε φορά μπαίνουν στο στόχαστρο χαρακτηρίζει και τους αντιπάλους/συμπολεμιστές των δεδηλωμένων εθνικιστών. Μπορούμε ίσως να πούμε ότι στην πλευρά αυτή κυριαρχεί μια σχετική αδιαφορία για το ποιες ομάδες θα αποτελέσουν κάθε φορά τα «θύματα» της άρνησης των ίσων όρων στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Η αδιαφορία αυτή των «από πάνω» φιλελεύθερων δεν σημαίνει τίποτε άλλο πέρα από το γεγονός ότι κανείς από τους «από κάτω» δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το αν και πότε θα βρεθεί «εκτός» και θα πρέπει να παλέψει για το δικαίωμα να έχει δικαιώματα. Στην κατηγορία αυτή συμπεριλαμβάνονται σαφώς και Έλληνες, δηλαδή άνθρωποι που μέχρι σήμερα αναγνωρίζονται ως «ανήκοντες» στο έθνος, οι οποίοι έχουν, βεβαίως, ελληνική ιθαγένεια. Αυτές οι διαστάσεις του εθνικού ανήκειν, μπορούν ακόμα και να εκπέσουν στην κατάσταση ενός εθνικού life style που μπορεί κανείς μεν να το επικαλεστεί, αλλά χωρίς να ξέρει αν πράγματι θα κερδίσει κάτι στη νέο-φιλελεύθερη αγορά και τα φιλελεύθερα τζάκια – τα οποία όντως δεν έχουν απολύτως τίποτε ιδιαίτερο εναντίον των «ξένων», μεταναστών, κλπ. Αυτό, όμως, που δεν πρέπει να λησμονείται είναι ότι δεν έχουν και απολύτως τίποτε υπέρ των ξένων, μεταναστών, κλπ. – στον βαθμό που δεν προσδοκούν κάποιο κέρδος από την παρουσία τους στην κοινωνία. Παρ’ όλη τη φιλελεύθερη στάση τους, και αυτοί οι μη-εθνικιστές εθνικιστές έχουν μεγάλο πρόβλημα με τους ίσους όρους για τους «από κάτω» – και αυτό συνδυάζεται με την αδιαφορία τους για τα όποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά έχουν αυτοί οι «από κάτω» – αναφορικά π.χ. με την καταγωγή, τη θρησκεία, την ηλικία, τους ειδικούς προσανατολισμούς στη ζωή τους, πέραν της εκμεταλλευσιμότητάς τους και της ατομικής απόδειξής της.

Και οι δύο αυτές κοινωνικές ομάδες, παρά τις επί μέρους αντιπαλότητές τους, συστρατεύονται εν τοις πράγμασι εναντίον της κοινωνικής ισότητας, εναντίον των ίσων όρων για όλους τους ανθρώπους μιας κοινωνίας. Και εδώ οι μετανάστ(ρι)ες αποτελούν μόνο ένα παράδειγμα μιας αδύναμης κοινωνικά ομάδας που δέχεται τα πυρά και των δύο αυτών αντιπάλων συμπολεμιστών.

*Ο Θανάσης Μαρβάκης είναι καθηγητής Κλινικής Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Α.Π.Θ. (marvakis@auth.gr)

Το άρθρο Η πολλή «φαγούρα» με το έθνος και την ελληνικότητα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στο πλαίσιο του τριημέρου εκδηλώσεων για τα δέκα χρόνια της οργάνωσης στη Θεσσαλονίκη, μέλη της «ΝΑΟΜΙ- Οικουμενικό Εργαστήριο Προσφύγων» παρουσίασαν, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν την Τετάρτη, τα συμπεράσματά τους για τα προβλήματα  που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες από το κλείσιμο των συνόρων στην Ειδομένη μέχρι και σήμερα. Παράλληλα, παρουσιάστηκαν ευρήματα έκθεσης που καταδεικνύουν την αδυναμία προσφύγων και ατόμων που επεστράφησαν στην Ελλάδα (από άλλες ευρωπαϊκές χώρες) να βρουν πρόσβαση σε νόμιμη εργασία και ασφαλή στέγη, βιώνοντας μια μακροχρόνια πίεση να καλύψουν πολύ βασικές ανάγκες.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε δράσεις στο Casa Base στα Διαβατά και στον χώρο του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου, αναδεικνύοντας ζητήματα κοινωνικής ένταξης, ανθρώπινων δικαιωμάτων και προστασίας του περιβάλλοντος μέσα από την βιώσιμη παραγωγή και την ηθική μόδα.

Η NAOMI υποστηρίζει τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Με σύνθημα «Δίκαιες θέσεις εργασίας και ειρήνη για όλους», η NAOMI, εδώ και δέκα χρόνια, προσπαθεί μέσω προγραμμάτων, δικτύων αλληλεγγύης και συνεργασίας με εθελοντές από διαφορετικές χώρες, να καλύψει τα στάδια ένταξής τους που αφορούν την εύρεση εργασίας και την ανάπτυξη δεξιοτήτων, ενώ παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες και βοήθεια σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Ξεκίνησε τη δράση της το 2011 και από το 2016 λειτουργεί ως ΑΜΚΕ. Μέσα από το κοινωνικό της έργο, την Ακαδημία Ραπτικής, το εργαστήριο Παραγωγής και το Casa Base, δημιουργεί ασφαλείς χώρους εκπαίδευσης και στήριξης, αναδεικνύοντας πρακτικές κοινωνικής συμπερίληψης παράλληλα με δράσεις προστασίας του περιβάλλοντος.

Στην Πτολεμαίων 29Α, σε μια γειτονιά με ιστορική παράδοση στον ιματισμό, αναπτύσσεται το έργο της ΝΑΟΜΙ το οποίο εκπαιδεύει πρόσφυγες-ισσες στην παραγωγή ρούχων υψηλής ποιότητας μέσα από μια κοινωνικά και περιβαλλοντικά δίκαιη εργασία. Στον έκτο όροφο μπορεί να επισκεφθεί κανείς τους χώρους εκμάθησης, της παραγωγής αλλά και πωλητήριο των ρούχων. Κυρίως, όμως, θα βρει προσφύγισσες και ντόπιες που μαζί υφαίνουν ρούχα και τις μεταξύ τους σχέσεις, μια συνεύρευση που, με την υποστήριξη κοινωνικών λειτουργών, αντιλαμβάνεται την εργασία όχι ως πεδίο εκμετάλλευσης αλλά ως τρόπο κοινωνικής ένταξης και συντροφικότητας.

«Όσο τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται σε κίνδυνο θα συνεχίζουμε τον αγώνα»

«Η αποστολή της NAOMI βασίζεται στα ανθρώπινα δικαιώματα. Θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τους πρόσφυγες όσο διακυβεύονται τα δικαιώματά τους σε στέγη, τροφή, ιατρική περίθαλψη και εκπαίδευση» ανέφερε η Dorothee Vakalis, Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου της ΝΑΟΜΙ, εξιστορώντας τα πρώτα βήματα της οργάνωσης, τα αποτελέσματα του αγώνα τους καθώς και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν όλα αυτά τα χρόνια.

Η ΝΑΟΜΙ, σύμφωνα με την ίδια, «είναι ένας δρόμος με κενά, εμπόδια, πράγματα που ονειρευτήκαμε και έγιναν άλλα που δεν υλοποιήθηκαν αλλά πάντα παραμένει ένας τρόπος να αλλάξουμε τη ζωή μας. Μάθαμε πράγματα που δεν γνωρίζαμε για ανθρώπους που περνούσαν, έμεναν και έφυγαν τελικά από τη χώρα, για τα τραύματα και τη θέλησή τους. Αλλάξαμε τον τρόπο που ερχόμαστε σε επαφή με αυτούς τους ανθρώπους, όχι μόνο ως προς τη δυνατότητά μας να τους προσφέρουμε κάτι αλλά κυρίως να τους ακούμε. Δεν άνοιξε μόνο το μυαλό μας αλλά και η καρδιά μας».

Μεγάλη επιδείνωση των συνθηκών τα τελευταία δέκα χρόνια

Η διαδρομή της ΝΑΟΜΙ ξεκίνησε από τον Ξενώνα Προσφύγων στη συμβολή των οδών Σιατίστης και Φιλίππου το 2011, όπου μέλη της διένειμαν φαγητό σε πρόσφυγες που έμεναν εκεί και ο σταθμός αυτός ήταν η πρώτη διαπίστωση των πολύπλοκων αναγκών των μεταναστριών και των προσφύγων. Όταν η αστυνομία έκλεισε τον Ξενώνα το 2016, η Ειδομένη είχε ήδη ξεκινήσει να είναι πέρασμα προσφύγων και στη συνέχεια με το κλείσιμο των συνόρων ο χώρος εγκλωβισμού τους κάτω από άθλιες συνθήκες. Τότε προέκυψε και η ιδέα να δημιουργηθεί ένας κοινός χώρος όπου να γνωρίσουν τις ανάγκες των προσφύγων  και να κάνουν μαθήματα ραπτικής.

«Στόχος μας ήταν η στέγαση και η ένταξή τους ώστε να καταφέρουν να βρουν ένα νέο τρόπο να συμμετέχουν στη κοινωνική ζωή της χώρας. Η απογοήτευση μας ήταν ότι πάντα διαπιστώναμε βασικές ανάγκες που δεν καλύπτονταν. Δηλαδή ενώ οι πρόσφυγες εκπαιδεύονταν στην ραπτική και ανάπτυσσαν δεξιότητες στην αναζήτηση εργασίας, ανακαλύψαμε ότι προσπαθούσαν ακόμη να καλύψουν τα βασικά. Ο απολογισμός μας για τα δέκα χρόνια είναι ότι τα πράγματα έχουν χειροτερεύσει πολύ, υπάρχει μια οπισθοχώρηση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γερμανία. Σε συνθήκες απελπισίας και μεγάλων προκλήσεων προσπαθούμε να διατηρήσουμε τους στόχους μας.  Όσο τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται σε κίνδυνο, θα συνεχίζουμε».

Ιδιαίτερες αναφορές για την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης έγιναν από ανθρώπους που συνδράμουν στο Casa Base, έναν ασφαλή χώρο για γυναίκες και παιδιά, κοντά στον καταυλισμό προσφύγων στα Διαβατά.

