_____________

Όταν η κοινωνική ζωή φτωχαίνει και ο φόβος εξαπλώνεται, ο εθνικισμός νικά.

Όταν ο εθνικισμός νικά, προετοιμάζεται ο πόλεμος.

Ο εθνικισμός έχει κερδίσει εκατέρωθεν των ρωσο-ουκρανικών συνόρων, και η συνέπεια είναι ο πόλεμος, γιατί έτσι είναι οι εθνικιστές: όσο περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους, τόσο περισσότερο σφάζονται, ακόμα κι αν το τίμημα του ηλίθιου πατριωτισμού τους το πληρώνουν ολόκληροι λαοί.

Ο εθνικισμός κερδίζει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, η ξενοφοβική βία αυξάνεται, πόροι που υφαρπάζονται από την κοινωνία επενδύονται σε εξοπλισμούς και προετοιμάζεται ο πόλεμος.

Για να δικαιολογήσουν τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, κάποιοι λένε: δεν πρέπει να υποκύψουμε στον ρωσικό φασισμό.

Προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν πως ο φασισμός προέρχεται και από τη Ρωσία του Πούτιν, αλλά και από την Ουκρανία του Ζελένσκι. Προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν πως οι μισοί Ευρωπαίοι ψηφοφόροι ψηφίζουν διάφορους εθνικιστικούς σχηματισμούς, κοινό γνώρισμα των οποίων είναι ο φιλορωσικός τους προσανατολισμός.

Ο εθνικισμός είναι μια παγίδα.

Για να δικαιολογήσουν την πολεμοχαρή ρητορική, ορισμένοι λένε: «Μα τότε, δεν θα έπρεπε να είχαμε πάρει τα όπλα εναντίον των ναζι-φασιστών;» Είναι παράξενο που αυτό το ρωτούν συχνά οι ίδιοι οι ναζι-φασίστες. Όπως είναι παράξενο και το γεγονός ότι αυτοί που μας κατηγορούν για αντισημιτισμό είναι οι πολιτικοί απόγονοι εκείνων που εξόντωσαν τους Εβραίους.

Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Έτσι είναι οι εθνικιστές. Αδιαφορούν εντελώς για τη λογική και την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι ο ευρωπαϊκός επανεξοπλισμός δεν έχει καμία σχέση με την Αντίσταση. Στη Γαλλία, όπως και στην Ιταλία, η Αντίσταση ήταν έργο εκείνων που λιποτάκτησαν από τους εθνικούς στρατούς. Οι παρτιζάνοι ήταν λιποτάκτες που έπρεπε να επιβιώσουν από τον πόλεμο στον οποίο δεν ήθελαν να συμμετάσχουν. Μερικές φορές, για να λιποτακτήσεις, χρειάζεται να αντισταθείς. Μερικές φορές οι λιποτάκτες αναγκάζονται να πάρουν τα όπλα.

Ας ανακεφαλαιώσουμε τα μαθήματα του περασμένου αιώνα.

Το 1914, οι Γάλλοι ήθελαν να εκδικηθούν την ήττα του 1870-71, γι’ αυτό και κάλεσαν σε εθνικό πόλεμο εναντίον των Γερμανών. Ήταν μια σφαγή άνευ προηγουμένου: 1,5 εκατομμύριο νεκροί, 4 εκατομμύρια τραυματίες, μόνο από τη γαλλική πλευρά.

Με 1,8 εκατομμύρια νεκρούς, η Γερμανία βγήκε ηττημένη από τη σύγκρουση που είχε ξεκινήσει το 1914, και το 1919, στις Βερσαλλίες, καθορίστηκαν οι μεταπολεμικές συνθήκες.

Οι νικητές πήγαν στις Βερσαλλίες για να οικοδομήσουν την ειρήνη; Όχι. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ήθελαν εκδίκηση, ήθελαν την ταπείνωση της Γερμανίας και ήθελαν να καταστρέψουν τη γερμανική οικονομία.

Ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς βρισκόταν στις Βερσαλλίες ως σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης και κατάλαβε ότι οι νικήτριες χώρες διέπρατταν κάποιο τρομερό λάθος. Σε ένα βιβλίο με τίτλο «The economic consequences of peace», ο Κέυνς προειδοποίησε: αν επιβάλουμε αυτούς τους όρους στη Γερμανία, θα προετοιμάσουμε μόνο νέες καταστροφές.

Αλλά επειδή η φωνή των διανοουμένων δεν μετράει, συνέβη ακριβώς αυτό που είχε προσπαθήσει να αποτρέψει ο Κέυνς. Οι οικονομικές συνέπειες που προέβλεψε ο Κέυνς έγιναν πραγματικότητα: ασταμάτητος πληθωρισμός στη Γερμανία, φτώχεια, ανεργία, ταπείνωση, θυμός και αναζωπύρωση του εθνικισμού. Η νίκη του Χίτλερ ήταν ο καρπός της αγγλογαλλικής εκδίκησης.

_____________

Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες

Αυτή η παλιά ιστορία επαναλήφθηκε μετά την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Οι δυτικές δυνάμεις έσπρωξαν τη Ρωσία σε μια άβυσσο φτώχειας και βίας. Οι φιλοδυτικοί οικονομικοί σύμβουλοι κατασπατάλησαν τον πλούτο που παρήγαγαν οι σοβιετικοί εργάτες, κατέστρεψαν τον κοινωνικό ιστό και τον αντικατέστησαν με ένα κύμα οικονομικού εγκλήματος, πειρατείας και μαφιόζικων σφαγών.

Η μετα-σοβιετική δεκαετία του 1990 περιγράφεται από τη Σβετλάνα Αλεξίεβιτς στο βιβλίο της «Second-hand Time» ως μια εποχή βαθιάς ταπείνωσης που προοριζόταν να κορυφωθεί σε μια ακραία εθνικιστική αντίδραση.

Ενώ οι Ρώσοι βίωναν μια κρίση συγκρίσιμη με αυτήν που έπληξε τους Γερμανούς τη δεκαετία του 1920, ενώ ο ρωσικός πληθυσμός μειωνόταν δραματικά επειδή οι άνθρωποι πέθαιναν, οι άνδρες μεθούσαν και οι γυναίκες αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν για να στηρίξουν τις οικογένειές τους, η λατρεία του Στάλιν επανεμφανίστηκε ως επιθυμία για εκδίκηση.

Ο Πούτιν είναι ο ενδεδειγμένος εκδικητής.

Οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας εντάθηκαν, αλλά οι Αμερικανοί δεν ήταν ικανοποιημένοι. Για τέσσερα χρόνια, στον Λευκό Οίκο βρισκόταν ένας φίλος του Πούτιν. Μετά την πανδημία, όταν οι Δημοκρατικοί επέστρεψαν στην εξουσία, ο Μπάιντεν και η κυρία Κλίντον πίστευαν ότι θα μπορούσαν να ταπεινώσουν ξανά τη Ρωσία χρησιμοποιώντας τις ζωές σαράντα εκατομμυρίων Ουκρανών ως δούρειο ίππο για να δημιουργήσουν ένα νέο Αφγανιστάν στο κατώφλι της Μόσχας (όπως το έθεσε η Χίλαρι σε μια συνέντευξη τον Ιανουάριο του 2022).

Οι Αμερικανοί ήταν πολύ σαφείς σε ένα σημείο: οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας έπρεπε να διακοπούν με κάθε κόστος και η σύμβαση για την προμήθεια ενέργειας NorthStream 2 έπρεπε να ακυρωθεί. Ο Μπάιντεν έφτασε στο σημείο να πει ότι αν οι Γερμανοί δεν έσπευδαν να κλείσουν τον NorthStream 2, θα το έκανε αυτός. Ένας Ουκρανός μυστικός πράκτορας ανατίναξε τον αγωγό NorthStream 2, ενώ ο Πούτιν αναβίωνε τη σταλινική ρητορική του Πατριωτικού Πολέμου και ο Ζελένσκι κινητοποιούσε τον εθνικισμό.

Οι Ρώσοι εισέβαλαν στο ουκρανικό έδαφος και ξεκίνησε ο πόλεμος.

Ποιος ήθελε να συμβεί αυτό; Ποιος δημιούργησε τις συνθήκες για να ναυαγήσει η ειρήνη, όπως το 1914, όπως το 1939;

Η ιστορία των εθνών δεν είναι δική μας δουλειά. Είναι μια παγίδα.

Για χιλιάδες χρόνια, κάποιοι μας σέρνουν σε πολέμους λέγοντας: είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, αυτό απαιτούν οι νόμοι της ιστορίας.

Αλλά οι νόμοι της ιστορίας δεν μας ενδιαφέρουν πλέον. Έχουμε καταλάβει το ουσιώδες, και το ουσιώδες είναι το εξής: η ιστορία των εθνών είναι μια ιστορία θανάτου.

Η δουλειά μας δεν είναι να σκοτώνουμε, και δεν σκοπεύουμε ούτε να σκοτώσουμε ούτε να σκοτωθούμε για την πατρίδα.

