θα μπορούσαμε να γελάσουμε με την ψυχή μας».

__________

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η πολιτική μπορεί να κάνει οτιδήποτε, ενώ οι παγετώνες καταρρέουν στις κοιλάδες, τα δάση καίγονται στη βόρεια Αλγερία και ο καπνός γεμίζει τις καλύβες και τα νοσοκομεία στο νησί Καλιμαντάν.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η δύναμη της θέλησης μπορεί να κάνει οτιδήποτε, από τη στιγμή που ο μεταλλαγμένος νους είναι ανίκανος να δώσει προσοχή για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα.

Οι μεγάλες τάσεις αυτού του αιώνα είναι ανεξέλεγκτες. Ο σύγχρονος φασισμός αποτελεί μια έκρηξη παράνοιας της λευκής πλειοψηφίας, η οποία είναι τρομοκρατημένη από την επέλαση της αποκάλυψης που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός.

Κι όμως, γνωρίζουμε ότι στο σύμπαν του αναπόφευκτου, το φτερούγισμα μιας πεταλούδας μπορεί να θέσει σε κίνηση απρόβλεπτες διαδικασίες που στέλνουν το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

Επομένως, πρέπει να δώσουμε προσοχή (για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα) στο γεγονός ότι το 2027 θα υπάρξουν τέσσερις εκλογές στη βόρεια Μεσόγειο: στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ιταλία.

Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει ποτέ επιστροφή στη δημοκρατία που κάποτε γνωρίσαμε, επειδή είμαστε βυθισμένοι σε μια καταστροφή που δεν είναι πολιτική, αλλά ανθρωπολογική και γνωστική.

Αλλά από την παραφροσύνη μιας ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης που είναι ανίκανη να διαχειριστεί την  καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη, αναδύεται η προοπτική του πολέμου. Ο επανεξοπλισμός προετοιμάζει τον πόλεμο· είναι μέρος του.

Η δεξιά θα κερδίσει τις εκλογές στις τέσσερις χώρες της Βόρειας Μεσογείου; Έτσι λένε οι δημοσκοπήσεις.

Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι η υπάρχουσα αριστερά μπορεί να αντισταθεί στην επίθεση της ρατσιστικής υστερίας; Πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που άνοιξαν το δρόμο για την εθνικιστικο-φιλελεύθερη επίθεση θα ανατρέψουν τον συσχετισμό δυνάμεων;

Μόνο ένα αντιπολεμικό μέτωπο μπορεί να το κάνει αυτό.

Μόνο ένα κίνημα λιποταξίας από την παραφροσύνη του επανεξοπλισμού και από τον πόλεμο μπορεί να είναι το φτερούγισμα της πεταλούδας – το απρόβλεπτο που στέλνει το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

__________

Effimera / Autistici Inventati – υπό τα πυρά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, η οποία ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά του αντιφασισμού.

Ένα καυτό απόγευμα, στις 26 Αυγούστου 2026, με καύσωνα, πλημμύρες, κλιμάκωση των συγκρούσεων στα διάφορα μέτωπα του πολέμου,  σε αυτό το ήδη αρκετά δυστοπικό πλαίσιο, στις 16:30 προστίθεται ένα μήνυμα στο X από τον επίσημο λογαριασμό του Μάρκο Ρούμπιο, του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ.  Με αυτό το μήνυμα ανακοινώνεται ότι η ιταλική ομάδα ψηφιακών ακτιβιστών «Autistici/inventati» έχει συμπεριληφθεί από το υπουργείο εξωτερικών και το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων και επομένως θα υποβληθεί σε οικονομικές κυρώσεις από τις 25 Σεπτεμβρίου.

Η Effimera** γνωρίζει προ πολλού την συλλογικότητα A/I. Η δική μας λίστα αλληλογραφίας φιλοξενείται στους διακομιστές τους εδώ και χρόνια και έχουμε μοιραστεί μαζί τους αμέτρητους προβληματισμούς και πολιτικούς αγώνες.

Η Mayday, San Precario, Serpica Naro δεν θα είχαν ποτέ σχεδιαστεί με τον ίδιο τρόπο χωρίς την εμπειρία των χάκερ που εκείνα τα χρόνια συνέλαβαν και υλοποίησαν τη διάδοση δωρεάν, αυτόνομων εργαλείων για όλες-όλους και τα οποία η Autistici/inventati υποστήριξε και προώθησε από την αρχή της δημιουργίας  της…

https://effimera.org/il–collettivo–digitale–autistici–inventati–nella–lista–usa–dei–terroristi–globali–di–effimera/

__________

Από τον Ιούλιο του 2000 έως τον Απρίλιο του 2009, μαζί με τον Matteo Pasquinelli και άλλα 1.891 άτομα, συμμετείχα στις δραστηριότητες μιας λίστας που ονομαζόταν Rekombinant.

Φιλοσοφία, μεταδομισμός, κοινωνικές συγκρούσεις, ακτιβισμός των μέσων ενημέρωσης, διαδικτυακή τέχνη, λιμπιντική οικονομία και ψυχοπαθολογίες του δυτικού καπιταλισμού—αυτά ήταν μερικά από τα θέματα που πραγματεύτηκε η λίστα.

Σε μεγάλο βαθμό χάρη στους Autistici Inventati καταφέραμε να δημιουργήσουμε την Rekombinant.

Σήμερα, μια συμμορία μαφιόζων, αδαών ρατσιστών, διώκει τη συλλογικότητα και την αυτοδιαχειριζόμενη πλατφόρμα, στο πλαίσιο ενός πολέμου κατά του αντιφασισμού—ενός πολέμου που δεν χρειάζεται να τον χαρακτηρίσουμε φασιστοειδή, καθώς αυτό θα αποτελούσε ταυτολογία.

__________

Ε, ναι, έχει δίκιο ο Marco Rubio, ο καημένος.

Είμαστε κομμάτι μιας αντιφασιστικής, αντιρατσιστικής και κομμουνιστικής Διεθνούς.

Αυτό το βιβλίο: Breaking the Frontiers. Debates in Marxist Theory Today, που συγκεντρώνει τα δοκίμια είκοσι σύγχρονων μαρξιστών, με την επιμέλεια των John Holloway και Sun Liang, είναι η απόδειξη.

https://darajapress.com/publication/breaking-the-frontiers/

*Το ρήμα sbellicarsi αντιστοιχεί στα ελληνικά με τη φράση: «μου λύνεται ο αφαλός από τα γέλια». Σημαίνει, επίσης, ξεκαρδίζομαι, γελάω μέχρι δακρύων, σκάω στα γέλια, γελάω με την ψυχή μου, κρατάω την κοιλιά μου, κ.λπ

Το «Sbellichiamoci!» στην προκειμένη περίπτωση, χρησιμοποιείται ως λογοπαίγνιο σε ένα εθνικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα (από τη λέξη bellico = πολεμικός, με το στερητικό s-), όπου Sbellichiamoci! σημαίνει «Ας αποβάλουμε τον πόλεμο από το μυαλό μας!» (με τη σημασία του «χτίζουμε την ειρήνη»). Είναι ένα εθνικό πρόγραμμα αγωγής του πολίτη αφιερωμένο στην εκπαίδευση των νέων για την οικοδόμηση της ειρήνης, της μη βίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανοιχτό σε σχολεία όλων των βαθμίδων.

** http://effimera.org/

Πηγή: francoberardi.substack.com

Το άρθρο Sbellichiamoci. Του Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Υπάρχει ένα βουητό σε αυτό το δάσος που δεν έχει καμία σχέση με τα πεύκα. Είναι χαμηλό, συνεχές, σχεδόν βιομηχανικό. Προέρχεται από τον σταθμό συμπίεσης που ωθεί το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν μέσα στο ιταλικό δίκτυο. Βρισκόμαστε στην Απουλία, στις ακτές της Αδριατικής του Salento: San Foca, Melendugno, το σημείο όπου ο Νότιος Διάδρομος του Φυσικού Αερίου αγγίζει τη γη για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Εδώ έζησαν οι Μεσσάπιοι, από δω πέρασαν και οι Βυζαντινοί. Αλλά εκείνη η ιστορία δεν προετοίμασε κανέναν για αυτόν τον θόρυβο. Τις πιο καθαρές μέρες, στον ορίζοντα διακρίνεται η Αλβανία.

Στο κινητό μου φτάνει ένα βίντεο από εκείνη ακριβώς την ακτή: χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτύρονται ενάντια σε ένα πολυτελές θέρετρο που συνδέεται με την οικογένεια Τραμπ στο νησί Sazan (πρώην σοβιετική βάση χημικών όπλων, τώρα καταφύγιο φλαμίνγκο), φωνάζοντας «Η Αλβανία δεν πωλείται». Δεν είναι απλώς μια ηχώ στο παρόν. Είναι το πεπρωμένο που επαναλαμβάνεται σε κάθε «ζώνη θυσίας», από τη μία ακτή στην άλλη της ίδιας θάλασσας, είτε έχουν περάσει ογδόντα χρόνια είτε δύο εβδομάδες.

Εν τω μεταξύ, η ανάγκη κατασκευάζεται αλλού. Ο Μάριο Ντράγκι, ως πρωθυπουργός, ρώτησε τους δημοσιογράφους στις 6 Απριλίου 2022: «Προτιμούμε την ειρήνη ή το κλιματιστικό αναμμένο;» Με αυτό το ερώτημα, μετέτρεπε μια γεωπολιτική απόφαση σε οικιακή υπόθεση. Το κλιματιστικό μπαίνει στην πρόταση ως γεγονός, όχι ως επιλογή: ήταν ήδη εκεί, ήταν ήδη αναμμένο, ήταν ήδη απαραίτητο. Δεν συζητάμε για το αν θα το έχουμε, συζητάμε μόνο για το τι είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για να το διατηρούμε αναμμένο. Η ανάγκη δεν προκύπτει, κατασκευάζεται και αυτό που κατασκευάζεται δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση. Έκτοτε, αυτή η ερώτηση, έχει κολλήσει πάνω μου, σαν πέτρα στο παπούτσι μου.

SAN FOCA

Εκεί φτάνει, από τον πυθμένα της Αδριατικής, ο TAP (Trans Adriatic Pipeline), ο αγωγός που μεταφέρει το αέριο από το Shah Deniz, του Αζερμπαϊτζάν, στο εθνικό ιταλικό δίκτυο, στον «Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου» που σχεδίασαν οι Βρυξέλλες και το Μπακού, ο οποίος, μόλις φτάσει στην ξηρά, γίνεται τοπική υπόθεση, με ελαιόδεντρα να μεταφυτεύονται και ένα δάσος να περιφρουρείται για χρόνια από το κίνημα NoTAP.

Όταν μια υποδομή χαρακτηρίζεται ως «κρίσιμη», κάτι αλλάζει στη νομική ορολογία: ένας αποκλεισμός, μια πικετοφορία, μια πορεία διαμαρτυρίας δεν αποτελούν, πλέον, διαφωνία, αλλά κάποια «τρωτά σημεία» που η εξουσία πρέπει να «διαχειριστεί». Πρόσφατα ρεπορτάζ περιγράφουν αυξημένη επιτήρηση γύρω από τον αγωγό TAP – περιπολίες, κάμερες, φάκελοι – και μαζί με αυτήν, αυξάνεται και ο αριθμός εκείνων που καταλήγουν εντός μιας περιμέτρου κινδύνου, που έχει σχεδιαστεί για αγωγούς φυσικού αερίου, όχι για ανθρώπους.

ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΘΟΡΥΒΟ

Για να κατανοήσουμε αυτόν τον  μηχανισμό, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Πέρασα εβδομάδες στα Κρατικά Αρχεία του Μπάρι μελετώντας προσεκτικά ένα αρχείο του 1942: την εξέγερση του Monteleone της Απουλίας, στην επαρχία της Foggia, την οποία ανασυνέθεσε ο Vito Antonio Leuzzi στο βιβλίο του «Donne Contro la Guerra» (2016). Μια ομάδα γυναικών, συζύγων και μητέρων ανδρών που βρίσκονταν στο μέτωπο, μπλόκαρε την αναγκαστική κατάσχεση των σιτηρών που είχε διατάξει το καθεστώς εν μέσω πολέμου. Ήθελαν να φάνε και το εξέφραζαν με το σώμα τους, στους δρόμους. Η απάντηση του κράτους ήταν ένα νομικό τέχνασμα, μια εγκληματική κατηγορία προσαρμοσμένη έτσι ώστε να μην μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολιτική πράξη. Οι γυναίκες του Monteleone δεν έχουν μείνει στην ιστορία ως επαναστάτριες, αλλά ως μια ανωμαλία που έπρεπε να αρχειοθετηθεί.  Και τις βρήκα στα αρχεία, αρχειοθετημένες όλες μαζί, σχεδόν τόσο ανώνυμες όσο και το χαρτί που τις περιέχει.

Το ίδιο μοτίβο επανεμφανίζεται στις καταλήψεις του Arneo. Μεταξύ του Δεκεμβρίου 1949 και του Ιανουαρίου 1950, χιλιάδες εργάτες του Salento κατέλαβαν τα λατιφούντια μεταξύ του Nardò, Copertino και Veglie. 40.000 ακαλλιέργητα εκτάρια ανήκαν σε 81 οικογένειες, ενώ 20.000 εργάτες ζούσαν σε απόλυτη φτώχεια με μια ανεργία που ξεπερνούσε το 50%, και για να ξεφύγουν από τους ελέγχους, μετακινούνταν τη νύχτα με ποδήλατα. Ο υπουργός εσωτερικών Scelba ανέπτυξε χιλιάδες ένοπλους άνδρες, ακόμη και στρατιωτικά αεροσκάφη. Στις 14 Φεβρουαρίου 1950, η αστυνομία άνοιξε πυρ. Αυτές οι εκτάσεις απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από το Melendugno, το San Foca και το δάσος που το κίνημα NoTAP υπερασπίζεται εδώ και χρόνια. Κάθε φορά, ο ίδιος μηχανισμός: η άρνηση της τοπικής κοινότητας γίνεται «διασάλευση της δημόσιας τάξης», και η «διασάλευση της δημόσιας τάξης» δικαιολογεί όχι μόνο τη βία, αλλά και τη λήθη. Πολύ λίγες από αυτές τις εξεγέρσεις έχουν καταγραφεί στη δημόσια μνήμη.

Η ΙΔΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ, ΣΗΜΕΡΑ

Μεταξύ του Monteleone και του San Foca, μεσολαβούν σχεδόν τριακόσια χιλιόμετρα και ογδόντα χρόνια απόστασης, δύο διαφορετικές Απουλίες: το Tavoliere delle Puglie (ο σιτοβολώνας της Ιταλίας) και το Salento των ελαιόδεντρων. Δεν είναι η ίδια γη, είναι η ίδια γραμματική της εξουσίας. Το δάσος του San Foca, οι διώξεις, οι εντολές απομάκρυνσης, οι δίκες για τους αποκλεισμούς των δρόμων ανταποκρίνονται στη λογική που δίκασε τις γυναίκες του σιταριού. Όποιος διακόπτει την κυκλοφορία ενός πόρου – τότε σιτάρι και σήμερα φυσικό αέριο – κατηγοριοπείται ως κίνδυνος, όχι ως πολιτικό υποκείμενο με δικαίωμα λόγου. Στην δικαστική αίθουσα- bunker του Lecce, σε μια αυθόρμητη δήλωση που δημοσιοποιήθηκε από το κίνημα NoTAP, ένας ακτιβιστής εξήγησε γιατί συνέχιζε να φωτογραφίζεται σε απαγορευμένους χώρους αντί να κρύβεται: όχι από περιφρόνηση, αλλά λόγω μιας ηθικής επιταγής που δεν ένιωθε την ανάγκη να αιτιολογήσει ενώπιον ενός δικαστή. Το μόνο του παράπονο που ήταν ότι δεν είχε κάνει αρκετά. Ογδόντα χρόνια πριν, στο Monteleone, ούτε οι γυναίκες είχαν κρυφτεί.

ΟΥΤΕ ΕΔΩ, ΟΥΤΕ ΑΛΛΟΥ

Η κριτική του κινήματος NoTAP άγγιξε και τα κόστη. Τον Μάιο του 2022, με βάση τα στοιχεία της Τελωνειακής Υπηρεσίας, αποκαλύφθηκε ότι το αέριο του Αζερμπαϊτζάν της TAP κόστιζε τρεις φορές περισσότερο από αυτό που εισάγεται από τη Νορβηγία ή την Αλγερία, μια επιβάρυνση που θα παραμείνει στον λογαριασμό για είκοσι πέντε χρόνια, όσο δηλαδή διαρκούν οι υπογεγραμμένες συμβάσεις. Το νήμα που συνδέει αυτούς τους αριθμούς με το Μπακού είναι το ίδιο που ισχυρίζεται το κίνημα στην καμπάνια του «Ούτε εδώ, ούτε αλλού»: όσοι διαμαρτύρονται εδώ καταλήγουν να πληρώνουν δύο φορές. Υπάρχει όμως και μια άλλη σύνδεση που αποκάλυψε το άρθρο της Linda Maggiori στην εφημερίδα L’Indipendente τον Ιανουάριο του 2026: η SOCAR, η κρατική εταιρεία ορυκτών καυσίμων του Αζερμπαϊτζάν που διαχειρίζεται το αέριο της TAP, θα αγοράσει το διυλιστήριο API στη Falconara Marittima για τρία δισεκατομμύρια ευρώ, αποκτώντας έτσι τον έλεγχο ενός σημαντικού μέρους του ιδιωτικού ενεργειακού τομέα της Ιταλίας.

Το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο δεν μπορούσε να καταδικαστεί από την Ευρώπη επειδή είναι ο εναλλακτικός -έναντι της Ρωσίας- προμηθευτής φυσικού αερίου, χρησιμοποιούσε τα όπλα που πωλούνταν από τις Beretta και Leonardo στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, προκαλώντας χιλιάδες θανάτους και μαζική έξοδο του αρμενικού πληθυσμού. Φυσικό αέριο από το Μπακού με αντάλλαγμα ιταλικά όπλα. Μια συμφωνία που συντηρεί τόσο τον αγωγό φυσικού αερίου όσο και το καθεστώς, και που καθιστά το San Foca έναν τερματικό σταθμό όχι μόνο ενεργειακού χαρακτήρα.

Στο δικαστικό μέτωπο, ο χρόνος κινείται αντίστροφα, και όχι τυχαία. Ένα διάταγμα ασφαλείας του 2019, το λεγόμενο «Salvini bis», αύξησε τις ποινές  έως και πέντε χρόνια για όσους προκαλούν φθορές σε περιουσιακά στοιχεία ή αντιστέκονται στις δυνάμεις της τάξεως στη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας.

Το αναφέρει η Anna Di Ronco, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Conversation, το 2021: η δίκη εναντίον εκατό σχεδόν ακτιβιστών της NoTAP, η οποία βασίστηκε, κυρίως, σε μαρτυρίες αστυνομικών, ολοκληρώθηκε σε μόλις επτά μήνες, με τις ποινές σε ορισμένες περιπτώσεις να αυξάνονται από έξι μήνες σε πάνω από τρία χρόνια. Την ίδια περίοδο, η δίκη εναντίον της εταιρείας TAP για περιβαλλοντική καταστροφή αναβλήθηκε επανειλημμένα λόγω της πανδημίας. Το 2024, σύμφωνα με το L’ExtraTerrestre, η δίκη βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη με δεκαεννέα κατηγορούμενους και έναν δικαστή που είχε αλλάξει έξι φορές, ενώ ελλοχεύει ο κίνδυνος της παραγραφής πριν από την έκδοση της απόφασης. Είναι το ίδιο σενάριο που βρήκα στα αρχεία του Μπάρι. Η άδεια κατασκευής εκδίδεται γρήγορα, σχεδόν πάντα. Η αναγνώριση της ζημίας, αν γίνει, φτάνει πολύ αργά.

ΖΩΝΕΣ ΘΥΣΙΑΣ

Υπάρχει μια έκφραση που επανέρχεται συχνά σε αυτό το έργο: «ζώνες θυσίας» — είναι όρος που χρησιμοποιεί η ακαδημαϊκός Macarena Gómez-Barris για τα εδάφη, τα οποία αναγκάζονται να πληρώσουν το περιβαλλοντικό και κοινωνικό τίμημα του εξορυκτικού καπιταλισμού προς όφελος άλλων.

Μια έρευνα της εφημερίδας «Il Fatto Quotidiano» το 2020 υπολόγισε ότι η ΕΕ επέλεξε 149 έργα που αφορούν το φυσικό αέριο και τους σταθμούς επαναεριοποίησης, ενώ οι δικές της προβλέψεις δείχνουν μείωση της ζήτησης κατά 21% έως το 2030. Τα ορυκτά καύσιμα συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται σαν να αποτελούν μέρος της ενεργειακής μετάβασης. Ο πολεοδόμος Keller Easterling αυτό το αποκαλεί «extrastatecraft», τον τρόπο, δηλαδή, με τον οποίο μια υποδομή παρουσιάζεται ως καθαρά τεχνικό ζήτημα για να αποφευχθεί η πολιτική συζήτηση.

Το 2011, ο TAP υποσχέθηκε την έγκριση της ΕΠΕ (Εκτίμηση Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) εντός του τετάρτου τριμήνου του 2012.  Σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, η εκδίκαση της υπόθεσης για την περιβαλλοντική καταστροφή βρίσκεται σε εκκρεμότητα. Η ανάγκη είχε μια πιο βολική ημερομηνία λήξεως από τη δικαιοσύνη. Υπάρχει επίσης μια ειρωνεία: το κλιματιστικό του Draghi, με τα καλοκαίρια όλο και πιο θανατηφόρα, κινδυνεύει τώρα να γίνει πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου.  Όμως, είναι ακριβώς αυτό το αέριο που επηρεάζει το κλίμα, γεγονός που το καθιστά απαραίτητο.

ΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Το κλιματιστικό είναι ήδη αναμμένο, ο αγωγός έχει ήδη κατασκευαστεί και καθώς γράφω, τα εργοτάξια της Αδριατικής Γραμμής ανεβαίνουν τα Απέννινα Όρη από τη Sulmona προς την Bologna: 425 χιλιόμετρα, 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ, και, καθοδόν, έχουν κόψει δέντρα, έχουν διασχίσει σεισμικά ρήγματα, έχουν καταστρέψει μια νεκρόπολη της Εποχής του Χαλκού στο Colfiorito. «Προσπαθούμε να σταματήσουμε το έργο εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια», δήλωσε ο Mario Pizzola της επιτροπής No Hub της Gas Abruzzo στην Altreconomia. «Τα είχαμε, σχεδόν, καταφέρει, όταν η Snam (Società Nazionale Metanodotti)* έδωσε νέα ώθηση στο έργο, χρησιμοποιώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία ως πρόσχημα».

ΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΓΗ

Όταν ο αγωγός TAP έφτασε στο San Foca, το 2017, ξεριζώθηκαν δεκάδες αιωνόβιες ελιές από κτήματα οικογενειών που βιοπορίζονταν από αυτές για γενιές, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τον αγωγό. Αλλά αυτοί που αντιτάχθηκαν στον αγωγό δεν ήταν απλώς ένα κίνημα αγροτών.

Η επιτροπή, που ιδρύθηκε στα τέλη του 2011, αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από περιβαλλοντικές οργανώσεις και μεμονωμένους πολίτες, οι οποίοι είχαν ήδη πληγεί από χρόνια εργασίας στην Ilva, το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα στο Cerano και το εργοστάσιο τσιμέντου στην Galatina.

Εξελίχθηκε σε κίνημα επειδή συνδέθηκε με άλλους τοπικούς αγώνες: το Κίνημα της Ελιάς, που δημιουργήθηκε ενάντια στις εκριζώσεις  των δέντρων λόγω της  Xylella**, και μια επιτροπή μητέρων που συμμετείχε στη διαμαρτυρία.

Όχι μόνο όσοι δουλεύουν αυτή τη γη, λοιπόν, αλλά και όσοι απλώς ζουν σε αυτήν, μέσα σε μια λογική που αποφασίζεται αλλού, στις Βρυξέλλες, στο Μπακού, σε ένα διοικητικό συμβούλιο, το οποίο σπανίως αισθάνεται την ανάγκη να εξηγήσει γιατί αξίζει τον κόπο να ρημάξουν αυτοί οι τόποι.

Η γραμμή δεν σταματάει στο San Foca. Ανεβαίνει, αλλά όχι μέχρι τις Βρυξέλλες.

* Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης υποδομών φυσικού αερίου στην Ιταλία και από τις κορυφαίες στην Ευρώπη.

** Xylella fastidiosa: είναι ένα καταστροφικό φυτοπαθογόνο βακτήριο που προσβάλει τα αγγεία του ξύλου των φυτών και προκαλεί το θάνατό τους. Στην Ιταλία εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2013 στην περιοχή της Απουλίας (συγκεκριμένα στο Σαλέντο) και έκτοτε έχει καταστρέψει εκατομμύρια ελαιόδεντρα, αποτελώντας τον κυριότερο βιολογικό εχθρό της ελιάς.