Το καμπ στα Διαβατά παραμένει μια απομονωμένη δομή, όπου οι πρόσφυγες εχουν ελάχιστη πρόσβαση στα βασικά χωρίς καμία δυνατότητα ουσιαστικής επαφής με άλλους ανθρώπους. Το Casa Base είναι ουσιαστικά το μοναδικό μέρος για να έρθουν σε επαφή με ανθρώπους που μπορούν να ακούσουν τις ανάγκες τους.

Όλα αυτά τα χρόνια, εκατοντάδες αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες-ισσες πέρασαν από τους χώρους της ΝΑΟΜΙ, δέχθηκαν υποστήριξη και έλαβαν γνώσεις και δεξιότητες, πολλοί από τους οποίους δε βρίσκονται σήμερα στη χώρα. Στους άμεσους στόχους της οργάνωσης είναι να μετεξελιχθεί σε μια Κοινωνική Επιχείρηση για πρόσφυγες με όλες τις ειδικότητες για την παραγωγή ρούχων.

Όσον αφορά τους στόχους για το μέλλον, ο Αλέξης Τριανταφυλλίδης, από την Κοινωνική Υπηρεσία της ΝΑΟΜΙ, δήλωσε πως «θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε η γέφυρα που μπορεί να συνδέει υπηρεσίες και οργανισμούς και να να καλύπτουμε όσα κενά εντοπίζουμε». Σύμφωνα με τον ίδιο, η  κατάσταση πλέον έχει γίνει πολύ πιο δύσκολη εξαιτίας της διακοπής και περικοπής προγραμμάτων για τους αιτούντες άσυλο αλλά και συνολικά τους δικαιούχους διεθνούς προστασίας. Επιπλέον, πολλοί πρόσφυγες, ενώ στα χαρτιά δικαιούνται να ενταχθούν σε προγράμματα στέγασης, στην πράξη δεν έχουν τη δυνατότητα.

Πρόσφυγες παγιδεύονται σε συνθήκες αστεγίας και εργασιακής εκμετάλλευσης

Για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν πρόσφυγες που επιστρέφονται στην Ελλάδα μίλησε ο Michael Kientzle, συνιδρυτής και πρώην διευθυντής της Mobile Info Team, βάσει νέας έκθεσης που πραγματοποιήθηκε μετά από αίτημα του Διοικητικού Δικαστηρίου του Αμβούργου προς τη ΝΑΟΜΙ.

Οι επιστροφές προσφύγων αφορούν άτομα που έλαβαν διεθνή προστασία στην Ελλάδα, στη  συνέχεια υπέβαλαν αίτηση ασύλου σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, η αίτησή τους απορρίφθηκε και επιστράφησαν στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, σήμερα εκκρεμούν στο εν λόγω δικαστήριο αρκετές αποφάσεις σχετικά με «επιστροφές» γυναικών προσφύγων. Το δικαστήριο έκρινε ότι χρειάζονται πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση τους στην Ελλάδα. Έτσι, επικοινώνησε με ορισμένους φορείς στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης της NAOMI. Η NAOMI ανέθεσε την έρευνα στον Michael Kientzle, ως ανεξάρτητο ερευνητή, προκειμένου να απαντηθεί ένας κατάλογος ερωτήσεων που αφορούσαν την κατάσταση των ατόμων που έχουν λάβει διεθνή προστασία στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα αυτών που έχουν επιστραφεί. Όσον αφορά το νομικό σκέλος των επιστροφών, ο Michael Kientzle εξήγησε ότι τα άτομα που έχουν λάβει διεθνή προστασία σε μια χώρα της ΕΕ, δεν μπορούν να λάβουν ξανά άσυλο σε άλλη χώρα της ΕΕ (στη Γερμανία το αίτημα μπορεί να απορριφθεί ως απαράδεκτο) με την εξαίρεση, όμως, που προβλέπει απαγόρευση της επιστροφής αν το άτομο πρόκειται να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης στη χώρα που είχε πρώτα λάβει άσυλο.

Σύμφωνα με το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο, το ερώτημα είναι εάν υπάρχει «σημαντική πιθανότητα το άτομο να καταλήξει σε ακραία υλική δυσπραγία».

Αυτό σημαίνει μια κατάσταση όπου δεν μπορεί να καλύψει τις πιο βασικές του ανάγκες, ιδίως στέγη, τροφή και υγιεινή.

Στην έρευνα συμμετείχαν 9 άτομα που έχουν επιστρέψει στην Ελλάδα, 11 οργανισμοί που παραχώρησαν σχετικές συνεντεύξεις και 5 οργανισμοί που παρείχαν δεδομένα και στατιστικά στοιχεία. Αιτήματα υποβλήθηκαν στην Υπηρεσία Υποδοχής και Ταυτοποίησης και σε άλλες υπηρεσίες.

Τα βασικά ευρήματα της έκθεσης αφορούν τη σοβαρή έλλειψη κρατικής υποστήριξης σε καταστάσεις ανάγκης όταν οι πρόσφυγες πρέπει να εγκαταλείψουν το καμπ/δομή όπου διέμεναν μετά την αναγνώρισή της προσφυγικής τους ιδιότητας, όταν επιστρέφουν στην Ελλάδα και όταν κάποιο άτομο χάνει τη δυνατότητα στέγασης και την εργασία του.

Ο Michael Kientzle έφερε ως παράδειγμα το πρόγραμμα HELIOS+, το μόνο πρόγραμμα υποστήριξης ατόμων που έχουν λάβει άσυλο στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την έκθεση, η διαθεσιμότητα του προγράμματος είναι πολύ περιορισμένη για να καλύψει τις πραγματικές ανάγκες. Ο HELIOS+ προβλέπει μόνο 4.300 δικαιούχους (όχι μόνο άτομα που δικαιούνται διεθνή προστασία, αλλά και άτομα από την Ουκρανία κτλ) τη στιγμή που από το 2024 περισσότερα από 70.000 άτομα που έχουν λάβει άσυλο στην Ελλάδα είναι επιλέξιμα για να υποβάλλουν αίτηση. Έτσι τα περισσότερα δεν μπορούν να λάβουν κάποια υποστήριξη στην πράξη.

Μεταξύ των ευρημάτων της έκθεσης είναι ότι η κοινωνία των πολιτών (οργανισμοί, ΜΚΟ κ.ά) δεν μπορεί να καλύψει τις υπάρχουσες ανάγκες σε στέγαση, ιατρική βοήθεια, εργασία, νομική βοήθεια κ.ά, κατάσταση που επιδεινώθηκε από τη μείωση υπηρεσιών σε σημαντικό αριθμό οργανισμών ή και την διακοπή ολόκληρων προγραμμάτων.

Έτσι, στην πράξη, η πρόσβαση σε στέγη και εργασία είναι πολύ δύσκολη. «Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα με έγγραφα, υψηλά ενοίκια, αυξανόμενο κόστος διαβίωσης, γλωσσικά εμπόδια και έλλειψη δικτύων. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι οι άνθρωποι δεν προσπαθούν αρκετά αλλά ότι οι δρόμοι για την εύρεση την κάλυψη βασικών αναγκών είναι δομικά αποκλεισμένοι» ανέφερε ο Michael Kientzle.

Σημαντικό εύρημα της έκθεσης αφορά τη στέγαση προσφύγων σε διαμερίσματα που νοικιάζονται ανεπίσημα από πολλά άτομα ταυτόχρονα. Εκεί, μέχρι και 30 άνθρωποι κοιμούνται ακόμη και στο πάτωμα σε διαμερίσματα των τριών ή τεσσάρων δωματίων.

Ωστόσο, όπως είπε ο Michael Kientzle, τα μέρη αυτά έχουν πολύ κακή υγιεινή, κατσαρίδες, κοριούς, έλλειψη ιδιωτικότητας, περιστατικά παρενοχλήσεων και αποτελούν τη μοναδική επιλογή δεδομένων των πενιχρών πόρων. Αρκετά άτομα που αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα κατήγγειλαν ότι οι συνθήκες αυτές είχαν σοβαρές επιπτώσεις στη ψυχική τους υγεία καθώς οδηγούν στην απανθρωποποίησή τους.

Ακόμη, όμως, και μια απόφαση προσωρινής συστέγασης με άλλα άτομα που αποτελούν μακρινές επαφές των προσφύγων έχει προκαλέσει περιστατικά εκμετάλλευσης, παρενοχλήσεων ή και επιθέσεων εξαιτίας της εξουσίας που έχουν τα άτομα που παρέχουν τη στέγη και των μεταξύ τους διαφορών στην κατάσταση νομικής προστασίας.

Σύμφωνα με τον Michael Kientzle, δεν υπάρχουν αξιόπιστα επίσημα δεδομένα σχετικά με την έκταση της έλλειψης στέγης για τα άτομα που έχουν λάβει προστασία στην Ελλάδα. Συνεπώς, τα γερμανικά δικαστήρια συχνά υποθέτουν ότι η έλλειψη στέγης είναι ένα μάλλον σπάνιο φαινόμενο, που επηρεάζει μόνο έναν μικρό αριθμό ατόμων.

Ωστόσο, τα ευρήματα αυτής της έκθεσης δείχνουν το αντίθετο. Όλοι οι οργανισμοί ανέφεραν την έλλειψη στέγης και τους κινδύνους να βρεθεί κανείς χωρίς στέγη ως κοινό φαινόμενο για τα άτομα που έχουν λάβει άσυλο και ιδιαίτερα όσων έχουν επιστραφεί. Σύμφωνα με οργάνωση που συμμετείχε στην έρευνα, από τους 64 ανθρώπους που υποστήριξε και επιστράφησαν στην Ελλάδα περισσότεροι από τα 3/4 είτε ήταν άστεγοι είτε κινδύνευαν να μείνουν άστεγοι.