Δεν γνώριζα τη Βιρτζίνια Λίμπερο, γραμματέα της νεολαίας του Δημοκρατικού κόμματος (Giovani Democratici – GD), πριν δηλώσει:

«Δεν θα γίνουμε εμείς οι στρατιώτες των δικών σας πολέμων. Θα οργανώσουμε τους λιποτάκτες.»

Τώρα την γνωρίζω, και σκέφτομαι το ίδιο πράγμα που σκέφτεται κι εκείνη.

Πηγή: francoberardi.substack.com

Το άρθρο Θα οργανώσουμε τους λιποτάκτες. Tου Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι φράχτες έφτασαν πριν από τους ανθρώπους. Μπλε μεταλλικές πλάκες καλύπτουν εδώ και μέρες τις εισόδους εμπορικών κέντρων, κτιρίων γραφείων, καταστημάτων και μνημείων κατά μήκος της διαδρομής της πορείας αυτού του Σαββάτου στο Μεξικό, η οποία τιμά την επέτειο της εξαφάνισης των 43 φοιτητών της Παιδαγωγικής Σχολής της Αγιοτσινάπα. Από τον Άγγελο της Ανεξαρτησίας μέχρι το Ζόκαλο. Όπως κάθε 26 Σεπτεμβρίου, η διαμαρτυρία επιστρέφει στους δρόμους για να υπενθυμίσει στις αρχές, στην κοινωνία και στον κόσμο ότι εκείνοι οι νέοι, που το 2014 μόλις είχαν φτάσει στα είκοσι, εξακολουθούν να μην έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους εδώ και 12 χρόνια. Ότι σε μια δεκαετία το Μεξικό έχει βρει μόνο τα οστά τριών από αυτούς, ότι καμία από τις τρεις κυβερνήσεις που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας από εκείνη τη νύχτα δεν κατάφερε να αποδώσει δικαιοσύνη στην υπόθεση και ότι αυτοί οι γονείς που έμειναν σε μια κατάσταση αβεβαιότητας δεν θα κουραστούν να βγαίνουν στους δρόμους για να φωνάζουν και να ασκούν πίεση, μέχρι οι εξελίξεις στις έρευνες να τους δώσουν μια απάντηση για το ποιος και τι έκανε στα παιδιά τους.

Φέτος, όπως και τα τελευταία 12 χρόνια, μια πομπή χιλιάδων ανθρώπων βγήκε στους δρόμους για να διαδηλώσει, ξεκινώντας από το Paseo de la Reforma* μέχρι την άφιξή της στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, όπου βρίσκεται το Εθνικό Παλάτι, έδρα της κυβέρνησης. Η διοίκηση της Κλαούντια Σέινμπαουμ είχε υποσχεθεί να δημοσιοποιήσει μια έκθεση σχετικά με την πρόοδο της έρευνας, η οποία, μέχρι την ημέρα της επετείου, δεν είχε ακόμη δει το φως της δημοσιότητας.

Οι γονείς των 43 αγνοουμένων φοιτητών βάδισαν στις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας, συνοδευόμενοι από εκατοντάδες μαθητές άλλων σχολείων της επαρχίας, με το χαρακτηριστικό ξυρισμένο κεφάλι, οι οποίοι έφτασαν με λεωφορεία από διάφορες πολιτείες της χώρας. Με γρήγορο βήμα, κρατώντας σημαίες, πλακάτ και πανό, πέρασαν μπροστά από το Παλάτι των Καλών Τεχνών, στο Ιστορικό Κέντρο, φωνάζοντας τα συνθήματα που ακούγονται εδώ και χρόνια. «Η Ayotzi ζει, ο αγώνας συνεχίζεται».

Αν και έχει περάσει πάνω από μία δεκαετία, και παρά το γεγονός ότι οι γονείς αναγνωρίζουν την εξάντληση που έχει συσσωρευτεί λόγω της αδυναμίας να βρουν μια κατάληξη στην υπόθεση της εξαφάνισης των παιδιών τους, έχουν τονίσει ότι δεν θα σταματήσουν να απαιτούν απαντήσεις από την κυβέρνηση.

Κατά την άφιξή τους στο Ζόκαλο, ξεδιπλώθηκε ένα μεγάλο κόκκινο πανό και πλακάτ σε σχήμα φέρετρου, στο ίδιο έντονο κόκκινο χρώμα με τη λέξη «δικαιοσύνη» γραμμένη πάνω τους. «Ζωντανούς τους πήραν, ζωντανούς τους θέλουμε», φώναζαν οι διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της πορείας, κατά την οποία σημειώθηκαν μερικές στιγμές έντασης με την αστυνομία που είχε αναπτυχθεί στους δρόμους.

Σχεδόν δύο χρόνια μετά την άφιξη της Σέινμπαουμ στο Εθνικό Παλάτι, η κυβέρνηση προετοιμάζει τη νέα της έκθεση, ενώ οι τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση αφορούσαν τη σύλληψη του Άνχελ Αγκίρε, τότε κυβερνήτη του Γκερέρο. Η Εισαγγελία τον κατηγόρησε για απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την επίθεση εκείνης της νύχτας εναντίον μιας ομάδας φοιτητών, η οποία καταγράφηκε από κάμερες ασφαλείας

Παράλληλα, έχει αποκτήσει ξανά δυναμική η εκδοχή των γραφείων κηδειών, σύμφωνα με την οποία η οργάνωση «Guerreros Unidos» χρησιμοποίησε τα κρεματόρια των γραφείων κηδειών για να ξεφορτωθεί τα πτώματα των φοιτητών. Αυτή η εκδοχή έχει αντιμετωπιστεί με καχυποψία από τις οικογένειες.

Σε λιγότερο από ένα χρόνο, ο Άνχελ Αγκίρε μετατράπηκε από μάρτυρας σε κατηγορούμενο, και σήμερα βρίσκεται προφυλακισμένος για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης και αναγκαστική εξαφάνιση ατόμων, καθώς η Γενική Εισαγγελία της Δημοκρατίας τον κατηγορεί ότι διέταξε «μια δόλια και σκόπιμα οργανωμένη επιχείρηση από τα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας».

Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου 2014, ο κυβερνήτης αναπαυόταν σε μία από τις κατοικίες της κυβέρνησης του Γκερέρο και, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου, ενημερώθηκε τηλεφωνικά για τα γεγονότα που εκτυλίσσονταν στην Ιγκουάλα. Σύμφωνα με την κατάθεσή του στην τότε Γενική Εισαγγελία της Δημοκρατίας τον Αύγουστο του 2015, την ίδια νύχτα διέταξε τον εισαγγελέα του, Ινάκι Μπλάνκο, και τον γραμματέα της κυβέρνησής του, Λεονάρδο Βάσκεζ, να μεταβούν στον δήμο για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μια έρευνα του τοπικού μέσου ενημέρωσης «Amapola Periodismo» αποκάλυψε πέντε χρόνια αργότερα, ότι στις 10 το βράδυ υπήρχαν ήδη αναφορές στο C-4** ότι οι φοιτητές της Παιδαγωγικής Σχολής της Αγιοτσινάπα καταδιώκονταν με πυροβολισμούς από δημοτικούς αστυνομικούς, μια εκδοχή που δεν μπόρεσε να αποδειχθεί λόγω της εξαφάνισης των βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας.

*Λεωφόρος της Μεταρρύθμισης-ιστορική λεωφόρος στην Πόλη του Μεξικού

**συντονιστικά κέντρα επιχειρήσεων της αστυνομίας και του στρατού

πηγή:elpais.com/mexico/

Το άρθρο Μεξικό: 12 χρόνια διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, χωρίς κανένα ίχνος των 43 φοιτητών της Αγιοτσινάπα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το αξιοπερίεργο είναι, ότι η τεχνητή νοημοσύνη – η οποία, σύμφωνα με κάποιους, πρόκειται να ξεπεράσει την ανθρώπινη νοημοσύνη – δεν είναι ακόμα σε θέση να λύσει ένα Sudoku. Ή μάλλον, μπορεί να το λύσει μόνο μέχρι ενός ορισμένου σημείου και, το πιο σημαντικό, δεν μπορεί να εξηγήσει πώς και γιατί κατάφερε να το κάνει. Και επειδή δεν γνωρίζει την απάντηση, την επινοεί, όπως συμβαίνει συχνά σε άλλες περιπτώσεις.

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Colorado Boulder ζήτησαν από διάφορα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να λύσουν τα Sudoku και να εξηγήσουν πώς κατάφεραν να το κάνουν. Οι απαντήσεις ήταν ανεπαρκείς ή λανθασμένες, επειδή τα συστήματα της γενετικής τεχνητής νοημοσύνης στερούνται λογικής (και ηθικής και συναισθήματος). Είναι γλωσσικά συστήματα που λειτουργούν με βάση τις στατιστικές πιθανότητες και την πρόβλεψη.