πηγή: www.laterratrema.org

Το άρθρο Το San Foca δεν φαίνεται από τις Βρυξέλλες. Της Elettra Gotti εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Την συνέντευξη πήρε ο Κούρδος δημοσιογράφος Ντεβρίς Τσιμέν, Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης

-Μια μαροκινή επιδρομή με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στις αρχές Ιουνίου σκότωσε τον Lahbib Mohamed Abdelaziz, μέλος της Εθνικής Γραμματείας του Μετώπου Πολισάριο και στρατιωτικό διοικητή. Πως προέκυψε αυτή η κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Δυτική Σαχάρα και γιατί αναζωπυρώνεται ξανά τώρα;

-Η τρέχουσα κλιμάκωση δεν ξεκίνησε με εκείνη την επίθεση. Είναι η λογική συνέπεια της αποτυχίας της ειρηνευτικής διαδικασίας υπό την ηγεσία του ΟΗΕ και των συνεχιζόμενων προσπαθειών του Μαρόκου να επιβάλει μια ήδη συναφθείσα συμφωνία στη Δυτική Σαχάρα. Για σχεδόν τριάντα χρόνια, το Μέτωπο Πολισάριο σεβάστηκε την κατάπαυση του πυρός του 1991 και συνεργάστηκε με όλες τις προσπάθειες του ΟΗΕ για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση που είχε υποσχεθεί στον λαό των Σαχράουι. Ωστόσο, το δημοψήφισμα αυτό δεν διεξήχθη ποτέ. Εν τω μεταξύ, το Μαρόκο εδραίωσε την κατοχή του κατασκευάζοντας στρατιωτικές υποδομές, εκμεταλλευόμενο τους φυσικούς πόρους της περιοχής, ασκώντας καταστολή στα κατεχόμενα εδάφη και αλλάζοντας προοδευτικά την πραγματικότητα επί τόπου. Το σημείο καμπής ήρθε στις 13 Νοεμβρίου 2020, όταν οι μαροκινές δυνάμεις παρενέβησαν στην περιοχή Guerguerat, μια κατεχόμενη ζώνη, όπου το Μαρόκο είχε ανοίξει έναν παράνομο διάδρομο για την εξαγωγή φυσικών πόρων των Σαχράουι στην υπόλοιπη Αφρική. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τη συμφωνία του 1991 άκυρη και ανακοίνωσε την επανέναρξη του ένοπλου αγώνα. Έκτοτε, η σύγκρουση έχει εισέλθει σε μια νέα φάση που χαρακτηρίζεται από σχεδόν καθημερινές συγκρούσεις κατά μήκος του μαροκινού στρατιωτικού τείχους και από τη χρήση νέων τεχνολογιών, όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι οποίες έχουν αυξήσει τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των μαχητών των Σαχράουι. Συνεπώς, η επίθεση που αναφέρεται στην ερώτηση δεν αποτελεί την αιτία της κλιμάκωσης, αλλά μάλλον συνέπεια ενός πολέμου ο οποίος, από την οπτική μας στο Μέτωπο Πολισάριο, δεν θα είχε συμβεί ποτέ εάν τα Ηνωμένα Έθνη είχαν εκπληρώσει τη δέσμευσή τους να διοργανώσουν το δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση, και λόγω της αδιαλλαξίας του Βασιλείου του Μαρόκου.

-Το Μέτωπο Πολισάριο δημιουργήθηκε το 1973 σε αντίθεση με την ισπανική αποικιακή κυριαρχία. Πως υποστήριξε ο πληθυσμός το κίνημα εκείνη την εποχή;

-Ναι, το Μέτωπο Πολισάριο δημιουργήθηκε στις 10 Μαΐου 1973 σε αντίθεση με την ισπανική αποικιοκρατία. Υιοθέτησε το σύνθημα: «Με το τουφέκι θα κατακτήσουμε την ελευθερία», μετά την αποτυχία των ειρηνικών προσπαθειών για τον τερματισμό της αποικιοκρατίας στη Δυτική Σαχάρα. Η πραγματικότητα του αποικισμού, της περιθωριοποίησης, του αποκλεισμού και των πολιτικών λιμού και άγνοιας που προωθούσε η Ισπανία ήταν εντελώς απαράδεκτες. Αυτό προκάλεσε μια γρήγορη και ευρεία αντίδραση από τον λαό των Σαχράουι στο κίνημα, γεγονός που αντικατοπτρίστηκε σαφώς στην αποστολή διερεύνησης γεγονότων των Ηνωμένων Εθνών που επισκέφθηκε την περιοχή τον Μάιο του 1975. Η αποστολή επιβεβαίωσε ότι οι κάτοικοι της περιοχής ήταν ενωμένοι στην επιθυμία τους να επιτύχουν ανεξαρτησία και ότι το Μέτωπο Πολισάριο ήταν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη Δυτική Σαχάρα.

-Μετά την αποχώρηση της Ισπανίας το 1975, το Μαρόκο κατέλαβε τη Δυτική Σαχάρα. Ποιοι ήταν οι λόγοι για αυτό και πως αντέδρασε το Μέτωπο Πολισάριο;

Καταρχάς, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η χαοτική αποχώρηση της Ισπανίας από τη Δυτική Σαχάρα ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ των ίδιων δυνάμεων που, μέχρι σήμερα, συνεχίζουν να χρηματοδοτούν, να υποστηρίζουν και να νομιμοποιούν τη μαροκινή κατοχή. Οι θέσεις αυτών των δυνάμεων έχουν παραμείνει ουσιαστικά αμετάβλητες από το 1974. Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών, που εκπροσωπούνταν τότε από τον υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, είναι, ουσιαστικά, η ίδια με αυτήν που έχει σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ. Ομοίως, η θέση της Γαλλίας υπό την προεδρία του Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν είναι συγκρίσιμη με αυτήν που έχει σήμερα ο Εμανουέλ Μακρόν. Ομοίως επίσης, η θέση της Ισπανίας κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Φρανθίσκο Φράνκο και της βασιλείας του Χουάν Κάρλος Α’ είναι παρόμοια με αυτήν που έχει σήμερα ο βασιλιάς Φελίπε ΣΤ’ και η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσες. Όλα είχαν προγραμματιστεί εκ των προτέρων: η στρατιωτική εισβολή του Μαρόκου, η λεγόμενη Πράσινη Πορεία (σημ; ήταν μια διαδήλωση περίπου 350.000 Μαροκινών  τον Νοέμβριο του 1975, συντονισμένη από την κυβέρνηση και τον στρατό του Μαρόκου, με στόχο να πιέσουν την Ισπανία να παραδώσει την αμφισβητούμενη περιοχή της Δυτικής Σαχάρας στο Μαρόκο, οι Τριμερείς Συμφωνίες της Μαδρίτης και άλλες εκδηλώσεις είχαν σχεδιαστεί πριν από τη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1975, κατά την οποία το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη επρόκειτο να εκδώσει τη συμβουλευτική του γνώμη και η διερευνητική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών επρόκειτο να παρουσιάσει την έκθεσή της. Με άλλα λόγια, η αποχώρηση της Ισπανίας αποτελούσε μέρος μιας συμφωνίας μεταξύ αυτών των δυνάμεων και του μαροκινού καθεστώτος κατοχής. Όσο για την αντίδραση του Μετώπου Πολισάριο, ήταν αναμενόμενη από ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που εκπροσωπούσε έναν λαό που υπέστη πόλεμο εξόντωσης, του οποίου η γη, η αξιοπρέπεια και οι ζωές είχαν παραβιαστεί από τις δυνάμεις εισβολής από τον βορρά, το Μαρόκο, και από τον νότο, τη Μαυριτανία. Η προτεραιότητα ήταν η προστασία του άμαχου πληθυσμού μέσω της μετακίνησής του σε ασφαλείς περιοχές για να προστατευθεί από τους βομβαρδισμούς με λευκό φώσφορο και ναπάλμ, καθώς και από άλλες μορφές βίας, συμπεριλαμβανομένων εκτελέσεων, ταφών σε ομαδικούς τάφους και αεροπορικών επιδρομών κατά του πληθυσμού. Ταυτόχρονα, το Μέτωπο Πολισάριο οργάνωσε την άμυνα της περιοχής ενάντια στην εισβολή, ξεκινώντας αυτό που αποκαλεί «φάση θετικής άμυνας ».

–Τα Ηνωμένα Έθνη μεσολάβησαν για την επίτευξη εκεχειρίας το 1991. Σε αντάλλαγμα, επρόκειτο να διεξαχθεί δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός των Σαχράουι θα μπορούσε να επιλέξει μεταξύ της ανεξαρτησίας και της ενσωμάτωσης στο Μαρόκο. Τι απέγινε αυτή η υπόσχεση;

-Για να απαντήσω με σαφήνεια σε αυτό το ερώτημα, είναι απαραίτητο να υπενθυμίσω ότι, μετά από δεκαέξι χρόνια πολέμου (1975–1991), ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός των Σαχράουι ανάγκασε το Μαρόκο να αποδεχθεί τις κοινές προτάσεις του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας (ΟΑΕ), νυν Αφρικανικής Ένωσης (ΑΕ), και των Ηνωμένων Εθνών. Το Μαρόκο υπέγραψε αυτές τις προτάσεις στις 31 Αυγούστου 1988. Στη συνέχεια, οδήγησαν στο Σχέδιο Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο έγινε δεκτό και από τα δύο μέρη και εγκρίθηκε ομόφωνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Το σχέδιο τέθηκε σε ισχύ την 1^η Σεπτεμβρίου 1991, με το Μέτωπο Πολισάριο να κηρύσσει κατάπαυση του πυρός σε αντάλλαγμα για τη διοργάνωση δημοψηφίσματος από τα Ηνωμένα Έθνη, μέσω του οποίου ο λαός των Σαχράουι μπορούσε να επιλέξει δημοκρατικά μεταξύ της ανεξαρτησίας και της ενσωμάτωσης στο Μαρόκο. Για τον σκοπό αυτό, δημιουργήθηκε η Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα (MINURSO). Το σχέδιο, τόσο ως προς το περιεχόμενό του όσο και ως προς τον μηχανισμό εφαρμογής του, ήταν ορθό, καθώς προέβλεπε την ολοκλήρωση της διαδικασίας αποαποικιοποίησης εντός περίπου έξι μηνών, επιτρέποντας στον λαό των Σαχράουι να επιστρέψει σε μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Δυτική Σαχάρα. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση δεν τηρήθηκε ποτέ. Πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα, ο λαός των Σαχράουι πιστεύει ότι το δημοψήφισμα αντικαταστάθηκε από μια διαδικασία που τελικά ωφέλησε την κατοχική δύναμη και ώθησε ακόμη πιο μακριά την πιθανότητα άσκησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης.

-Μετά το 1991, το Μέτωπο Πολισάριο εξελίχθηκε από αντάρτικο κίνημα σε θεσμοθετημένη πολιτική οργάνωση. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις αυτής της διαδικασίας;

-Στις 27 Φεβρουαρίου 1976, το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία των Σαχράουι (SADR). Η απόφαση αυτή καθοδηγήθηκε, πρώτον, από την ανάγκη να καλυφθεί το διοικητικό κενό που άφησε η αποχώρηση της Ισπανίας από τη Δυτική Σαχάρα, δεύτερον, από την ανάγκη συμμόρφωσης με τις αρχές του Χάρτη του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας, ο οποίος ενθάρρυνε τα αφρικανικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα να ιδρύσουν τα δικά τους κράτη, και, τέλος, από την επιθυμία θεσμικής οργάνωσης του πληθυσμού των Σαχράουι και να τεθούν τα θεμέλια για το μελλοντικό κράτος. Οι κύριες προκλήσεις ήταν οι εξής: εσωτερικά, η οργάνωση ενός πολύ μεγάλου πληθυσμού προσφύγων, η δημιουργία εθνικής διοίκησης, η διασφάλιση βασικών υπηρεσιών, η εκπαίδευση εξειδικευμένου προσωπικού για τους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας και η ανάπτυξη δημοκρατικών θεσμών που θα επέτρεπαν τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη πολιτικών και διοικητικών αποφάσεων. Η μεγαλύτερη δυσκολία έγκειται στην εξασφάλιση των απαραίτητων υλικών και οικονομικών πόρων, λόγω της έλλειψης υποδομών και των περιορισμών που είναι εγγενείς στον προσφυγικό πληθυσμό. Εξωτερικά, η κύρια πρόκληση ήταν η εξασφάλιση της διεθνούς αναγνώρισης της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχάρας και η ένταξή της σε αφρικανικούς περιφερειακούς οργανισμούς, καθώς και η σταδιακή αύξηση του αριθμού των κρατών που αναγνώριζαν επίσημα το νέο κράτος.

-Έκτοτε, το Μέτωπο Πολισάριο έχει δεσμευτεί ακλόνητα στη διπλωματία. Ποια διεθνή επιτεύγματα θεωρείτε τα πιο σημαντικά;

-Η διπλωματική οδός ήταν μία από τις κύριες στρατηγικές του Μετώπου Πολισάριο. Σε μόλις τέσσερα χρόνια, η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας (SADR) εξασφάλισε την ένταξή της στον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας (OAU). Ως αποτέλεσμα, το Μαρόκο αποφάσισε να αποχωρήσει από τον οργανισμό το 1984. Η συμμετοχή του SADR στον αφρικανικό οργανισμό διευκόλυνε τη συμμετοχή του σε δραστηριότητες στην ηπειρωτική Ευρώπη και σε πολλά διεθνή φόρουμ, επιτρέποντάς του να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με χώρες σε άλλες ηπείρους, ιδίως στη Λατινική Αμερική, όπου πολλά κράτη αναγνώρισαν επίσημα το SADR και συνήψαν διμερείς σχέσεις. Όταν η Αφρικανική Ένωση (ΑΕ) αντικατέστησε τον ΟΑΕ το 2002, η SADR έγινε ένα από τα ιδρυτικά κράτη μέλη της. Έκτοτε, η Αφρικανική Ένωση έχει υιοθετήσει διάφορα ψηφίσματα προς υποστήριξη της διαδικασίας αποαποικιοποίησης στη Δυτική Σαχάρα, έχει επιβεβαιώσει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού των Σαχράουι και έχει διορίσει ειδικούς εκπροσώπους για την παρακολούθηση της σύγκρουσης. Επιπλέον, η Αφρικανική Ένωση έχει επιμείνει στη συμμετοχή του SADR στις συνόδους κορυφής και στις συναντήσεις που πραγματοποιεί με άλλους διεθνείς οργανισμούς. Με στόχο τον περιορισμό του ρόλου της Αφρικανικής Ένωσης στη σύγκρουση, το Μαρόκο υπέβαλε αίτηση επανένταξης στον οργανισμό, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2017, αποδεχόμενο την Καταστατική Πράξη της Αφρικανικής Ένωσης, στην οποία η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας αναφέρεται ως κράτος μέλος.

Τον Νοέμβριο του 2020, το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τον τερματισμό της εκεχειρίας. Γιατί; Που απέτυχε η διεθνής διαμεσολάβηση και η διπλωματία;

-Επί τριάντα χρόνια, η διαδικασία καθοδηγούνταν από μεγάλες δυνάμεις οι οποίες, κατά την άποψη του Μετώπου Πολισάριο, υποστήριζαν σταθερά το Μαρόκο και συνέβαλαν στην εδραίωση της κατοχής της Δυτικής Σαχάρας. Καθ’ όλη αυτή την περίοδο, το Μέτωπο Πολισάριο αποδέχτηκε όλες τις πρωτοβουλίες που υπέβαλαν τα Ηνωμένα Έθνη. Συμμετείχε σε όλους τους γύρους διαπραγματεύσεων με καλή πίστη, αποδέχτηκε τη διεύρυνση της εκλογικής βάσης για το δημοψήφισμα, απελευθέρωσε όλους τους αιχμαλώτους πολέμου, περίπου 4.000, αποδέχτηκε τις Συμφωνίες του Χιούστον, ενέκρινε το Σχέδιο Μπέικερ, υπέβαλε προτάσεις για τη διευκόλυνση μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων και συμφώνησε να διεξάγει απευθείας συνομιλίες με το Μαρόκο χωρίς προϋποθέσεις, με στόχο την επίτευξη μιας πολιτικής, δίκαιης και διαρκούς λύσης που θα εγγυάται το αναφαίρετο δικαίωμα του λαού των Σαχράουι στην αυτοδιάθεση, σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αλλά συνειδητοποιήσαμε ότι, καθ’ όλη τη διάρκεια των ίδιων τριάντα ετών, το Μαρόκο παρεμπόδιζε συστηματικά τη διαδικασία. Δυσκόλευε την εγγραφή των ψηφοφόρων, προωθούσε την επέκταση των εκλογικών καταλόγων, παραβίαζε επανειλημμένα την κατάπαυση του πυρός, ενίσχυε και εκσυγχρόνιζε τις στρατιωτικές του θέσεις κατά μήκος του τείχους, ενέτεινε την καταστολή κατά του πληθυσμού των Σαχράουι στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Σαχάρας και απέρριπτε διάφορες ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένου του Σχεδίου Μπέικερ, καθώς και τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων χωρίς πρώτα να επιβάλει τη δική του πρόταση. Επιπλέον, το Μαρόκο έκανε μια παραβίαση κατασκεύασε έναν δρόμο σε μια περιοχή ανατολικά του τείχους, αλλάζοντας την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί με την κατάπαυση του πυρός του 1991. Αυτά τα γεγονότα κορυφώθηκαν με τις εξελίξεις της 13^ης Νοεμβρίου 2020, όταν το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τη λήξη της κατάπαυσης του πυρός και ανακοίνωσε την επανέναρξη του ένοπλου αγώνα. Από την οπτική γωνία του Μετώπου Πολισάριο, τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών έχουν σταδιακά μετατοπιστεί από μια προσέγγιση που επικεντρώνεται στο δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση προς πιο ασαφείς πολιτικές φόρμουλες. Θεωρούμε ότι αυτό έχει αποδυναμώσει τη διαδικασία αποαποικιοποίησης και έχει ευνοήσει τη διατήρηση του status quo. Εμείς στο Μέτωπο Πολισάριο επικρίνουμε επίσης το γεγονός ότι η MINURSO παραμένει μία από τις λίγες ειρηνευτικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Εθνών χωρίς συγκεκριμένη εντολή για την παρακολούθηση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καταγγέλλουμε επίσης την έλλειψη αποτελεσματικών μέτρων για την αντιμετώπιση της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας και τις διαδοχικές παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός. Κατά συνέπεια, θεωρούμε ότι το Σχέδιο Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών έχει αποτύχει και ότι, από τον Νοέμβριο του 2020, η σύγκρουση έχει λάβει για άλλη μια φορά στρατιωτική τροπή.

-Το Μέτωπο Πολισάριο διοικεί τους καταυλισμούς προσφύγων στην Αλγερία. Πως λειτουργεί αυτή η διοίκηση και ποια διεθνή υποστήριξη λαμβάνει;

-Το Μέτωπο Πολισάριο έχει οικοδομήσει ένα πραγματικό κράτος στην εξορία, με πλήρως οργανωμένους θεσμούς, και όχι απλώς μια κυβέρνηση στην εξορία. Υπάρχει σαφής διαχωρισμός εξουσιών μεταξύ της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, καθώς και μια διοικητική δομή οργανωμένη σε επαρχίες, δήμους και γειτονιές, καθεμία με τα δικά της αντιπροσωπευτικά όργανα. Έχουμε επίσης τα δικά μας συστήματα εκπαίδευσης και υγειονομικής περίθαλψης, τα οποία πληρούν τα διεθνή πρότυπα, καθώς και τα υπουργεία και τους θεσμούς που είναι απαραίτητοι για τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης. Η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία των Σαχράουι διαθέτει επίσημα έγγραφα ταυτότητας, διαβατήρια, οικογενειακά μητρώα και άλλα διοικητικά αρχεία. Έχουμε επίσης εθνικό νόμισμα, την πεσέτα των Σαχράουι, αν και δεν κυκλοφορεί προς το παρόν ως μέσο πληρωμής.

-Ποιες κοινωνικές και πολιτικές δομές βοηθούν τον λαό των Σαχράουι να αντιμετωπίσει αυτή τη δύσκολη κατάσταση;

-Το κύριο πλεονέκτημα του λαού των Σαχράουι ήταν η ικανότητά του για οργάνωση. Παρά την εξορία, την κατοχή και τις δυσκολίες που προέκυψαν από μια κατάσταση που διαρκεί δεκαετίες, οι Σαχράουι κατάφεραν να οικοδομήσουν πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς που εγγυώνται τη συνοχή του λαού τους και τη συνέχεια του εθνικού σχεδίου. Στους καταυλισμούς προσφύγων, υπάρχει ευρεία συμμετοχή του κοινού στη δημόσια ζωή μέσω των θεσμών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχάρας, των τοπικών αρχών, του Μετώπου Πολισάριο και μαζικών οργανώσεων, ιδίως γυναικείων, νεολαιίστικων, εργατικών και φοιτητικών οργανώσεων, οι οποίες διαδραματίζουν θεμελιώδη ρόλο στην εκπαίδευση, την κοινωνική κινητοποίηση και τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας. Η εκπαίδευση είναι ένας από τους θεμελιώδεις πυλώνες. Από τα πρώτα χρόνια της εξορίας, υπήρξε δέσμευση για την εκπαίδευση των νεότερων γενεών, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής χιλιάδων φοιτητών σε πανεπιστήμια σε φιλικές χώρες. Ομοίως, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, η αλληλεγγύη μεταξύ των οικογενειών και η εθελοντική εργασία έχουν καταστήσει δυνατή την αντιμετώπιση των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης στους καταυλισμούς. Ένα άλλο ουσιαστικό στοιχείο είναι η εθνική ενότητα. Ο λαός των Σαχράουι διατηρεί ισχυρό αίσθημα συλλογικής ταυτότητας και κοινή πεποίθηση ότι η αυτοδιάθεση και η ανεξαρτησία είναι δικαιώματα που αναγνωρίζονται από το διεθνές δίκαιο. Αυτή η πεποίθηση, σε συνδυασμό με τη διεθνή αλληλεγγύη που λαμβάνουν από πολυάριθμους λαούς, οργανισμούς και κινήματα υποστήριξης, τους έχει επιτρέψει να συνεχίσουν την αντίστασή τους για περισσότερες από πέντε δεκαετίες.

-Τι ζητά σήμερα το Μέτωπο Πολισάριο σχετικά με το μέλλον του λαού του;

-Το Μέτωπο Πολισάριο ζητά, ουσιαστικά, τα εξής: α) σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των διεθνών νομικών κανόνων που ισχύουν στη Δυτική Σαχάρα, μια περιοχή την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν ότι βρίσκεται υπό αποαποικιοποίηση, β) συμμόρφωση με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και της Αφρικανικής Ένωσης σχετικά με τη διαδικασία αποαποικιοποίησης της Δυτικής Σαχάρας γ) διασφάλιση του αναφαίρετου δικαιώματος του λαού των Σαχράουι στην αυτοδιάθεση μέσω της διεξαγωγής ενός ελεύθερου και δημοκρατικού δημοψηφίσματος που θα διοργανωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, με τις απαραίτητες διεθνείς εγγυήσεις δ) δημιουργία ενός μόνιμου, ανεξάρτητου και αποτελεσματικού μηχανισμού για την παρακολούθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα εδάφη, καθώς και για την προστασία των φυσικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας.

πηγή: znetwork.org

Το άρθρο Οι κάτοικοι της ερήμου αντιστέκονται στην κατοχή εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Μου φαίνεται ότι στην τρέχουσα δημόσια συζήτηση, αποφεύγουμε να εξάγουμε τα (προφανή) συμπεράσματα των όσων πλέον γνωρίζουμε για την εξέλιξη του κλίματος, της ανθρώπινης ιστορίας και της τεχνολογίας, λόγω ενός διπλού (ανομολόγητου) αισθήματος ντροπής.

Πρώτα από όλα, της (ηθικής) ντροπής που πηγάζει από το γεγονός ότι παραιτηθήκαμε από τον αγώνα ενάντια στο απάνθρωπο επειδή η αντίσταση μάς φαίνεται μάταιη.

Αλλά και λόγω της πνευματικής ντροπής που νιώθουμε όταν πρέπει να πούμε κάτι που ήδη γνωρίζουν όλοι, ακόμα κι αν όλοι προσποιούνται ότι το αγνοούν: ότι η ανθρώπινη ζωή έχει γίνει τόσο μίζερη και στερημένη από κάθε απόλαυση και φιλία, ώστε η εξαφάνισή της — που γνωρίζουμε ότι επίκειται- αποτελεί τη μόνη (ανομολόγητη) ελπίδα μας.

Θετική ανάδραση…

Αν το δάσος ζήσει,

θα ζήσω κι εγώ.

Αν το δάσος πεθάνει,

θα πεθάνω κι εγώ.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΒΙΑΙΗ ΦΥΣΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

(Bosco Ospizio, Ρέτζιο Εμίλια*)

_____________

Η 4η Ιουλίου υποτίθεται ότι θα ήταν ημέρα εορτασμού για την 250ή επέτειο της εθνικής οντότητας που οδηγεί την ανθρωπότητα προς ένα φρικτό τέλος. Ωστόσο, οι εορτασμοί ναυάγησαν εξαιτίας του καύσωνα. Στην Ουάσινγκτον, είχε προγραμματιστεί στρατιωτική παρέλαση, η οποία ακυρώθηκε λόγω των πολύ υψηλών θερμοκρασιών.

Τις επόμενες εβδομάδες, ο καπνός από τις δασικές πυρκαγιές στον Καναδά σκέπασε το Τορόντο και πολλές άλλες πόλεις στην Ανατολική Ακτή.

Το καλοκαίρι του 2026 επιβεβαιώνει την μη αναστρέψιμη κλιματική καταστροφή, η οποία πολύ σύντομα θα καταστήσει αδύνατη τη ζωή σε μεγάλο μέρος της γης.