Τέλος, η έκθεση καταδεικνύει την αδυναμία πρόσβασης σε νόμιμη εργασία. Η άτυπη εργασία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για τους πρόσφυγες να βγάλουν κάποια χρήματα. Η άτυπη εργασία δεν είναι μόνο εργασία χωρίς σύμβαση. Συχνά συνοδεύεται από σοβαρούς κινδύνους. Οι αμοιβές είναι συχνά πολύ χαμηλές και δεν επαρκούν για να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Οι άνθρωποι μπορεί να μην λαμβάνουν τους μισθούς που τους υποσχέθηκαν, και συχνά αναγκάζονται να εργάζονται πολλές ώρες και χωρίς δικαιώματα. Ο κίνδυνος εκμετάλλευσης είναι υψηλός και η έλλειψη προστασίας σε περιπτώσεις ασθένειας ή εργατικών ατυχημάτων δεδομένη.  Περίπτωση που αναφέρεται στην έκθεση αφορά πρόσφυγα σε άτυπη εργασία που είχε σοβαρό εργατικό ατύχημα. Δεν είχε πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη καθώς δεν είχε ΑΜΚΑ, δεν μπορούσε να μετακινηθεί για έξι εβδομάδες, δεν είχε εισόδημα και κατάλληλη πρόσβαση σε τροφή.

Για πολλούς ανθρώπους, η άτυπη στέγαση και η άτυπη εργασία μπορούν να γίνουν μια μακροπρόθεσμη πραγματικότητα.

«Έτσι, η έκθεση δεν συμπεραίνει ότι κάθε άτομο που επιστρέφεται θα γίνει απαραίτητα άστεγος ή άπορος. Ωστόσο, δείχνει ότι πολλά άτομα που έχουν λάβει προστασία στην Ελλάδα ή έχουν επιστραφεί αντιμετωπίζουν πραγματικό κίνδυνο να παγιδευτούν σε συνθήκες αστεγίας, άτυπης στέγασης, άτυπης εργασίας και σοβαρού κοινωνικού αποκλεισμού» κατέληξε.

Σταυρούλα Πουλημένη

Το άρθρο Δέκα χρόνια ΝΑΟΜΙ- Ένα εργαστήρι υποστήριξης προσφύγων συνεχίζει τον αγώνα για κοινωνική ένταξη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στα μέσα Αυγούστου του 2025, άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν να δραπετεύσουν, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα, σύμφωνα με καταγγελία της «Ανοιχτής Αντιρατσιστικής Συνέλευση στη Δ.Θεσσαλονίκη-Μαχαλάς», που αναδεικνύει συνεχώς με ανακοινώσεις της τις συνθήκες που επικρατούν στη δομή, αστυνομικοί μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν.

«Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες. Ως επόμενο, στις 19 Αυγούστου, 266 μετανάστες ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται» αναφέρεται συγκεκριμένα στην καταγγελία της συνέλευσης.

Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγέρθηκαν, έκοψαν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και χημικά, σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα. Η αστυνομία ισχυρίστηκε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο φύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά.

Την επόμενη μέρα οι 30 εξεγερμένοι μετανάστες πέρασαν από Αυτόφωρο. Οι δύο από αυτούς ζήτησαν δικηγόρο. Ο δικηγόρος τους επιδίωξε τον αυτεπάγγελτο διορισμό του για να αναδείξει τις άθλιες συνθήκες κράτησης στο κλειστό camp και να επικαλεστεί νομολογία που αθώωνε σε παρόμοιες περιπτώσεις, λόγω των επίσης άθλιων συνθηκών κράτησης, όπως και έκανε. Οι περισσότεροι μετανάστες καταδικάστηκαν σε 3 χρόνια φυλάκισης χωρίς αναστολή για στάση και για φθορά πράγματος που χρησιμεύει για κοινό όφελος, όπως θεωρήθηκε από το κατηγορητήριο, τα συρματοπλέγματα της περίφραξης. Ορισμένοι από τους 30, καταδικάστηκαν σε 3 χρόνια και περισσότερους μήνες φυλάκισης για τους ίδιους λόγους με επιπλέον κατηγορίες-ποινικά αδικήματα όπως απόπειρα απόδρασης, βία κατά υπαλλήλου και απλή σωματική βλάβη. Με την ολοκλήρωση της δικής των 30 μεταναστών και την καταδίκη τους, διαχωρίστηκαν σε διάφορες φυλακές στην ελληνική επικράτεια: στην Δράμα, τη Νιγρίτα Σερρών και στην Κασσαβέτεια στο Βόλο. Συγγενείς, οικογένειες και φίλοι ορισμένων εξ αυτών, ανησυχούν καθώς δεν γνώριζαν για πολύ καιρό το που βρίσκονται και τι τους έχει συμβεί.

«Έχουμε να κάνουμε με απελπισμένους ανθρώπους»

Το alterthess μίλησε με τον Κώστα Δέμελη, δικηγόρο που διορίστηκε αυτεπαγγέλτως για κάποιους από τους αιτούντες άσυλο, προκειμένου να γίνουν ξεκάθαρα τα στοιχεία της υπόθεσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, από τους 30 μετανάστες έφεση άσκησαν οι 24 εκ των οποίων 8 είναι εκπρόθεσμες.

«Η δίκη αυτή έχει μεγάλη σημασία τόσο γιατί το καμπ έχει αναδειχθεί σε κολαστήριο σε διεθνές επίπεδο, όσο και γιατί υπάρχει προηγούμενο με άλλες δικαστικές αποφάσεις και στην Ελλάδα για αντίστοιχα ή και βαρύτερα ποινικά αδικήματα κατά μεταναστών/αιτούντων άσυλο που αθωώθηκαν. Μια από τις πρώτες τέτοιες αποφάσεις είναι  αυτή του Μονομελούς Πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας το 2012 για μετανάστες που απέδρασαν επειδή οι συνθήκες κράτησης ήταν απάνθρωπες», εξηγεί.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι κινητοποιήσεις ενάντια στις συνθήκες είναι καθημερινές. Οι περισσότεροι από τους 600 μετανάστες του καμπ της Σιντικής πραγματοποιούν αυτές τις μέρες απεργία πείνας όχι μόνο για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν αλλά και για την αναστολή εξέτασης των αιτημάτων ασύλου για ανθρώπους που έρχονται από υποτιθέμενες ασφαλείς χώρες προέλευσης, σύμφωνα με τον νόμο Βορίδη. Μάλιστα, με τον νόμο 5275/2026 όσοι εκτίουν ποινή φυλάκισης πλέον απελαύνονται, με διοικητική κράτηση που μπορεί να ανέλθει στα δύο χρόνια.

Αξίζει να σημειωθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες κατάφεραν να ασκήσουν έφεση όσοι από τους μετανάστες καταδικάστηκαν. «Μέσα στη φυλακή άσκησαν τις εφέσεις, καθώς η δίκη ολοκληρώθηκε το απόγευμα, οπότε είχε κλείσει και το αρμόδιο γραφείο στα δικαστήρια. Έτσι, κάποιες από τις εφέσεις ασκήθηκαν εκπρόθεσμα (μετά από 10 μέρες) πιθανόν λόγω κωλυσιεργίας από σωφρονιστικούς. Οι εννιά που οδηγήθηκαν στην φυλακή της Κασσαβέτειας στον Βόλο άσκησαν εμπρόθεσμα τις εφέσεις. Για όσους δεν κατάφεραν να ασκήσουν έφεση θα παλέψουμε για την επέκταση της έφεσης για τις ίδιες κατηγορίες» προσθέτει ο Κώστας Δέμελης. Όσοι δεν κατάφεραν να ασκήσουν έφεση, βρίσκονται, σύμφωνα με τον δικηγόρο, στις φυλακές της Νιγρίτας.

Δυστυχώς το κοινωνικό ενδιαφέρον για το ζήτημα της Σιντικής είναι πολύ περιορισμένο, παρά το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών κάνει απεργία πείνας ενώ παράλληλα υπάρχουν και πρόσφατες απόπειρες αποδράσεων που κατεστάλησαν και οι μετανάστες συνελήφθησαν. Όπως αναφέρει ο Κώστας Δέμελης, μια από τις τελευταίες «αφορά ανήλικο παιδί που έκλαιγε, τα ρούχα του ήταν τα ίδια δέκα μήνες, τα παπούτσια του ήταν ξεσκσιμένα. Έχουμε να κάνουμε με τραγικές ιστορίες και απελπισμένους ανθρώπους».

Η φυλακή της Σιντικής Σερρών

Οι ασφυκτικές και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στη δομή στο Κλειδί της Σιντικής παραπέμπουν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και παρουσιάζονται σε 18 αποκλειστικές φωτογραφίες και ένα σύντομο βίντεο από την ερευνητική πλατφόρμα «Detention Landscapes» που συνδέεται με το βρετανικό πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (βλ. το ρεπορτάζ του Απόστολου Λυκεσά στην Εφημερίδα των Συντακτών).

Το καμπ της Σιντικής Σερρών ήταν μία ανοιχτή δομή προσωρινής «φιλοξενίας» αιτούντων άσυλο, η οποία μετατράπηκε σε ειδική κλειστή δομή το καλοκαίρι του 2025. Στην πραγματικότητα όμως, όπως αναφέρει, η συλλογικότητα Μαχαλάς, είναι «ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή όπου οι άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους, για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα σε καθεστώς στέρησης ελευθεριών και υπό τον μόνιμο έλεγχο των δυνάμεων καταστολής (ΟΠΚΕ και ΜΑΤ)». Η κλειστή δομή βρίσκεται έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία, απομονωμένη λόγω της τοποθεσίας της και σε απόσταση από οποιοδήποτε κοντινό χωριό.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν υπάρχει η πιθανότητα επαφής ή συνύπαρξης με ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας. Για τους περισσότερους από τους 700 νέους άνδρες, από την Αίγυπτο και το Μπαγκλαντές που κρατούνται εκεί, έχει απορριφθεί η αίτηση ασύλου σε α’ βαθμό ενώ στο 70% απορρίφθηκε και η προσφύγη. Άσυλο έχει δοθεί μέχρι στιγμής μόνο σε δύο άτομα τα οποία ανήκουν σε πολύ ευάλωτες ομάδες. Σύμφωνα με τη συλλογικότητα Μαχαλάς, πολλοί παροτρύνονται από τις αρχές να ζητήσουν «οικειοθελή αποχώρηση» από τη χώρα, κάτι που προφανώς οι άνθρωποι σπάνια επιλέγουν με μόνο 5 άτομα να έχουν φύγει με αυτόν τον τρόπο από τη δομή.