Τα γλωσσικά μοντέλα μεγάλης κλίμακας (LLM) αποτελούν τη βάση όλων των εικονικών βοηθών που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη, όπως το ChatGPT, το Gemini, το Grok και άλλα παρόμοια συστήματα. Αν οι απαντήσεις που παρέχουν στους χρήστες φαίνονται συνεκτικές, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι συγκρίνουν δισεκατομμύρια πιθανές απαντήσεις και προσαρμόζουν το μήνυμα στο άτομο που θέτει την ερώτηση, αλλά δεν σκέφτονται. Είναι, όπως ισχυρίζονται οι Timnit Gebru και Emily Bender, «στοχαστικοί παπαγάλοι», που επαναλαμβάνουν και επιλέγουν φράσεις και κείμενα τα οποία δεν κατανοούν και τα οποία, ως επί το πλείστον, έχουν ληφθεί χωρίς άδεια ή αναφορά πηγής (ΤΝ, στοχαστικοί παπαγάλοι και αυτοματοποίηση του ρατσισμού).

Αυτή η αδυναμία της Τεχνητής Νοημοσύνης να εξηγήσει το «γιατί» μιας συγκεκριμένης επιλογής είναι ιδιαίτερα σοβαρή όταν τα αυτοματοποιημένα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης χρησιμοποιούνται στην ιατρική περίθαλψη ή τη διάγνωση, για δικαστικές και νομικές αποφάσεις, για να προσδιοριστεί εάν ένα άτομο ή μια μικρή επιχείρηση μπορεί να δανειοδοτηθεί, για να αξιολογηθούν ακαδημαϊκά προγράμματα ή, γενικότερα, για κυβερνητικές διαδικασίες. Αυτό είναι σοβαρό επειδή, αφενός, η εκπαίδευση αυτών των συστημάτων βασίζεται σε δεδομένα που έχουν ήδη επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από το φύλο, τη φυλή και την κοινωνική τάξη και, αφετέρου, επειδή δεν είναι σε θέση να λάβουν υπόψη παράγοντες και συμφραζόμενα που εμπίπτουν στο πλαίσιο της προγνωστικής επιλογής τους.

Με τον πολλαπλασιασμό των αυτοματοποιημένων και κακόβουλων bots, ακόμη και ο «στατιστικός» παράγοντας είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμος.

Οι πρόσφατες αποκαλυπτικές δηλώσεις των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου ή εκείνων που φιλοδοξούν να γίνουν, όπως ο Elon Musk, ο Sam Altman της OpenAI και ο Dario Amodei, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Anthropic (που παρουσιάζεται ως η φωνή της λογικής), διαδραματίζουν επί του παρόντος βασικό ρόλο στη διασφάλιση της συνέχειας των επιχειρήσεων και των κερδών τους.

Όπως έχω ήδη αναφέρει, καταρχάς μας αποσπά την προσοχή από τις πραγματικές επιπτώσεις που παρατηρούνται, όπως το γεγονός ότι η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης συνεχίζει να αυξάνει την παράλογη ενεργειακή της κατανάλωση, η οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επιδείνωση της κλιματικής αλλαγής, και ότι τα κέντρα δεδομένων της ανταγωνίζονται τις τοπικές κοινότητες για το νερό, τη γη και την υγεία (Νερό για τους ανθρώπους ή για τις πολυεθνικές της τεχνολογίας;).

Θέλουν επίσης να ξεχάσουμε τον αρνητικό αντίκτυπο στην εκπαίδευση, τις καταστροφικές συνέπειες της χρήσης «bot farms» και τις μαζικές εκστρατείες παρέμβασης στις εκλογικές διαδικασίες ή ότι το πρόγραμμα Claude, που επινόησε ο σοφός Amodei, ευθύνεται για τη δολοφονία των 168 κοριτσιών σε ένα σχολείο στο Ιράν από το Πεντάγωνο και ότι οι εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν αυτοματοποιήσει τη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων παιδιών, γυναικών και ανδρών στην Παλαιστίνη.

Στην πραγματικότητα, το πρώτο ερώτημα στο οποίο θα έπρεπε να απαντήσουν είναι γιατί οι εταιρείες τους αναπτύσσουν αυτά τα συστήματα αν επιφέρουν τόσους πολλούς κινδύνους και αυτό το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο τραπέζι για καμία από αυτές. Αυτό που προτείνουν είναι ένα μορατόριουμ (το οποίο κανείς δεν μπορεί να επαληθεύσει ότι τηρείται) και μια αυτορρύθμιση, που ελέγχεται από αυτές τις ίδιες. Ως έσχατη λύση, προτείνουν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τις κυβερνήσεις, στο πλαίσιο ενός συστήματος multi-stakeholder, όπου θα μπορούσαν ούτως ή άλλως να ασκήσουν τεράστιο έλεγχο επάνω τους, δεδομένου ότι πολλές κυβερνήσεις έχουν αναθέσει μεγάλο μέρος της διαχείρισής τους στις ίδιες αυτές εταιρίες. Έχουν τηρηθεί οι υποσχέσεις για «πρόοδο» που συνδέονται με την τεχνητή νοημοσύνη; Οι συγγραφείς Emily Bender και Alex Hanna εξηγούν ότι αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό μια ψευδαίσθηση. Στο βιβλίο τους, «La estafa de la IA» (Η απάτη της ΤΝ, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Paidós), περιγράφουν λεπτομερώς πώς, πέρα από την εταιρική προπαγάνδα, τα υποτιθέμενα οφέλη που θα είχε αποφέρει η τεχνητή νοημοσύνη στην κοινωνία είναι ελάχιστα ή ανύπαρκτα, παρά τα πρωτοφανή κέρδη για τους ιδιοκτήτες της.

Αυτό που είναι πραγματικό και ευρέως τεκμηριωμένο σε όλες τις κοινωνίες είναι οι ζημίες που έχει προκαλέσει: απώλεια θέσεων εργασίας, περιβαλλοντικές, κοινωνικές και εκπαιδευτικές επιπτώσεις, καθώς και ζημίες στη δημοκρατία και την οικονομία, κυρίως στις χώρες που παρέχουν τους υλικούς πόρους για τη στήριξη αυτού του τομέα. Έφτασε η ώρα να καταρριφθεί ο μύθος ότι η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί το κλειδί της προόδου για όλους. Αντίθετα, αποτελεί ένα αποτελεσματικό μέσο για τον τεχνοστρατιωτικό καπιταλισμό να διαιωνίζει την ανισότητα, με ανανεωμένες μεθόδους επιτήρησης, καταστολής και πολέμου.

Πηγή: https://comune–info.net

Το άρθρο Το τέλος του κόσμου και η τεχνητή νοημοσύνη. Της Silvia Ribeiro εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ένας πολιτικός ξυπνάει ένα πρωί, ίσως έχει κάποιο σχέδιο, ίσως όχι, και ένα από εκείνα τα πρωινά που το Κοινοβούλιο φαίνεται να βαριέται τον εαυτό του, προτείνει να απαγορευτούν οι κουρτίνες στα παράθυρα. Το λέει με το αυστηρό συνοφρύωμα αυτού που υπερασπίζεται τον δίκαιο σκοπό. Η χώρα, εξηγεί, χρειάζεται διαφάνεια. Οι κουρτίνες προέρχονται από μια εποχή δυσπιστίας και εσωστρέφειας, από την παράνοια του Ψυχρού Πολέμου. Ανήκουν σε έναν πολιτισμό που πάντα είχε κάτι να κρύψει. Μια ώριμη κοινωνία πρέπει να μάθει να ζει στο φως. Μάλιστα, επικαλείται το σπήλαιο του Πλάτωνα για να υποστηρίξει τη θέση του.

Όλοι το εκλαμβάνουν ως αστείο. Ακριβώς λόγω του παραλογισμού της ιστορίας, το αστείο αρχίζει να κάνει το γύρο των δημοσιογραφικών γραφείων μέχρι το βράδυ, και την επόμενη μέρα έχει ήδη γίνει ανέκδοτο, ένα viral meme. Οι γελοιογράφοι τον ζωγραφίζουν να κατασκοπεύει τις κρεβατοκάμαρες, οι παρουσιαστές χαμογελούν και χλευάζουν τον πολιτικό ακριβώς μια στιγμή πριν προφέρουν το επώνυμό του. Κάποιοι το παίρνουν πιο σοβαρά και στην τηλεόραση υπενθυμίζουν σε όλους ότι υπάρχει το δικαίωμα να κοιμάται κανείς και μετά την αυγή. Για μια εβδομάδα ο βουλευτής είναι ο εθνικός βλάκας.

Αυτός, εν τω μεταξύ, έχει ήδη κερδίσει τον πρώτο γύρο. Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, οι κουρτίνες δεν ήταν θέμα συζήτησης για κανέναν, και τώρα αρχίζουν να συζητιούνται παντού. Οι κουρτίνες, μέχρι τότε, ανήκαν σε εκείνο το σιωπηλό κομμάτι της ύπαρξης που παραμένει ειρηνικό επειδή σε κανέναν δεν περνάει από το μυαλό να το υπερασπιστεί.