Οι παρατηρήσεις από το διάστημα δείχνουν ότι η φωτεινότητα της επιφάνειας της Γης μειώνεται. Όταν τη βλέπει κανείς από μακριά, η Γη φαίνεται, σταδιακά, πιο σκοτεινή. Οι επιστήμονες εξηγούν ότι αυτό αποτελεί ένδειξη μιας ταχείας και ανησυχητικής μείωσης της albedo (λευκαύγεια) της Γης, δηλαδή της ανακλαστικής ικανότητας της επιφάνειας του πλανήτη.

Αντανακλώντας λιγότερο ηλιακό φως, η Γη απορροφά περισσότερη ενέργεια – κυρίως στους ωκεανούς – και έτσι επιταχύνει την άνοδο της παγκόσμιας θερμοκρασίας. Αυτό το φαινόμενο της σκίασης λειτουργεί ως ένας απρόβλεπτος και ισχυρός ενισχυτής της κλιματικής αλλαγής. Η θερμότητα λιώνει τον πάγο. Κατά συνέπεια, η ανακλαστικότητα μειώνεται, η Γη θερμαίνεται περαιτέρω, η θερμότητα λιώνει ακόμη περισσότερο πάγο, και ούτω καθεξής.

Αυτό ονομάζεται θετική ανάδραση. Όταν ένας λέβητας φτάσει σε μια υπερβολικά υψηλή θερμοκρασία, ο θερμοστάτης θα πρέπει να σβήσει τη φλόγα. Αλλά, αν ο θερμοστάτης τα έχει παίξει, η φωτιά εντείνεται όσο αυξάνεται η θερμοκρασία. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε παγιδευμένοι. Από όσο γνωρίζουμε, η ασταμάτητη θέρμανση της Γης είναι προορισμένη να καταστήσει τον πλανήτη ακατοίκητο στη διάρκεια της ζωής μας.

Είναι κατανοητό ότι η αναπαραγωγή σταματά παντού, όπως σε μια (όχι και τόσο καλή) ταινία του Alfonso Cuaron, που βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα της P.D. James, Children of Men.

Οι θεολόγοι κάποτε μιλούσαν για το «katechon» (κατέχον) για να ορίσουν μια δύναμη ικανή να διατηρήσει τις οντότητες εν αναμονή του «eschaton» (έσχατον).

Το «κατέχον» είναι η δύναμη που συγκρατεί από την τελική κατάρρευση όλα όσα υπάρχουν. «Η δύναμη, που συγκρατεί, εμποδίζει την ανομία να ξεδιπλωθεί με όλη την καταστροφική δύναμή της, προκειμένου να προστατεύσει τη γη ενόψει της έλευσης του Υιού του Ανθρώπου». (Francesca Monasteri: Katechon, Bollati Boringhieri, 2023, σελ. 13)

Το «κατέχον» είναι η δύναμη που εμποδίζει τον κόσμο να διαλυθεί στο χάος, συγκρατώντας τις αντίθετες δυνάμεις για να αποφευχθεί η αποσύνθεση.

Στην εκδοχή που πρότεινε ο Παύλος της Ταρσού, αυτή η δύναμη είναι θεολογικής φύσεως, αλλά στη σύγχρονη εποχή είχαμε μάθει να αναγνωρίζουμε το «κατέχον» σε εκείνο το σύνολο των φυσικών δυνάμεων, των τεχνικών μέσων και των πολιτικών θεσμών που χρησίμευαν ως ένα τεχνικό και πολιτικό αντίβαρο ικανό να μετριάσει τις ακραίες επιπτώσεις που προκαλούνται από τον «πολιτισμό».

Όπως η Φύση διέθετε μηχανισμούς, σαν την λευκαύγεια,  για να μετριάσει την υπερβολική θερμότητα, έτσι και το διεθνές δίκαιο στόχευε στον περιορισμό των υπερβολών της στρατιωτικής επιθετικότητας.

Οι φυσικοί το ονομάζουν «αρνητική ανάδραση»: σε ένα δυναμικό σύστημα, η αρνητική ανάδραση στοχεύει στην αποκατάσταση της ισορροπίας κάθε φορά που το σύστημα αποσταθεροποιείται από εξωτερικούς ή εσωτερικούς παράγοντες. Στην περίπτωση των ζωντανών οργανισμών (όπως το ανθρώπινο σώμα ή το κοινωνικό σώμα), χρησιμοποιείται ο όρος «ομοιόσταση» για να περιγράψει τη συνεχή διαδικασία αποκατάστασης της ισορροπίας μέσω μιας αντίδρασης που αναχαιτίζει την αποσταθεροποιητική δύναμη της εντροπίας.

Η σταθερότητα ενός δυναμικού συστήματος επιτυγχάνεται χάρη σε ένα σύνολο αρνητικών αναδράσεων.

Αντιθέτως, η θετική ανάδραση (ή ανάδραση αυτοενίσχυσης) είναι μια διαδικασία το αποτέλεσμα της οποίας ενισχύει την αποσταθεροποίηση, και επιταχύνει την διαταραχή. Στη θετική ανάδραση, ο αντίκτυπος μιας διαταραχής στο σύστημα συνεπάγεται αύξηση της διαταρακτική δράσης.

Η πολιτική τρέλα του αιώνα μας είναι ουσιαστικά αυτή: η επικράτηση της θετικής ανάδρασης έναντι της αρνητικής ανάδρασης, η οποία με θεολογικούς όρους θα μπορούσε να οριστεί ως η εξάλειψη του «κατέχοντος».

Ο φασισμός (και ο φανατισμός γενικότερα) βασίζεται στην ιδέα ότι, όταν η κατάσταση επιδεινώνεται εξαιτίας των επιθετικών πολιτικών μέτρων, η θεραπεία συνίσταται σε ακόμη πιο επιθετικά πολιτικά μέτρα. Οι φασίστες είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο περαιτέρω εξορυκτισμός θα θεραπεύσει τις επιπτώσεις του παρελθόντος εξορυκτισμού και ότι η μεγαλύτερη αγριότητα θα υποτάξει τις ψυχοπολιτικές ενέργειες που εξαπέλυσε η ίδια αγριότητα.

Για πολύ καιρό, εμείς οι Μαρξιστές πιστεύαμε ότι ο Καπιταλισμός θα οδηγούσε τελικά σε μια ανώτερη μορφή πολιτισμού (τον σοσιαλισμό) επειδή αυτό ήταν αναμενόμενο  στην πορεία της σύγκρουσης μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. Αλλά ο καπιταλισμός αντί να αποδεχτεί την εξέλιξη προς μια κοινωνία ισότητας, προτίμησε να εξαπολύσει τις δυνάμεις του χάους: τον εθνικισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο.

Στη σύγχρονη εποχή, όταν η Λογική διεκδικούσε τον ρόλο της διακυβέρνησης των ανθρώπινων παθών και των αντικρουόμενων συμφερόντων, το δίκαιο χρησίμευε ως μια δύναμη ικανή να διατηρεί την τάξη και να αποτρέπει την κοινωνία από την αυτοκαταστροφή.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον ρόλο του διεθνούς δικαίου στις σχέσεις μεταξύ αντιμαχόμενων χωρών και γεωπολιτικών συνασπισμών: ο στόχος της κρατικής πολιτικής δεν ήταν να επιβάλει τη Λογική στις ανθρώπινες υποθέσεις – ή να θεμελιώσει μια τάξη ειρηνική, χωρίς συγκρούσεις – αλλά να λειτουργήσει, μάλλον, ως μηχανισμός αρνητικής ανάδρασης. Ενεργοποιούσε τους πολιτικούς και διπλωματικούς μηχανισμούς που ήταν ικανοί να φέρουν τις αντίπαλες δυνάμεις πίσω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αποκαθιστώντας έτσι μια συγκεκριμένη τάξη (ασταθή και προσωρινή, πλην όμως λειτουργική) εντός του διεθνούς συστήματος.

_____________

Ένα άρθρο των Giorgio Cesarale και Matteo Pasquinelli ανασυνθέτει την εξέλιξη της έννοιας του Katechon και από αυτή την οπτική γωνία ασκεί κριτική τις ιδεολογικές θέσεις του Peter Thiel:

«He regards «woke» culture as a katechontic power that causes stagnation. He also includes the Club of Rome and its Limits to Growth report in this «culture of stagnation.»

https://www.e-flux.com/journal/164/6776901/the-algorithm-and-the-antichrist-political-theology-at-the-sunset-of-silicon-valley

_____________

… και αποσύνθεση

Η τρέχουσα φάση της αποσύνθεσης μπορεί να περιγραφεί ως εξής: μετά την απενεργοποίηση των μηχανισμών αρνητικής ανάδρασης (διεθνές δίκαιο, έλεγχος ατμοσφαιρικής ρύπανσης, ρύθμιση των εξοπλισμών, ρύθμιση των συγκρούσεων στην αγορά εργασίας, ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών κ.λπ.), οι διαδικασίες θετικής ανάδρασης πολλαπλασιάζονται.

Ο παγκοσμιοποιημένος, φιλελεύθερος καπιταλισμός ανέθεσε στις αγορές το καθήκον της αυτορρύθμισης. Μετά την κρίση του 2000 και την κρίση του 2008, η αυτορρύθμιση της αγοράς λειτούργησε αξιοθαύμαστα για τους καπιταλιστές, παρόλο που προκάλεσε την φτωχοποίηση του πληθυσμού και μια υπέρμετρη αύξηση των ανισοτήτων. Ωστόσο, λειτούργησε.

Η μεγάλη καινοτομία του νέου αιώνα έγκειται στο γεγονός ότι οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί, συμπεριλαμβανομένης της αυτορρύθμισης της αγοράς, έχουν διαλυθεί ο ένας μετά τον άλλον, πρώτα στο όνομα της απόλυτης ελευθερίας της αγοράς (απορρύθμιση), και στη συνέχεια στο όνομα της επικράτησης του εθνικού συμφέροντος, κάτι που προφανώς προμηνύει έναν ατέρμονο πόλεμο.

Στη Σύνοδο Κορυφής του Μονάχου που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2026 (ένα χρόνο αφότου ο Τζακ Βανς, επίσης στο Μόναχο, ανακοίνωσε τη διάλυση της συμμαχίας με την Ευρώπη), ο Μάρκο Ρούμπιο εξήγησε ότι οι κανόνες της αγοράς είναι λιγότερο σημαντικοί από τις αξίες του πολιτισμού μας, δηλαδή, τον ρατσισμό, τη λευκή υπεροχή και τα αποικιακά προνόμια.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι αγορές είναι καταστροφικές για την κοινωνική δικαιοσύνη. Ωστόσο, έχουν τουλάχιστον το αμφίβολο πλεονέκτημα της αυτορρύθμισης, έστω και προς όφελος των καπιταλιστών και των τραπεζών.

Η καινοτομία της εποχής Τραμπ-Πούτιν είναι η εξής: μόνο η ισχύς, μόνο οι απειλές, ο εκβιασμός, η βία και ένα πιστόλι στον κρόταφο είναι ικανά να ρυθμίσουν οτιδήποτε. Αλλά αυτά τα μαφιόζικα όπλα δεν θα μπορέσουν να αποκαταστήσουν την σταθερότητα της παγκόσμιας μηχανής τώρα που ο πόλεμος κατά του Ιράν, τον οποίον επιθυμούσαν οι Ναζί της Σιών, την έχει παραλύσει. Καμία διεθνής αρχή δεν είναι ικανή να αποτρέψει τη δυναμική της αμοιβαίας εξόντωσης που έθεσε σε κίνηση η επιθετικότητα της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας.

Κανένας πολιτικός ή διπλωματικός ορθολογισμός δεν είναι σε θέση να σταματήσει τον επανεξοπλισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία προετοιμάζεται για πόλεμο κατά της Ρωσίας.

Επιπλέον, εάν η εύθραυστη ισορροπία πάνω στην οποία κινείται ολοένα και πιο επισφαλώς η παγκόσμια οικονομία διαταραχθεί, δεν θα υπάρξει πολιτική αρχή για να επιβάλει μια κοινή στρατηγική, όπως συνέβη μετά την κρίση του 2008. Και δεν θα υπάρξει κανένας αυτορρυθμιζόμενος μηχανισμός αγοράς.

Με δεδομένη την κυριαρχία της εθνοτικο-εθνικιστικής μαφίας στην παγκόσμια μηχανή (τη μηχανή-κόσμο), η επόμενη οικονομική κρίση προορίζεται να συμπέσει με την αρχή του τέλους του ανθρώπινου πολιτισμού.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποια θα είναι τα επόμενα βήματα της αποσύνθεσης. Θα είναι το σκάσιμο της φούσκας της τεχνητής νοημοσύνης;

Θα είναι βραχυκύκλωμα στη σχέση μεταξύ κρυπτονομισμάτων και αμερικανικού χρέους;

Θα είναι ο πόλεμος μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας, όταν η κ. Τακαΐτσι ανακοινώσει την απόφαση για την παραγωγή της πυρηνικής βόμβας;

Ή αυτός μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας για τις Κουρίλες Νήσους;

Ή θα είναι η ρωσική απόφαση να βάλει τέλος στον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό πριν καν αυτός ολοκληρωθεί;

Ή η εισβολή στη Γροιλανδία;

Ή θα είναι μια ωραιότατη πανδημία σε συνθήκες άρνησης της υγειονομικής πραγματικότητας;

Ή μήπως θα είναι ένα επεισόδιο ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ ομοσπονδιακών και πολιτειακών αρχών στον εμφύλιο πόλεμο που, τεχνικά, έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής;

Οι σπίθες είναι πολλές, και μία από αυτές θα μπορούσε να βάλει φωτιά σε ολόκληρο το λιβάδι, και δεν θα υπάρχουν πυροσβέστες για να σβήσουν την πυρκαγιά.

Αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι ένας πόλεμος όλων εναντίον όλων, επειδή ο εθνοτικός εθνικισμός δεν γνωρίζει άλλο τρόπο για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς. Τα πολλά κεφάλια του δράκου θα αλληλοσπαραχθούν. Δεν θα είναι ένα όμορφο θέαμα, αλλά δεν μπορούμε να το σταματήσουμε.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προβλέψουμε την εξέλιξη του κακού, να εγκαταλείψουμε οποιαδήποτε εμπλοκή στον πόλεμο που εξαπλώνεται, να εγκαταλείψουμε την αναπαραγωγή του είδους μας και να πολλαπλασιάσουμε τις γραμμές διαφυγής, δημιουργώντας χώρους αλληλεγγύης μεταξύ αυτών που εγκαταλείπουν το τρελό, αυτοκτονικό παιχνίδι.

* Bosco Ospizio, ο πράσινος πνεύμονας της πόλης Reggio Emilia που κινδυνεύει να γίνει ένα ακόμα γιγάντιο σούπερ μάρκετ.  Πάνω από δεκαπέντε ημέρες διαρκούς καθιστικής διαμαρτυρίας. Ο χώρος έχει καταληφθεί από 300, περίπου, ακτιβιστές και πολίτες  που περιμένουν τους εκσκαφείς για την κατασκευή ενός Conad. Τα έργα δεν έχουν ξεκινήσει. Κατά τα φαινόμενα, έχουν, απλώς, αναβληθεί. «Η εντύπωση είναι ότι η διοίκηση δεν σκοπεύει να κουνήσει ούτε το δάχτυλό της, αλλά να αφήσει την διαμαρτυρία να εξαντληθεί από μόνη της», λένε οι ακτιβιστές. Μπορούμε να πούμε ήδη από τώρα ότι η Συνέλευση «Bosco Ospizio» δεν θα το επιτρέψει».

πηγή:francoberardi.substack.com

Το άρθρο Αντίο albedo. Του Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Πριν από έξι χρόνια, αυτοκτόνησε ο Paolo Finzi , εκδότης της A Rivista anarchica, ένας άθεος Εβραίος και ελευθεριακός ακτιβιστής με μακρά πορεία. Όταν το έμαθα, έμεινα καθισμένος στο κρεβάτι μου για δύο ώρες, έκλαιγα, δεν το πίστευα. Την επόμενη μέρα, μάζεψα τις δυνάμεις μου και έγραψα μια πρώτη νεκρολογία, την οποία θα ακολουθούσε μια πιο ενδελεχής.

Θυμάμαι ακόμα πολύ καλά την κηδεία του στην Cascina Occupata Torchiera. Θυμάμαι την ανησυχία σχετικά με την κατάθλιψη που τον βασάνιζε. Και θυμάμαι τα πολλά υπέροχα πράγματα που ειπώθηκαν γι’ αυτόν και για την πεποίθησή του, τυπικά αναρχική, να μην διαχωρίζεται η πνευματική δραστηριότητα από την βασική πολιτική δράση.

Από αυτή τη σκοπιά, θα πρέπει να ξαναδιαβαστούν τα έργα του: από το βιβλίο «Che non ci sono poteri buoni» για τον Fabrizio De André, του οποίου ήταν φίλος, μέχρι πιο ιστορικά κείμενα όπως το «La nota persona» για τον Malatesta του 1919-1920 και το «Insuscettibile di ravvedimento» για τη ζωή του Alfonso Failla. Και πάνω απ’ όλα, πιστεύω ότι πρέπει να ξαναδιαβαστεί η μοναδική έκδοση, πριν από είκοσι χρόνια, με διπλό dvd του «A forza di essere vento», το οποίο είναι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στη ναζιστική γενοκτονία των Ρομά. Αν και ο Paolo το παρουσίασε ως «προαναγγελθείσα αποτυχία» – άλλωστε, «μόνο εκείνοι οι τρελοί αναρχικοί θα μπορούσαν να σκεφτούν να εκδώσουν κάτι σοβαρό και ακριβό για τους Τσιγγάνους» – ο μικρός τόμος πούλησε χιλιάδες αντίτυπα. Απόδειξη ότι, τότε τουλάχιστον, υπήρχε κάποια ευαισθησία απέναντι σε έναν λαό που ήταν πάντα διωκόμενος και ο πιο μισητός από όλους. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, όπως εξήγησε ο Paolo σε μια συνέντευξη, αποφάσισε η ζωή. Το νηπιαγωγείο, όπου φοιτούσαν τα παιδιά του, είχε μια πολύ φιλόξενη πολιτική απέναντι στους «τσιγγάνους» και με την πάροδο του χρόνου, ανέπτυξαν φιλικές σχέσεις με τις οικογένειες που ζούσαν στον κοντινό καταυλισμό. Σε αυτό προστέθηκε η πνευματική περιέργεια του Paolo, οι εβραϊκές του ρίζες (και οι δύο γονείς του ήταν διωκόμενοι και παρτιζάνοι) και η αναρχική αλληλεγγύη με τα θύματα των προκαταλήψεων.

«Μόνο εκείνοι οι τρελοί αναρχικοί», εν ολίγοις. Ειρωνεία, εντάξει, αλλά και εξέγερση: να πηγαίνεις κόντρα σε ό,τι απαγορεύει η δήθεν κοινή λογική, όχι εξαιτίας κάποιου άχαρου επαναστατικού αισθητισμού – πόσο μάλλον που ο Paolo ήταν άνθρωπος εξαιρετικής ευγένειας και ανθρωπιάς – αλλά μάλλον για να επιδιώξεις στην πράξη μια διαφορετική ιδέα για την κοινωνία, και να την υλοποιήσεις τόσο στα μεγάλα έργα όσο και στα μικροπράγματα της καθημερινότητας, κατά το δυνατόν, χωρίς να παραδοθείς σε έναν μελλοντικό και απατηλό παράδεισο ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Σε μια συνομιλία με τον Mimmo Pucciarelli το 2018, ο Paolo είπε, μεταξύ άλλων, ότι οι αναρχικοί «έχουν αυτό το ευχάριστο χαρακτηριστικό να είναι παρόντες, σε κάποιο βαθμό, σε όλους τους πιθανούς κοινωνικούς αγώνες». Αυτή είναι μια γενναιόδωρη ηθική που εκθέτει σε πολλούς κινδύνους: απογοητεύσεις, διαψεύσεις, εξάντληση ενέργειας και, γενικότερα, αποθάρρυνση. Από αυτή την άποψη, με τα χρόνια, επιστρέφω συχνά στην τελευταία επιστολή του Paolo, την οποία διάβασε, μεταξύ άλλων, η κόρη του Alba στην κηδεία του, στην Torchiera. Τώρα έχει ενσωματωθεί στο τέλος του όμορφου τόμου: «Tra memoria e tempo presente». Γράφει: «Αν φεύγω, είναι επειδή δεν αντέχω άλλο. Θα το ονομάσουν κατάθλιψη. Αλλά οι κοντινοί μου άνθρωποι, δηλαδή η οικογένειά μου και οι συνεργάτριές μου, Michela και Carlotta, γνωρίζουν ότι αυτή η λέξη δεν λέει τα πάντα, μάλλον λέει ελάχιστα. Υπάρχει πάρα πολύ κακό στον κόσμο, πάρα πολλή κακία».

Ο Paolo πάντα επέλεγε τα λόγια του προσεκτικά, πιστός με αυτόν τον τρόπο στο πιο γνήσιο ελευθεριακό ύφος: σαφές, προσιτό, απαλλαγμένο από τεχνικισμούς για εντυπωσιασμό, όσο και από ιερατικές ασάφειες. Αρκεί να συγκρίνετε μια σελίδα της A Rivista anarchica της δεκαετίας του 1970 με μια σελίδα μαρξιστικού-λενινιστικού περιοδικού εκείνης της εποχής για να αντιληφθείτε αμέσως τη διαφορά.

Και είχε δίκιο ο Paolo που διαχώριζε τον ευρύτερο οντολογικό όρο του «κακού» από τον ειδικό όρο «κακία» (ως πρόθεση), με έναν σχεδόν παιδικό τόνο απόλυτης κατάπληξης. Γιατί είσαι κακός; Δεν πρέπει να είσαι κακός. Ο κακός δεν έχει μεγαλείο, τυφλώνεται ανοήτως από την ίδια του την κακία, από την περιφρόνηση για τους αδύναμους, και τίποτα περισσότερο.

Υπάρχει, όμως, ένα χάσμα μεταξύ εκείνων που μπροστά στη φράση του Paolo περιορίζονται στο να συγκατανεύουν – «είναι μια πικρή αλλά αναπόφευκτη αλήθεια της ζωής» – και εκείνων που, αντίθετα, κατακλύζονται από αυτήν, σαν να πέφτει πάνω τους όλο το κακό του κόσμου, όχι από την άποψη της ηθικής ευθύνης, αλλά πρώτα απ’ όλα της εξάντλησης και της απέχθειας εξαιτίας ενός  τέτοιου εγωισμού. Αν είσαι ανάμεσά τους, δεν μπορείς να απελευθερωθείς από αυτή την αποκαρδίωση. Απλώς δεν μπορείς. Είναι κάτι που υπερβαίνει τη θέληση, είναι θέμα ριζοσπαστικής ενσυναίσθησης, ο δείκτης ενός συναισθήματος χωρίς το οποίο είναι δύσκολο να θεμελιωθεί μια ηθική, ή ακόμα και η πολιτική.

Παραμένοντας στον αναρχισμό: όπως έλεγε ο Malatesta, του οποίου ο Paolo ήταν βαθύς γνώστης, «εμείς είμαστε αναρχικοί λόγω ενός συναισθήματος που είναι η κινητήρια δύναμη όλων των ειλικρινών κοινωνικών μεταρρυθμιστών, και χωρίς το οποίο ο αναρχισμός μας θα ήταν ένα ψέμα ή θα στερούνταν νοήματος. Αυτό το συναίσθημα είναι η αγάπη των ανθρώπων, είναι το να υποφέρεις για τα βάσανα των άλλων». Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο μου φαίνεται ότι αυτό είναι το κύριο κριτήριο. Οποιοδήποτε άλλο κριτήριο μπορεί να παραποιηθεί, τα δεδομένα κάθε περίπτωσης μπορούν να ελέγχονται και να χειραγωγούνται επ’ άπειρον, ο αυταρχισμός εκείνων που θεωρούν τον εαυτό τους δίκαιο βρίσκει πάντα νέους τρόπους για να προσαρμόσει τις πεποιθήσεις τους.  Δεν συμβαίνει το ίδιο με την «αγάπη για τους ανθρώπους», η οποία είναι διακριτική, ανιδιοτελής και ουσιαστική.

Αγάπη και αναρχία, λοιπόν, και ο ίδιος ο Paolo τις συνέδεσε σε ένα άρθρο που έμεινε αξέχαστο: «Αναρχία χωρίς αγάπη, όχι. Ακόμα κι αν υπήρχε, δεν μπορεί να είναι η “δική μας” αναρχία. Και πιστεύω ακράδαντα ότι η μακρά, περίπλοκη, ακόμη και αντιφατική ιστορία του αναρχισμού μπορεί επίσης να διαβαστεί ως μια μακρά, περίπλοκη, ακόμη και αντιφατική ιστορία αγάπης. Μια ιστορία αγάπης για την ελευθερία» (Ή, όπως ήδη έχει γράψει σε στίχους ο Pietro Gori¹ , «Και όμως η ιδέα μας / είναι μόνο μια ιδέα αγάπης»).