Όλες οι πτέρυγες της δομής, που χωρίζονται μεταξύ τους με συρματόπλεγμα είναι κλειστές εκτός από μία που παραμένει ανοιχτή (με 35 περίπου άτομα). Όσοι βρίσκονται στην κλειστή δομή, δεν μπορούν ποτέ να βγουν έξω ούτε όμως οποιοσδήποτε από έξω να μπει μέσα. Εξαίρεση αποτελούν συγκεκριμένες καταχωρημένες σε μητρώα ΜΚΟ, με πολύ περιορισμένες δυνατότητες επαφής. Το καθεστώς κράτησης στην κλειστή δομή θεωρείται καθεστώς «διοικητικής κράτησης». Δηλαδή, όπως καταγγέλλεται από τον «Μαχαλά», «οι άνθρωποι που υπόκεινται σε αυτό είναι κανονικά φυλακισμένοι χωρίς όμως να έχουν διαπράξει κάποιο ποινικό αδίκημα. Υπάγεται στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, οπότε για όλα είναι υπεύθυνη η ΕΛΑΣ πέραν της καθαριότητας και του φαγητού όπου υπεύθυνη είναι η διοίκηση της ανοιχτής δομής. Έτσι, καθημερινά γίνονται γύρω στις 10 μεταγωγές από την ΕΛΑΣ στο κοντινότερο κέντρο υγείας για έκτακτα ιατρικά περιστατικά. Τέλος, έχουν αναφερθεί σημαντικές και συστηματικές περιπτώσεις οικονομικής εκμετάλλευσής και παρεμπόριο σε βάρος των κρατουμένων».

Δυστυχώς δεν έχουν λείψει ρατσιστικές στάσεις και από τις τοπικές αρχές απέναντι στους ανθρώπους που κρατούνται εκεί. Σε απόφαση του το Δημοτικό Συμβούλιο Σιντικής στις 15 Ιουλίου ζήτησε με ψήφισμά του το κλείσιμο της δομής. «Μέχρι να συμβεί αυτό αποφασίστηκε η μετατροπή της δομής από ανοικτή και κλειστή, ώστε να αυξηθεί το αίσθημα ασφάλειας και η ποιότητα ζωής των πολιτών στον τόπο μας», τονίζεται στην ανακοίνωση του δήμου.

Σε συνέχεια της παραπάνω απόφασης, 800 άνθρωποι που διέμεναν ως τότε στην δομή στην Σιντική, επειδή υπάγονταν στο προηγούμενο νομικό καθεστώς «φιλοξενίας» μεταφέρθηκαν σε άλλες δομές που παραμένουν ανοικτές (π.χ. στων Σερρών). Ωστόσο, αυτοί οι 800 αντικαταστάθηκαν από αυτούς που μπήκαν στην χώρα μετά τον Ιούλη του ‘25) και είναι πλέον διοικητικά κρατούμενοι (ενώ με τον νέο νόμο Βορίδη μπορεί να κρατούνται πια έως και 24 μήνες).

Συνωστιμός, ελλείψεις στα βασικά οδηγούν από τον Αύγουστο του 2025 σε κινητοποιήσεις

Από τον Αύγουστο του ’25 οι συνθήκες στο καμπ γίνονται ανυπόφορες, κατάσταση που κορυφώνεται με ανθρώπους της δομής να μεταφέρονται στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Σύμφωνα με τον Μαχαλά, «ακόμη μέχρι πρότινος, παρόλο που επισήμως είχαν διοριστεί 8 διερμηνείς, με κάποιους από αυτούς να είναι άφαντοι και μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των κρατουμένων. Τον Σεπτέμβρη, η δομή ήταν υπερπλήρης με 1100 άτομα συνολικά να διαμένουν σε αυτήν . Λίγο αργότερα, τον Οκτώβρη, έφυγαν από τη δομή όλοι οι κρατούμενοι άλλης καταγωγής (κυρίως άτομα από το Σουδάν) πέραν αυτών που είναι από Μπαγκλαντές και Αίγυπτο».

Η καταγγελία του Μαχαλά είναι αποκαλυπτική: «Μένουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε βασικά πράγματα: σεντόνια, σκεπάσματα, κρεβάτια, στρώματα, τουαλέτες,  ντουζ, καθαρό νερό, ρούχα, τρόφιμα, είδη υγιεινής, ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Μάλιστα κατά τη διάρκεια βροχοπτώσεων μπαίνουν νερά μέσα στα κοντέινερ. Τα κοντέινερ είναι δίχωρα ή τρίχωρα με 4, 8, 16  άτομα σε 8, 12, 24 τ.μ. αντίστοιχα. Χαρακτηριστικό της τραγικής κατάστασης είναι ότι πολλοί δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα -φορέματα- (από ανάγκη και όχι επιλογή) και υποφέρουν από το κρύο. Ακόμη οι συνθήκες υγιεινής αντανακλώνται στις αναφορές για εκτεταμένη παρουσία εντόμων και στους κάδους που παραμένουν γεμάτοι.

Την ήδη ασφυκτική κατάσταση επιδεινώνει η απουσία διερμηνείας, καθώς και το γεγονός πως οι μεταφραστές απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους εκτός των επίσημων διαδικασιών. Ακόμη, μέχρι προσφάτως σύμφωνα με αναφορές, υπήρχε πλήρης έλλειψη φροντίδας υγείας. Η διοίκηση αρνούνταν οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούσαν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα».

Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης και κακομεταχείρισης, έχει πυροδοτήσει πολλά ψυχικά προβλήματα για τους κρατούμενους, για τα οποία, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν υπάρχει καμία μέριμνα.

Οι μετανάστες από τον Αύγουστο του 2025 συχνά προχωρούν σε απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Στις 12 Νοεμβρίου εξεγείρονται και δέχονται καταστολή. Τον περασμένο Μάρτιο πραγματοποιήθηκε, επίσης, διαμαρτυρία για τις συνθήκες κράτησης στο κρύο και με αίτημα την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ρουχισμό ενώ στις 4 Μαΐου αιτούντες άσυλο εξεγέρθηκαν και πάλι.

«Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Μάλιστα, διευκολύνεται και επιταχύνεται η διαδικασία απόρριψης ασύλου καταλήγοντας σε επαναπροωθήσεις των μεταναστών στις χώρες από όπου επέλεξαν, αρχικά και με ρίσκο, να φύγουν.

Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως, όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος, πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη» αναφέρει στην καταγγελία του η συνέλευση Μαχαλάς. Υπενθυμίζει, έτσι, πως δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα.

«Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποίηση ως όρο ζωής» καταλήγει καλώντας στο Εφετείο στα δικαστήρια Σερρών στις 26 Ιουνίου ζητώντας την απελευθέρωση των 30 μεταναστών της Σιντικής.

*Τα βίντεο ντοκουμέντα εστάλησαν στη συνέλευση Μαχαλάς

Το άρθρο Στις 26 Ιουνίου ο αγώνας των 30 μεταναστών της Σιντικής συνεχίζεται εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δείτε αναλυτικά την ενημέρωση:

Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΜΠ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Το καμπ της Σιντικής Σερρών ήταν μία ανοιχτή δομή προσωρινής «φιλοξενίας» μεταναστών αιτούντων άσυλο, η οποία μετατράπηκε σε ειδική κλειστή δομή το καλοκαίρι του 2025. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή όπου οι άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους, για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα σε καθεστώς στέρησης ελευθεριών και υπό τον μόνιμο έλεγχο των δυνάμεων καταστολής (ΟΠΚΕ ενώ πλέον με σταθερή παρουσία και ΜΑΤ). Είναι ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία, απομονωμένο λόγω της τοποθεσίας του, σε απόσταση από οποιοδήποτε κοντινό χωριό. Έτσι χάνεται κάθε πιθανότητα επαφής, συσχέτισης, συνύπαρξής με τους ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας ή έστω απλώς και μόνο η απόδειξη της παρουσίας και ύπαρξής τους. Αυτό το διάστημα, κρατούνται εκεί 700 νέοι άνδρες από την Αίγυπτο και το Μπαγκλαντές. Στους περισσότερους έχει δοθεί απόρριψη ασύλου α’ βαθμού ενώ στο 70% απορρίφθηκε και προσφύγη που έκαναν σε β’ βαθμό. Άσυλο έχει δοθεί μέχρι στιγμής αποκλειστικά σε δύο άτομα τα οποία ανήκουν σε πολύ ευάλωτες ομάδες. Επίσης τους παροτρύνουν να ζητήσουν “οικειοθελή αποχώρηση” από τη χώρα, κάτι που προφανώς οι άνθρωποι σπάνια επιλέγουν με αποκλειστικά 5 άτομα να έχουν φύγει με αυτόν τον τρόπο από τη δομή.

Το καμπ είναι οργανωμένο σε πτέρυγες που χωρίζονται μεταξύ τους με συρματόπλεγμα: όλες είναι κλειστές εκτός από μία που παραμένει ανοιχτή (με 35 περίπου άτομα). Όσοι βρίσκονται στην κλειστή δεν μπορούν ποτέ να βγουν έξω ούτε όμως οποιοσδήποτε από έξω να μπει μέσα. Εξαίρεση αποτελούν συγκεκριμένες καταχωρημένες σε μητρώα ΜΚΟ, που και πάλι απαγορεύεται αυστηρά ακόμη και να μιλάν στους κρατουμένους ενώ αποκλείεται και οποιοδήποτε είδος οργανωμένης δραστηριότητας από έξω προς τα μέσα (π.χ. αθλητικές ή καλλιτεχνικές). Όλες οι εργαζόμενες στο καμπ, απο τις καθαρίστριες μέχρι τους διερμηνείς και τους φύλακες απαγορεύεται επίσης να τους μιλάν ενώ πολλοί από αυτούς, τους φέρονται απάνθρωπα και τους βρίζουν. Το καθεστώς κράτησης στην κλειστή δομή θεωρείται καθεστώς “διοικητικής κράτησης”. Δηλαδή οι άνθρωποι που υπόκεινται σε αυτό είναι κανονικά φυλακισμένοι χωρίς όμως να έχουν διαπράξει κάποιο ποινικό αδίκημα. Υπάγεται στο Υπουργείο προστασίας του πολίτη, οπότε για όλα είναι υπεύθυνη η ΕΛΑΣ (!) πέραν της καθαριότητας και του φαγητού όπου υπεύθυνη είναι η διοίκηση της ανοιχτής δομής. Έτσι, καθημερινά γίνονται γύρω στις 10 μεταγωγές από την ΕΛΑΣ (!) στο κοντινότερο κέντρο υγείας για έκτακτα ιατρικά περιστατικά. Τέλος, έχουν αναφερθεί σημαντικές και συστηματικές περιπτώσεις οικονομικής εκμετάλλευσής και παρεμπόριο σε βάρος των κρατουμένων.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Τον Ιούλη του ’25, σαν μην αρκούσε η ήδη υπάρχουσα συνθήκη του θεσμικού ρατσισμού και του εντεινόμενου εκφασισμού της ελληνικής -και όχι μόνο- κοινωνίας, κατατίθεται αναίσχυντα σε δημόσια διαβούλευση ο αντιμεταναστευτικός νόμος Βορίδη Πλεύρη. Στην πρώτη του εκδοχή που εφαρμόστηκε για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μετέτρεψε σε κόλαση τις ζωές των ανθρώπων που αφορά.