Ο Pierre Bourdieu αποκαλούσε «δόξα» το υπόβαθρο του προφανούς, που γίνεται αποδεκτό, που υφίσταται χωρίς να εκφράζεται, επειδή προκύπτει  χωρίς να το έχουμε σκεφτεί. Ο βουλευτής δεν έχει απαγορεύσει ακόμα τίποτα. Απλώς έχει μετακινήσει το αντικείμενο «κουρτίνες» από το βασίλειο του προφανούς σε εκείνο του αμφισβητήσιμου, από το οποίο δεν θα επιστρέψουν ποτέ.

Την επόμενη Τετάρτη, μια μεγάλη εθνική εφημερίδα αφιερώνει δύο σελίδες στο ερώτημα: έχουμε πραγματικά ανάγκη να κρυβόμαστε; Την επόμενη Κυριακή, στο πολιτιστικό ένθετο, ένας ιστορικός της κατοικίας εξηγεί ότι τα αγροτικά σπίτια είχαν μικρά παράθυρα για να διατηρούν τον χώρο δροσερό το καλοκαίρι και ζεστό τον χειμώνα, και ότι η κουρτίνα, στην αστική της μορφή, γεννήθηκε με την ιδέα της ιδιωτικότητας του δέκατου ένατου αιώνα. Την ίδια μέρα, ένας κοινωνιολόγος υποστηρίζει στο ραδιόφωνο ότι τα διαμερίσματα που βλέπουν το ένα στο άλλο, όπως στις πολυκατοικίες, όπου οι γείτονες μπορούν να βλέπονται και να χαιρετιούνται, καλλιεργούν μια αμοιβαία εμπιστοσύνη πιο υγιή. Ένας γιατρός απαριθμεί τα οφέλη του φωτός στη διάθεση. Κανείς δεν προτείνει ακόμη να αφαιρέσουμε οτιδήποτε από κανέναν – Σε καμία περίπτωση! – Απλώς κουβέντα γίνεται.

Και όμως, η επανάληψη έχει μια τρομερή δύναμη και δεν είναι πάντα ωφέλιμη. Καθιστά, για παράδειγμα, οικείο αυτό που την προηγούμενη Δευτέρα φαινόταν παράλογο. Χωρίς να εμβαθύνουμε πολύ στη θεωρία του «παραθύρου του Overton», μπορούμε ήδη να διαπιστώσουμε πώς, μέσω αυτού του μηχανισμού, το «γελοίο» λειτουργεί ως η πρώτη μορφή εξοικείωσης με μια ιδέα.

Περνούν μερικοί μήνες. Η συζήτηση φαίνεται να έχει ατονίσει. Στη συνέχεια, ένας δήμος στο Βορρά εγκαινιάζει μια πειραματική συνοικία με μεγάλα παράθυρα και χωρίς κουρτίνες, και ο δήμαρχος, από τον ίδιο πολιτικό χώρο με τον βουλευτή, μιλάει για μια νέα «αστική κοινωνικότητα». Τα περιοδικά εσωτερικής διακόσμησης αρχίζουν να φωτογραφίζουν σαλόνια πλήρως εκτεθειμένα στη θέα, όπου ο δρόμος φαίνεται να φτάνει μέχρι τον καναπέ. Μια εταιρεία ακινήτων ανακαλύπτει ότι τα «διαμερίσματα ανοιχτού τύπου» πωλούνται καλύτερα και χρηματοδοτεί ένα συνέδριο για την «κατοικία του μέλλοντος». Μετά ακολουθούν τα οικονομικά κίνητρα. Όσοι αντικαθιστούν τα παλιά, σκοτεινά κουφώματα – που απομονώνουν – με διαφανείς επιφάνειες, θα έχουν φορολογική έκπτωση, και οι κατασκευαστές προσαρμόζονται γρήγορα. Τα καταστήματα μειώνουν τον διαθέσιμο χώρο για τις κουρτίνες επειδή η ζήτηση μειώνεται. Οι κουρτίνες παραμένουν απολύτως νόμιμες. Αρχίζουν, απλώς, να μοιάζουν με μια παλιομοδίτικη ιδέα, μια επιμονή εντελώς ντεμοντέ.

Ένα απόγευμα, οι τηλεοπτικές ειδήσεις προσφέρουν τη συμβολή τους. Σε ένα διαμέρισμα με τα παράθυρά του πάντα καλυμμένα, η αστυνομία βρίσκει έναν, εδώ και μήνες, καταζητούμενο μαφιόζο. Η τηλεόραση δείχνει την πρόσοψη του κτιρίου για ώρες, και στο βραδινό ρεπορτάζ, η κάμερα εστιάζει στην κατεβασμένη κουρτίνα. Αυτή η τόσο καλυπτική κουρτίνα αποκαλύπτει όλη την ενοχή της. Γίνεται σύμβολο. Αν δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε, γιατί πρέπει να κλείσουμε τις κουρτίνες; Για μερικές εβδομάδες, γράφονται άρθρα για τα σπίτια τα ερμητικά κλειστά. Ένας αρθρογράφος παραδέχεται ότι η ιδιωτική ελευθερία παραμένει ιερή και προσθέτει ότι μια υγιής κοινότητα θα πρέπει, ωστόσο, να αναρωτηθεί τι σημαίνουν αυτά τα κλεισίματα. Ένας άλλος αναρωτιέται γιατί ένας αξιοπρεπής άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να κρυφτεί από το βλέμμα των γειτόνων. Η πραγματική αλλαγή, ωστόσο, συμβαίνει χαμηλόφωνα, στις συζητήσεις. «Εγώ τα έχω όλα ανοιχτά», λέει κάποιος στο δείπνο, «άλλωστε, τι έχω να κρύψω;» «Καλύτερα να τα κρατάω όλα ανοιχτά, ποτέ δεν ξέρεις, αν τα κλείσω, τι θα σκεφτούν για μένα;» Αυτές οι φράσεις κυκλοφορούν από τραπέζι σε τραπέζι, από τον κομμωτή μέχρι την ουρά στο ταχυδρομείο. Κανένας νόμος δεν θα απαιτούσε ποτέ να παραμένουν οι κουρτίνες ανοιχτές, κι όμως… όσοι αγαπούν τις κουρτίνες σταματούν να το λένε  και, σε βάθος χρόνου, καταλήγουν να θεωρούν την ίδια την προτίμησή τους ένα καπρίτσιο.

Και τότε, ως διά μαγείας, όσοι κλείνουν τις κουρτίνες αρχίζουν να παρατηρούν την κίνησή τους. Πριν, κρεμούσαν ένα κομμάτι ύφασμα μπροστά στο παράθυρο χωρίς να το σκεφτούν ούτε δευτερόλεπτο. Τώρα, όμως, νιώθουν το βάρος μιας επιλογής και ξέρουν ότι τους παρακολουθούν καθώς το κάνουν. Ο Μισέλ Φουκώ το περιέγραψε αυτό ως την πιο οικονομική μορφή εξουσίας. Είναι η επιτήρηση, την οποία το άτομο που επιτηρείται εσωτερικεύει μέχρι του σημείου να την ασκεί στον εαυτό του. Δεν χρειάζονται καν φύλακες στα παράθυρα. Αρκεί ο καθένας να φανταστεί το βλέμμα του γείτονα και γίνεται ο φύλακας του εαυτού του.

Ο βουλευτής που, λίγους μήνες νωρίτερα,  έκανε τους πάντες να γελούν επέστρεψε στην τηλεόραση. Το παλιό του σχόλιο δεν προκαλεί πλέον θυμηδία. Αντιθέτως, το θυμούνται ως μια διορατική πρόκληση και αυτός, με σοβαρό και ανήσυχο βλέμμα, το διορθώνει με σύνεση. «Θα ήταν πρόωρο να απαγορευτούν οι κουρτίνες παντού», λέει, «αλλά θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να θέτουμε κάποια όρια στα δημόσια κτίρια και στα σπίτια που λαμβάνουν κρατική χρηματοδότηση.» Το μέτρο φαίνεται αρκετά λογικό. Τα καινούργια σχολεία χτίζονται με μεγάλους γυάλινους τοίχους, ενώ οι κουρτίνες εξαφανίζονται, σχεδόν, εντελώς από τα δημόσια γραφεία.

Οι ιδιωτικές εταιρείες ακολουθούν το παράδειγμα και ορισμένοι διαχειριστές πολυκατοικιών φτάνουν να προτείνουν ακόμη και την αισθητική ομοιομορφία για τις προσόψεις. Σταδιακά, η επιλογή να κρατήσουν τις κουρτίνες κλειστές γίνεται μειοψηφική, και όσοι το κάνουν αντιμετωπίζονται με καχυποψία. Τι να γίνεται, λοιπόν, σε εκείνο το σπίτι, που είναι τόσο παράξενο, ώστε να πρέπει να «οχυρωθούν» μέσα; Η αστυνομία αρχίζει να κάνει περισσότερους ελέγχους ακριβώς εκεί όπου υπάρχουν κλειστά παράθυρα.