Όσον αφορά τη ριζοσπαστική αριστερά, ήταν ανέκαθεν γενναιόδωρη με τα λόγια μίσους: όχι γενικώς και αορίστως, φυσικά, αλλά μίσος ταξικό ή μίσος προς τους τυράννους και τους διώκτες, από το οποίο δεν ωφελεί να υποχωρεί κάποιος φοβισμένος. Μόνο οι αγνές ψυχές ή οι πολύ τυχεροί μπορούν να το θεωρήσουν έλλειψη αρετής, και η απογοήτευσή τους, σε σχέση με αυτό, είναι περισσότερο αισθητική παρά ηθική. Φυσικά, το να μισείς είναι άσχημο. Αλλά όσοι βιώνουν στο πετσί τους την εκμετάλλευση, την καθημερινή ταπείνωση της νομιμοποιημένης δουλείας, δικαιολογούνται απόλυτα να νιώθουν έτσι.

Από την άλλη πλευρά, ένα μέρος αυτής της αριστεράς είναι έτοιμη να ξεχάσει ότι το μίσος, ακόμη και όταν είναι πλήρως δικαιολογημένο, ενέχει τον κίνδυνο του εθισμού και του εφησυχασμού. Μιλώ κυρίως για τους αγωνιστές που κάνουν το μίσος σήμα κατατεθέν προς επίδειξη ή το ανυψώνουν σε αρχή, αυτό καθεαυτό. Εκεί όπου προκαλεί τοξικότητα, διαστρεβλώνει τους στόχους και τείνει να νομιμοποιεί τα δικά τους λάθη· απονεκρώνει τη νοημοσύνη, τον σεβασμό προς τους άλλους και την ικανότητα διάκρισης σε τέτοιο βαθμό, που γεννά μια ακόρεστη πείνα για εχθρούς. Δεν αμφιβάλλω ότι πολλοί ωθούνται από αυτό το συναίσθημα, αλλά φοβάμαι ότι υπάρχει μια αδυναμία να μιλήσουμε ανοιχτά γι’ αυτό σε πολιτικό πλαίσιο. Η απλή καλοσύνη, το ανθρωπιστικό συναίσθημα, μπορεί να εμφανίζεται ακόμα, δυστυχώς, ως συνώνυμο αδυναμίας ή ακόμα και υποκριτικής συμπεριφοράς.

Στο «Ανθρωπισμός και Αναρχισμός», ο Camillo Berneri συλλέγει άλλες αδημοσίευτες  ιστορίες του Malatesta σχετικά με αυτό το θέμα: «Όταν, σε μια δημόσια συγκέντρωση, απευθύνθηκε στους καραμπινιέρους, που βρίσκονταν σε υπηρεσία, σαν άνθρωπος προς άνθρωπο, ο Paolo Valera τον επέπληξε γι αυτό. Ο Malatesta, απαντώντας στην επίθεση, έγραψε στη Volontಠ της Ανκόνα, μεταξύ άλλων:

«Μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει πάντα κάτι ανθρώπινο, που, υπό ιδανικές συνθήκες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά για να τιθασεύσει τα άγρια ένστικτα και την κακή ανατροφή. Κάθε άνθρωπος, όσο εκφυλισμένος κι αν είναι, ακόμα κι αν είναι ένας άγριος δολοφόνος ή ένα ελεεινό όργανο της αστυνομίας, έχει πάντα κάποιον που αγαπά, κάτι που τον συγκινεί. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ευαίσθητη χορδή. Το θέμα είναι να την ανακαλύψουμε και να την κάνουμε να δονήσει».

Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσαν ορισμένοι εξτρεμιστές μπροστά σε έναν επαναστάτη του διαμετρήματος του Malatesta που τολμά να είναι τόσο ανθρώπινος. Ή μάλλον, ξέρω: θα χρησιμοποιούσαν το κλασικό: «φίλος των μπάτσων», όπως συνέβη σε μια γνωστή μου όταν απευθύνθηκε στις Μονάδες Αποκατάστασης της Τάξης κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης, επικαλούμενη την ηθική  τους.

Πάντα απεχθανόμουν το ανόητο στερεότυπο του βίαιου ή καταστροφικού αναρχικού που τόσο αρέσει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αλλά και πάντα ένιωθα αμηχανία για το στερεότυπο του αναρχικού ως αιώνιου ονειροπόλου. Ομοίως, θεωρώ γελοία τη ρητορική -τυπική για μεγάλο μέρος της αριστεράς- που παρουσιάζει την ήττα ως μια σφραγίδα ηθικής ανωτερότητας. Αυτή η ρητορική αποσκοπεί στον εξωραϊσμό της αυτοεικόνας, και δίνει ελάχιστη σημασία στο αν μια τέτοια ήττα τροφοδοτεί τα δεινά όσων δεν έχουν φωνή.

Αν θεωρώ τον ελευθεριακό σοσιαλισμό την υψηλότερη και πιο αξιόλογη μορφή πολιτικής, αν πάντα έτρεφα πάντα μια απεριόριστη αγάπη για τους αναρχικούς, δεν είναι από παιδιάστικο ενθουσιασμό.  Είναι επειδή η πορεία προς μια πιο ελεύθερη και πιο δίκαιη κοινωνία δεν απαιτεί καρικατούρες ή χαρακτήρες από λαϊκές μπαλάντες, αλλά ανθρώπους που απεχθάνονται την κυριαρχία του ανθρώπου,  σε οποιαδήποτε μορφή της, και αφοσιώνονται στην καταπολέμησή της με ευθύτητα, αυθεντική ανοιχτότητα στον διάλογο, πνευματική ειλικρίνεια και -πρέπει να ειπωθεί- μια συμπόνια που δεν έχω βρει πουθενά αλλού.

Από αυτή την οπτική γωνία, η απληστία που χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι απλώς το πιο εξόφθαλμο παράδειγμα μιας μακράς ιστορίας που περιλαμβάνει επινοημένες φυσικές ιεραρχίες, γραφειοκρατίες που συντρίβουν και ατελείωτες ποσότητες ενέργειας και χρόνου που σπαταλιούνται σε γιγαντιαίους οργανισμούς αντί να καλύπτουν τις άμεσες ανάγκες με τη δημιουργία «μιας κοινωνίας ανεκτικής», η οποία θα μας επιτρέπει να ασκούμε τις πιο σημαντικές δραστηριότητες της ζωής: τη φιλία, το σεξ, τις τέχνες και τις επιστήμες, την πίστη, το να ανατρέφουμε παιδιά με λαμπερά μάτια, να έχουμε καθαρό αέρα και νερό», για να το πούμε με τα λόγια του Paul Goodman. Ενώ η πυραμιδική μορφή αυτών των γιγαντιαίων οργανισμών τείνει να επιλέγει εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη επιθυμία να ηγηθούν, επειδή αυτή είναι η συνήθης πορεία της επαγγελματικής ανέλιξης. Όπως αναφέρει ο Alex Comfort στο βιβλίο του «Potere e delinquenza» (Εξουσία και εγκληματικότητα)³ : όσοι ενεργούν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους άλλους «μπορούν να βρουν πολλές θέσεις εργασίας στη σύγχρονη κοινωνία, και σχεδόν όλες, συνδέονται με τις γραφειοκρατικές και εκτελεστικές πτυχές της εξουσίας. Τους επιτρέπουν, εντός ορισμένων ορίων, να προκαλούν πόνο και να απολαμβάνουν μια αυθαίρετη εξουσία. Είναι θέσεις εργασίας που αποδεικνύονται απαραίτητες για τον σύγχρονο τρόπο ζωής».

Από αυτή την άποψη, όπως έγραψε ο Enzo Traverso στο βιβλίο του «Ο Ένοπλος Αιώνας» – στο οποίο περιγράφει τη μαζική βία του εικοστού αιώνα – πολύ συχνά ξεχνάμε ότι πρόκειται για κρατική βία: «Η μελέτη αυτών των βιαιοτήτων συνεπάγεται, αναπόφευκτα, και τη μελέτη των αντιφάσεων της διαδικασίας του εκπολιτισμού -την οποία οι κοινωνικές επιστήμες, από τον Weber μέχρι τον Elias, ταύτιζαν πάντα με την οικοδόμηση του κρατικού μονοπωλίου των μέσων του εξαναγκασμού- για να «αναγνωρίσουμε», τελικά, «στο σύγχρονο κράτος όχι μόνο ένα νομικό και πολιτικό μηχανισμό ή ένα πειθαρχικό σύστημα, αλλά και μια μηχανή μαζικής καταστροφής που υπόκειται σε καθαρά πολιτικές επιταγές». Αυτό ισχύει, φυσικά, και για τη βία που ασκείται σήμερα.

Ο πυρήνας της αναρχικής κριτικής βρίσκεται σε αυτό το σημείο: το κράτος δεν είναι ένας ιερός και απαραβίαστος μονόλιθος ή η πηγή της δικαιοσύνης. Προφανώς, αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι κρατικές μορφές είναι ισοδύναμες. Η δημοκρατία είναι χίλιες φορές καλύτερη από τη δικτατορία, ειδικά επειδή εγγυάται μεγαλύτερη ζωντάνια στις συγκρούσεις. (Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Comfort, «το κεντρικό εκλογικό σύστημα […] κάνει τεράστιες διακρίσεις εναντίον των ατόμων που διαθέτουν αναπτυγμένο αίσθημα ηθικής και εναντίον όσων έχουν εκείνες τις ηγετικές ικανότητες που βασίζονται στην άμεση επαφή»).

Αυτή είναι η ουσία, όπως έλεγα, αλλά σίγουρα δεν εξαντλεί το θέμα: από ελευθεριακή άποψη – στην οικογένεια, στο σχολείο, στις σεξουαλικές σχέσεις, στην εργασία – κάθε κατάσταση κυριαρχίας διαφθείρει. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εξασκηθούμε στο να ελέγχουμε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας, αντί να ισχυριζόμαστε ότι αυτό το κάνουν πάντα και μόνο οι άλλοι· να κατανοήσουμε πότε και πώς κάνουμε και εμείς κατάχρηση.

Με αυτό επιστρέφω στον Finzi. Ο Paolo ήταν αφοσιωμένος ακριβώς σε αυτό. Αναζητούσε συνεχώς ελευθεριακούς χώρους και περιβάλλοντα, δημιουργούσε πάντα ισότιμες σχέσεις και συνομιλούσε με όλες και με όλους χωρίς να πέφτει στο παγίδα των «militonti»⁴ , όπως αποκαλούσε τους ακτιβιστές που δεν αμφέβαλαν ποτέ και για τίποτα. Ανάμεσά τους υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν διάφοροι αναρχικοί, που έχουν εμμονή με την απλή άρνηση του υπάρχοντος -μια άλλη μορφή μίσους- ή που αδυνατούν να επεξεργαστούν βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις στο εδώ και τώρα, προσιτές στους απλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι βυθισμένοι σε ομόκεντρους κύκλους αφηρημένης και διαρκούς σύγκρουσης, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσουν τα μυριάδες προβλήματα της καθημερινής ζωής. Ενώ, ο Paolo, ακόμη και με τον κίνδυνο να δεχθεί άδικες επικρίσεις ή να χαρακτηριστεί «φιλελεύθερος» (σχεδόν σαν να ήταν προσβολή), καλλιεργούσε πάντα τέτοιου είδους εναλλακτικές, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι χρησιμεύουν στο να κάνουν τον αναρχισμό πιο χειροπιαστό, πρακτικά εφαρμόσιμο και αποδεκτό.

Στα τελευταία του λόγια, ο Giuseppe Pinelli όρισε τον αναρχισμό ως ένα κράμα «λογικής και υπευθυνότητας». Το έγραφε σε έναν άλλο Paolo, τον Paolo Faccioli – αλλά θα μπορούσε επίσης να μιλούσε και στον δικό μας – ο οποίος συμμετείχε ενεργά στο Circolo Anarchico Ponte della Ghisolfa⁵ και, όταν εξερράγη η βόμβα στην Piazza Fontana, ήταν ο νεότερος από αυτούς που συνελήφθησαν.

Πράγματι, ο Paolo ήταν πάνω απ’ όλα ένας άνθρωπος που βασανιζόταν από την κακία και προσπαθούσε να την καταπολεμήσει χρησιμοποιώντας «λογική και υπευθυνότητα», συζητώντας τα πάντα, από τον θεό μέχρι τα σκουλήκια, χωρίς να αφήνει την ψυχή του να στερεύει στα δεσμά της ιδεολογίας. Το έκανε πάνω από όλα από αγάπη. Σε τέτοιο βαθμό που, μετά την υπογραφή της τελευταίας του επιστολής -όπως συνήθως κλείνει ένα μήνυμα- εμφανίζεται μια τελευταία γραμμή: όχι μια υπαναχώρηση, αλλά μια επανεκκίνηση: «Αγαπώ την Aurora, την Alba, τον Elio, τον Lapo και τη Luna». Για άλλη μια φορά, η αγάπη υψώθηκε ενάντια και πέρα από τον ίδιο τον θάνατο.

πηγή: www.micromega.net

1. Ο Pietro Gori (1865–1911),  ήταν δικηγόρος, δημοσιογράφος, ποιητής και διάσημος Ιταλός αναρχικός ακτιβιστής. Ως απόφοιτος της νομικής, χρησιμοποίησε το επάγγελμά του για να υπερασπιστεί στις δικαστικές αίθουσες εργάτες, αγρότες και συντρόφους αναρχικούς και σοσιαλιστές που διώκονταν από το κράτος. Το 1891, συμμετείχε στο Συνέδριο του Capolago, που προωθήθηκε από τους E. Malatesta και Amilcare Cipriani, για την ίδρυση του Επαναστατικού Αναρχικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, του οποίου έγινε ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους και προπαγανδιστές του. Την ίδια χρονιά, μετέφρασε και επιμελήθηκε την πρώτη ολοκληρωμένη έκδοση του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος των Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς. Επίσης, ίδρυσε και επιμελήθηκε το «αναρχοσοσιαλιστικό» περιοδικό L’Amico del Popolo, στο Μιλάνο. Και τα είκοσι επτά τεύχη της εφημερίδας κατασχέθηκαν, γεγονός που οδήγησε σε καταγγελίες και την σύλληψή του. Υπήρξε ένας παραγωγικός συγγραφέας ελευθεριακών ποιημάτων και τραγουδιών με μεγάλη λαϊκή απήχηση. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται τα πασίγνωστα:  «Addio Lugano bella» και «Il canto dei reclusi». Λόγω της καταστολής και των ενταλμάτων σύλληψης που αντιμετώπιζε στην Ιταλία, πέρασε μεγάλα διαστήματα εξορίας μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής, συνεχίζοντας ακούραστα την προπαγάνδα και το έργο του δίνοντας διαλέξεις.
2. Το περιοδικό «Volontà» υπήρξε ένα από τα μακροβιότερα και σημαντικότερα στο ιταλικό αναρχικό κίνημα του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Ιδρύθηκε το 1946 από τους Giovanna Caleffi Berneri, Cesare Zaccaria και Pio Turroni. Το 1977, ο Turroni εμπιστεύτηκε το περιοδικό στην ομάδα νέων αναρχικών από το Valdobbiadene (μέλη της GAF), και το 1980, μετέφερε την έδρα του στο Μιλάνο, εντασσόμενο στον ίδιο συνεταιρισμό που εξέδιδε τα «A rivista anarchica», «Interrogations» και «Edizioni Antistato». Το περιοδικό έκλεισε το 1996, μετά από πενήντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης.
3. Ο τίτλος στο πρωτότυπο: Authority and Delinquency. A Study in the Psychology of Power
4. Ο όρος «militonti» δεν είναι επίσημη λέξη, αλλά μια πολιτική/σατιρική σύνθετη λέξη. Προκύπτει από τη σύνθεση των λέξεων: militante:  πολιτικός ακτιβιστής, το στρατευμένο μέλος ενός κόμματος  και tonto:  ανόητος,  χαζός. Χρησιμοποιείται για να χλευάσει την τυφλή κομματική αφοσίωση.
5. Το Circolo Anarchico Ponte della Ghisolfa είναι ένας ιστορικός αναρχικός, πολιτιστικός και κοινωνικός χώρος στο Μιλάνο, ο οποίος λειτουργεί από την 1 Μαΐου 1968. Ο χώρος αυτός συνδέεται στενά με σημαντικές μορφές του ιταλικού αναρχικού κινήματος, όπως ο Giuseppe Pinelli και ο Pietro Valpreda.

Το άρθρο Αγάπη και αναρχία: στη μνήμη του  Paolo Finzi. Του Giorgio Fontana εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Εγγύηση ατιμωρησίας

Η εισαγγελία ξεκίνησε έρευνα σε βάρος του αστυνομικού για ανθρωποκτονία. Αλλά την επόμενη μέρα από τη δολοφονία του παιδιού που συγκλόνισε τη χώρα, ο πρόεδρος του Κογκρέσου, Φερνάντο Ροσπιγιόζι, μέλος του κόμματος Φουτζιμόρι, ψήφισε νόμο που μεταφέρει αυτό το έγκλημα και όλα τα άλλα που γίνονται από αστυνομικό και στρατιωτικό προσωπικό «ενώ βρίσκονται σε υπηρεσία» στη στρατιωτική και αστυνομική δικαιοδοσία. Αυτός ο νόμος, ο οποίος εγγυάται την ατιμωρησία , ψηφίστηκε από τον επικεφαλής του Κοινοβουλίου τη Δευτέρα. Η δολοφονία του παιδιού αναζωπύρωσε ερωτήματα σχετικά με αυτόν τον νέο νόμο περί ατιμωρησίας που προωθεί ο Φουτζιμορισμός, ο οποίος έχει αναδρομική ισχύ και ορίζει ότι όλες οι υποθέσεις εγκλημάτων που διαπράττονται από τους αστυνομικούς, που διερευνώνται από την εισαγγελία ή δικάζονται, πρέπει να μεταφέρονται στην στρατιωτική δικαιοδοσία. Ο αστυνομικός που πυροβόλησε και σκότωσε το παιδί στο Χουάτσο γνώριζε ότι αυτός ο νόμος περί ατιμωρησίας θα τεθεί σε ισχύ. Ο πρόεδρος του Κογκρέσου το είχε ανακοινώσει.

Όμως αυτή δεν είναι η μόνη πρόσφατη περίπτωση αστυνομικής κακοποίησης στο πλαίσιο της πίεσης του κινήματος Φουτζιμόρι για αυτόν τον νόμο περί ατιμωρησίας και την ψήφισή του στο Κογκρέσο. Σε ένα αστυνομικό τμήμα στην εργατική περιοχή Μαντσάι, στα περίχωρα της Λίμα, ένας 17χρονος πέθανε αφού κρατήθηκε για δύο ημέρες ως ύποπτος για μια ληστεία. Πριν από λίγες ημέρες, στην επαρχία Πούνο των Άνδεων, ένας δικηγόρος που πήγε σε αστυνομικό τμήμα για να υποβάλει καταγγελία ξυλοκοπήθηκε άγρια. Σε μια απομακρυσμένη αγροτική περιοχή της επαρχίας Ταγιακάχα, στα κεντρικά υψίπεδα, ένα φορτηγό που μετέφερε οκτώ νεαρούς που επέστρεφαν από έναν αγώνα ποδοσφαίρου δέχτηκε σφαίρες από στρατιωτική περίπολο, και πέντε από τους επιβαίνοντες σκοτώθηκαν. Οι στρατιώτες τους κατηγόρησαν ότι ήταν έμποροι ναρκωτικών και ισχυρίστηκαν ότι δέχτηκαν επίθεση. Ωστόσο, σύμφωνα με την έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη από την εισαγγελία, δεν βρέθηκαν όπλα ή ναρκωτικά στο όχημα. Τώρα, βάσει αυτού του νόμου, αυτές οι υποθέσεις πρέπει να απομακρυνθούν από το δικαστικό σύστημα και να μεταφερθούν στη δικαιοδοσία της ίδιας της αστυνομίας και του στρατού. 

Καταστολή των διαμαρτυριών

Οι νομικές διαδικασίες για τους θανάτους περίπου πενήντα διαδηλωτών που πυροβολήθηκαν από αστυνομικούς και στρατιωτικούς κατά την καταστολή των διαδηλώσεων κατά της κυβέρνησης της Ντίνα Μπολουάρτε από τα τέλη του 2022 μέχρι τις του 2023, και ο θάνατος ενός νεαρού μουσικού που πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό κατά τη διάρκεια των κοινωνικών διαδηλώσεων του 2025, θα μεταφερθούν επίσης στη στρατιωτικοαστυνομική δικαιοδοσία. Οι εισαγγελικές έρευνες για αυτά τα εγκλήματα έχουν προχωρήσει αργά. Τώρα, η μεταφορά τους στη στρατιωτικοαστυνομική δικαιοδοσία θα διασφαλίσει την ατιμωρησία των δραστών. Αυτός ο νόμος επιδιώκει επίσης να εγγυηθεί την ατιμωρησία των δυνάμεων ασφαλείας σε μελλοντικές πράξεις καταστολής κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Φουτζιμόρι, η οποία ξεκινά σε λίγες ημέρες. Αυτός δεν είναι ο μόνος νόμος περί ατιμωρησίας για όσους κατηγορούνται για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ψηφίστηκε από τον Φουτζιμορισμό και τους συμμάχους του στο Κογκρέσο.

Τον Ιούλιο του 2024, ψηφίστηκε νόμος που κήρυξε την παραγραφή για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έγιναν πριν από το 2002, με στόχο την περάτωση των νομικών διαδικασιών κατά όλων αυτών που κατηγορούνται για σφαγές αγροτικών κοινοτήτων, εξωδικαστικές εκτελέσεις, βίαιες εξαφανίσεις, βασανιστήρια και σεξουαλική βία που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της εσωτερικής ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ 1980 και 2000, η ​​οποία άφησε σχεδόν 70.000 νεκρούς και 20.000 εξαφανισμένους. Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο του 2025, προχώρησαν ακόμη περισσότερο και έδωσαν αμνηστία για το στρατιωτικό προσωπικό, τους αστυνομικούς και τα μέλη πολιτικών ομάδων αυτοάμυνας που ήταν υπεύθυνα για αυτά τα εγκλήματα, ενισχύοντας τον προηγούμενο νόμο και απελευθερώνοντας όσους είχαν ήδη καταδικαστεί. Αυτοί οι νόμοι ωφελούν όσους είναι ένοχοι για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τη δικτατορία του Αλμπέρτο ​​Φουτζιμόρι (1990 – 2000), για τα οποία ο αποβιώσας πρώην δικτάτορας καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης. «Ο νόμος περί στρατιωτικής και αστυνομικής δικαιοδοσίας αντιβαίνει στο Σύνταγμα και τις διεθνείς υποχρεώσεις του περουβιανού κράτους», λέει η Τζουλίσα Μάντιλα, πρώην πρόεδρος της Διαμερικανικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Χρησιμοποιώντας την ίδια συλλογιστική, οι δικαστές αρνήθηκαν να εφαρμόσουν τους νόμους περί αμνηστίας και παραγραφής για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, και το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με αυτόν τον νόμο περί στρατιωτικής και αστυνομικής δικαιοδοσίας. Ο Φουτζιμορισμός απάντησε απειλώντας και διώκοντας τους δικαστές που αρνούνται να επικυρώσουν την ατιμωρησία. Το Εθνικό Συμβούλιο Δικαιοσύνης, υπεύθυνο για τον διορισμό και την απόλυση δικαστών και εισαγγελέων, το οποίο ελέγχεται από τον Φουτζιμορισμό, έχει θέσει σε αναστολή και απόλυση δικαστές που δεν έχουν εφαρμόσει τους νόμους περί ατιμωρησίας. Η Τάνια Παριόνα, εκτελεστική γραμματέας του Εθνικού Συντονιστή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, προειδοποιεί ότι με αυτόν τον νόμο περί στρατιωτικής και αστυνομικής δικαιοδοσίας κανένας Περουβιανός δεν είναι ασφαλής ότι δεν θα κρατηθεί αυθαίρετα, ότι δεν θα πυροβοληθεί, ότι δεν θα δολοφονηθεί σε ένα αστυνομικό τμήμα, ότι δεν θα εξαφανιστεί. Και προσθέτει, ότι θα απευθύνουν έκκληση σε εγχώριους και διεθνείς φορείς για την κατάργηση αυτών των νόμων περί ατιμωρησίας, και ότι απέναντι στην πολιτική της απόλυτης ατιμωρησίας από την κυβέρνηση Φουτζιμόρι περιμένει «καιρούς αντίστασης».

Πηγή: https://www.pagina12.com.ar/2026/07/23/peru–promulgo–una–ley–de–impunidad–para–uniformados

Το άρθρο Το Περού ψήφισε νόμο για την ατιμωρησία των αστυνομικών. Του Κάρλος Νοριέγκα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Είχα βγει στη σύνταξη τον Σεπτέμβριο. Δεν με πείραζε να δουλεύω με τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Αντιθέτως, λυπόμουν που δεν μπορούσα να διδάξω με τον τρόπο που θεωρούσα σωστό. Όπως δουλεύαμε τα χρόνια που φαινόταν δυνατό να χτίσουμε έναν διαφορετικό κόσμο. Έτσι συνταξιοδοτήθηκα, εξαιτίας της θλίψης, έλεγα. «Τώρα θα μπορείς να ταξιδεύεις», με παρηγορούσαν οι φίλες μου. Ανέβηκα πρώτη φορά σε αεροπλάνο για να συναντήσω ένα από τα αδέλφια μου στην Κεντρική Αμερική. Τη δεύτερη φορά πήγα στη Σενεγάλη, χωρίς εφημερίδες ή τηλεόραση, για να γνωρίσω το περιβάλλον, να μοιραστώ τις ζωές των παιδιών που έφευγαν από τη θάλασσα για να γίνουν “vu’ cumprà” [ΣτΜ,Προέρχεται από την παραφθορά της ιταλικής ερώτησης: vuoi comprare? – θέλεις να αγοράσεις; Χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους πλανόδιους μικροπωλητές, συνήθως μετανάστες, υποτιμητικά]. Για να «κάνουν δουλειές», όπως έλεγαν τα ίδια. Είχα γυρίσει πριν μια βδομάδα. Άκουγα να μιλάνε για επιθέσεις στην «κόκκινη ζώνη», μολυσμένο αίμα, κροτίδες … Δεν καταλάβαινα. Μετά την «έφοδο στον ουρανό», οι διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχα, για σχεδόν είκοσι χρόνια, ήταν ουσιαστικά ευχάριστοι περίπατοι με συντρόφισσες και συντρόφους. Η κόρη μου ήταν υπάλληλος στο Μιλάνο, ο γιος μου μού είχε πει στο δείπνο: «Αύριο είναι η  συναυλία του Manu Chao».