Παράλληλα, τον ίδιο μήνα, το δημοτικό συμβούλιο Σιντικής ζητά το οριστικό κλείσιμο της δομής. Μέχρι τότε όμως, αποφασίστηκε η μετατροπή της Δομής από ανοικτή σε κλειστή (ως τότε ήταν μόνο ανοιχτή δηλαδή οι άνθρωποι μπορούσαν να κινούνται και να δραστηριοποιούνται και έξω από αυτήν). Η παντελής έλλειψη ευαισθησίας και ο ψυχρός ρατσισμός πίσω από την απόφαση αυτή είναι κραυγαλέος αν παραθέσουμε και μόνο τα ίδια τα λόγια της ανακοίνωσης του δήμου σχετικά με την απόφαση: “για να αυξηθεί το αίσθημα ασφάλειας και η ποιότητα ζωής των πολιτών στον τόπο μας”, “πλέον δεν θα κυκλοφορεί κανείς από τους διαμένοντες στη δομή ελεύθερος στα χωριά του Δήμου Σιντικής», και τέλος ότι “κερδίζουμε σε ασφάλεια”. Εμείς το μόνο που ακούμε είναι «Εμείς-Αυτοί»: Διαχωρισμοί δηλαδή πάνω σε βάσεις που ριζικά απορρίπτουμε. Ο μόνος λόγος που παραθέτουμε αυτούσια αυτά τα λόγια, είναι γιατί έτσι μοιάζει στις διάφορες εκδοχές του και εις βάρος διαφορετικών ομάδων κάθε φορά, ο ρατσισμός και η απανθρωπιά. Οφείλουμε να τα αναγνωρίζουμε, να τα καταδικάζουμε και να αντιστεκόμαστε σε αυτά με όποιους τρόπους μπορούμε. Οι μόνοι διαχωρισμοί που αποδεχόμαστε είναι ενάντια σε αυτούς που διαχωρίζουν για να καταπιέσουν και να εκμεταλλευθούν. Σαν αποτέλεσμα λοιπόν της παραπάνω απόφασης, 800 άνθρωποι που διέμεναν ως τότε στην δομή στην Σιντική, επειδή υπάγονταν στο προηγούμενο νομικό καθεστώς δηλαδή της «φιλοξενίας» (και άρα κυκλοφορούσαν ελεύθερα έξω) μεταφέρονται σε άλλες δομές που παραμένουν ανοικτές (π.χ. στων Σερρών). Ωστόσο, αυτοί οι 800 αντικαθίστανται από αυτούς που μπήκαν στην χώρα μετά τον Ιούλη του ‘25) και είναι πλέον διοικητικά κρατούμενοι (ενώ με τον νέο νόμο μπορεί να κρατούνται πια έως και 24 μήνες!).

Τον Αύγουστο του ’25 οι συνθήκες στο καμπ γίνονται ανυπόφορες, κατάσταση που κορυφώνεται με ανθρώπους της δομής να μεταφέρονται στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Ακόμη μέχρι πρότινος, παρόλο που επισήμως είχαν διοριστεί 8 διερμηνείς, με κάποιους από αυτούς να είναι άφαντοι και μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των κρατουμένων. Τον Σεπτέμβρη, η δομή ήταν υπερπλήρης με 1100 άτομα συνολικά να διαμένουν σε αυτήν (!). Λίγο αργότερα, τον Οκτώβρη, έφυγαν από τη δομή όλοι οι κρατούμενοι άλλης καταγωγής (κυρίως άτομα από το Σουδάν) πέραν αυτών που είναι από Μπαγκλαντές και Αίγυπτο. Για να γίνει όμως καλύτερα αντιληπτό το τί έχουν ζήσει και τι ζουν οι μετανάστες…

ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΤΟ ΚΑΜΠ

Ως προς τις συνθήκες διαβίωσης, οι κρατούμενοι στις κλειστές πτέρυγες είναι συνωστισμένοι καθώς η δομή είναι υπερπλήρης. Μένουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε βασικά πράγματα: σεντόνια, σκεπάσματα, κρεβάτια, στρώματα, τουαλέτες, ντουζ, καθαρό νερό, ρούχα, τρόφιμα, είδη υγιεινής, ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Μάλιστα κατά τη διάρκεια βροχοπτώσεων μπαίνουν νερά μέσα στα κοντέινερ. Τα κοντέινερ είναι δίχωρα ή τρίχωρα με 4, 8, 16 άτομα σε 8, 12, 24 τ.μ. αντίστοιχα. Χαρακτηριστικό της τραγικής κατάστασης είναι ότι πολλοί δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα -φορέματα- (από ανάγκη και όχι επιλογή) και υποφέρουν από το κρύο. Ακόμη οι συνθήκες υγιεινής αντανακλώνται στις αναφορές για εκτεταμένη παρουσία εντόμων και στους κάδους που παραμένουν γεμάτοι.

Περαιτέρω απομονωτική είναι η συνθήκη της διερμηνείας που είναι ζωτικής σημασίας για τους έγκλειστους καθώς και το γεγονός πως οι μεταφραστές απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους εκτός των επίσημων διαδικασιών. Ακόμη, μέχρι προσφάτως σύμφωνα με αναφορές, υπήρχε πλήρης έλλειψη φροντίδας υγείας. Η διοίκηση αρνούνταν οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούσαν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα.

Οι τραγικές αυτές ελλείψεις συνδυαστικά με τον υπερπληθυσμό, έχουν τροφοδοτήσει περιπτώσεις ανταγωνισμού μεταξύ των κρατουμένων, καταλήγοντας έτσι στην επιβολή του «δίκαιου του ισχυρού» βάσει ανεπίσημης ιεραρχίας («παλαιότητα», σωματική ισχύς). Όλα τα παραπάνω τελούν υπό το “δίκαιο” του κάθε ανθρωποφύλακα καθώς η δομή βρίσκεται υπό τον έλεγχο των μπάτσων διοικητικά και πρακτικά, ενώ ήδη εδώ και καιρό αναφέρθηκαν περιστατικά εφαρμογής αστυνομικών μέτρων πειθαρχικού χαρακτήρα, άσκησης ψυχολογικής πίεσης και εκφοβισμού με τακτικά βασανιστήρια στο κοντέινερ των μπάτσων. Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης και κακομεταχείρισης, έχει πυροδοτήσει πολλά ψυχικά προβλήματα για τους κρατούμενους, για τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει καμία μέριμνα με πολλούς να πάσχουν από κατάθλιψη και με πολλές μη καταγεγραμμένες απόπειρες αυτοκτονίας.

ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ 30 ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ

Στα μέσα Αυγούστου άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν το αυτονόητο δηλαδή να δραπετεύσουν. Ωστόσο, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα οι μπάτσοι μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν. Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες. Ως επόμενο, στις 19 Αυγούστου, 266 μετανάστες ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται.

Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγείρονται, κόβουν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και χημικά, σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα. Οι μπάτσοι λένε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο ανθρωποφύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά. Είναι ενδεικτικό πως από τα ελάχιστα δημοσιεύματα που υπήρξαν, όλα είχαν αποκλειστική πηγή τα δελτία τύπου των μπάτσων, χωρίς φυσικά να αναφέρουν τίποτα για τις συνθήκες κράτησης, την υγεία των κρατουμένων και τους λόγους της εξέγερσης. Την επόμενη μέρα 30 κρατούμενοι περνούν αυτόφωρο δίχως να έχουν την επιλογή δικής τους υπεράσπισης και καταλήγουν να καταδικάζονται σε 3 χρόνια φυλάκισης και 450 ευρώ ο καθένας ενώ ένας από αυτούς καταδικάζεται σε 3 χρόνια και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Με την ολοκλήρωση της δικής των 30 μεταναστών και την καταδίκη τους, διαχωρίστηκαν σε διάφορες φυλακές σε όλη την ελληνική επικράτεια. Εκδικητικά σε αυτή την προσπάθεια απόδρασης, η διοίκηση τοποθετεί δυνάμεις των ΜΑΤ έξω από την πύλη που φυλάνε σταθερά νυχθημερόν το καμπ. Οι 30 κρατούμενοι άσκησαν έφεση, καταγγέλλοντας τη διαδικασία ως άδικη και απαλλαγμένη από θεμελιώδη στοιχεία δίκαιης δίκης (διερμηνεία, χρόνος προετοιμασίας, πρόσβαση σε δικηγόρο) καθώς μεταξύ άλλων, η δίκη και καταδίκη τους έγινε με απουσία διερμηνείας, σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαιναν!

Στα μέσα Μαρτίου ’26 οι μετανάστες στη δομή της Σιντικής Σερρών, επιμένουν να διαδηλώνουν για τις συνθήκες κράτησης στο κρύο, την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ρουχισμό, και ενάντια στην αδιαφάνεια και μη ενημέρωση ως προς τις διοικητικές διαδικασίες για τις αιτήσεις ασύλου και την περίοδο κράτησης τους.