Μια ομάδα πολιτών οργανώνει μια διαδήλωση και βγαίνει στους δρόμους με κουρτίνες τυλιγμένες στους ώμους τους σαν κάπες. Η σκηνή, όπως φαίνεται από μακριά, έχει κάτι το κωμικό, και τα δελτία ειδήσεων επιλέγουν τις πιο γραφικές εικόνες.

Ένας νεαρός, εξοργισμένος από την παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων εναντίον μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας, προσβάλλει έναν αστυνομικό. Ακολουθεί συμπλοκή, και το βράδυ η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την επιθετικότητα των «κουρτινολατρών», εκείνων που έχουν κάτι να κρύψουν.

Κάποιος ρωτάει γιατί αυτοί οι άνθρωποι επιμένουν τόσο πεισματικά. Είναι δυνατόν, με όλα τα προβλήματα στη χώρα, οι άνθρωποι να βγαίνουν στους δρόμους για ένα κομμάτι ύφασμα; Τι έχουν να κρύψουν; Είναι απλώς βίαιοι!

Οι διαδηλώσεις διαδέχονται η μία την άλλη και, ως εκ τούτου, κρίνεται σκόπιμο να παρουσιαστεί νομοσχέδιο για τη ρύθμιση της κατάστασης. Διακυβεύεται η ασφάλεια όλων. Οι κουρτίνες περιορίζονται σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, ενώ επιτρέπονται κατά τη διάρκεια της νύχτας και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ώστε να διευκολύνεται ο ύπνος, και, ενδεχομένως,  μόνο σε περιπτώσεις που τεκμηριώνονται  από ιατρικό πιστοποιητικό.

Η κυβέρνηση καθησυχάζει τους πάντες. «Κανείς δεν θα εισέλθει στις οικίες των πολιτών». Πρόκειται απλώς για την προσαρμογή των κανόνων σε ήδη διαδεδομένες συνήθειες. Η πλειοψηφία εγκρίνει ατάραχα. Στο κάτω κάτω, σχεδόν κανείς δεν τις χρησιμοποιεί πια.

https://laviniamarchetti.substack.com/p/il–giorno–in–cui–vietarono–le–tende

Το άρθρο Η μέρα που απαγόρευσαν τις κουρτίνες στα παράθυρα, Lavinia Marchetti   εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

LVSL: Οι εκδόσεις La Tempête δημιουργήθηκαν το 2015, γεννήθηκαν εντός των κοινωνικών κινημάτων και βρήκαν την ολοκλήρωσή τους στο χώρο του βιβλίου. Ποιοι είναι οι λόγοι που σας οδήγησαν στο να ξεκινήσετε ένα εκδοτικό εγχείρημα και να αλλάξετε τον τρόπο της πολιτικής σας παρέμβασης;

Yann Gomez: Αρχικά, είμαστε μία ομάδα φίλων από το Μπορντώ. Και οι τέσσερις, συναντηθήκαμε στα κοινωνικά κινήματα· αυτό που μας συνέδεσε ήταν μια κοινή άρνηση για μία συγκεκριμένη ιδέα για τη ζωή, η οποία υπονοούσε πως δεν μπορούσες «να πετύχεις στη ζωή σου» παρά μόνο μέσω μιας μορφής ατομικής αναγνώρισης. Επιλέξαμε τη συλλογικότητα, ζώντας μαζί και επιχειρώντας να προσεγγίσουμε τη σφαίρα του πολιτικού και τη σφαίρα της ζωής. Με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, ξεκινήσαμε για παράδειγμα να δουλεύουμε όλοι μαζί ως βιβλιοϋπάλληλοι στην αγορά του βιβλίου. Μοιραζόμασταν τόσο την προς επιτέλεση εργασία, όσο και το άθροισμα των κερδών. Πολύ περισσότερο, μοιραζόμασταν μια αγάπη για την ανάγνωση και μια κοινή καταγωγή από μια αιρετική μαρξιστική παράδοση (από τη Σχολή της Φρανκφούρτης έως την Ιταλική Αυτονομία) – συγγραφείς που επρόκειτο να δημοσιεύσουμε στη συνέχεια, διαπιστώνοντας πως δεν ήταν καθόλου μεταφρασμένοι ή πως ήταν ανεπαρκώς μεταφρασμένοι [στη γαλλική γλώσσα].

Το εκδοτικό εγχείρημα, λοιπόν, είδε το φως της ημέρας στο σταυροδρόμι αυτών των δύο πρακτικών: αυτό που προείχε για εμάς ήταν να συγκεκριμενοποιήσουμε μία συλλογική δραστηριότητα. Ξεκινήσαμε με συνεργατική και εθελοντική μορφή –κάτι το οποίο ισχύει έως σήμερα– και πήραμε το ρίσκο του μη επαγγελματισμού, ακόμη και αν κάτι τέτοιο δεν έγινε χωρίς να μας θέσει ενώπιον προβλημάτων. Κάθε μέλος της εκδοτικής ομάδας θα έπρεπε να γνωρίζει να κάνει τα πάντα: επιμέλεια, διορθώσεις, γραφιστική… Από το ξεκίνημα, επωφεληθήκαμε επίσης από τις συμβουλές μίας φίλης που ήταν ήδη επιμελήτρια, η οποία μας ενθάρρυνε να συνεχίσουμε.

Αν θα έπρεπε να δώσουμε ένα όνομα στην ευρύτερη κίνηση που διατρέχει τα βιβλία μας, θα λέγαμε πως είναι αυτή του εφικτού. Είναι δυνατό να δημιουργήσεις έναν εκδοτικό οίκο, όπως είναι δυνατό να επηρεάσεις την Ιστορία. Ξεκινήσαμε με τις δικές μας δυνάμεις για τρία χρόνια, αυτό σημαίνει πως επικοινωνούσαμε εμείς οι ίδιοι με τους/τις βιβλιοπώλες για να διανείμουμε τα βιβλία μας. Πάντοτε μας άκουγαν και πολύ συχνά υποδέχονταν τις προτάσεις μας θετικά. Υπό μία έννοια, οι εκδόσεις La Tempête πασχίζουν να καταδείξουν πως ακόμη και αναφορικά με τα βιβλία που έχουν πρωτοεκδοθεί στο παρελθόν, υπάρχουν πάντοτε στοιχεία που μπορούν να αναβιώσουν.

Σε αντίθεση με τη νοσταλγική προτίμηση του παρελθόντος, το δικό μας βλέμμα είναι στραμμένο με μελαγχολικό τρόπο στο παρόν. Τίποτα δεν είναι τόσο εσφαλμένο όσο το λάιτ μοτίφ που θα ήθελε τα πάντα να έχουν τελειώσει (η φιλοσοφία, η λογοτεχνία, η μεταφυσική, η ποίηση…), όπως το νομίζουν οι αντιδραστικοί· αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που πασχίζουμε ακριβώς να εκδώσουμε εκείνα τα βιβλία για τα οποία δεν σταματούν μετά από τόσα χρόνια να αναγγέλουν το τέλος τους.

LSVL: Το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε από τις εκδόσεις La Tempête είναι ένα κείμενο του Γκέοργκ Λούκατς, με τίτλο Περί της ένδειας του πνεύματος, όπου γίνεται λόγος για το «νόημα μιας ύπαρξης στην οποία άχρηστα και άνευ σπουδαιότητας καθήκοντα διαδέχονται το ένα το άλλο» όπως μπορούμε να διαβάσουμε στην παρουσίασή σας. Με ποιον τρόπο αυτή η επιλογή είναι ενδεικτική για την εκδοτική γραμμή που υπερασπίζεστε;

Yann Gomez: Αρχικά, θέλαμε να δημοσιεύσουμε ως πρώτο τίτλο των εκδόσεων το έργο του Λούκατς Η ψυχή και οι μορφές (1911), το οποίο μάς φαίνεται πως ψηλαφεί μία τρέχουσα αντίφαση: την αναγκαιότητα μιας επαναστατικής μεταβολής και την έλλειψη των διαθέσιμων δυνάμεων που θα την πραγματώσουν. Με άλλα λόγια, πώς να σκεφτούμε αυτήν την τραγική στιγμή της ύπαρξης όπου η επιτακτική αναγκαιότητα και οι ανεπαρκείς δυνάμεις βρίσκονται σε σύγκρουση; Αυτήν την ένταση πραγματεύεται ο Λούκατς σε αυτό κείμενο, προτού οδηγηθεί στην επίλυσή της αργότερα χάρη στη θεωρία του προλεταριάτου που ανέπτυξε στο Ιστορία και ταξική συνείδηση (1923).