Έφτασε η 20ή Ιουλίου. Το απόγευμα, ήρθε σπίτι ο Τζουλιάνο και κάθισε στο σαλόνι να δει τηλεόραση. Εγώ ήμουν απασχολημένη στον κήπο, που τον είχα παραμελήσει για πολύ καιρό. Υπήρχε ένας συνεχής θόρυβος από ελικόπτερα. Πού και πού, σήκωνα τα μάτια για να κοιτάξω τον μαύρο καπνό που λέρωνε την πόλη κάτω, προς τη θάλασσα. «Μοιάζει σαν να είμαστε σε πόλεμο», απάντησα στον άλλο μου αδερφό, που μου τηλεφώνησε  ανήσυχος από τη Μόντσα. Αυτός τον πόλεμο τον θυμόταν καλά. Με τα χέρια μου γεμάτα χώμα, μπήκα στο σπίτι. Έριξα μια ματιά στην οθόνη της τηλεόρασης. Υπήρχε ένα αγόρι πεσμένο στην άσφαλτο. Πήγα να πλυθώ.

«Η άβυσσος», έγραψε ένας φίλος μου. Δεν θα μπορούσα να το εξηγήσω καλύτερα. Από εκείνο το βράδυ, όλα έπεσαν σε μια μαύρη τρύπα, σε εκείνη την άβυσσο. Η πολιτική, το σχολείο, ο γάμος … όλες οι αποτυχίες μου δεν είχαν πλέον σημασία. Καταλάβαινα μόνο ότι δεν μπορούσα να προστατεύσω την κόρη μου από το βασανιστήριο. Ότι πνιγόμουν. Αμέσως, ξεκίνησε το πανδαιμόνιο με την αστυνομία, τους δικηγόρους, τους δημοσιογράφους … Δεν ήταν εύκολες μέρες.

Δεν ήταν εύκολη η συζήτηση στο αστυνομικό τμήμα. Ένας άγνωστος δικαστής με εμπόδιζε να κρατήσω τον γιο μου στην αγκαλιά μου. Δεν ήταν εύκολο να δωροδοκήσω τον φύλακα του νεκροτομείου για να τον δω μέσα από μια χαραμάδα για λίγα δευτερόλεπτα. Πνιγόμουν. Μετά με πήγαν σε εκείνη την πλατεία. Υπήρχαν πολλοί νέοι. Ήταν οι φίλοι του. Όχι όλοι. Συγκεκριμένα, υπήρχαν εκείνοι που δεν είχα γνωρίσει ποτέ πριν, εκείνοι που συνδέονταν με την πρόσφατη ζωή του. Υπήρχε πριονίδι που κάλυπτε το αίμα και λουλούδια που κάλυπταν το πριονίδι. Κάθισα σε ένα τοιχίο και έμεινα εκεί.

Λίγο καιρό αργότερα, η Έλενα έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά της και έφυγε. Η Piazza Alimonda έγινε το σπίτι μου. Εκτός από τους φίλους του Κάρλο, περνούσαν πολλοί άνθρωποι από εκεί, συχνά άγνωστοι. Ο καθένας μου διηγούνταν και κάτι διαφορετικό για όσα είχαν ζήσει. Τη ζέστη, τον φόβο, τα δακρυγόνα που έπεφταν ακόμα και από τον ουρανό… Εγώ κοίταζα τον δρόμο. Tο αίμα είχε καλυφθεί με άσφαλτο, αλλά μπορούσες να καταλάβεις πού είχε πέσει ο Κάρλο. Σύγκρινα αυτό που έβλεπα μπροστά στα μάτια μου με τις δημοσιευμένες φωτογραφίες και τα σχόλια των δημοσιογράφων. Όχι, κάτι δεν μου κολλούσε.

Τη νύχτα έρχονταν οι μετανάστες. «Ο γιος σου καλός», μου έλεγαν δύο από αυτούς. Έρχονταν και κάποιοι τρελοί. Ένας από αυτούς εγκαταστάθηκε εκεί μαζί μου. Φρόντιζε τα λουλούδια, τις κάρτες και τα μικρά δώρα που κρέμονταν στην πύλη της εκκλησίας του Rimedio, και έφερνε καινούργια, που ποιος ξέρει από πού τα μάζευε. Είχε μια άσχημη πληγή, κακοραμμένη, που διέτρεχε το ένα του  χέρι. Μου επέτρεπε να την απολυμαίνω και να την επιδένω. Στο τέλος του καλοκαιριού θα ανακάλυπτα ότι η κατάστασή του ήταν μια μορφή παροδικής παραφροσύνης. Ανέκτησε τη διαύγειά του όταν, στη σελίδα μιας εφημερίδας, αναγνώρισε τον βασανιστή του, τον αστυνομικό που στο Bolzaneto του είχε ανοίξει τα δάχτυλα, σκίζοντας την παλάμη του.

Έπρεπε να βρω κι άλλες φωτογραφίες. Ήμουν σίγουρη ότι υπήρχαν, ειδικά επειδή εκείνη την εβδομάδα του Ιουλίου, είχε στηθεί το Κέντρο Μέσων Ενημέρωσης για να διαχειριστεί την πληθώρα των πληροφοριών και των φωτογραφιών που συλλέγονταν από ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης. Πολύ σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του Indymedia και του Radio Gap. Αλλά πού να ψάξω; Έτσι έμαθα ότι στη Via San Luca, κάτω από τα γραφεία του Arci (Associazione Ricreativa Culturale Italiana) είχε συσταθεί το Νομικό Φόρουμ. Εν αναμονή της συνόδου κορυφής, δικηγόροι από όλη την Ιταλία, που συμμετείχαν στο Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας, είχαν σχηματίσει μια ομάδα για να παρακολουθούν και να ελέγχουν την κατάσταση κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Για να συνδράμουν τους διαδηλωτές, συχνά ξένους, είχε συσταθεί μια Νομική Γραμματεία η οποία προσέφερε καθοδήγηση και συμβουλές.

Δεν θυμάμαι πότε συνάντησα για πρώτη φορά τον συγγραφέα αυτού του βιβλίου, πότε έμαθα ότι ήταν ο τεχνικός σύμβουλος του Νομικού Φόρουμ της Γένοβας, υπεύθυνος για την ανάλυση και την αρχειοθέτηση όλου του οπτικοακουστικού υλικού, που αφορούσε εκείνες τις ημέρες. Θυμάμαι ότι από τότε και μετά, και για δέκα ολόκληρα χρόνια, τον έβρισκα πάντα ανάμεσα σε εθελοντές και δικηγόρους, να συντονίζει τις δραστηριότητες που λάμβαναν χώρα σε εκείνες τις αίθουσες.

Το απόγευμα της 20ής Ιουλίου στην Alimonda ήταν παρόντες οκτώ φωτογράφοι και κινηματογραφιστές. Οκτώ φακοί θα μπορούσαν να είχαν απαθανατίσει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του γιου μου. Χωρίς να υπολογίζω τις κάμερες -δεν υπήρχαν smartphones εκείνη την εποχή- των κατοίκων των οποίων τα παράθυρα έβλεπαν στην πλατεία. Έπρεπε να μιλήσω με αυτούς που είχαν τραβήξει τις φωτογραφίες, να βρω νέα στιγμιότυπα εκτός από αυτά που είχαν ήδη δημοσιευτεί. Με τις οδηγίες που είχα λάβει στη Via San Luca, άφησα την πλατεία και ξεκίνησα να τις αναζητήσω.

Στο μεταξύ, ο Bachschmidt και διάφοροι ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης άρχισαν να ταξινομούν τις μαρτυρίες, τις ηχογραφήσεις και τα άρθρα. Άρχισαν να βάζουν σε χρονολογική σειρά τον χείμαρρο των φωτογραφιών και των βίντεο που είχαν ξεφύγει από τον έλεγχο της αστυνομίας. Μερικοί φωτογράφοι και ένας σκηνοθέτης συνεργάστηκαν εξαρχής τόσο με τη Νομική Γραμματεία όσο και με εμάς, τα μέλη της οικογένειας…

Εντόπισα στη Ρώμη τους δύο που με ενδιέφεραν περισσότερο. Ο πρώτος είχε υποστεί κάταγμα στο χέρι και του είχαν σπάσει και τη μηχανή, ενώ προσπαθούσε να κινηματογραφήσει τον Κάρλο ξαπλωμένο στο έδαφος, περιτριγυρισμένο από αστυνομικούς, αλλά δεν είχε υποβάλει καταγγελία και «δεν ένιωθε ότι ήταν σε θέση» -ή τουλάχιστον έτσι μου είπε- να καταθέσει. Ο δεύτερος, ο οποίος είχε βρεθεί σε ένα πλεονεκτικό σημείο στα σκαλιά της εκκλησίας στην πλατεία, απάντησε ξερά: «Δεν έχω τίποτα να πω και τίποτα να δώσω».

Στο μεταξύ, ξεκίνησαν αμέσως οι έρευνες για την ταυτοποίηση των «βίαιων διαδηλωτών». Ταυτοποιήθηκαν σαράντα, συμπεριλαμβανομένων 23 ατόμων που συνελήφθησαν στις 4 Δεκεμβρίου. Η προκαταρκτική εξέταση πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο αργότερα και η υπεράσπιση ζήτησε, ανεπιτυχώς, την τροποποίηση της κατηγορίας: «καταστροφή και λεηλασία», ένα έγκλημα που εισήχθη υπό το φασιστικό καθεστώς με τον διαβόητο Κώδικα Ρόκο του 1930, ο οποίος (ΣτΜ, με αρκετές τροποποιήσεις και καταργήσεις διατάξεων που αφορούσαν το φασιστικό καθεστώς, όπως η θανατική ποινή, που επανήλθε προσωρινά κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα στην Ιταλία.

Στο μεταξύ, στις 11 Σεπτεμβρίου, οι δύο επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον των Δίδυμων Πύργων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη προκάλεσαν σχεδόν τρεις χιλιάδες θύματα, πυροδότησαν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» εκ μέρους των ΗΠΑ, και οδήγησαν στη φρικτή σφαγή στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Τα «γεγονότα της G8» δεν έβρισκαν πλέον χώρο στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Στο μεταξύ, ένας εξάδελφος από το Λονδίνο άνοιξε την ιστοσελίδα «carlogiuliani.it». Το Radio Sherwood δημιούργησε, ανέπτυξε και συντήρησε για πολλά χρόνια την ιστοσελίδα «piazzacarlogiuliani.org». Η Έλενα, που διαχειρίζεται τον ιστότοπο, γράφει: «Μετά τη σύσταση της Επιτροπής, το Radio Sherwood μας χάρισε το domain και μας βοήθησε για μεγάλο χρονικό διάστημα να ενημερώνουμε τον ιστότοπο, ο οποίος συνέχισε να αναπτύσσεται, χάρη σε διάφορες γενναιόδωρες συνεισφορές, σε σημείο να διαθέτει τώρα εκδόσεις σε έξι ξένες γλώσσες. Με την πάροδο των χρόνων, οι πλατφόρμες και τα προγράμματα διαχείρισης άλλαξαν. Από μετακόμιση σε μετακόμιση, από τον ένα server στον άλλο, ο ιστότοπός μας έχασε τις εκδόσεις σε άλλες γλώσσες, άλλαξε τα γραφικά του, αλλά και το domain του… Σήμερα ευχαριστούμε τον Carlo Gubitosa για την υπομονή και τη γενναιοδωρία με τις οποίες μας υποστήριξε και μας συμβούλεψε, καθώς και για την αφοσίωση που επέδειξε για την υλοποίησή του. Ευχαριστούμε, επίσης,  και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Altrinformazione που μας φιλοξενεί στους server του».

Αυτός ο ιστότοπος αφηγείται, ακόμα και μετά από 25 χρόνια, την ιστορία της επιτροπής που δημιούργησαν οι φίλοι και οι φίλες του γιου μου, στην οποία προστέθηκαν μια δασκάλα του, ένας καθηγητής του στο Λύκειο και εμείς, οι συγγενείς του. Δεν θα είναι πλέον μέλος του ο Edo, αγαπημένος του συμμαθητής από τα πρώτα σχολικά του χρόνια, τον οποίο μας στέρησε ένα ανεύρυσμα στις 2 Ιανουαρίου 2002. Το έμαθα, με ραγισμένη καρδιά, ενώ βρισκόμουν στο δεύτερο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε, ανάμεσα σε μια διάσκεψη και μια διαδήλωση.

Στο μεταξύ, δημιουργήθηκαν εκατό, περίπου, τοπικά κοινωνικά φόρουμ. Άρχισα να ταξιδεύω ασταμάτητα, από το βορρά στο νότο και έξω από τα σύνορα, για αρκετά χρόνια. Ταξίδευα για να αφηγηθώ τα «γεγονότα», ταξίδευα επίσης για να συγκεντρώσω οικονομική υποστήριξη. Στη Via San Luca, εργάζονταν εντατικά και υπήρχε ανάγκη για αλληλεγγύη. Ταξίδευα για να μάθω.

Για να μάθω, πήγα στη Felicia Impastato στο Cinisi, η οποία με πήρε από το χέρι και μου μίλησε για τον Peppino της. Στο Μιλάνο, βρήκα τη Lydia, τη μητέρα του Roberto Franceschi. Στο Μιλάνο συνάντησα τη Licia, τη σύζυγο του Pino Pinelli, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν πέρασα το αυστηρό της τεστ. Εκεί βρήκα τη Danila και τη Maria, τη μητέρα του Fausto Tinelli και την αδερφή του Lorenzo Iannucci. Εκεί συνάντησα τις Μητέρες του Leoncavallo (ιστορική φεμινιστική και αντιφασιστική ομάδα), και την Adele, τη μητέρα του Luca Rossi. Στην Πίζα, βρήκα τον Franco Serantini, τον «γιο του κανένα», και την Teresa Mattei, την παρτιτζιάνα Chicchi, τη Μητέρα του Συντάγματος,  το οποίο την μνημονεύει. Στην Μπρέσια, για να θυμηθούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που σκοτώθηκαν στην Piazza della Loggia. Δεν μπορεί να λείπει η 2 του Αυγούστου, στη Μπολόνια, επειδή για την φασιστική σφαγή στον σιδηροδρομικό σταθμό δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια. Εκεί, τον Μάρτιο, συνάντησα τους φίλους και τους συντρόφους του Francesco Lorusso, που πυροβολήθηκε πισώπλατα κοντά στο πανεπιστήμιό του. Το δικό μου Πανεπιστήμιό βρίσκεται στην Casa Cervi, και στη Reggio Emilia, με τους πέντε μάρτυρες του τραγουδιού που τραγουδούσα στα παιδιά μου όταν ήταν μικρά. Η Ρώμη μου χάρισε μια νέα, σπουδαία φίλη, από το βιβλιοπωλείο «Uscita». Όταν ήταν κορίτσι, ήταν φίλη της αδελφής μου Άννας. «Η μνήμη είναι αγώνας!» μου δίδαξε η Paola Staccioli μέσα από τα βιβλία της, ενώ πάλευε ενάντια στον καρκίνο. Γνώρισα την Carla Verbano, τη μητέρα του Valerio, την αδερφή του Piero Bruno, τους συντρόφους του Walter Rossi, ολόκληρη τη γειτονιά του Ciro Principessa …

Οι Μητέρες της Πλατείας ντε Μάγιο στην Αργεντινή με δίδαξαν αυτό: μπορούμε να κοινωνικοποιούμε τον πόνο. Η Hebe De Bonafini μου χάρισε το λευκό μαντήλι με τις λέξεις «Aparición con vida». Αγώνας ενάντια στην ατιμωρησία. Ποτέ ξανά. Το επαναλαμβάνουμε κι εμείς, στα συνέδρια, στις πλατείες, στις προκηρύξεις. Προσπάθησα, αφελώς, να φέρω κοντά όλα τα θύματα της κρατικής βίας, να δημιουργήσω ένα δίκτυο που να ενώνει επιτροπές και συλλόγους. Δεν τα κατάφερα.

Μετά από μια σειρά συναντήσεων – στο Μιλάνο, τη Γένοβα, τη Ρώμη και τη Μπολόνια – συμφωνήσαμε μόνο για έναν κοινό ιστότοπο. Έτσι, χάρη στη γενναιοδωρία και τη συνεχή αφοσίωση του Francesco «baro» Barilli (συγγραφέας και σεναριογράφος πολιτικών κόμικς), δημιουργήθηκε το Reti-Invisibili (Αόρατα-Δίκτυα), μια διαδικτυακή πύλη που στοχεύει να δώσει ορατότητα στις δραστηριότητές μας. Μια βάση δεδομένων μνήμης όπου θα καταχωρίζονται το προφίλ κάθε οργάνωσης, τα δικαστικά έγγραφα, οι φάκελοι και το χρονολόγιο των κυριότερων γεγονότων της μεταπολεμικής περιόδου, καθώς και τεχνικές και δημοσιογραφικές αναφορές. Ο Barilli γράφει: «Τι συνδέει τα θύματα των ιταλικών μαζικών δολοφονιών με εκείνα που δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις της τάξεως, τις νεοφασιστικές ομάδες και τις μαφιόζικες οργανώσεις; Είναι περιστατικά διαφορετικά μεταξύ τους, τα οποία όμως ενώνει μια ενιαία στρατηγική: η άρνηση της αλήθειας από τους κρατικούς μηχανισμούς, με συνέπεια τη συγκάλυψη, την απόκρυψη σημαντικών δικαστικών εγγράφων και την ουσιαστική αρχειοθέτηση όλων των εκκρεμών υποθέσεων. Χωρίς την εξακρίβωση της αλήθειας, οι συγγενείς των θυμάτων των μαζικών δολοφονιών και των δολοφονιών που διαπράχθηκαν ακόμη και από μεμονωμένους δράστες έχουν καταστεί αόρατοι, χρήσιμοι μόνο για τις επετείους και τις εορταστικές εκδηλώσεις με τις οποίες το κράτος απαλλάσσεται από τις ευθύνες του».

Στο μεταξύ, ένα άλλο δίκτυο καταλαμβάνει τα πρωτοσέλιδα ορισμένων εφημερίδων: μετά από μια εκτεταμένη έρευνα, οι ειδικές μονάδες των ROS (Ειδική Επιχειρησιακή Ομάδα των Καραμπινιέρων) και των GOM (Κινητή Επιχειρησιακή Ομάδα, μια ειδική μονάδα της Σωφρονιστικής Αστυνομίας) συνέλαβαν δεκαοκτώ ακτιβιστές του Rete del Sud Ribelle (Δίκτυο του Επαναστατικού Νότου», ενώ επέβαλαν κατ’ οίκον περιορισμό σε άλλους πέντε. Συνολικά, είναι σαράντα ένα τα άτομα που ερευνώνται στο πλαίσιο αυτής της υπόθεσης.

Ο Lorenzo Guadagnucci έγραψε το 2003: «Η έρευνα στην πόλη Κοζέντσα εναντίον της Rete del Sud Ribelle ήταν, μάλλον, το πιο ανησυχητικό σημάδι εκείνης της αυταρχικής οπισθοδρόμησης που χαρακτήρισε την Ιταλία μετά τη Γένοβα.

Τον Νοέμβριο του 2002, είκοσι αγωνιστές συνελήφθησαν (και μερικοί από αυτούς φυλακίστηκαν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας κοντά σε μαφιόζους και τρομοκράτες) με βαρύτατες κατηγορίες, κυρίως σχετικές με άρθρα του ποινικού κώδικα φασιστικής προέλευσης, που εισήχθησαν τη δεκαετία του 1930, όπως η «ανατροπή της οικονομικής τάξεως που καθιέρωσε το Κράτος» […]. Το πιο σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι οι συλληφθέντες δεν κατηγορούνταν για κανένα συγκεκριμένο γεγονός, εκτός από τη συμβολική κατάληψη ενός γραφείου προσωρινής απασχόλησης και την ενεργό συμμετοχή στις αντι-συνόδους κορυφής στη Νάπολη και τη Γένοβα το 2001. Μεταξύ των βασικών κατηγοριών υπήρχε, για ορισμένους,  και η κατηγορία της «ψυχικής συνενοχής» σε βίαιες πράξεις που διαπράχθηκαν από άλλους. Με λίγα λόγια, ένα βουνό κατηγοριών από τις οποίες ήταν σχεδόν αδύνατο να υπερασπιστεί κανείς τον εαυτό του. Αν η κατηγορία δεν αφορά συγκεκριμένα γεγονότα, πώς μπορείς να απαντήσεις; Τέλος, το 2008, εκδόθηκε για όλους τους 13 εναπομείναντες κατηγορούμενους μια αθωωτική απόφαση «επειδή το γεγονός δεν υφίστατο».

Ο ιστότοπος ProcessiG8 αναφέρει ότι η γραμματεία του Νομικού Φόρουμ της Γένοβας συντόνιζε εκατό,  περίπου, δικηγόρους που ασχολούνταν με την υπεράσπιση των διαδηλωτών που φυλακίζονταν άδικα, όσων είχαν υποστεί αστυνομική βαρβαρότητα, όσων δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και ούτω καθεξής: «… Έτσι, συγκροτήθηκαν αρκετές ομάδες εργασίας για τα κύρια στάδια στα οποία διαρθρώθηκε η νομική συνδρομή: την προστασία των υπό έρευνα ατόμων, την έφοδο στο Σχολείο Diaz, τις βιαιοπραγίες που διαπράχθηκαν στο Bolzaneto, τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, τις προσφυγές κατά των αδικαιολόγητων απελάσεων και της απαγόρευσης επανεισόδου στην Ιταλία, τα γεγονότα της οδού Tolemaide και της πλατείας Alimonda που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι».

Όπως αφηγείται ο Bachschmidt σε αυτό το βιβλίο, η Piazza Alimonda απομονώθηκε από την υπόθεση της οδού Tolemaide και αρχειοθετήθηκε αμέσως. Επέστρεψε, όμως, στη δίκη είκοσι πέντε διαδηλωτών, των αποδιοπομπαίων τράγων της καταστροφής της G8. Το 2004, αφού μας έκαναν σωματική έρευνα, μας φωτογράφισαν και μας φακέλωσαν, μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε την ακροαματική διαδικασία.

Είδαμε να παρελαύνουν οι βασικοί μάρτυρες κατηγορίας: οι αστυνομικοί και οι καραμπινιέροι που διοικούσαν τα διάφορα αποσπάσματα τα οποία είχαν αναπτυχθεί στους δρόμους της πόλης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήταν υπεύθυνοι για τις απρόκλητες επιθέσεις και τους ξυλοδαρμούς. Μαζί με τους συνηγόρους υπεράσπισης, είδα τον Bachschmidt και άλλους συμβούλους από τη Νομική Γραμματεία. Στην αρχή, ήμασταν ένα πολυπληθές κοινό.

Το μόνο άτομο που δεν απουσίαζε ποτέ ήταν ο Arnaldo Cestaro, ο οποίος είχε κλείσει τα εξήντα δύο όταν, στο γυμναστήριο του Σχολείου Diaz, ξυλοκοπήθηκε τόσο άγρια ​​που υπέστη μόνιμους τραυματισμούς. Το 2011, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – υποστηρίζοντας ότι η Ιταλία όχι μόνο είχε παραβιάσει τα θεμελιώδη δικαιώματά του κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο σχολείο, αλλά δεν είχε λάβει ούτε επαρκή μέτρα για να τιμωρήσει τους υπεύθυνους —και θα κερδίσει τη μάχη του. Στην πραγματικότητα, ήταν μια νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όχι μόνο για τα θύματα των κακοποιήσεων στη Γένοβα, αλλά και για το ιταλικό νομικό σύστημα, δεδομένου του αντίκτυπου που είχε στην εισαγωγή του εγκλήματος των βασανιστηρίων στον ποινικό κώδικα. «Ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος», θα έγραφε είκοσι χρόνια αργότερα ο Lorenzo Guadagnucci, ο σύντροφός του στην ατυχία: «Ήταν πολιτικός ακτιβιστής, περήφανα κομμουνιστής, γεμάτος ανθρωπιά και καλοσύνη.