Σαν αποτέλεσμα των αγώνων των μεταναστών πλέον υποχρεούνται και οι κλειστές δομές να έχουν και να λειτουργούν όλες τις υπηρεσίες που προβλέπονται και για τις ανοιχτές (ιατρείο, κοινωνικές λειτουργούς, ψυχολόγους). Χωρίς να υποστηρίζουμε πως αυτές οι δομές επαρκούν ούτε στο ελάχιστο για τους έγκλειστους μετανάστες της Σιντικής, το γεγονός πως δεν προβλέπονταν στην έναρξη των ειδικών κλειστών δομών, όπως είναι η Σιντική, λέει από μόνο του πολλά.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο, ζούμε σε συνθήκες διαρκούς επισφάλειας και διαβίωσης μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα. Τα αφεντικά έχουν τώρα και νομικά όπλα ώστε να μας ξεζουμίζουν για 13 ώρες την ημέρα, ενώ όποτε βγαίνουμε στους δρόμους στέλνουν μπάτσους να μας δείρουν. Πρέπει να ρίχνουμε μια ζαριά κάθε φορά που μπαίνουμε σε τρένο και να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα κάθε φορά που ανοίγουμε λογαριασμό ρεύματος. Για κάποιους από εμάς όμως η επίθεση δεν σταματάει εκεί.

Το ελληνικό κράτος που ενεργά στηρίζει και συμμετέχει στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου, καταβάλει συστηματική προσπάθεια ώστε να μετατρέψει ολόκληρη την θάλασσα σε νεκροταφείο και πεδίο κυνηγιού ανθρώπων για τον κάθε αποκτηνωμένο λιμενόμπατσο. Σε κάθε επίπεδο του ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός, σε σύνορα, σε ΑΤ, σε δικαστήρια, σε καμπ, σε φυλακές (και όχι μόνο) με νομικά και γραφειοκρατικά μέσα, ή/και με ωμή συστηματοποιημένη βία και εγκλεισμό, λειτουργεί ώστε να διαχωρίζει, να υποτιμά, να εξοντώνει κοινωνικά και φυσικά μετανάστριες και μετανάστες σε επίπεδο που πλέον τους αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα, όπως ομολογεί και ο μπάτσος που φώναζε έγκλειστο στην Σιντική “σκύλο”. Όσες από εμάς πλήττονται και από αυτούς τους μηχανισμούς είμαστε για το κράτος και τα αφεντικά εργατικό δυναμικό προς ακόμη εντατικότερη εκμετάλλευση, όταν συμφέρει, και προς φυλάκιση, απέλαση ή εξόντωση όταν δεν συμφέρει. Το σύστημα αυτό, σε όλη την διασύνδεσή του με την γενικευμένη ζοφερή κανονικότητα, ονομάζεται θεσμικός ρατσισμός, και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο οξεία και εντατική μορφή του πολέμου που μαίνεται εναντίων όλων μας στα κάτω στρώματα της κοινωνίας. Ο θεσμικός ρατσισμός αποτελεί απαραίτητο οπλοστάσιο ώστε το κράτος να μας διαχωρίζει, να μας πειθαρχεί και να μας ξεφορτώνεται, επιτρέποντας στον καπιταλισμό να υποτιμά μαζικά ανθρώπινες ζωές και σχέσεις και να κερδοφορεί.

Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Μάλιστα, διευκολύνεται και επιταχύνεται η διαδικασία απόρριψης ασύλου καταλήγοντας σε επαναπροωθήσεις των μεταναστών στις χώρες από όπου επέλεξαν αρχικά και με ρίσκο να φύγουν. Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη.

Το καμπ της Σιντικής αποτελεί παράδειγμα αθλιότητας για το κράτος, καθώς μοιάζει να είναι ένα από τα πιο απομονωμένα καμπ, ενώ η λειτουργία του ως στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ολοκληρωμένη. Θεωρούμε πως η βαρβαρότητα που εξαντλείται στο συγκεκριμένο καμπ, αναδεικνύει τη σαπίλα όλης της κοινωνίας και του κράτους κι αποτυπώνει στο μεγαλείο του τον φυλετικό ρατσισμό. Όσο αποκομμένους κι αν θέλουν τους μετανάστες απο τον αστικό ιστό και έγκλειστους στη φυλακή εμείς οφείλουμε να τους στηρίξουμε και να φέρουμε στο προσκήνιο τους αγώνες τους. Τόσο για αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτές τις άθλιες συνθήκες του καμπ όσο και για τους 30 φυλακισμένους που τιμωρήθηκαν για την αυτονόητη πράξη της απόδρασης από αυτό το κολαστήριο. Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος και ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποίηση ως όρο ζωής.

Το άρθρο Κάλεσμα για Ανοιχτή Συνέλευση για το καμπ-κολαστήριο της Σιντικής εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος κι ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποιήση ως όρο ζωής» καταλήγει το κείμενο της παρέμβασης.

Το βίντεο της παρέμβασης και το κείμενο που διαβάστηκε:

Το καμπ της Σιντικής Σερρών είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή δηλαδή όπου άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα υπό τον έλεγχο των δυνάμεων καταστολής και συγκεκριμένα φυλάσσονται απο σταθερά στρατοπεδευμένες δυνάμεις των ΜΑΤ. Είναι ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία και άρα έξω από τον χώρο και τις σχέσεις των ανθρώπων της τοπικής κοινωνίας.

Οι κρατούμενοι/ες ζουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε πράγματα όπως σεντόνια, τουαλέτες, ρούχα, φαγητό, είδη υγιεινής και χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη, υπό το “δίκαιο” του κάθε ανθρωποφύλακα. Η διοίκηση τους αρνείται οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα από τα οποία υποφέρουν οι άνθρωποι λόγω έλλειψης συνθηκών υγιεινής. Περαιτέρω απομονωτική είναι η συνθήκη της διερμηνείας που είναι ζωτικής σημασίας για τους έγκλειστους. Συγκεκριμένα, παρόλο που επισήμως έχουν διοριστεί 7 υπάλληλοι, οι περισσότεροι είναι άφαντοι και όταν παρουσιάζονται απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους. Έχουμε πληροφορηθεί μάλιστα πως δεν είναι καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των μεταναστών που βρίσκονται στη Σιντική.

Ολόκληρο το προσωπικό του καμπ απαγορεύεται να τους μιλάει από τις καθαρίστριες, μεχρι τους διερμηνείς και τους φύλακες, τους φέρονται απάνθρωπα και τους βρίζουν. Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης πυροδοτεί και πολλά ψυχολογικά προβλήματα, για τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει καμία μέριμνα με πολλους να πάσχουν από κατάθλιψη και να έχουν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν.

Το καμπ αποτελείται από μία ανοιχτή και μία κλειστή δομή, στην οποία κλειστή κρατούνται άντρες κυρίως αιγυπτιακής καταγωγής, αλλα και μπαγκλαντεσιανής που κυριολεκτικά δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα πχ φορέματα και υποφέρουν από το κρύο.

Στα μέσα Αυγούστου άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν το αυτονόητο δηλαδή να δραπετεύσουν. Ωστόσο, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα οι μπάτσοι μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν. Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες.

Ως επόμενο, στις 19 Αυγούστου 266 κρατούμενοι ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται.Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγήρονται, κόβουν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα και χημικά. Οι μπάτσοι λένε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο ανθρωποφύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά.

Είναι ενδεικτικό πως από τα ελάχιστα δημοσιεύματα που υπήρξαν, όλα είχαν αποκλειστική πηγή τα δελτία τύπου των μπάτσων, χωρίς φυσικά να αναφέρουν τίποτα για τις συνθήκες κράτησης ή την υγεία των κρατουμένων. Την επόμενη μέρα 30 κρατούμενοι περνούν αυτόφωρο δίχως να εχουν την επιλογή δικής τους υπεράσπισης και καταλήγουν να καταδικάζονται σε 3 χρόνια και 450 ευρώ ο καθένας ενώ ένας από αυτούς καταδικάζεται σε 3 χρόνια και 7 μήνες χωρις αναστολή. Με την ολοκλήρωση της δικής των 30 μεταναστών και την καταδίκη τους, διαχωρίστηκαν σε διάφορες φυλακές σε όλη την ελληνική επικράτεια. Εκδικητικά σε αυτή την προσπάθεια απόδρασης, η διοίκηση τοποθετεί δυνάμεις των ΜΑΤ έξω από την πύλη που φυλάνε σταθερά νυχθημερόν το καμπ.

Οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ζούμε σε συνθήκες διαρκούς επισφάλειας και διαβίωσης μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα. Τα αφεντικά έχουν τώρα και νομικά όπλα ώστε να μας ξεζουμίζουν για 13 ώρες την ημέρα, ενώ όποτε βγαίνουμε στους δρόμους στέλνουν μπάτσους να μας δείρουν. Πρέπει να ρίχνουμε μια ζαριά κάθε φορά που μπαίνουμε σε τρένο και να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα κάθε φορά που ανοίγουμε λογαριασμό ρεύματος. Για κάποιους από εμάς όμως η επίθεση δεν σταματάει εκεί.

Το ελληνικό κράτος που ενεργά στηρίζει και συμμετέχει στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου, καταβάλει συστηματική προσπάθεια ώστε να μετατρέψει ολόκληρη την θάλασσα σε νεκροταφείο και πεδίο κυνηγιού ανθρώπων για τον κάθε αποκτηνωμένο λιμενόμπατσο. Σε κάθε επίπεδο του ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός, σε σύνορα, σε ΑΤ, σε δικαστήρια, σε καμπ, σε φυλακές (και όχι μόνο) με νομικά και γραφειοκρατικά μέσα, ή/και με ωμή συστηματοποιημένη βία και εγκλεισμό, λειτουργεί ώστε να διαχωρίζει, να υποτιμά, να εξοντώνει κοινωνικά και φυσικά μετανάστριες και μετανάστες σε επίπεδο που πλέον τους αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα, όπως ομολογεί και ο μπάτσος που φώναζε έγκλειστο στην Σιντική “σκύλο”. Όσες από εμάς πλήττονται και από αυτούς τους μηχανισμούς είμαστε για το κράτος και τα αφεντικά εργατικό δυναμικό προς ακόμη εντατικότερη εκμετάλλευση, όταν συμφέρει, και προς φυλάκιση, απέλαση ή εξόντωση όταν δεν συμφέρει. Το σύστημα αυτό, σε όλη την διασύνδεσή του με την γενικευμένη ζοφερή κανονικότητα, ονομάζεται θεσμικός ρατσισμός, και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο οξεία και εντατική μορφή του πολέμου που μαίνεται εναντίων όλων μας στα κάτω στρώματα της κοινωνίας. Ο θεσμικός ρατσισμός αποτελεί απαραίτητο οπλοστάσιο ώστε το κράτος να μας διαχωρίζει, να μας πειθαρχεί και να μας ξεφορτώνεται, επιτρέποντας στον καπιταλισμό να υποτιμά μαζικά ανθρώπινες ζωές και σχέσεις και να κερδοφορεί.

Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη.

Το καμπ της Σιντικής αποτελεί παράδειγμα αθλιότητας για το κράτος, καθώς μοιάζει να είναι ένα από τα πιο απομονωμένα καμπ, ενώ η λειτουργία του ως στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ολοκληρωμένη. Θεωρούμε πως η βαρβαρότητα που εξαντλείται στο συγκεκριμένο καμπ, αναδεικνύει τη σαπίλα ολης της κοινωνίας και του κράτους κι αποτυπώνει στο μεγαλείο του τον φυλετικό ρατσισμό. Όσο αποκομμένους κι αν θέλουν τους μετανάστες απο τον αστικό ιστό και έγκλειστους στη φυλακή εμείς οφείλουμε να τους στηρίξουμε και να φέρουμε στο προσκήνιο τους αγώνες τους. Τόσο για αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτες τις άθλιες συνθήκες του καμπ όσο και για τους 30 φυλακισμένους που τιμωρήθηκαν για την αυτονόητη πράξη της απόδρασης από αυτό το κολαστήριο. Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος κι ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποιήση ως όρο ζωής.

ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΜΠ,Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

FREE 30 OF SINTIKI

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Μαχαλάς Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτ.Θεσσαλονίκη

Το άρθρο Το καμπ της Σιντικής είναι μια φυλακή-Παρέμβαση στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το άρθρο Στο Αιγαίο δολοφονούν -Πορεία στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Η υγρασία διαπερνάει τα κόκκαλα. Άνθρωποι στοιβάζονται στα κοντέινερ, με μοναδικό μέσο θέρμανσης τα κλιματιστικά, όσα έχουν και όσα λειτουργούν.

Αλλά τις τελευταίες 12 μέρες, η ΒΙΑΛ τροφοδοτείται μόνο από γεννήτριες και ρεύμα παρέχεται μόνο για 4 ώρες κάθε μέρα. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζεσταθούν, δεν μπορούν να μαγειρέψουν, δεν προλαβαίνουν να φορτίσουν τα κινητά τους, το μόνο μέσο επαφής με τον έξω κόσμο.

Ο χώρος που χρησιμοποιείται από τους αστυνομικούς και άλλες διοικητικές υπηρεσίες έχει, ωστόσο, κανονικά ρεύμα όλο το 24ωρο» καταγγέλλει το Αντίβαρο.

Στη ΒΙΑΛ διαμένουν αυτή τη στιγμή, σε αυτή την κατάσταση διαρκούς αναμονής για τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, περίπου 700 άνθρωποι, ανάμεσά τους τουλάχιστον 150 παιδιά.

Βίντεο και φωτογραφίες που κατάφεραν να στείλουν, παρά τις παρενοχλήσεις, οι πρόσφυγες στα μέλη του Αντίβαρου δείχνει πως η κατάσταση στη ΒΙΑΛ είναι αφόρητη:

Το Αντίβαρο ζητάει απαντήσεις:

– Γιατί έχει κοπεί το ρεύμα στη ΒΙΑΛ εδώ και 10-12 μέρες;

– Γιατί κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται με την επίλυση του προβλήματος;

– Πόσο θα ανεχόμαστε απάνθρωπες δομές σαν τη ΒΙΑΛ;

Το άρθρο Η ΒΙΑΛ είναι βυθισμένη στο σκοτάδι  εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Αυτό τονίζουν 55 οργανώσεις στην Ελλάδα με κοινή δήλωσή τους αναφέροντας ότι «μετά από πέντε χρόνια συνεχών συστάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΗΕ για την άρση των αυθαίρετων περιορισμών στη λειτουργία των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών που υποστηρίζουν πρόσφυγες/προσφύγισσες και μετανάστες/ριες, το Υπουργείο συνεχίζει να στοχοποιεί τις οργανώσεις που θεωρεί ενοχλητικές για τον μόνο λόγο ότι κάνουν τη δουλειά τους».

Όπως τονίζεται στην κοινή δήλωση, μόνη η ιδιότητα του μέλους οργάνωσης εγγεγραμμένης στο Μητρώο ΜΚΟ αναβαθμίζει πλημμελήματα όπως η διευκόλυνση παράνομης παραμονής ή η άρνηση παράδοσης ταξιδιωτικού εγγράφου σε κακουργήματα με δεκαετή κάθειρξη και πρόστιμο δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Θεωρείται δηλαδή επιβαρυντική περίσταση ικανή να αναβαθμίσει το αδίκημα σε κακούργημα η δηλωθείσα και εγκεκριμένη άσκηση του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι, σε πείσμα θεμελιωδών αρχών αντεγκληματικής πολιτικής και ποινικής νομοθέτησης. Αρκεί, δε, η άσκηση ποινικής δίωξης για να διαγραφεί η οργάνωση από το Μητρώο.

«Οι διατάξεις αυτές έχουν ως στόχο τον εκφοβισμό μας. Εισάγονται λίγους μόλις μήνες μετά τις απειλές του Υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου κατά των νομικών εκπροσώπων των ανθρώπων που έφτασαν στην Κρήτη κατά τη διάρκεια της παράνομης τρίμηνης αναστολής ασύλου και προστατεύτηκαν από απέλαση με ασφαλιστικά μέτρα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τις οποίες καταδίκασαν άμεσα οι διεθνείς και εθνικοί θεσμοί αλλά αρνείται να ανακαλέσει ο αρμόδιος Υπουργός.

Για τις υπογράφουσες οργανώσεις η προσπάθεια αυτή είναι άδικη, παράνομη και παράλογη. Ζητάμε την άμεση απόσυρση των διατάξεων» καταλήγουν.

Η κοινή δήλωση θα παραμείνει ανοιχτή για συνυπογραφές έως την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 12.00.

Οι υπογράφουσες οργανώσεις:

ΒΙΟΖΩ – Πανελλήνια Ένωση Καταναλωτών

Γιατροί του Κόσμου – Ελληνική Αντιπροσωπεία

Γιατροί Χωρίς Σύνορα – Ελληνικό Τμήμα

Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας

Ελληνικό Δίκτυο για το Δικαίωμα στη Στέγη και την Κατοικία

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ)

Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι

Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ)

Ένωση Μικρομεσαίων Ο.Κοι.Π. Ελλάδας

Κέντρο Διοτίμα

Μέλισσα Δίκτυο Μεταναστριών στην Ελλάδα

Παρατηρητήριο Αστυνομικής Βίας – Copwatch GR

ΠΕΚΑμεΑ

Συμβίωση – Σχολή Πολιτικών Σπουδών στην Ελλάδα, Δίκτυο Σχολών του Συμβουλίου της Ευρώπης

Σύμπλεξις

Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης

Υποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίο (RSA)

ART HUB Athens

Boat Refugee Foundation

Changemakers Lab

Civil Society Alliance Greece

Collective Aid

Community Peacemaker Teams-Aegean Migrant Solidarity

ECHO100PLUS

Emfasis Non-Profit

EmpowerVan

Equal Legal Aid (ELA)

Equal Rights Beyond Borders

FemArtAct

Fenix Humanitarian Legal Aid

HIAS Ελλάδος

HIGGS

Human Rights Legal Project

The HOME Project

I Have Rights

Inter Alia

InterMediaKT

Intereuropean Human Aid Association

INTERSOS HELLAS

Irida Women’s Center

iSea

Legal Centre Lesvos

Mazí Housing

Mobile Info Team

Nimertis Action Art

Northern Lights Aid

PRAKSIS

Project Armonia

Reading to the Others

Safe Passage International Greece

Samos Volunteers

SHE – Society for Help and Empowerment

Velos Youth

Vouliwatch

Το άρθρο Ποινικά κολάσιμη η εργασία σε ΜΚΟ; Κοινή Δήλωση Οργανώσεων για το Νομοσχέδιο του Υπουργείου Μετανάστευσης εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το 2026 αναμένεται να αποτελέσει ένα σημείο καμπής για τις μεταναστευτικές πολιτικές. Ωστόσο, ερχόμαστε από μια δεκαετία γεμάτη ριζικούς μετασχηματισμούς.

Η καθιέρωση των hotspot το 2015, η οποία θεσμοθέτησε τις πρακτικές της άτυπης κράτησης και της διαλογής στα σύνορα· η συστηματική σύγκρουση – που διεξάγεται από κυβερνήσεις με διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις – εναντίον των ΜΚΟ που εμπλέκονται στις επιχειρήσεις θαλάσσιας διάσωσης · τα διατάγματα ασφαλείας του 2017, του 2018 και του 2019 και η ιλιγγιώδης νομοθετική παραγωγή της παρούσας ιταλικής κυβέρνησης έχουν αναδιαμορφώσει -με μια συνολικά αρνητική διάσταση- το νομικό και πολιτικό καθεστώς της μετανάστευσης.

Ωστόσο, κανένα από αυτά τα βήματα δεν είχε το συστημικό εύρος των μεταρρυθμίσεων που θα τεθούν σε εφαρμογή το 2026.

Το Ευρωπαϊκό σύμφωνο: Ο ελέφαντας στο δωμάτιο

Το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, που εγκρίθηκε οριστικά από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Απρίλιο του 2024 και πρόκειται να τεθεί σε ισχύ τον Ιούνιο του 2026, συνιστά την πιο ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση που έχει γίνει ποτέ σε σχέση με το κοινό σύστημα ασύλου. Οι εννέα κανονισμοί που το απαρτίζουν, μαζί με την Οδηγία για την υποδοχή, σκιαγραφούν ένα συνεκτικό και βαθιά ανησυχητικό πλαίσιο.