Η φιλοδοξία μας, παρ’ όλα αυτά, ματαιώθηκε από προβλήματα που ανέκυψαν αναφορικά με τα δικαιώματα της έκδοσης. Είναι στην πραγματικότητα οι εκδόσεις Gallimard που διέθεταν τα πρωταρχικά δικαιώματα του τίτλου. Αν και το βιβλίο ήταν εξαντλημένο από το 1974 και δεν επανεκδόθηκε, δεν ήταν εφικτό να τα αποκτήσουμε. Η κληρονομιά του Λούκατς είναι επίσης περίπλοκη: αφενός οι κληρονόμοι των πνευματικών του δικαιωμάτων κληρονόμησαν μία προβληματική κατάσταση, αφετέρου το αρχείο Λούκατς στην Ουγγαρία έκλεισε και το άγαλμά του καταστράφηκε. Για αυτό αποφασίσαμε, τελικά, για να ξεκινήσουμε το εκδοτικό μας εγχείρημα να δημοσιεύσουμε ένα σύντομο κείμενο του ίδιου συγγραφέα: το «Περί της ένδειας του πνεύματος», έναν πολύ πυκνό φιλοσοφικό διάλογο που γράφτηκε αμέσως μετά από τον θάνατο της συντρόφου του, Irma Seidler. Ο τραγικός χαρακτήρας μιας ζωής που συνθλίβεται από την καθημερινότητα και που, καθώς δεν κατορθώνει να συγκροτήσει μια μορφή, επιδεινώνεται σε ακραίο βαθμό.

Αν ο Λούκατς είναι τόσο σημαντικός για εμάς, αυτό οφείλεται επίσης και στα βιβλία που τον προϋποθέτουν. Από διάφορους συγγραφείς, ελάχιστα γνωστούς, στους οποίους προσφεύγουμε με ζέση, όπως είναι για παράδειγμα ο Giorgio Cesarano (φιλόσοφος, ποιητής και μεταφραστής του 20ού αιώνα) που επανέφερε τη θεωρία της κεντρικότητας του προλεταριάτου στην επαναστατική θεωρία. Οι εν λόγω συγγραφείς καταδεικνύουν τα όρια και εξετάζουν τη συγκυρία που θα μπορούσε να συμπίπτει και με τη δική μας. Στο Manuel de Survie [Εγχειρίδιο επιβίωσης] ο Τζόρτζιο Τσεζαράνο κατά βάση υποθέτει πως αυτό που απομένει ενώπιον του κεφαλαίου, συγκροτημένου από εδώ και στο εξής ως υλική κοινότητα και συναρθωμένου με μία θνήσκουσα δυναμική, είναι το ανθρώπινο είδος ως τέτοιο, το οποίο θα πρέπει να αγωνιστεί για την ίδια του την επιβίωση. Μία συζητήσιμη υπόθεση, την οποία ωστόσο θα μπορούσαμε να κρίνουμε γόνιμη ιδιαίτερα σήμερα υπό το φως αυτού που αποκαλούμε «Ανθρωπόκαινο».

LSVL: Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών των εκδόσεων La Tempête θέσατε ως στόχο να προτείνετε έναν πρόλογο της έκδοσης για κάθε βιβλίο που δημοσιεύατε. Ήταν αυτός ένας τρόπος να καταδείξετε το προσωπικό σας ενδιαφέρον για τα βιβλία σας και να προσδώσετε μεγαλύτερη συνεκτικότητα στον κατάλογό σας;

Yann Gomez: Είναι αλήθεια πως αυτό είχε να κάνει με μια απαίτηση κατά το ξεκίνημα. Θέλαμε να εγγράψουμε τα βιβλία που εκδίδαμε στις συλλογικές συζητήσεις που διεξήγαμε όλες και όλοι μαζί και στην ιστορία αυτών που τα παράγουν – των συγγραφέων και των εκδοτών. Αυτή είναι μια ιδέα που την αφήσαμε στην άκρη για λόγους που σχετίζονται με τον ρυθμό της εκδοτικής παραγωγής: ήταν πιο εύκολο να προλογίσουμε έναν τίτλο το χρόνο, παρά έξι που εκδίδουμε σήμερα. Επίσης, δώσαμε στους εαυτούς μας ένα μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών, κάποιες φορές δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί για ένα βιβλίο αφού αυτό μιλάει από μόνο του, ενώ κάποιες φορές καλεί σε ένα άλλο είδος γραφής.

Στις εκδόσεις La Tempête είμαστε καχύποπτοι απέναντι σε αυτούς που αντιδρούν εν θερμώ στις συζητήσεις της εποχής. Τα βιβλία μας έχουν φτιαχτεί για να διαρκούν, και πρέπει να βρίσκουν απήχηση εντός δέκα, δεκαπέντε ή και είκοσι χρόνων. Η σχέση των τίτλων που δημοσιεύουμε με την επικαιρότητα είναι με αυτήν την έννοια διαλεκτική: την συναντάει ώστε να αποστασιοποιηθεί κριτικά από αυτήν. Υπό τη δική μου οπτική, ένα βιβλίο μπορεί να προσλάβει μια στρατηγική αξία, σύμφωνα με εκείνο ή το άλλο θέμα που τίθεται στον διάλογο, αλλά δεν αποτελεί ποτέ μια αποκλειστική ή ετοιμοπαράδοτη απάντηση που απευθύνεται στον καιρό της.

LSVL: Αυτή η «ανεπίκαιρη» επικαιρότητα δεν υφίσταται εάν δεν υπενθυμίσουμε τις φιλοδοξίες της κριτικής θεωρίας διατυπωμένες εντός ενός θεμελιώδους κειμένου του Theodor Adorno και του Max Horkheimer, του Παραδοσιακή θεωρία και κριτική θεωρία (1973). Αυτοί οι τελευταίοι επιχείρησαν να συλλάβουν ένα νέο κομμουνιστικό μανιφέστο, αν και δεν κατέληξαν ποτέ σε ένα οριστικό κείμενο. Μας απομένουν απλώς οι διάλογοί τους, τους οποίους δημοσιεύσατε πρόσφατα (Προς ένα νέο μανιφέστο, 2020) και οι οποίοι οδηγούν σε μια ολωσδιόλου διαφορετική κληρονομιά του μαρξισμού…

Yann Gomez: Η ομάδα των εκδόσεων La Tempête διατηρεί μια ορισμένη πίστη στη μαρξιστική παράδοση και στη μορφοποίησή της εντός της κριτικής θεωρίας. Στον Αντόρνο και τον Χορκχάιμερ βρίσκουμε εκ νέου την άρνηση των διανοητικών μοδών και την ανησυχία να μην αποκηρύξουμε τον μαρξισμό. Τα έργα τους μαρτυρούν αυτή τη θέληση να τον στοχαστούμε εκ νέου υπό το φως ενός νέου ιστορικού δεδομένου.

Το Προς ένα νέο μανιφέστο είναι ένα περίεργο κείμενο, καθώς προτείνει μία σκέψη υπό διαρκή διαμόρφωση. Πρόκειται για σπαράγματα μίας συζήτησης, σε στυλ “freejazz”, όπου περνάμε από το ένα θέμα στο άλλο, όπως συμβαίνει σε μία συνηθισμένη συζήτηση. Όμως, κατά βάση, σκιαγραφείται επίσης το κεντρικό έργο ενός «νέου μανιφέστου» μετά το 1956 – δηλαδή μετά την καταστολή των συμβουλίων στην Ουγγαρία, εν μέσω της βαθιάς κρίσης της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Αντόρνο και ο Χορκχάιμερ, υπό αυτήν την οπτική γωνία, τείνουν προς μία μοναδική θέση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: δεν εγκαταλείπουν το ζήτημα του κομμουνισμού. Κατ’ επέκταση, θέτουν ουσιαστικά ερωτήματα για το μέλλον του μαρξισμού: πώς να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό μετά την ΕΣΣΔ; Πώς να οραματιστούμε την άρθρωση του κομμουνισμού και του προοδευτισμού; Η πρόοδος αποτελεί την καλύτερη δίοδο στον μετασχηματισμό της κοινωνίας; Αυτές οι συζητήσεις, που ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1950, είναι ακόμη εξαιρετικά επίκαιρες και βρισκόμαστε πολύ μακριά από την επίλυσή τους.

LSVL: Τα βιβλία σας χαρακτηρίζονται, επίσης, από την επιθυμία να διεξάγετε έναν διάλογο ο οποίος δεν θα είναι «διαχωρισμένος από τη ζωή». Με ποιον τρόπο ένας εκδοτικός οίκος κατορθώνει να αγωνιστεί ενάντια σε αυτόν τον διαχωρισμό, στην κατασκευή του οποίου πολλές φορές συνεισφέρει;

Yann Gomez: Το ότι τα βιβλία μας δεν αποτελούν αντικείμενο της κατανάλωσης του συρμού, αποτελεί μία από τις ιδιαιτερότητες αυτού που προσπαθούμε να κάνουμε. Ως συνέπεια, αυτό οδηγεί σε μία άλλη χρονικότητα της ανάγνωσης: ένα βιβλίο διαρκεί σχεδόν μια ζωή. Η προσέγγιση ορισμένων από τους τίτλους μας είναι δύσκολη. Απαιτούν μια δουλειά μακράς διάρκειας ώστε να εκτιμηθεί η σημασία τους. Όμως, αντιστοίχως, κάτι τέτοιο αποτελεί την εγγύηση πως μπορούμε να αντλήσουμε πραγματικά κάτι από αυτούς – πως πρόκειται για βιβλία που εγγράφονται στη μνήμη μας και ξεχωρίζουν για την κριτική τους οπτική.