Είχε φτάσει στη Γένοβα για τη Σύνοδο των G8 από την πόλη Βιτσέντσα, με λεωφορείο που είχε διαθέσει το κόμμα Rifondazione Comunista (Κομουνιστική Επανίδρυση), το κόμμα του, αλλά δεν είχε επιστρέψει με την υπόλοιπη ομάδα. Είχε σταματήσει στη Γένοβα με σκοπό να πάει ένα μπουκέτο λουλούδια στο νεκροταφείο Staglieno, στον τάφο της κόρης μιας συγχωριανής του, μιας κοπέλας που είχε πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Έτσι ήταν ο Arnaldo. Ένας ευγενικός άνθρωπος, πιστός στους φίλους του, φροντιστικός  με τους ανθρώπους γύρω του. Εκείνο το Σάββατο, 21 Ιουλίου, έψαχνε ένα μέρος για να διανυκτερεύσει, και μια κυρία από τη Γένοβα του σύστησε το σχολείο Diaz στην οδό Battisti. Ο Arnaldo είχε εγκατασταθεί με τις τσάντες του ακριβώς κοντά στην είσοδο του σχολείου. Ήταν ένας από τους πρώτους που χτυπήθηκαν. «Νόμιζα ότι ήταν το Μαύρο Μπλοκ», θα έλεγε αργότερα, «αλλά αντ’ αυτού ήταν η αστυνομία μας». Τους επόμενους μήνες, μαζί με άλλους ανθρώπους, ήμασταν μεταξύ των ιδρυτών της Επιτροπής Αλήθειας και Δικαιοσύνης για τη Γένοβα. Ο Arnaldo ήταν το σύμβολο αυτής της επιτροπής.

Η πρόεδρος ήταν η μητέρα ενός κοριτσιού από το Λέκκο που είχε τραυματιστεί στο Σχολείο Diaz, όπου είχε επιστρέψει το βράδυ του Σαββάτου μετά τη διαδήλωση για να πάρει το σακίδιό της. «Από εκείνη τη στιγμή και μετά την χάσαμε μέχρι τη Δευτέρα το βράδυ, όταν την αγκαλιάσαμε ξανά, μόλις βγήκε από τη φυλακή του Vercelli», θυμάται η Enrica Bartesaghi. «Εν τω μεταξύ, σε εκείνες τις ατελείωτες ώρες, ανακαλύψαμε, μετά από αμέτρητα τηλεφωνήματα στην αστυνομική διεύθυνση της Γένοβας, ότι η Σάρα είχε συλληφθεί χωρίς να γνωρίζει το λόγο, ότι είχε τραυματιστεί και είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση χωρίς να γνωρίζει ούτε πού ούτε από ποιον, ότι είχε μεταφερθεί στη φυλακή χωρίς να γνωρίζει σε ποια…

Ξαφνικά ένιωσα σαν να είχα μεταφερθεί σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη εποχή. Δεν ήμουν πια στην Ιταλία τον Ιούλιο του 2001, αλλά στη Χιλή, την εποχή του Πινοσέτ ή στην Αργεντινή των συνταγματαρχών. Εδώ, σκέφτηκα, δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας να εξαφανίζονται στο πουθενά, να τραυματίζονται και να απάγονται από την αστυνομία.» Η Enrica συνέχισε για πολλά χρόνια να καταθέτει μαρτυρίες και να αναζητά με αποφασιστικότητα την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη για την κόρη της και για τους άλλους που είχαν κακοποιηθεί και ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου εκείνο το βράδυ, όπως ο Άγγλος δημοσιογράφος Marc Covell.

Όταν ξεκίνησαν οι ακροάσεις για τη δίκη του «Diaz», ακούσαμε μαρτυρίες μεγάλης αξίας. Θυμάμαι ιδιαίτερα την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητα με την οποία η Lena Zühlke απαντούσε στις ερωτήσεις – ενίοτε προκλητικές και χυδαίες – των δικηγόρων της αστυνομίας. Όσοι βρήκαν τη δύναμη να καταθέσουν, παρά τον πόνο και, θα έλεγα, την αποστροφή που τους προκαλούσε η ανάμνηση, επέδειξαν μια αξιοπρέπεια και ένα αίσθημα πολιτικής ευθύνης που θα έπρεπε να είχε γεμίσει ντροπή τους βασανιστές και τους υπεύθυνους εκείνης της ολέθριας εισβολής. Αν ήταν ικανοί γι’ αυτό.

Στο πλαίσιο του Reti-Invisibili, και με την πολύτιμη υποστήριξη του Osservatorio Repressione (Παρατηρητήριο Καταστολής) που οργάνωσε και συντόνισε ο Italo Di Sabato, δημιουργήθηκε μια σχέση συνεργασίας και αμοιβαίας υποστήριξης, κυρίως μεταξύ των συλλόγων της Γένοβας, της Μπολόνια, του Μιλάνου, της Πίζας και της Ρώμης. Με την πάροδο των ετών, δυστυχώς, αναγκαστήκαμε να προσθέσουμε και άλλα ονόματα, άλλους συλλόγους, άλλο πόνο, άλλες αδικίες.

2003, Μιλάνο: Ο Davide Cesare, ο Dax μας, ήταν στον δρόμο με έναν φίλο του και μαχαιρώθηκε από δύο φασίστες. Η αστυνομία, η οποία επενέβη αμέσως, εμπόδισε την άφιξη των ασθενοφόρων, στη συνέχεια κυνήγησε, ξυλοκόπησε και συνέλαβε τους συντρόφους των δύο νεαρών ανδρών ακόμα και μέσα στο τμήμα των Επειγόντων Περιστατικών  του νοσοκομείου San Paolo.

2003, Λιβόρνο: Ο Marcello Lonzi, βρέθηκε νεκρός στις φυλακές Sughere.

2005, Φεράρα: Ο Federico Aldrovandi, δεκαοκτώ ετών, ο οποίος, επιστρέφοντας σπίτι ένα βράδυ, συνάντησε τέσσερις αστυνομικούς…

2006, Κάλιαρι: Ο Giuseppe Casu, ένας εξηντάχρονος συνταξιούχος από το Quartu Sant’Elena, πουλούσε περιστασιακά φρούτα και λαχανικά χωρίς νόμιμη άδεια.

2006, Ρώμη: Ο Renato Biagetti, πτυχιούχος μηχανικός, μαχαιρώθηκε από φασίστες έξω από ένα πάρτι reggae στην παραλία του Focene. Οι δολοφόνοι ήταν έτοιμοι να διαφύγουν στο εξωτερικό. Ένας από αυτούς έχει πατέρα καραμπινιέρο.

2006, Τεργέστη: Riccardo Rasman, Ένας τριαντατετράχρονος άνδρας με νοητική υστέρηση συνελήφθη στο σπίτι του από τρεις αστυνομικούς επειδή ενοχλούσε τους γείτονές του.

2007, Αρέτσο: Ο Gabriele Sandri σκοτώθηκε ακαριαία από σφαίρα αστυνομικού σε ένα ΣΕΑ.

2007, Περούτζια: Ο Aldo Bianzino, ξυλουργός, βρέθηκε νεκρός στη φυλακή 48 ώρες μετά τη σύλληψή του για καλλιέργεια φυτών κάνναβης.

2008, Βαρέζε: Ο Giuseppe Uva, 43χρονος εργάτης, συνελήφθη σε κατάσταση μέθης, έχασε τη ζωή του μυστηριωδώς, λίγες ώρες αφότου προσήχθη και πέρασε τη νύχτα σε αστυνομικό τμήμα.

2009, Βάλο ντελα Λουκάνια: Ο Francesco Mastrogiovanni, «ο ψηλότερος δάσκαλος στον κόσμο». Ενώ βρισκόταν σε κάμπινγκ, συνελήφθη από τις αρχές με την κατηγορία ότι οδηγούσε επικίνδυνα. Εκδόθηκε εις βάρος του διάταγμα για υποχρεωτική ιατρική/ψυχιατρική νοσηλεία/ ακούσια νοσηλεία / (TSO – Trattamento Sanitario Obbligatorio). Πέθανε, κατά τη διάρκεια μηχανικής συγκράτησης (δεμένος για 87 ώρες χωρίς φαγητό ή νερό).

2009, Ρώμη: Ο Stefano Cucchi, συνελήφθη από τους καραμπινιέρους, κακοποιήθηκε βάναυσα και πέθανε μια εβδομάδα αργότερα, ενώ ήταν προφυλακισμένος.

2010, Μιλάνο: Ο Michele Ferrulli, πέθανε από καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια βίαιης ακινητοποίησής του στο έδαφος από αστυνομικούς. Οι αρχές είχαν κληθεί για «παρενόχληση» λόγω της έντασης της μουσικής…

2014, Φλωρεντία: Ο Riccardo Magherini, 39 χρονών, τον συνέλαβαν, τον  ακινητοποίησαν μπρούμυτα στην άσφαλτο για πάνω από είκοσι λεπτά, του φόρεσαν χειροπέδες. Στο μεταξύ, κάποιος από τους καραμπινιέρους τον πίεζε στην πλάτη,  μέχρι που εξέπνευσε.

Σκοπός της ομάδας μας ήταν να καταστήσει ορατή, μαζί με τα θύματα, την καταστολή που τους στέρησε τη ζωή. Τις κακοποιήσεις, τις παραπλανητικές τακτικές, τις συγκαλύψεις. Τις προαγωγές των υπευθύνων για τις ολέθριες επεμβάσεις. Τον θεσμικό εκφυλισμό των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες, αντί να εγγυώνται το δικαίωμα στη διαδήλωση, να υπερασπίζονται τις πιο αδύναμες και μειονοτικές ομάδες και να καταπολεμούν κάθε είδους κατάχρηση, επιτίθενται σε κάθε μορφή διαφορετικότητας ως εχθρό. Σε όσους διαφωνούν, σε όσους καταλαμβάνουν σπίτια, στους μετανάστες, στους Ρομά…

Η συμμετοχή της Patrizia Moretti, μητέρας του Aldrovandi, και ακόμη περισσότερο της Ilaria Cucchi, αδερφής του Stefano, άλλαξε την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσουμε. Ήταν αναγκαίο να αφαιρεθούν τα «σάπια μήλα» από ένα υγιές καλάθι, να καταδικαστούν, δηλαδή, οι άμεσοι δράστες. [Ο Baro μου γράφει σχετικά με αυτό: κάτι παρόμοιο είδαμε και στην υπόθεση του δολοφόνου αστυνομικού του Rogoredo (μια υπόθεση που, αν διερευνηθεί σοβαρά, αποτελεί πραγματικά την κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου συστήματος) ή ακόμα και στην υπόθεση (λιγότερο γνωστή αλλά ακόμη πιο σοβαρή) του αστυνομικού τμήματος των καραμπινιέρων που έκλεισε στην Πιατσέντσα. Αναφέρομαι σε ένα γεγονός που συνέβη πριν από 5 ή 6 χρόνια: ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα στο κέντρο της Πιατσέντσα τέθηκε υπό κατάσχεση και αρκετοί ένστολοι συνελήφθησαν. Τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν ήταν ανατριχιαστικά. Τα αναφέρω από μνήμης: διακίνηση και πώληση ναρκωτικών, κλεπταποδοχή, εκβιασμοί, παράνομες συλλήψεις, βασανιστήρια, πρόκληση σωματικών βλαβών, κατάχρηση δημοσίου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας… Όλα αυτά για να πω ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με «σάπια μήλα»,  έχουμε πρόβλημα με τον οπωρώνα.]

Φυσικά, η νέα γραμμή δράσης έγινε αμέσως αποδεκτή από τα ανώτερα κλιμάκια, αλλά ικανοποίησε και την κοινή γνώμη. Είναι πιο καθησυχαστικό να ρίξεις το φταίξιμο σε μεμονωμένα άτομα, παρά να αμφισβητήσεις ένα ολόκληρο σύστημα. Ίσως αυτό να είναι το τέλος του «Reti-Invisibili».

Ταξίδεψα από το ένα τρένο στο άλλο, από μια συζήτηση οργανωμένη από  ένα Κοινωνικό φόρουμ σε μια συνάντηση της λέσχης Arci, από μια γιορτή για την Ημέρα της Απελευθέρωσης σε μια γιορτή της Legambiente (η μεγαλύτερη και πιο γνωστή περιβαλλοντική μη κερδοσκοπική οργάνωση στην Ιταλία), περνώντας από σχολεία και Κοινωνικά κέντρα. Έλαβα μια θερμή και αλληλέγγυα υποδοχή από εκείνους που δεν περιορίζονταν στις πρώτες εντυπώσεις, την πρώτη εικόνα, αλλά προσπαθούσαν να καταλάβουν. Γνώρισα πολύ όμορφους ανθρώπους, «όμορφους μέσα τους», όπως έλεγε ο γιος μου. Μεταξύ αυτών που συναντούσα συχνά σε διάφορες εκδηλώσεις, ο Vittorio Agnoletto, ο οποίος δεν κουραζόταν ποτέ να καταγγέλλει τις αδικίες και τις καταχρήσεις, αναλαμβάνοντας με θάρρος την ευθύνη ακόμη και με το κόστος να υποστεί τις συνέπειες. Ακούραστος, μέχρι και σήμερα.

Στη Γένοβα, ο Bachschmidt και η Νομική Γραμματεία συνέχιζαν να εργάζονται εντατικά για να υποστηρίξουν τους δικηγόρους στις διάφορες δίκες: εκείνη κατά των 25 διαδηλωτών, εκείνες που αφορούσαν τα γεγονότα στο σχολείο Diaz, στο Bolzaneto, καθώς και τα διάφορα περιστατικά στους δρόμους. Πιστεύω ότι αξίζει να τονιστεί το σπουδαίο έργο που επιτελέστηκε στην οδό San Luca, καθώς δεν είναι πολλοί εκείνοι που το γνωρίζουν.

Για πρώτη φορά, φωτογραφίες και βίντεο, που προσκομίστηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία, αποδείχτηκαν καθοριστικά σε μια ποινική δίκη: κατέδειξαν τη βιαιότητα της επιδρομής στο σχολείο, αποδόμησαν την αστυνομική εκδοχή σχετικά με τις δύο μολότοφ και επέτρεψαν την ταυτοποίηση ορισμένων από τους αστυνομικούς που ήταν υπεύθυνοι για τις βιαιοπραγίες.

Η νομολογία έχει έκτοτε εδραιώσει τη χρήση βιντεοσκοπήσεων ως νόμιμων αποδεικτικών στοιχείων, υπό την προϋπόθεση ότι η αυθεντικότητα και η ακεραιότητά τους είναι εγγυημένες. Παραμένω πεπεισμένη ότι, με τις φωτογραφίες που συλλέχθηκαν στην Piazza Alimonda, ο νέος δικηγόρος, σύντροφος και στενός φίλος μου, Gilberto Pagani, θα μπορούσε να είχε αντικρούσει, σε μια δημόσια δίκη, τα συμπεράσματα που οδήγησαν στην αρχειοθέτηση της υπόθεσης της δολοφονίας του Κάρλο…

Τώρα, ωστόσο, πρέπει να κάνω ένα βήμα πίσω και να γυρίσω στο 2005, όταν οι επιτροπές «Αλήθεια και Δικαιοσύνη για τη Γένοβα» και «Piazza Carlo Giuliani» συγκέντρωσαν υπογραφές προς υποστήριξη ενός λαϊκού αιτήματος, σύμφωνα με το Άρθρο 50 του Συντάγματος. Αυτές οι υπογραφές αργότερα παραδόθηκαν, ματαίως, στον Υπουργό Εσωτερικών Giuseppe Pisanu. Στο κείμενο του αιτήματος ζητούσαμε «νομοθετικές πρωτοβουλίες για την εφαρμογή βασικών αρχών και κατευθύνσεων με στόχο τη σύγχρονη, μη βίαιη εκπαίδευση και τη διαρκή επαγγελματική επιμόρφωση του Αστυνομικού Σώματος», και «νομοθετικές πρωτοβουλίες προκειμένου να εφαρμοστούν κανόνες για την ταυτοποίηση, μέσω αλφαριθμητικού κώδικα, του προσωπικού της πολιτικής ή στρατιωτικής αστυνομίας που εκτελεί καθήκοντα δημόσιας τάξης».

Μπορείτε να διαβάσετε στο διαδίκτυο ότι η εισαγωγή ενός αναγνωριστικού κωδικού για το προσωπικό των αστυνομικών δυνάμεων πολιτικού χαρακτήρα (Polizia di Stato, Polizia penitenziaria) και στρατιωτικού (Carabinieri, Guardia di Finanza) αποτελούν ένα θέμα έντονης συζήτησης στην Ιταλία εδώ και χρόνια. Παρά τις συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και τις εκκλήσεις οργανισμών όπως η Διεθνής Αμνηστία, επί του παρόντος δεν υπάρχει νομική υποχρέωση για την τοποθέτηση τέτοιων κωδικών σε στολές ή κράνη, ενισχύοντας την ατιμωρησία των αστυνομικών και καθιστώντας την Ιταλία εξαίρεση σε σύγκριση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Και οι κάτοικοι της Val di Susa, την οποία επισκέφτηκα για πρώτη φορά εκείνο το έτος, θα ωφελούνταν από αυτό. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, άνδρες και γυναίκες που προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τη γη τους από την καταστροφή και τα δηλητήρια που παράγονται από τις εκσκαφές για τη σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας ελέγχονται, συλλαμβάνονται, τραυματίζονται και βομβαρδίζονται με αέριο CS (που χρησιμοποιήθηκε και στη Γένοβα αλλά απαγορεύεται ακόμα και σε πολεμικές επιχειρήσεις από τη Σύμβαση της Γενεύης). Κατηγορούνται για σοβαρά αδικήματα από τους εισαγγελείς του Τορίνο, όπως διακεκριμένη αντίσταση κατά της αρχής καταστροφές και λεηλασίες. Λαμβάνουν εντολές απομάκρυνσης και σκληρά – και παράλογα – προληπτικά μέτρα. Δεν τα υφίστανται μόνο οι νέοι.  Η Nicoletta Dosio, συνταξιούχος καθηγήτρια φιλολογίας και αγαπημένη μου φίλη, τα έχει υποστεί όλα: της έσπασαν τη μύτη, φυλακίστηκε, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό εξαιτίας του COVID και δεν μπόρεσε να λάβει θεραπεία ή να δεχτεί φίλους, ενώ ο σύζυγός της ήταν σοβαρά άρρωστος. Μην μου πείτε ότι αυτό είναι δικαιοσύνη. Είναι ηλίθια εκδικητικότητα, είναι σκληρότητα.

Ένιωσα αμέσως σαν στο σπίτι μου σε εκείνη την κοιλάδα, με υποδέχτηκαν με γενναιοδωρία και υπήρξε αμοιβαία κατανόηση εξαρχής. Έκτοτε επέστρεψα πολλές φορές, βρήκα νέες αδερφές όταν, μερικά χρόνια αργότερα, σχηματίστηκε η φανταστική ομάδα «Mamme in Piazza per la libertà di dissenso». Είναι ένας σύλλογος μητέρων κοριτσιών και αγοριών,  από το Τορίνο που υπέστησαν αυστηρούς περιορισμούς και δικαστικές διώξεις επειδή συμμετείχαν σε αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές διαδηλώσεις και πρωτοβουλίες καθώς και στους αγώνες και για την προστασία του περιβάλλοντος και του εδάφους της περιοχής τους. Σχημάτισαν την ομάδα για να υποστηρίξουν όλες τις νέες ακτιβίστριες και τους νέους ακτιβιστές και για να καταγγείλουν την αδικία και την καταστολή που αρνείται το δικαίωμα στη διαφωνία και τη διαμαρτυρία.

Στη Γένοβα, η δική μας Επιτροπή αρχικά αποτελούνταν από δεκαέξι άτομα που εναλλάσσονταν σε διάφορους ρόλους. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο αγαπητός Giuseppe Coscione, καθηγητής του Carlo στο Λύκειο, ο οποίος συνεχίζει να μας στηρίζει. Μεταξύ των άλλων, θα ήθελα να θυμηθώ τον Pietro Ugo Bertolino, έναν από τους πιο σταθερούς μας φίλους, ο οποίος δυστυχώς μας άφησε παρά τη θέλησή του λόγω μιας επώδυνης ασθένειας. Κυρίως, χάρη σε αυτόν, μετά από πολλά αιτήματα και άλλες τόσες αρνήσεις, αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε και να υποβάλουμε τις απαραίτητες υπογραφές για την τοποθέτηση μιας αναμνηστικής στήλης στο κέντρο του παρτεριού που έπεσε ο Carlo. Ο Lorenzo Guadagnucci έγραψε: «Ο αυθαίρετη αναμνηστική στήλη ήταν βολική για όλους μέχρι στιγμής. Μας επέτρεψε να θυμόμαστε τον Carlo και, μέσω αυτού, όλα τα θύματα εκείνων των ανυπόφορα ζεστών ημερών του Ιουλίου, χωρίς να αλλάξουμε την τοπωνυμία της πόλης και χωρίς να ενοχλήσουμε κανέναν. Το Δημοτικό Συμβούλιο αρκέστηκε στο να παρατηρεί. Δεν υπήρχε ανάγκη για μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τη μνήμη της πόλης. Η στήλη ήταν εκεί, αλλά ήταν ανεπίσημη, εκτελούσε τη λειτουργία της και επέτρεπε σε όλους να νιώθουν καλυμμένοι. Τώρα είχε έρθει  η ώρα να πάρουν θέση. Η Επιτροπή Piazza Carlo Giuliani ξεκίνησε μια συλλογή υπογραφών για την τοποθέτηση μιας μαρμάρινης στήλης στο παρτέρι, στο κέντρο της πλατείας. Μόνο το όνομα, το επώνυμο και η ημερομηνία θα είναι χαραγμένα στο μνημείο, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει καμία εορταστική πρόθεση, πόσο μάλλον διάθεση για εκδίκηση. Το θέμα είναι να δοθεί υλική υπόσταση σε ένα κομμάτι μνήμης που η πόλη της Γένοβας δεν έχει αφομοιώσει ακόμη. Αυτό το μνημείο θα μπορούσε να ήταν εκεί πολύ καιρό πριν. Σε άλλες εποχές, με πιο θαρραλέους ανθρώπους, δεν θα χρειαζόταν μια συλλογή υπογραφών, με πρωτοβουλία της οικογένειας και των φίλων του θύματος, για να χαραχθεί με μια πλάκα στη συλλογική μνήμη της πόλης ένα τόσο σοβαρό και σημαντικό επεισόδιο για τη δημοκρατική και πολιτική ζωή της Γένοβας και ολόκληρης της χώρας. Αλλά σήμερα, στις θέσεις εξουσίας, το θάρρος είναι ένα αγαθό σπάνιο».

Το αίτημα, συνοδευόμενο από το σχέδιο, υποβλήθηκε επίσημα στον τότε δήμαρχο της Γένοβας, και στη συνέχεια συζητήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το υποστήριξε η κεντροαριστερά, με ορισμένες εξαιρέσεις. Και ο Tursi το ενέκρινε. Γιατί μια αναμνηστική στήλη;

Μια πινακίδα που είχε τοποθετηθεί πριν,  με χαραγμένο πάνω ένα απόφθεγμα του Γκάντι, είχε κριθεί «επικίνδυνη». Στη συνέχεια βανδαλίστηκε με μαύρη μπογιά και τελικά έσπασε. Μια πέτρα είναι εκ φύσεως «ανθεκτική». Αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου καθώς και σε άλλες, άλλης προέλευσης. Επιπλέον, ένας συνεταιρισμός λατομείων από τη Massa Carrara είχε ενημερώσει τον Pierugo ότι ήθελε να δωρίσει ένα κομμάτι μάρμαρο στον Carlo, την πιο όμορφη «πέτρα», την οποία ακόμη και ένα αγόρι σαν αυτόν, που φυσικά δεν είχε ιδιαίτερη εκτίμηση στα μνημεία, θα εκτιμούσε.

Το 2006, η Stefania Zuccari, μητέρα του Renato Biagetti, άρχισε να συγκεντρώνει γύρω της μια αντιφασιστική ομάδα, αποκλειστικά γυναικεία: Μητέρες για τη Ρώμη, Ανοιχτή Πόλη. Εντάχθηκε αμέσως η Rosa Piro, μητέρα του Dax, και εγώ, που στο μεταξύ γινόμουν σιγά σιγά Ρωμαία. Μάλιστα, με την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσα να παρακολουθώ εκ του σύνεγγυς το έργο της κοινοβουλευτικής εξεταστικής επιτροπής για την G8 – που είχε συστήσει η κυβέρνηση Prodi –  είχα αποδεχτεί να είμαι υποψήφια με το κόμμα Rifondazione Comunista.

Μπήκα στη Γερουσία τον Οκτώβριο, εγκαίρως για να δω την πρόταση της επιτροπής να απορρίπτεται. Ένιωθα ακατάλληλη για τον ρόλο, φυλακισμένη σε εκείνο το χρυσό κλουβί που γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν ένα εργοστάσιο ψήφων. Μου έλειπαν η εμπειρία και η σύνδεση με την τοπική κοινότητα. Χρησιμοποιούσα, λοιπόν, την μαγική μου κάρτα στον ελεύθερο χρόνο μου, από το απόγευμα της Παρασκευής έως το πρωί της Τρίτης, για να συνεχίσω να μαθαίνω.

Ταξίδεψα από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών σε μια φυλακή, από ένα κατάστημα προσωρινής κράτησης σε μια φυλακή  ισοβιτών 41-bis (fine pena mai / ποινή χωρίς τέλος), από ένα στρατόπεδο Σίντι ή Ρομά σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα, με τη συνεργασία συντρόφων από διάφορες περιοχές. Μετά από ενάμιση χρόνο έπρεπε να διακόψω αυτά τα τρομερά μαθήματα, επειδή η κυβέρνηση έπεσε εξαιτίας μιας αποστασίας, τόσο ισχνή ήταν η πλειοψηφία μας. Δεν ήμουν πραγματικά χρήσιμη σε κανέναν. Δημιούργησα μόνο μερικούς ισχυρούς δεσμούς φιλίας που κρατούν ακόμα και σήμερα.