Παρά τη σημασία του, το Σύμφωνο εξακολουθεί να παραμένει στο περιθώριο του δημόσιου διαλόγου. Το χάσμα μεταξύ του αναμενόμενου αντίκτυπου που θα έχει και της ελάχιστης συζήτησης που το συνοδεύει δεν είναι απλώς μια παράπλευρη συνέπεια.

Οι λόγοι για αυτόν τον αποκλεισμό είναι πολλαπλοί. Στην Ιταλία, σε αντίθεση με άλλα κράτη μέλη, το εθνικό σχέδιο εφαρμογής δεν έχει δημοσιοποιηθεί ποτέ, θέτοντας τη μεταρρύθμιση σε μια αβεβαιότητα που αποκρύπτει το εύρος της εφαρμογής της και εμποδίζει τις διαδικασίες της ενημερωμένης κινητοποίησης. Γενικότερα, το εύρος και η ριζοσπαστική φύση του Συμφώνου έχουν μέχρι στιγμής προκαλέσει περισσότερο σύγχυση παρά  ενεργοποίηση.

Ουσιαστικά, μεταξύ πολλών άλλων παραμέτρων, το Σύμφωνο ορίζει τα σύνορα ως κεντρικό μηχανισμό για τη διαχείριση της κινητικότητας. Τα σύνορα δεν είναι πλέον μόνο μια γεωγραφική τοποθεσία, αλλά ένα νομικό πλαίσιο στο οποίο συγκεντρώνονται διαδικασίες και εξουσίες.

Οι ταχείες διαδικασίες εξέτασης των αιτήσεων προστασίας θα εφαρμόζονται σε άτομα που προέρχονται από χώρες με ποσοστά αναγνώρισης, σε πρώτη φάση, κάτω του 20%. Ένα ετερογενές σύνολο που στην Ιταλία περιλαμβάνει ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των ατόμων που φτάνουν στη χώρα. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα μια μαζική συγκέντρωση των διαδικασιών στα σύνορα, η οποία θα συνοδεύεται από εκτεταμένες μορφές περιορισμού της προσωπικής ελευθερίας και από μια πραγματική συμπίεση των εγγυήσεων.

Σε σύγκριση με την προσέγγιση των hotspot, το νέο μοντέλο σηματοδοτεί ένα ποιοτικό άλμα. Κατά την εποχή των hotspot, αναδύθηκαν χώροι επαφής -συχνά άτυποι και επισφαλείς- μεταξύ όσων βρίσκονταν εντός και εκτός των κέντρων.

Το Σύμφωνο αποσκοπεί στον συστηματικό περιορισμό και την εφαρμογή συνοπτικών διαδικασιών, που σχεδιάστηκαν για να δημιουργήσουν λειτουργική συνέχεια μεταξύ της άφιξης και του επαναπατρισμού για έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Αυτή η αρχιτεκτονική, αν και παρουσιάζεται ως οργανική και ορθολογική, φαίνεται ότι προορίζεται να παράγει ασταθή και δυσανάγνωστα αποτελέσματα. Είναι ένας πειθαρχικός μηχανισμός που πρέπει να αναλυθεί εις βάθος συλλογικά, αξιοποιώντας πολλαπλές γνώσεις και θέσεις.

Η μακρά σκιά της εξωτερίκευσης των κέντρων κράτησης

Στον τομέα των επαναπατρισμών, το 2026 θα μπορούσε να σηματοδοτήσει ένα περαιτέρω ποιοτικό άλμα. Ο νέος Κανονισμός των Επαναπατρισμών, ο οποίος επίσημα είναι ακόμη υπό διαπραγμάτευση αλλά βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο, παγιώνει μια πορεία προσανατολισμένη στην εξωτερίκευση της διαδικασίας του ασύλου  και στις ταχύτερες απελάσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η πρόταση των return hubs. Εγκαταστάσεις που βρίσκονται σε τρίτες χώρες στις οποίες μπορούν να μεταφερθούν άτομα χωρίς δεσμούς με αυτά τα κράτη, μετατοπίζοντας ολόκληρη τη διαχείριση της διαδικασίας εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πρόσφατη θέση του Συμβουλίου της ΕΕ ενίσχυσε αυτήν την προσέγγιση, νομιμοποιώντας το μοντέλο της εξωτερικής ανάθεσης που “μετεγκαθιστά” τη νομική ευθύνη και τον ουσιαστικό έλεγχο.

Δεν πρόκειται για μια υπόθεση δευτερεύουσας σημασίας , αλλά για ένα βήμα που επηρεάζει την ίδια την εκτελεστότητα του δικαιώματος του ασύλου, εγείροντας βαθιά νομικά, ηθικά και πολιτικά ερωτήματα.

Το 2026 θα είναι επίσης καθοριστικό για το μέλλον των ιταλικών κέντρων κράτησης στην Αλβανία. Μέχρι στιγμής, το σχέδιο δεν έχει επιτύχει τους αριθμητικούς στόχους που είχε αναγγείλει και βασίζεται σε μια εύθραυστη υποδομή, η οποία ωστόσο είναι ικανή να παράγει πολιτικά αποτελέσματα που υπερβαίνουν τις προφανείς επιχειρησιακές δυσκολίες.

Η ιταλική κυβέρνηση συνεχίζει να απελαύνει τους μετανάστες από τα CPR (Centri di Permanenza per il Rimpatrio) στο κέντρο Gjader της Αλβανίας, παρά το γεγονός ότι το έργο επιβαρύνεται με δύο προσφυγές στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες αμφισβητούν σοβαρά τη νομιμότητα του συστήματος που έχει σχεδιάσει η ιταλική κυβέρνηση.

Τα δύο σχέδια – η διαπραγμάτευση του νέου κανονισμού επαναπατρισμού και το μέλλον των κέντρων κράτησης στην Αλβανία – μπορεί να διασταυρωθούν το 2026. Μια πιθανή έγκριση του νέου Κανονισμού ενδέχεται να επαναπροσδιορίσει ριζικά το νομικό προφίλ των υποδομών στην Αλβανία, μετατρέποντάς τες σε κρίκο για περαιτέρω διαδικασίες μετεγκατάστασης. Αντίθετα, μια επιβράδυνση ή διακοπή της μεταρρύθμισης θα μπορούσε να ευνοήσει στην ευκταία κατάρρευση ολόκληρου του έργου – που, σε αυτό το σημείο, θα ήταν αδιέξοδο.

Διασχίζοντας τις ρωγμές

Η σύγκλιση των μετασχηματισμών αυτού του μεγέθους δημιουργεί μια περίοδο αποπροσανατολισμού μεταξύ εκείνων που αναλύουν με κριτικά εργαλεία τη νομοθεσία και τις πολιτικές που ρυθμίζουν τη μετανάστευση. Αυτό το φαινόμενο είναι κατανοητό, αλλά δεν είναι χωρίς εναλλακτικές λύσεις.

Το Σύμφωνο, παρά την πειθαρχική του φιλοδοξία, δεν συνιστά ένα κλειστό ή απόλυτα συνεκτικό σύστημα. Η απομόνωση στα σύνορα είναι απίθανο να είναι ολοκληρωτική. Σε αυτές τις ασυνέχειες ανοίγεται ένας χώρος για παρέμβαση.

Πρέπει να εκμεταλλευτούμε τις ατέλειες του συστήματος. Να παρακολουθούμε με τρόπο ανεξάρτητο τις πρακτικές, να δημιουργήσουμε διαύλους  επικοινωνίας με τους κρατούμενους, να καταγράφουμε συστηματικά τις παραβιάσεις, να πειραματιστούμε με ανανεωμένες μορφές νομικής και πολιτικής παρέμβασης, μεταξύ άλλων μέσω διεθνικών δικτύων ακτιβισμού και έρευνας.

Παρόμοιες εκτιμήσεις ισχύουν για την πιθανή ευρωπαϊκή μεταρρύθμιση σχετικά με τους επαναπατρισμούς. Οι διαπραγματεύσεις παραμένουν ανοιχτές και αφήνουν περιθώρια για πολιτική παρέμβαση. Ελλείψει αυτών, ο κίνδυνος είναι η παγίωση ενός πλαισίου που προορίζεται να διαμορφώσει τις ευρωπαϊκές πολιτικές μακροπρόθεσμα.

Ακόμα και το ζήτημα που αφορά τα κέντρα κράτησης στην Αλβανία δεν έχει τελειώσει. Η πίεση από ακτιβίστριες και ακτιβιστές, η κοινωνία των πολιτών και η νομική διαμάχη έχουν αποτρέψει, μέχρι στιγμής,  την ομαλοποίηση. Το 2026, θα είναι αναγκαίο να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να αποτραπεί η σταθεροποίηση αυτών των δομών.

Μια χρονιά συγκρούσεων

Το 2026 θα σημαδευτεί από έναν βαθύ μετασχηματισμό των ευρωπαϊκών μεταναστευτικών πολιτικών. Οι ρυθμιστικοί μετασχηματισμοί, που βρίσκονται σε εξέλιξη,  θα επηρεάσουν τις υλικές και νομικές συνθήκες των ανθρώπων που μετακινούνται και τις μορφές διαχείρισης της μετανάστευσης.

Η θεσμική πορεία είναι προσανατολισμένη στον περιορισμό και την εξωτερίκευση. Μέσα και ενάντια σε αυτή τη διαδικασία ανοίγει ο χώρος για την πολιτική παρέμβαση.

Κριτική έρευνα,  διαρκής παρουσία στα συνοριακά περιβάλλοντα,  παραγωγή και κυκλοφορία ανεξάρτητης γνώσης, οικοδόμηση κινητοποιήσεων ευρείας βάσης, και όχι αποκλειστικά αμυντικού χαρακτήρα.

Πάνω σε αυτό είναι το έδαφος  θα καθοριστεί το πολιτικό νόημα του 2026.

Το άρθρο Το ταραχώδες 2026 των μεταναστευτικών πολιτικών. Του Francesco Ferri εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.