Για παράδειγμα, Η κουλτούρα της δεξιάς, που γράφτηκε από τον Furio Jesi, έναν Ιταλό μυθολόγο, αποτελεί ένα απαραίτητο βιβλίο για να εξηγήσουμε αυτό που συνιστά η κουλτούρα της δεξιάς καθώς και τη συνεκτικότητά της μέσα στα χρόνια. Ο συγγραφέας της επιχειρεί να την προσδιορίσει καταδεικνύοντας ότι φανερώνει την παραγωγή «μίας γλώσσας χωρίς λέξεις». Αναλύει σε βάθος τις μυθολογίες της δεξιάς και του φασισμού για να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν και, κατ’ επέκταση, ώστε να αποφύγουμε να πέσουμε στις ίδιες παγίδες. Αυτό που μας ενδιαφέρει, επομένως, σε ένα βιβλίο είναι η πολιτική του διάσταση, αλλά σίγουρα όχι ο στρατευμένος χαρακτήρας του.

Τα βιβλία μας είναι επίσης προϊόντα μιας γραφής που αποσκοπεί να κινηθεί εκτός της ακαδημαϊκής φιλοσοφικής γραφής. Δίνουμε μεγάλη σημασία στον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία και η φιλοσοφία διαπλέκονται, στην ανάπτυξη ενός φιλοσοφικού «στυλ» εγγεγραμμένου στις ίδιες τις ιδέες. Για αυτό το λόγο δημοσιεύουμε πολύ λίγα βιβλία «πάνω» σε συγγραφείς, τα οποία υιοθετούν τον τόνο του σχολιασμού που σε κάποιες περιπτώσεις είναι αρκετά διδακτικός.

Τέλος, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να απαντήσουμε υλικά σε αυτό το ζήτημα της αποστασιοποίησης, ώστε το διανοητικό μας σχέδιο να ενσαρκωθεί σε μία μορφή. Τα βιβλία μας είναι ραμμένα – και όχι απλώς δεμένα, «κολλημένα», όπως η πλειονότητα των καθιερωμένων αντιτύπων. Τα άνω περιθώριά τους είναι πολύ μεγαλύτερα απ’ ό,τι συνήθως, με σκοπό να επιτρέπουν στους αναγνώστες να γράφουν πάνω στα ίδια τα βιβλία, στον αντίποδα μίας τρέχουσας τάσης που μειώνει τον διαθέσιμο χώρο στις σελίδες. Αυτό ίσως αποτελεί μια λεπτομέρεια για πολλούς αναγνώστες, ωστόσο φανερώνει μία συγκεκριμένη αντίληψη για αυτό που είναι ένα βιβλίο: πρόκειται για ένα ευκαιριακό δεκανίκι ή αντιθέτως για ένα αγκυροβόλιο στο οποίο θα πρέπει πάντα να επιστρέφουμε;

πηγή: lvsl.fr

Το άρθρο Το βιβλίο αποτελεί ένα αγκυροβόλιο στο οποίο θα πρέπει πάντα να επιστρέφουμε – συνέντευξη με τον Yann Gomez των εκδόσεων La Tempête εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

θα μπορούσαμε να γελάσουμε με την ψυχή μας».

__________

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η πολιτική μπορεί να κάνει οτιδήποτε, ενώ οι παγετώνες καταρρέουν στις κοιλάδες, τα δάση καίγονται στη βόρεια Αλγερία και ο καπνός γεμίζει τις καλύβες και τα νοσοκομεία στο νησί Καλιμαντάν.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η δύναμη της θέλησης μπορεί να κάνει οτιδήποτε, από τη στιγμή που ο μεταλλαγμένος νους είναι ανίκανος να δώσει προσοχή για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα.

Οι μεγάλες τάσεις αυτού του αιώνα είναι ανεξέλεγκτες. Ο σύγχρονος φασισμός αποτελεί μια έκρηξη παράνοιας της λευκής πλειοψηφίας, η οποία είναι τρομοκρατημένη από την επέλαση της αποκάλυψης που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός.

Κι όμως, γνωρίζουμε ότι στο σύμπαν του αναπόφευκτου, το φτερούγισμα μιας πεταλούδας μπορεί να θέσει σε κίνηση απρόβλεπτες διαδικασίες που στέλνουν το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

Επομένως, πρέπει να δώσουμε προσοχή (για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα) στο γεγονός ότι το 2027 θα υπάρξουν τέσσερις εκλογές στη βόρεια Μεσόγειο: στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ιταλία.

Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει ποτέ επιστροφή στη δημοκρατία που κάποτε γνωρίσαμε, επειδή είμαστε βυθισμένοι σε μια καταστροφή που δεν είναι πολιτική, αλλά ανθρωπολογική και γνωστική.

Αλλά από την παραφροσύνη μιας ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης που είναι ανίκανη να διαχειριστεί την  καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη, αναδύεται η προοπτική του πολέμου. Ο επανεξοπλισμός προετοιμάζει τον πόλεμο· είναι μέρος του.

Η δεξιά θα κερδίσει τις εκλογές στις τέσσερις χώρες της Βόρειας Μεσογείου; Έτσι λένε οι δημοσκοπήσεις.

Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι η υπάρχουσα αριστερά μπορεί να αντισταθεί στην επίθεση της ρατσιστικής υστερίας; Πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που άνοιξαν το δρόμο για την εθνικιστικο-φιλελεύθερη επίθεση θα ανατρέψουν τον συσχετισμό δυνάμεων;

Μόνο ένα αντιπολεμικό μέτωπο μπορεί να το κάνει αυτό.

Μόνο ένα κίνημα λιποταξίας από την παραφροσύνη του επανεξοπλισμού και από τον πόλεμο μπορεί να είναι το φτερούγισμα της πεταλούδας – το απρόβλεπτο που στέλνει το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

__________

Effimera / Autistici Inventati – υπό τα πυρά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, η οποία ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά του αντιφασισμού.

Ένα καυτό απόγευμα, στις 26 Αυγούστου 2026, με καύσωνα, πλημμύρες, κλιμάκωση των συγκρούσεων στα διάφορα μέτωπα του πολέμου,  σε αυτό το ήδη αρκετά δυστοπικό πλαίσιο, στις 16:30 προστίθεται ένα μήνυμα στο X από τον επίσημο λογαριασμό του Μάρκο Ρούμπιο, του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ.  Με αυτό το μήνυμα ανακοινώνεται ότι η ιταλική ομάδα ψηφιακών ακτιβιστών «Autistici/inventati» έχει συμπεριληφθεί από το υπουργείο εξωτερικών και το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων και επομένως θα υποβληθεί σε οικονομικές κυρώσεις από τις 25 Σεπτεμβρίου.

Η Effimera** γνωρίζει προ πολλού την συλλογικότητα A/I. Η δική μας λίστα αλληλογραφίας φιλοξενείται στους διακομιστές τους εδώ και χρόνια και έχουμε μοιραστεί μαζί τους αμέτρητους προβληματισμούς και πολιτικούς αγώνες.

Η Mayday, San Precario, Serpica Naro δεν θα είχαν ποτέ σχεδιαστεί με τον ίδιο τρόπο χωρίς την εμπειρία των χάκερ που εκείνα τα χρόνια συνέλαβαν και υλοποίησαν τη διάδοση δωρεάν, αυτόνομων εργαλείων για όλες-όλους και τα οποία η Autistici/inventati υποστήριξε και προώθησε από την αρχή της δημιουργίας  της…

https://effimera.org/il–collettivo–digitale–autistici–inventati–nella–lista–usa–dei–terroristi–globali–di–effimera/

__________

Από τον Ιούλιο του 2000 έως τον Απρίλιο του 2009, μαζί με τον Matteo Pasquinelli και άλλα 1.891 άτομα, συμμετείχα στις δραστηριότητες μιας λίστας που ονομαζόταν Rekombinant.

Φιλοσοφία, μεταδομισμός, κοινωνικές συγκρούσεις, ακτιβισμός των μέσων ενημέρωσης, διαδικτυακή τέχνη, λιμπιντική οικονομία και ψυχοπαθολογίες του δυτικού καπιταλισμού—αυτά ήταν μερικά από τα θέματα που πραγματεύτηκε η λίστα.

Σε μεγάλο βαθμό χάρη στους Autistici Inventati καταφέραμε να δημιουργήσουμε την Rekombinant.

Σήμερα, μια συμμορία μαφιόζων, αδαών ρατσιστών, διώκει τη συλλογικότητα και την αυτοδιαχειριζόμενη πλατφόρμα, στο πλαίσιο ενός πολέμου κατά του αντιφασισμού—ενός πολέμου που δεν χρειάζεται να τον χαρακτηρίσουμε φασιστοειδή, καθώς αυτό θα αποτελούσε ταυτολογία.

__________

Ε, ναι, έχει δίκιο ο Marco Rubio, ο καημένος.

Είμαστε κομμάτι μιας αντιφασιστικής, αντιρατσιστικής και κομμουνιστικής Διεθνούς.