Μεταξύ του 2008 και του 2012 ο Bach – όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ, δεδομένης της δυσκολίας μου να χρησιμοποιώ το όνομα του γιου μου – εξακολουθούσε να εργάζεται ως πραγματογνώμονας σε δίκες που είχαν φτάσει στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Εκτός από τις συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρείχε κατά τη διάρκεια των δικών, επιμελήθηκε την παραγωγή ανεξάρτητων βίντεο, μεταξύ των οποίων το «Blocco nero», που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Την ίδια χρονιά παρουσίασε στο Φεστιβάλ Internazionale, στη Φερράρα, το «I giorni di Genova», μια πολιτική αφήγηση των γεγονότων της G8, και με κάλεσε να συμμετάσχω. Ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε μαζί εκτός των γραφείων της via San Luca.

Στις 5 Ιουλίου 2012, εκδόθηκε η τελική ετυμηγορία για την επιδρομή στο Σχολείο Diaz. Εν τω μεταξύ, στην Ιταλία, μεγάλοι βιομήχανοι, μαφίες, ακόμη και διοικητικοί υπάλληλοι, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν ανενόχλητοι ολόκληρες περιοχές, δηλητηριάζοντας και αρρωσταίνοντας τον πληθυσμό. Εν τω μεταξύ, επικυρώθηκαν ελαφρές ποινές για τους αρχηγούς της αστυνομίας και τους βασανιστές του Diaz και του Bolzaneto. Ενώ ορισμένοι κορυφαίοι αστυνομικοί από το «μεξικανικό σφαγείο» ανταμείφθηκαν και προήχθησαν. Ενώ οι δολοφόνοι του Aldrovandi χειροκροτήθηκαν από τους συναδέλφους τους… στις 13 Ιουλίου 2012, εκδικάστηκε η τελική φάση της υπόθεσης στο Ακυρωτικό Δικαστήριο, στην οποία δέκα διαδηλωτές που ούτε είχαν σκοτώσει ούτε είχαν προκαλέσει ζημιές σε κανέναν, το πολύ σε μερικές βιτρίνες καταστημάτων, κρίθηκαν υπεύθυνοι για την καταστροφή της G8. Το δικαστήριο τους έκρινε ένοχους για το έγκλημα της καταστροφής και της λεηλασίας και τους καταδίκασε σε ποινές που κυμαίνονταν από τουλάχιστον 6 χρόνια και 6 μήνες έως 15 χρόνια.

Ο Bach άδειασε τα γραφεία της Νομικής Γραμματείας, παρέδωσε τα πάντα στο Κέντρο Τεκμηρίωσης Lorusso-Giuliani στο Vag61 – Spazio libero autogestito στην Μπολόνια και ανέβηκε στη Val di Susa για να διηγηθεί την ιστορία των βουνών, των δασών και του αγώνα «του λαού» No Tav σε ένα ντοκιμαντέρ.

Την επόμενη χρονιά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε τη χώρα μας, χαρακτηρίζοντας «βασανιστήρια» όσα συνέβησαν στο σχολείο Diaz και υπογραμμίζοντας την ανεπάρκεια του νομικού πλαισίου.

Μετά χάσαμε τη φωνή μας. Δεν μπορούσαμε πλέον να μιλάμε για τα παιδιά μας που ανακρίθηκαν, φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν. Στα σύνορα, τα οποία πάντα θέλαμε να κρατήσουμε ανοιχτά, πέθαιναν εκατοντάδες –ή μάλλον, χιλιάδες- γιοι και κόρες από άλλες χώρες. Πέθαιναν από το κρύο στα βουνά, συνθλίβονταν γαντζωμένα κάτω από φορτηγά, πνίγονταν στη θάλασσά μας. Σκοτώνονταν από τον εγωισμό μιας αρπακτικής κοινωνίας που γίνεται δολοφονική για να διατηρήσει τα προνόμιά της. Τον δικό της καταραμένο «τρόπο ζωής». Και μετά, οι πόλεμοι και η εξόντωση της Παλαιστίνης… Κι όμως. Κι όμως, αυτό μας διδάσκουν η Paola και ο Claudio Regeni με τον επίμονο αγώνα τους: αν καταφέρνουμε να κάνουμε λίγο πιο δίκαιο τον δικό μας κήπο, αυτό θα ωφελήσει την παγκόσμια δικαιοσύνη.

Η Giorgia Mazzucato γράφει στο βιβλίο της «Stomaco»: «Γιατί η G8 στη Γένοβα, γιατί εγώ; Γιατί μιλάει και για μένα, που δεν ήμουν εκεί. Για όλα όσα έχασα εκείνες τις μέρες χωρίς να το ξέρω. Για αυτόν τον κόμπο που μας φέρνει πίσω στο σήμερα, στη μέση του κόσμου. Στη μέση αυτού του κόσμου των τυράννων, των σιωπών και των χρυσών αγαλμάτων».

Γι αυτό, για το έργο σου, σε ευχαριστώ Bach!

https://comune–info.net/cera–un–ragazzo–sullasfalto/

Το άρθρο Ήταν ένα αγόρι πεσμένο στην άσφαλτο. Της Haidi Giuliani εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Μετάφραση από το naiz.eus: Δημήτρης Γκιβίσης

-Πως είναι ο Μαρουάν Μπαργούτι;

-Αυτή τη στιγμή, ο πατέρας μου δεν είναι καλά σωματικά. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια βρίσκεται σε απομόνωση. Η κατάσταση στη φυλακή είναι μια κόλαση και έχει γίνει στόχος της ισραηλινής σωφρονιστικής υπηρεσίας και της ισραηλινής κυβέρνησης. Έχει βασανιστεί, έχει υποστεί πολλά κατάγματα πλευρών και έχει υποστεί άλλους τραυματισμούς λόγω πολλαπλών επιθέσεων. Οι πιο πρόσφατες σημειώθηκαν μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, επειδή πρόκειται για έναν συνεχή κύκλο βασανιστηρίων. Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να αναρωτηθούμε γιατί. Και αυτό συμβαίνει επειδή αποτελεί πηγή ελπίδας. Είναι κάποιος που αντιπροσωπεύει ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον για τον παλαιστινιακό λαό και η σημερινή ισραηλινή κυβέρνηση θέλει να καταστρέψει αυτή την ελπίδα. Για αυτό ο παλαιστινιακός λαός τον βλέπει ως τον ηγέτη που πρέπει να ακολουθήσει.

-Παρά τις συνεχείς επιθέσεις, είναι σε καλή ψυχική υγεία;

-Όταν ο δικηγόρος είδε τον πατέρα μου, μου είπε ότι είδε ένα πολύ δυνατό άτομο. Είδε κάποιον ψυχικά υγιή. Είναι κάποιος που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων για πάνω από 50 χρόνια. Έχει περάσει περισσότερα από 30 χρόνια της ζωής του στη φυλακή, οπότε δεν νομίζω ότι μπορούν να τον σπάσουν, αλλά φυσικά, ανησυχούμε για την υγεία του. Είναι ένας από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ. Είναι πάντα σε καλή διάθεση. Δεν έχω ακούσει ποτέ τον πατέρα μου να παραπονιέται. Είναι πάντα χαμογελαστός, πάντα θετικός και ποτέ δεν καθοδηγείται από μίσος. Ο πατέρας μου καθοδηγείται από έναν πολύ σαφή σκοπό: τα παιδιά των Παλαιστινίων να ζουν με ειρήνη και ασφάλεια. Έχει αγωνιστεί για αυτό όλη του τη ζωή και ξέρω ότι αυτή τη στιγμή σκέφτεται μόνο πως να προωθήσει περισσότερες πρωτοβουλίες για να σταματήσει τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού, ειδικά στη Γάζα, όπου λαμβάνει χώρα γενοκτονία, αλλά και στη Δυτική Όχθη, μεταξύ των Παλαιστινίων στο εσωτερικό του Ισραήλ που ζουν υπό καθεστώς διακρίσεων και μεταξύ των Παλαιστινίων της διασποράς που δεν έχουν καταφέρει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους για δεκαετίες.

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που τον επισκεφτήκατε εσείς, κάποιο μέλος της οικογένειάς σας ή ο δικηγόρος σας;

-Δεν μπόρεσα να επισκεφτώ τον πατέρα μου εδώ και τέσσερα χρόνια. Η μητέρα μου ήταν το τελευταίο μέλος της οικογένειας που τον είδε, πριν από τρεισήμισι χρόνια. Ο δικηγόρος του τον είδε τελευταία φορά πριν από δυόμισι εβδομάδες. Μερικές φορές τον επισκέπτεται κάθε δύο μήνες, μερικές φορές κάθε τρεις, εξαρτάται, αλλά, δυστυχώς, κάθε φορά που πηγαίνει μαθαίνει για τα συνεχιζόμενα βασανιστήρια που υφίσταται, και είναι ντροπή που κανένας παγκόσμιος ηγέτης δεν μιλάει ανοιχτά για την απάνθρωπη μεταχείριση που δέχεται ή για την απάνθρωπη μεταχείριση των Παλαιστινίων πολιτικών ηγετών.

-Σε κάθε ανταλλαγή κρατουμένων, το Ισραήλ αρνείται πάντα να τον συμπεριλάβει. Γιατί;

-Δεν είναι επειδή αποτελεί απειλή για την ασφάλεια, ποτέ δεν ήταν. Είναι επειδή αποτελεί πολιτική απειλή για τους στόχους της σημερινής ισραηλινής κυβέρνησης. Στόχος τους είναι να συντρίψουν την ελπίδα για ένα παλαιστινιακό κράτος, και αυτός αντιπροσωπεύει αυτήν την ελπίδα. Αντιπροσωπεύει την ελπίδα της ένωσης όλου του παλαιστινιακού λαού και της δημιουργίας ενός καλύτερου πολιτικού μέλλοντος. Αυτή είναι μια κυβέρνηση που δεν θέλει ειρήνη, και το έχουν δηλώσει πολύ ξεκάθαρα, για αυτό και επιμένουν να τον κρατούν στη φυλακή παρόλο που έχουν απελευθερώσει πολλούς κρατούμενους που εκτίουν ποινές ισόβιας κάθειρξης. Επιμένουν επειδή γνωρίζουν την επιρροή του.

-Βρίσκεται στη φυλακή τα τελευταία 24 χρόνια, αλλά παραμένει δημοφιλής στον λαό. Στις τελευταίες κομματικές εκλογές της Φατάχ έλαβε 1.823 ψήφους από τους 2.500 συνέδρους, τις περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο.

-Ήταν αυτός που συγκέντρωσε τις περισσότερες  ψήφους, και πήρε επίσης τις περισσότερες ψήφους και το 2016. Ναι, νομίζω ότι αυτή είναι απόδειξη αυτού που αναζητά ο παλαιστινιακός λαός. Ψάχνουμε για ηγέτες πρόθυμους να θυσιαστούν για τον σκοπό, και πιστεύω ότι ο πατέρας μου το ενσαρκώνει αυτό. Όπως είπα, λαχταράμε την ενότητα ως Παλαιστίνιοι, και αυτός το αντιπροσωπεύει επίσης. Ο παλαιστινιακός λαός αναζητά ηγέτες που νοιάζονται πραγματικά για εμάς. Για αυτό εκτιμούμε όσους είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν.

-Πως εξελίσσεται η διεθνής εκστρατεία για την απελευθέρωσή του;

-Πηγαίνει πολύ καλά. Η εκστρατεία ονομάζεται «Ελευθερώστε τον Μαρουάν, Ελευθερώστε την Παλαιστίνη», επειδή θέλουμε να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι δεν πρόκειται μόνο για τον Μαρουάν Μπαργούτι, πρόκειται για την Παλαιστίνη. Πρόκειται για όλους τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους. Και όταν λέμε «Ελευθερώστε τον Μαρουάν», εννοούμε την οικοδόμηση ενός παλαιστινιακού πολιτικού μέλλοντος που εκπροσωπείται από μια ενωμένη ηγεσία, σεβαστή από τον παλαιστινιακό λαό. Και αυτό ακριβώς αντιπροσωπεύει ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου έχει διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες και έχει εργαστεί στην πολιτική όλη του τη ζωή. Ενσαρκώνει την παλαιστινιακή ιστορία από νεαρή ηλικία. Πήγε φυλακή για πρώτη φορά στα 15, μετά ξανά στα 18, και τη δεκαετία του 1980 έγινε ένας νεαρός ηγέτης και επικεφαλής του φοιτητικού συμβουλίου στο πανεπιστήμιό του, το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην Παλαιστίνη. Εξορίστηκε το 1987 και επέστρεψε με τις Συμφωνίες του Όσλο το 1994. Εξελέγη ως το νεότερο μέλος του Παλαιστινιακού Κοινοβουλίου το 1996. Υποστήριξε την ειρήνη, διαπραγματεύτηκε με τους Ισραηλινούς και τους είπε ότι ήθελε να διατηρήσει την ειρηνευτική διαδικασία, αλλά στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι Παλαιστίνιοι ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι είχαν εξαπατηθεί από τις Συμφωνίες του Όσλο και ότι οι Ισραηλινοί δεν είχαν δεσμευτεί. Αντί να μειωθούν ο αριθμός των σημείων ελέγχου και η ποσότητα γης που έκλεψαν από τη Δυτική Όχθη αυξήθηκαν. Υποτίθεται ότι θα είχαμε ημερομηνία ανεξαρτησίας μέχρι το 1999, αλλά μέχρι τότε όλα κατέρρεαν. Τότε ξεκίνησε η Δεύτερη Ιντιφάντα και ο πατέρας μου το θεώρησε καθήκον του να  ηγηθεί σε αυτόν τον αγώνα. Εκεί κέρδισε δημοτικότητα. Προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν τρεις φορές και όταν απέτυχαν, τον απήγαγαν στη Ραμάλα και τον κράτησαν στη φυλακή επειδή ήθελαν να φιμώσουν τη φωνή της παλαιστινιακής ηγεσίας, αλλά δεν γνώριζαν ότι η φυλάκιση του θα του έδινε μια ακόμη πιο ισχυρή πλατφόρμα για την πολιτική του δραστηριότητα.

-Στην πραγματικότητα, ο Μαρουάν Μπαργούτι έχει δείξει έντονη πολιτική και εκπαιδευτική δραστηριότητα που το Ισραήλ έχει καταστήσει αδύνατη στην τρέχουσα κατάσταση. Από πότε δεν μπορεί να το κάνει;

-Από τις 7 Οκτωβρίου του 2023. Από τότε είναι αδύνατο να κάνει οποιεσδήποτε πολιτικές κινήσεις ή δηλώσεις. Όταν ο πατέρας μου πήγε στη φυλακή, πέρασε από το 2002 έως το 2006 σε απομόνωση. Στη συνέχεια, μετέτρεψε το κελί της φυλακής του σε πανεπιστήμιο και αποφοίτησε με πτυχίο πανεπιστημίου μαζί με άλλους 450 Παλαιστίνιους και με μεταπτυχιακά, επειδή είναι εκπαιδευτικός. Πιστεύει ακράδαντα στην εκπαίδευση, είναι μέρος της φύσης του. Επίσης, πρωτοστάτησε στο έγγραφο για τους κρατούμενους το 2006, ένα ορόσημο που ένωσε όλες τις παλαιστινιακές παρατάξεις, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς, της Ισλαμικής Τζιχάντ και του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Όλοι υπέγραψαν το έγγραφο, το οποίο έθεσε τα θεμέλια για το πολιτικό όραμα στο οποίο συμφωνούν όλοι οι Παλαιστίνιοι. Έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος της επακόλουθης κυβέρνησης ενότητας στην Παλαιστίνη, πριν, δυστυχώς, τη διάσπαση το 2007. Πάντα υποστήριζε την ενότητα. Έχει αγωνιστεί ενάντια στη διαφθορά στην Παλαιστινιακή Αρχή και σε όλη την Παλαιστίνη. Είναι μεγάλος υποστηρικτής της εκπαίδευσης και των δικαιωμάτων των γυναικών. Πάντα θίγει ανοιχτά τα κύρια παλαιστινιακά ζητήματα. Αλλά μετά την 7η Οκτωβρίου, όπως είπα, τον έθεσαν σε απομόνωση. Ήθελαν να τον φιμώσουν. Για αυτό είναι τόσο σημαντική αυτή η εκστρατεία: να του δώσουμε φωνή, ώστε οι άνθρωποι να μάθουν ποιος είναι ο Μαρουάν Μπαργούτι. Και για αυτό εργαζόμαστε πάνω σε ένα βιβλίο που θα μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες την επόμενη άνοιξη, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να τον καταλάβουν, να τον ακούσουν να μιλάει, να μάθουν ποιος είναι, ποια ήταν η ιστορία της παιδικής του ηλικίας, από που ήρθε, ποια είναι η εμπειρία του στη φυλακή και ποιο είναι το πολιτικό του όραμα.

-Ενώ η εκστρατεία για την απελευθέρωσή του βρίσκεται σε εξέλιξη, μια άλλη εκστρατεία διεξάγεται εναντίον του από την Hasbara, μια σιωνιστική προπαγάνδα που στοχεύει στη φήμη του.

-Ναι, ο πατέρας μου δέχεται μια «δολοφονία φήμης». Είναι μια εκστρατεία δυσφήμισης και συκοφαντίας. Για πάνω από 20 χρόνια πρέπει να το καταπολεμήσουμε αυτό επειδή η ισραηλινή κυβέρνηση θέλει να τον παρουσιάσει στον κόσμο ως τρομοκράτη. Αλλά η λέξη «τρομοκράτης» είναι μια αποικιακή λέξη. Είναι μια λέξη που επιβλήθηκε στον Νέλσον Μαντέλα, στον Μπόμπι Σαντς, σε όλους τους θρύλους της Ιρλανδίας, της Νότιας Αφρικής, της Αλγερίας, σε όλους τους καταπιεσμένους και αποικιοκρατούμενους λαούς. Οπότε, ειλικρινά, δεν σημαίνει τίποτα. Ο πατέρας μου είναι απλώς κάποιος που πιστεύει στα δικαιώματα του λαού του και εργάστηκε πολύ σκληρά για αυτόν. Και είναι πολύ σαφής στη στάση του κατά των επιθέσεων σε αμάχους. Είναι ενάντια σε πράξεις που θα μπορούσαν να βλάψουν αθώους ανθρώπους. Αλλά η ισραηλινή κυβέρνηση ήθελε να τον χαρακτηρίσει ως κάποιον που υποστήριζε την τρομοκρατία, κάτι ακριβώς που έγινε και με τον Μαντέλα.

-Η κατάστασή του αποτελεί παράδειγμα της κακοποίησης και των βασανιστηρίων που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι γενικότερα.

-Οι New York Times δημοσίευσαν ένα εκτενές ρεπορτάζ για τη σεξουαλική βία στις φυλακές. Περισσότεροι από 100 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στις φυλακές. Μιλάμε για ανθρώπους που πεθαίνουν από την πείνα, από τους ξυλοδαρμούς… Νομίζω ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πόσο τρομερή είναι η κατάσταση στις ισραηλινές φυλακές. Επειδή ο υπεύθυνος των φυλακών είναι ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, που όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ένας καταδικασμένος τρομοκράτης. Για αυτό είμαι βαθιά απογοητευμένος, επειδή η διεθνής κοινότητα πάντα κατηγορεί τον παλαιστινιακό λαό για την αντίστασή μας, αλλά ποτέ δεν εξηγεί γιατί αντιστεκόμαστε. Αντιστεκόμαστε επειδή υποφέρουμε καθημερινά από την καταπίεση. Αντιμετωπίζουμε φασίστες υπουργούς και κυβερνήσεις, όπως ο Μπεν Γκβιρ, ο Σμότριτς και ο Νετανιάχου. Είναι εγκληματίες πολέμου που διέπραξαν γενοκτονία.

-Ο Μπεν Γκβιρ απείλησε προσωπικά τον Μαρουάν Μπαργούτι.

-Ναι, πήγε στο κελί του και τον απείλησε μπροστά σε όλο τον κόσμο. Κατά τη γνώμη μου, ο Μπεν Γκβιρ είναι μια αληθινή αντανάκλαση της ισραηλινής κυβέρνησης και ο πατέρας μου είναι μια αληθινή αντανάκλαση του παλαιστινιακού αγώνα. Αυτό ακριβώς περιέγραφαν αυτές οι εικόνες. Κάποιος που είναι νταής, κάποιος που νομίζει ότι μπορεί να διαπράττει αδικίες ατιμώρητα, και μετά υπάρχει κάποιος που, αν και αδύναμος, στέκεται σθεναρά με την υπερηφάνεια του λαού του, επειδή ήταν πάντα κάποιος που κουβαλούσε τον πόνο και τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού.

-Ο Μπεν Γκβιρ και ο Σμότριτς (σημ: ακροδεξιός υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ) αναφέρονται συχνά ως η ριζοσπαστική πτέρυγα της κυβέρνησης, αλλά στην πραγματικότητα το ισραηλινό κράτος ενεργεί έτσι, όχι μόνο ένας υπουργός.

-Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Νομίζω ότι είναι πρόβλημα να λέμε συνεχώς ότι το πρόβλημα είναι ο Μπεν Γκβιρ, ο Νετανιάχου ή ο Σμότριτς. Το πρόβλημα είναι το Ισραήλ ως κράτος. Αποανθρωποποιούν τον παλαιστινιακό λαό συνεχώς και είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Αν ζείτε στη Δυτική Όχθη, όπου ζω εγώ, δεν μπορείτε να πάτε από πόλη σε πόλη χωρίς σημεία ελέγχου, χωρίς τρομοκρατία εποίκων, χωρίς βία… Και αυτό δεν αναφέρεται καν, φυσικά, στον λαό μας στη Γάζα, που υφίσταται γενοκτονία.

-Πως ζει κάποιος καθημερινά στη Δυτική Όχθη;

-Καθημερινά γίνονται επιθέσεις σε χωριά της Δυτικής Όχθης. Πολλοί Παλαιστίνιοι έχουν χάσει τη ζωή τους τα τελευταία δυόμισι χρόνια στα χέρια εποίκων. Και ακόμη και πριν από τις 7 Οκτωβρίου, μόνο το 2023, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων 80 παιδιών, πριν από τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου και όταν η Χαμάς δεν ήταν στη Δυτική Όχθη. Δεν έχουν λοιπόν καμία δικαιολογία, αλλά συνεχίζουν να σκοτώνουν επειδή υπάρχουν παράνομοι έποικοι στη γη μας, την κλέβουν, σκοτώνουν τον λαό μας, κλέβουν τα πρόβατά μας και όλα όσα κατέχουν οι αγρότες, υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού. Αυτή δεν είναι ζωή που αξίζει να ζήσει κανείς. Και κάθε φορά που ο παλαιστινιακός λαός εκφράζει την απογοήτευσή του, την απόρριψή του για όσα συμβαίνουν, όταν αμυνόμαστε, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι δυτικοί ηγέτες, μας χαρακτηρίζουν τρομοκράτες. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Αυτή τη στιγμή η ισραηλινή κυβέρνηση προσπαθεί να καταρρεύσει την Παλαιστινιακή Αρχή, και αυτό θα ήταν μια ακόμη καταστροφή επειδή οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονται. Δεν υπάρχουν χρήματα. Έχουν κλέψει το 70% των φόρων μας τα τελευταία δύο χρόνια.

-Είναι μια κατάσταση που έχει πάρει λιγότερη δημοσιότητα από αυτή της Γάζας.

-Ως Παλαιστίνιος, δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις όταν πρόκειται για τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού. Ξεκινάς με τη γενοκτονία στη Γάζα, την τρομοκρατία των εποίκων στη Δυτική Όχθη ή τις διακρίσεις και τον ρατσισμό εναντίον των Παλαιστινίων στο Ισραήλ; Υπάρχουν τόσα πολλά να καλύψεις: απαρτχάιντ, εθνοκάθαρση, γενοκτονία, κατοχή και ούτω καθεξής. Κάθε πιθανό έγκλημα διαπράττεται εναντίον του παλαιστινιακού λαού.

-Ποια είναι η κατάσταση των κατοίκων στα στρατόπεδα προσφύγων, από τα οποία εκδιώχθηκαν 40.000 άνθρωποι; Που ζουν;

-Πηγαίνουν στις πόλεις για να προσπαθήσουν να βρουν καταφύγιο και δεν λαμβάνουν καμία βοήθεια επειδή δεν θέλουν καν οργανώσεις να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Θέλουν να δυσφημίσουν την UNRWA επειδή εκπροσωπεί τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες.

-Ποιος είναι ο ρόλος της Παλαιστινιακής Αρχής σε αυτή την κατάσταση;

-Δυστυχώς, είναι πολύ αδύναμη. Δεν έχει χρήματα, δεν έχει πολιτική δύναμη. Για αυτό ζητάμε εκλογές για την Παλαιστινιακή Αρχή, ώστε να υπάρξει ανανέωση του πολιτικού συστήματος, ανανέωση των ανθρώπων που την αποτελούν. Δεν έχουμε κάνει εκλογές εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, κάτι που είναι ντροπή. Χρειάζονται εκλογές το συντομότερο δυνατό, ώστε να έχουμε καλύτερη πολιτική εκπροσώπηση (σημ: χτες ανακοινώθηκε ότι μετά από 20 χρόνια θα γίνουν εκλογές στις 28 Νοεμβρίου).

-Έχουμε ήδη συζητήσει τη σιωπή των παγκόσμιων ηγετών σχετικά με την κατάσταση του πατέρα σας. Πως βλέπεις τη στάση των κυβερνήσεων του κόσμου, της διεθνούς κοινότητας και συγκεκριμένα των Ευρωπαίων;

-Όταν λέμε Ευρωπαίοι, πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ διαφορετικών χωρών. Δεν μπορείτε να συγκρίνετε την Ισπανία με τη Γερμανία όσον αφορά την Παλαιστίνη. Δεν μπορείτε να συγκρίνετε τη Σλοβενία ​​με την Ουγγαρία, αν και η Ουγγαρία βελτιώνεται, αλλά πιστεύω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι συνένοχη σε ό,τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Και όλοι το γνωρίζουμε, δεν είναι μυστικό. Η Αυστραλία είναι συνένοχη, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι συνένοχο, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι συνένοχες. Αλλά αντί να παραπονιόμαστε, ως Παλαιστίνιοι, πρέπει να οικοδομήσουμε σχέσεις. Πρέπει να σφυρηλατήσουμε συμμαχίες με τη διεθνή κοινότητα, ώστε να καταλάβουν ότι η Παλαιστίνη έχει έναν πραγματικό σύμμαχο για την ειρήνη και ότι το πρόβλημα δεν είναι οι Παλαιστίνιοι. Το πρόβλημα είναι οι Ισραηλινοί όσον αφορά μια μακροπρόθεσμη λύση. Και ο μόνος τρόπος να πιέσουμε την ισραηλινή κυβέρνηση είναι μέσω της απομόνωσης και των κυρώσεων. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το αντιμετωπίσουμε. Είδαμε τι συνέβη με την κυβέρνηση του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, και αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε ένα τόσο καταπιεστικό καθεστώς που κάνει όλα αυτά τα εγκλήματα.

Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε δήλωσε πρόσφατα ότι η δυτική κοινωνία «ισραηλινοποιείται», όσον αφορά την καταστολή των διαμαρτυριών και την αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη ή τη μεταχείριση των κρατουμένων. Σε αυτό μας οδηγεί η επιρροή του Ισραήλ;

-Νομίζω ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στο αντίθετο: στην εξάλειψη όλων όσων σχετίζονται με το κράτος του Ισραήλ. Πιστεύω ότι σε είκοσι ή τριάντα χρόνια το Ισραήλ θα αποτελεί παράδειγμα καταπίεσης, παράδειγμα αδικίας. Και, όπως ακριβώς μάθαμε από τις γενοκτονίες που συνέβησαν ιστορικά στη Ρουάντα, το Ολοκαύτωμα και τόσα άλλα μέρη, η νέα γενιά θα παρουσιάζει το Ισραήλ ως παράδειγμα καταπίεσης. Πρέπει να μάθουμε να μην μιμούμαστε το Ισραήλ. Έχω μεγάλη ελπίδα στη νέα γενιά της Ευρώπης επειδή μαθαίνει από μόνη της, δεν ακολουθεί τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και ελπίζω ότι θα έρθουν στην εξουσία σε δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια και θα αλλάξουν τη συνενοχή του δυτικού κόσμου στην καταπίεση των Παλαιστινίων, αλλά και του Σουδάν, του Κονγκό, του Λιβάνου και όλων των καταπιεσμένων λαών του κόσμου.

-Πως έχεις βιώσει όλη αυτήν την κατάσταση με τον πατέρα σου;

-Δεν είναι εύκολο, και πραγματικά εύχομαι να ήμουν μόνος σε αυτό, αλλά υπάρχουν 10.000 παλαιστινιακές οικογένειες που περνούν τα ίδια βάσανα, οπότε έχουμε μια κοινότητα. Μοιραζόμαστε τα βάσανα μας. Δεν ήταν εύκολο, φυσικά. Ήμουν 11 ετών όταν ο πατέρας μου πήγε στη φυλακή. Αλλά ήμουν ευλογημένος που είχα μια υπέροχη μητέρα που ήταν ένα σπουδαίο πρότυπο. Και ξεκίνησε αυτήν την καμπάνια. Έκανε όλα αυτά. Ήταν η φωνή του, και είναι ο λόγος που ο πατέρας μου συνεχίζει να είναι γνωστός και αναγνωρισμένος σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Και η αλήθεια είναι ότι είναι εύκολο να παραπονιέμαι, αλλά το δύσκολο είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι έχω το προνόμιο να έχω τόσο υπέροχους γονείς. Αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή της ζωής μου και μια μεγάλη ευθύνη να εκπροσωπώ τον πατέρα μου και τον ευγενή σκοπό του. Ο πατέρας μου θυσίασε τη ζωή του για τον παλαιστινιακό σκοπό και πάντα μας ενσταλάζει τις αρχές της ελευθερίας, της ειρήνης, της αγάπης, τη σημασία της εκπαίδευσης και τη φιλοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον. Πιστεύω λοιπόν ότι ναι, η ζωή του ήταν γεμάτη βάσανα, πόνο και δύσκολες στιγμές, στιγμές που δεν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα των βασανιστηρίων του πατέρα μου στη φυλακή. Αλλά ταυτόχρονα, θυμάμαι πάντα πόσο ευγνώμων είμαι που έχω έναν τόσο απίστευτο και δυνατό πατέρα.

πηγή: www.naiz.eus/

Το άρθρο Ο Μαρουάν Μπαργούτι αντιπροσωπεύει την ελπίδα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου «Χοσέ Μαρτί» θα παρουσιάσουν τη σημερινή κατάσταση στην Κούβα, εστιάζοντας στις συνέπειες του πολυετούς εμπάργκο, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι του νησιού και στις μορφές αντίστασης και αλληλεγγύης που αναπτύσσονται.

Στον χώρο θα λειτουργεί κουβανικό μενού με φαγητό και κοκτέιλ οικονομικής ενίσχυσης. Τα έσοδα της βραδιάς θα διατεθούν για την υποστήριξη της «53ης Ευρωπαϊκής Μπριγάδας Αλληλεγγύης Χοσέ Μαρτί», η οποία θα ταξιδέψει στην Κούβα από τις 2 έως τις 16 Αυγούστου, με τη συμμετοχή και μελών της Ετεροτοπίας.

Παράλληλα, οι διοργανωτές καλούν όσους επιθυμούν να συνεισφέρουν έμπρακτα, προσφέροντας φαρμακευτικό υλικό, το οποίο θα συγκεντρωθεί και θα αποσταλεί στην Κούβα ως πράξη αλληλεγγύης.

Όπως σημειώνει η πρόσκληση της εκδήλωσης, “από τη Γάζα και τον Λίβανο, μέχρι την Κούβα και τη Βενεζουέλα, οι λαοί που αντιστέκονται βρίσκονται απέναντι στην ίδια πολιτική: την πολιτική του αποκλεισμού, των πολέμων, του τραμπισμού και του ιμπεριαλισμού. Απέναντι σε αυτήν την πολιτική, απαντάμε με αλληλεγγύη, συλλογικότητα και διεθνισμό. Στηρίζουμε την Κούβα! Από τη Μεσόγειο και τη Γάζα, ως την Αβάνα, η αλληλεγγύη δεν μπλοκάρεται!”.

Το άρθρο Κουβανική βραδιά αλληλεγγύης στην ταράτσα της Ετεροτοπίας, την Πέμπτη 2 Ιουλίου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι συζητήσεις που προέκυψαν τους τελευταίους μήνες γύρω από τη δικαιοσύνη, το συνταγματικό δημοψήφισμα και την καταστολή των κοινωνικών αγώνων έχουν φέρει στο προσκήνιο ένα ζήτημα το οποίο ένα τμήμα της αριστεράς συνεχίζει να αγνοεί: τη σχέση μεταξύ της δικαστικής εξουσίας, της κοινωνικής σύγκρουσης και της πολιτικής αλλαγής. Το θέμα δεν είναι να υπερασπιστούμε τους ισχυρούς, ούτε να αρνηθούμε τα ατομικά εγκλήματα ή τις ευθύνες. Το θέμα είναι άλλο: να κατανοήσουμε εάν ο μετασχηματισμός της κοινωνίας εξαρτάται από την οικοδόμηση σχέσεων εξουσίας από κάτω προς τα πάνω ή από την σωτήρια ανάθεση της εξουσίας στην ποινική δικαιοσύνη. Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα.

Υπάρχει μια «οδός συντομεύσεως» που διατρέχει την ιταλική πολιτική σκηνή εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια, μια συντόμευση που συνεχίζει να επανεμφανίζεται κάθε φορά που η αντιπολίτευση φαίνεται αδύναμη, χωρίς κοινωνικές ρίζες και ανίκανη να μιλήσει στην πραγματική χώρα. Είναι η ιδέα ότι η αλλαγή μπορεί να προέλθει όχι από τους αγώνες, τις συλλογικές κινητοποιήσεις ή την οικοδόμηση κοινωνικών και πολιτικών εναλλακτικών λύσεων, αλλά από την δικαστική παρέμβαση και την δικαστική θεαματικοποίηση.

Όταν απουσιάζει η πολιτική, εμφανίζεται στη σκηνή ο δικαστικός ηθικισμός. Οι δίκες γίνονται υποκατάστατο της αντιπολίτευσης, η άσκηση ποινικών διώξεων αντικαθιστά το πολιτικό πρόγραμμα, οι υποκλοπές αντικαθιστούν την κοινωνική ανάλυση και τα ασφαλιστικά μέτρα γίνονται πολιτικά πρωτοσέλιδα. Ο δημόσιος διάλογος σταματά να ασχολείται με τους μισθούς, την εργασιακή επισφάλεια, τον πόλεμο, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση, την περιβαλλοντική καταστροφή, την καταστολή της διαφωνίας και επικεντρώνεται στο σκάνδαλο της ημέρας. Η ποινική δικαιοσύνη επιβαρύνεται με μια λειτουργία που δεν της αρμόζει: αναπληρώνει την κρίση της εκπροσώπησης.

Όμως, η δικαστική εξουσία δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτική. Και όταν το επιχειρεί, ή όταν άλλοι απαιτούν να το κάνει, το αποτέλεσμα δεν είναι η δημοκρατική αναγέννηση, είναι η ένδεια της δημοκρατίας.

Για να κατανοήσουμε πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο, πρέπει να εξετάσουμε την πρόσφατη ιστορία της χώρας. Η κεντρική θέση της δικαστικής εξουσίας στην ιταλική δημόσια ζωή δεν γεννήθηκε σήμερα. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας.

Το καθεστώς εξαίρεσης που δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσει την περίοδο των κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων της δεκαετίας του ’70, οι «μαζικές δίκες» (maxiprocessi) που χαρακτήρισαν τη δεκαετία του ’80, η διεύρυνση των ανακριτικών εξουσιών και η σταδιακή αναβάθμιση της εισαγγελικής αρχής σε κεντρικό παράγοντα έχουν μετατρέψει τη δικαστική εξουσία σε κάτι περισσότερο από έναν απλό κρατικό μηχανισμό.

Τα τελευταία σαράντα χρόνια, η δικαστική εξουσία έχει καταστεί ένας από τους κύριους παράγοντες της ιταλικής πολιτικής ζωής, και συχνά επιφορτίζεται με τον ρόλο του εκφραστή ενός γενικού συμφέροντος, το οποίο η πολιτική φαίνεται ότι αδυνατεί να εκπροσωπήσει.

Το αποφασιστικό σημείο καμπής, ωστόσο, ήρθε με την Tangentopoli*. Πολλοί από εκείνους που έζησαν εκείνη την περίοδο ήταν πεπεισμένοι ότι γίνονταν μάρτυρες μιας ηθικής αναγέννησης της χώρας. Λίγοι κατάλαβαν ότι, μαζί με την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος της Πρώτης Δημοκρατίας, έπαιρνε σχήμα και μορφή ένα νέο πολιτισμικό παράδειγμα. Το μοντέλο του αποδιοπομπαίου τράγου αντικαθιστούσε σταδιακά την κριτική των σχέσεων εξουσίας. Η συλλογική ευθύνη έδωσε τη θέση της στην ατομική ενοχή. Τα κοινωνικά προβλήματα μεταφράστηκαν σε ποινικές υποθέσεις. Η πολιτική έπαψε να είναι το πεδίο του μετασχηματισμού και μετατράπηκε σε πεδίο επίρριψης ευθυνών.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, διαμορφώθηκε μια δημόσια κουλτούρα που διαπερνά τόσο την αριστερά όσο και τη δεξιά, τροφοδοτώντας ιδεολογίες εχθροπάθειας, θυματοποίησης και τιμωρίας. Ο χώρος της κοινωνικής σύγκρουσης συρρικνώθηκε, ενώ αυτός της δικαστικής σύγκρουσης  διευρύνθηκε. Σταματήσαμε να συζητάμε για την αναδιανομή του πλούτου, τα κοινωνικά δικαιώματα, τις σχέσεις παραγωγής, την οικονομική δημοκρατία. Αρχίσαμε να συζητάμε, σχεδόν αποκλειστικά, για εγκλήματα, ενόχους, χειροπέδες και δίκες. Ο ορίζοντας του κοινωνικού μετασχηματισμού αντικαταστάθηκε προοδευτικά από τον ορίζοντα της τιμωρίας.

Αν στο παρελθόν τα προτάγματα ήταν η κατάκτηση καθολικών δικαιωμάτων και η βελτίωση των υλικών συνθηκών διαβίωσης της κοινότητας, τώρα το δικαστήριο αναδείχθηκε σε συμβολικό χώρο απονομής της δικαιοσύνης. Αναζητούμε τη δικαίωση στις δικαστικές αίθουσες και όχι στους κοινωνικούς αγώνες. Φανταζόμαστε την αλλαγή ως αποτέλεσμα μιας δικαστικής απόφασης και όχι ενός συσχετισμού δυνάμεων. Παρατηρούμε την πραγματικότητα μέσα από τους φακούς της ποινικής ιδεολογίας.

Εδώ είναι που ο τιμωρητισμός συναντά το ιστορικό του όριο. Διότι ο πολλαπλασιασμός των ποινικών νόμων, η ενίσχυση των κατασταλτικών εξουσιών και η συνεχής αναζήτηση ενόχων δεν έχουν δημιουργήσει μια πιο δίκαιη κοινωνία, έχουν δημιουργήσει μια πιο τιμωρητική κοινωνία. Μια κοινωνία στην οποία η φυλακή αντικαθιστά την πρόνοια, η καταστολή αντικαθιστά την κοινωνική πολιτική και το ποινικό δίκαιο γίνεται η επίσημη γλώσσα της κυβέρνησης.

Έτσι, ο σωτήριος μύθος της δικαστικής εξουσίας κατέληξε να διαγράψει κάθε κριτική στην εξουσία, μετατρέποντας την πολιτική σε νεκροταφείο της κοινωνικής δικαιοσύνης και αναθέτοντας στο σύστημα της ποινικής δικαιοσύνης προβλήματα που θα απαιτούσαν αναδιανομή, δημοκρατική συμμετοχή και συλλογική σύγκρουση. Όμως, η δικαστική εξουσία παραμένει, στην βασική της λειτουργία, ένας μηχανισμός του κράτους. Μπορεί να εκφράζει διαφορετικές προσεγγίσεις. Μπορεί να περιέχει δικαστές δημοκρατικούς, προοδευτικούς, εγγυητές της ποινικής δικονομίας και των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου. Μπορεί ακόμη και να λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις για την προστασία των δικαιωμάτων. Ωστόσο, η βασική της λειτουργία παραμένει η διασφάλιση της υπάρχουσας έννομης τάξης, η οποία δεν συμπίπτει απαραίτητα με τη δικαιοσύνη. Πράγματι, πολλές από τις σημαντικότερες δημοκρατικές κατακτήσεις της ιστορίας γεννήθηκαν ακριβώς από την ρήξη με την ισχύουσα νομιμότητα.

Η απεργία ήταν παράνομη. Οι καταλήψεις των εργοστασίων ήταν παράνομες. Οι αγώνες των αγροτών ήταν παράνομοι. Η Εθνική Αντίσταση ήταν παράνομη. Ακόμη και πολλές από τις κινητοποιήσεις που διεύρυναν τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα εκδηλώθηκαν σε ανοιχτή σύγκρουση με κανόνες που θεωρούνταν απολύτως θεμιτοί εκείνη την εποχή. Κάθε πραγματικός μετασχηματισμός έχει περάσει από την αντίφαση μεταξύ της νομιμότητας και της δικαιοσύνης. Αυτή η αντίφαση επιστρέφει δυναμικά σήμερα. Διότι, ενώ η νομιμότητα τιμάται ως απόλυτη αξία, τα όρια μεταξύ του τι είναι νόμιμο και τι δεν είναι μετατοπίζονται συνεχώς. Τα διατάγματα ασφαλείας αντιπροσωπεύουν ακριβώς αυτή τη μετατόπιση. Δεν περιορίζονται στην τιμωρία συμπεριφορών που ήδη θεωρούνται εγκλήματα, αλλά ποινικοποιούν πρακτικές που ιστορικά ανήκουν στο ρεπερτόριο των κοινωνικών αγώνων.

Το να μπλοκάρει κανείς έναν δρόμο στη διάρκεια μιας απεργίας, να οργανώσει μια παθητική αντίσταση, να υποστηρίξει ένα ταμείο αλληλεγγύης, να διαδηλώσει συγκρουσιακά, να διακόψει τη λειτουργία υποδομών που θεωρούνται στρατηγικές ήταν ενέργειες που συνόδευαν για δεκαετίες τις εργατικές, φοιτητικές και τοπικές κινητοποιήσεις και σήμερα, πλέον, εντάσσονται στη λογική της δημόσιας τάξης και ασφάλειας.

Δεν είναι τυχαίο ότι, παράλληλα με την επέκταση του ποινικού κράτους, πολλαπλασιάζονται οι προανακριτικές έρευνες εναντίον όσων αντιτίθενται στον πόλεμο, εναντίον του φιλοπαλαιστινιακού κινήματος, εναντίον των συνδικάτων βάσης, εναντίον των τοπικών κινημάτων, εναντίον του  ανταγωνιστικού κινήματος συνολικά.

Η Πίζα, το Τορίνο, η Μπολόνια και η Γένοβα αφηγούνται την ίδια ιστορία. Στην Πίζα, δεκάδες ακτιβιστές διώκονται συλλογικά για τις πολύμηνες κινητοποιήσεις τους εναντίον της γενοκτονίας στη Γάζα. Στο Τορίνο, η θεωρία που κατασκευάστηκε εναντίον της κατάληψης Askatasuna επιχείρησε να μετατρέψει μια πολιτική και κοινωνική εμπειρία σε εγκληματική οργάνωση.  Στη Μπολόνια και τη Γένοβα διαδοχικές καταγγελίες, προληπτικά μέτρα, εντολές απομάκρυνσης και προκαταρτικές έρευνες πλήττουν, κυρίως, όσους οργανώνουν την αλληλεγγύη, συγκρούονται και αντιτίθενται στις πολεμικές πολιτικές.

Δεν επινοεί η δικαστική εξουσία αυτούς τους νόμους, τους εφαρμόζει. Αλλά ακριβώς για αυτόν τον λόγο, γίνεται ένα από τα εργαλεία μέσω των οποίων η κυρίαρχη πολιτική τάξη υπερασπίζεται τον εαυτό της και περιορίζει τους χώρους της ελεύθερης  δημοκρατικής δράσης.

Γι’ αυτό όσοι αγωνίζονται βιώνουν τη δικαστική εξουσία από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία, σε σχέση με όσους την παρατηρούν μέσα από τα τηλεοπτικά σαλόνια. Την βιώνουν μέσα από τις εντολές απομάκρυνσης, τα προληπτικά μέτρα, τις ποινικές διώξεις, τις κατηγορίες για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, τις κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων. Την βιώνουν από την πλευρά των κατηγορουμένων.

Τα γεγονότα της Πίζας, του Τορίνο, οι κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη, οι τοπικοί αγώνες, οι απεργίες των εργαζομένων και οι εκστρατείες κατά των επανεξοπλισμών δεν αποτελούν εξαιρέσεις. Αποτελούν την συνηθισμένη έκφραση μιας λειτουργίας την οποία το δικαστικό σύστημα ανέκαθεν επιτελούσε όταν η κοινωνική σύγκρουση υπερέβαινε τα όρια που θεωρούνται αποδεκτά. Όχι επειδή υπάρχει μια συνωμοσία, απλώς επειδή ο νόμος είναι ένα από τα πεδία μέσω των οποίων οργανώνεται η εξουσία. Και εδώ αναδύεται η αντίφαση μιας συγκεκριμένης αριστεράς.

Ο ίδιος πολιτικός χώρος που υπερασπίζεται τη δικαστική εξουσία ως προπύργιο της δημοκρατίας συχνά παρακολουθεί σιωπηλά την ποινικοποίηση των κοινωνικών κινημάτων. Εξυμνεί τις εισαγγελικές αρχές όταν πλήττουν τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά ανακαλύπτει, αιφνιδίως, τον εγγυητισμό όταν η καταστολή αγγίζει το δικό του πλαίσιο αναφοράς. Είναι μια αντίφαση που, αναπόφευκτα, θα εκραγεί. Επειδή όταν η κοινωνική σύγκρουση επιστρέφει στο προσκήνιο – από τους λιμενεργάτες που μπλοκάρουν τα πλοία με πολεμικό υλικό μέχρι τα κινήματα κατά της γενοκτονίας, από τους αγώνες για τη στέγαση μέχρι τις κινητοποιήσεις κατά των διαταγμάτων ασφαλείας – το σύστημα της ποινικής δικαιοσύνης επιστρέφει για να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Δεν έχει σχεδιαστεί για να προστατεύει τη σύγκρουση. Έχει σχεδιαστεί για να την διαχειρίζεται.

Και ακριβώς εδώ ο τιμωρητισμός αποκαλύπτει τα βαθύτερα όριά του. Όχι μόνο επειδή τροφοδοτεί την ιεροποίηση της δικαστικής εξουσίας και της αναθέτει την καταστολή, αλλά επειδή συμβάλλει στην ενίσχυση της πεποίθησης ότι τα κοινωνικά προβλήματα μπορούν να λυθούν μέσω της τιμωρίας.

Από αυτήν την κουλτούρα γεννιέται το ποινικό κράτος. Γεννιέται η ιδέα ότι στη φτώχεια απαντάς με τη φυλακή. Ότι στη μετανάστευση απαντάς με τα κέντρα κράτησης. Ότι στους κοινωνικούς αγώνες απαντάς με τα διατάγματα ασφαλείας. Ότι στην κοινωνική δυσφορία απαντάς με νέες κατηγορίες εγκλημάτων. Είναι η ίδια λογική που σήμερα τροφοδοτεί την ποινικοποίηση της διαφωνίας. Γι’ αυτόν τον λόγο το πρόβλημα δεν είναι να επιλέξουμε ποιον δικαστή θα χειροκροτήσουμε και ποιον θα επικρίνουμε. Η πρόκληση είναι να θεμελιώσουμε την αυτονομία της πολιτικής, των κινημάτων και των κοινωνικών συγκρούσεων απέναντι στο ποινικό σύμπαν.

Δεν χρειαζόμαστε μια αριστερά που περιμένει την επόμενη δικαστική έρευνα. Χρειαζόμαστε μια αριστερά που θα ξαναρχίσει να οργανώνει την κοινωνία. Επειδή τα δικαιώματα δεν χαρίστηκαν ποτέ με μια δικαστική απόφαση. Κατακτήθηκαν από γυναίκες και άνδρες που αμφισβήτησαν την υπάρχουσα τάξη, ακόμη και όταν αυτή η τάξη παρουσιάστηκε με την καθησυχαστική μορφή του νόμου.

Και, μάλλον, αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που μας θέτει το παρόν: θέλουμε να συνεχίσουμε να αναθέτουμε τον μετασχηματισμό της κοινωνίας στα δικαστήρια ή θέλουμε να την χτίσουμε επιστρέφοντας στους δρόμους, στους χώρους της δουλειάς, στους τόπους που ζούμε και στις πραγματικές συγκρούσεις;

* Ο όρος Tangentopoli (από το ιταλικό tangente = μίζα και την  ελληνική λέξη πόλις) αναφέρεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο δωροδοκιών. Ιδιωτικές εταιρείες πλήρωναν τεράστια ποσά σε πολιτικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους με αντάλλαγμα την ανάθεση δημόσιων έργων. Η Επιχείρηση Καθαρά Χέρια (Mani pulite) ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1992, όταν ο εισαγγελέας Αντόνιο Ντι Πιέτρο συνέλαβε έναν τοπικό πολιτικό στο Μιλάνο την ώρα που έπαιρνε μίζα. Το σκάνδαλο συγκλόνισε συθέμελα την ιταλική κοινωνία. Ηγέτες, υπουργοί, βουλευτές και ισχυροί επιχειρηματίες κατηγορήθηκαν ή φυλακίστηκαν, ενώ αρκετοί οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία. Πρώην πρωθυπουργοί, όπως ο Μπετίνο Κράξι, αναγκάστηκαν να αυτοεξοριστούν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κατάρρευση της λεγόμενης «Πρώτης Δημοκρατίας» και την άνοδο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην πολιτική σκηνή.

Το άρθρο Η τήβεννος και το γκλομπ. Του Italo Di Sabato εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.