Αυτό το βιβλίο: Breaking the Frontiers. Debates in Marxist Theory Today, που συγκεντρώνει τα δοκίμια είκοσι σύγχρονων μαρξιστών, με την επιμέλεια των John Holloway και Sun Liang, είναι η απόδειξη.

https://darajapress.com/publication/breaking-the-frontiers/

*Το ρήμα sbellicarsi αντιστοιχεί στα ελληνικά με τη φράση: «μου λύνεται ο αφαλός από τα γέλια». Σημαίνει, επίσης, ξεκαρδίζομαι, γελάω μέχρι δακρύων, σκάω στα γέλια, γελάω με την ψυχή μου, κρατάω την κοιλιά μου, κ.λπ

Το «Sbellichiamoci!» στην προκειμένη περίπτωση, χρησιμοποιείται ως λογοπαίγνιο σε ένα εθνικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα (από τη λέξη bellico = πολεμικός, με το στερητικό s-), όπου Sbellichiamoci! σημαίνει «Ας αποβάλουμε τον πόλεμο από το μυαλό μας!» (με τη σημασία του «χτίζουμε την ειρήνη»). Είναι ένα εθνικό πρόγραμμα αγωγής του πολίτη αφιερωμένο στην εκπαίδευση των νέων για την οικοδόμηση της ειρήνης, της μη βίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανοιχτό σε σχολεία όλων των βαθμίδων.

** http://effimera.org/

Πηγή: francoberardi.substack.com

Το άρθρο Sbellichiamoci. Του Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Υπάρχει ένα βουητό σε αυτό το δάσος που δεν έχει καμία σχέση με τα πεύκα. Είναι χαμηλό, συνεχές, σχεδόν βιομηχανικό. Προέρχεται από τον σταθμό συμπίεσης που ωθεί το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν μέσα στο ιταλικό δίκτυο. Βρισκόμαστε στην Απουλία, στις ακτές της Αδριατικής του Salento: San Foca, Melendugno, το σημείο όπου ο Νότιος Διάδρομος του Φυσικού Αερίου αγγίζει τη γη για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Εδώ έζησαν οι Μεσσάπιοι, από δω πέρασαν και οι Βυζαντινοί. Αλλά εκείνη η ιστορία δεν προετοίμασε κανέναν για αυτόν τον θόρυβο. Τις πιο καθαρές μέρες, στον ορίζοντα διακρίνεται η Αλβανία.

Στο κινητό μου φτάνει ένα βίντεο από εκείνη ακριβώς την ακτή: χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτύρονται ενάντια σε ένα πολυτελές θέρετρο που συνδέεται με την οικογένεια Τραμπ στο νησί Sazan (πρώην σοβιετική βάση χημικών όπλων, τώρα καταφύγιο φλαμίνγκο), φωνάζοντας «Η Αλβανία δεν πωλείται». Δεν είναι απλώς μια ηχώ στο παρόν. Είναι το πεπρωμένο που επαναλαμβάνεται σε κάθε «ζώνη θυσίας», από τη μία ακτή στην άλλη της ίδιας θάλασσας, είτε έχουν περάσει ογδόντα χρόνια είτε δύο εβδομάδες.

Εν τω μεταξύ, η ανάγκη κατασκευάζεται αλλού. Ο Μάριο Ντράγκι, ως πρωθυπουργός, ρώτησε τους δημοσιογράφους στις 6 Απριλίου 2022: «Προτιμούμε την ειρήνη ή το κλιματιστικό αναμμένο;» Με αυτό το ερώτημα, μετέτρεπε μια γεωπολιτική απόφαση σε οικιακή υπόθεση. Το κλιματιστικό μπαίνει στην πρόταση ως γεγονός, όχι ως επιλογή: ήταν ήδη εκεί, ήταν ήδη αναμμένο, ήταν ήδη απαραίτητο. Δεν συζητάμε για το αν θα το έχουμε, συζητάμε μόνο για το τι είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για να το διατηρούμε αναμμένο. Η ανάγκη δεν προκύπτει, κατασκευάζεται και αυτό που κατασκευάζεται δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση. Έκτοτε, αυτή η ερώτηση, έχει κολλήσει πάνω μου, σαν πέτρα στο παπούτσι μου.

SAN FOCA

Εκεί φτάνει, από τον πυθμένα της Αδριατικής, ο TAP (Trans Adriatic Pipeline), ο αγωγός που μεταφέρει το αέριο από το Shah Deniz, του Αζερμπαϊτζάν, στο εθνικό ιταλικό δίκτυο, στον «Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου» που σχεδίασαν οι Βρυξέλλες και το Μπακού, ο οποίος, μόλις φτάσει στην ξηρά, γίνεται τοπική υπόθεση, με ελαιόδεντρα να μεταφυτεύονται και ένα δάσος να περιφρουρείται για χρόνια από το κίνημα NoTAP.

Όταν μια υποδομή χαρακτηρίζεται ως «κρίσιμη», κάτι αλλάζει στη νομική ορολογία: ένας αποκλεισμός, μια πικετοφορία, μια πορεία διαμαρτυρίας δεν αποτελούν, πλέον, διαφωνία, αλλά κάποια «τρωτά σημεία» που η εξουσία πρέπει να «διαχειριστεί». Πρόσφατα ρεπορτάζ περιγράφουν αυξημένη επιτήρηση γύρω από τον αγωγό TAP – περιπολίες, κάμερες, φάκελοι – και μαζί με αυτήν, αυξάνεται και ο αριθμός εκείνων που καταλήγουν εντός μιας περιμέτρου κινδύνου, που έχει σχεδιαστεί για αγωγούς φυσικού αερίου, όχι για ανθρώπους.

ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΘΟΡΥΒΟ

Για να κατανοήσουμε αυτόν τον  μηχανισμό, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Πέρασα εβδομάδες στα Κρατικά Αρχεία του Μπάρι μελετώντας προσεκτικά ένα αρχείο του 1942: την εξέγερση του Monteleone της Απουλίας, στην επαρχία της Foggia, την οποία ανασυνέθεσε ο Vito Antonio Leuzzi στο βιβλίο του «Donne Contro la Guerra» (2016). Μια ομάδα γυναικών, συζύγων και μητέρων ανδρών που βρίσκονταν στο μέτωπο, μπλόκαρε την αναγκαστική κατάσχεση των σιτηρών που είχε διατάξει το καθεστώς εν μέσω πολέμου. Ήθελαν να φάνε και το εξέφραζαν με το σώμα τους, στους δρόμους. Η απάντηση του κράτους ήταν ένα νομικό τέχνασμα, μια εγκληματική κατηγορία προσαρμοσμένη έτσι ώστε να μην μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολιτική πράξη. Οι γυναίκες του Monteleone δεν έχουν μείνει στην ιστορία ως επαναστάτριες, αλλά ως μια ανωμαλία που έπρεπε να αρχειοθετηθεί.  Και τις βρήκα στα αρχεία, αρχειοθετημένες όλες μαζί, σχεδόν τόσο ανώνυμες όσο και το χαρτί που τις περιέχει.

Το ίδιο μοτίβο επανεμφανίζεται στις καταλήψεις του Arneo. Μεταξύ του Δεκεμβρίου 1949 και του Ιανουαρίου 1950, χιλιάδες εργάτες του Salento κατέλαβαν τα λατιφούντια μεταξύ του Nardò, Copertino και Veglie. 40.000 ακαλλιέργητα εκτάρια ανήκαν σε 81 οικογένειες, ενώ 20.000 εργάτες ζούσαν σε απόλυτη φτώχεια με μια ανεργία που ξεπερνούσε το 50%, και για να ξεφύγουν από τους ελέγχους, μετακινούνταν τη νύχτα με ποδήλατα. Ο υπουργός εσωτερικών Scelba ανέπτυξε χιλιάδες ένοπλους άνδρες, ακόμη και στρατιωτικά αεροσκάφη. Στις 14 Φεβρουαρίου 1950, η αστυνομία άνοιξε πυρ. Αυτές οι εκτάσεις απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από το Melendugno, το San Foca και το δάσος που το κίνημα NoTAP υπερασπίζεται εδώ και χρόνια. Κάθε φορά, ο ίδιος μηχανισμός: η άρνηση της τοπικής κοινότητας γίνεται «διασάλευση της δημόσιας τάξης», και η «διασάλευση της δημόσιας τάξης» δικαιολογεί όχι μόνο τη βία, αλλά και τη λήθη. Πολύ λίγες από αυτές τις εξεγέρσεις έχουν καταγραφεί στη δημόσια μνήμη.

Η ΙΔΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ, ΣΗΜΕΡΑ

Μεταξύ του Monteleone και του San Foca, μεσολαβούν σχεδόν τριακόσια χιλιόμετρα και ογδόντα χρόνια απόστασης, δύο διαφορετικές Απουλίες: το Tavoliere delle Puglie (ο σιτοβολώνας της Ιταλίας) και το Salento των ελαιόδεντρων. Δεν είναι η ίδια γη, είναι η ίδια γραμματική της εξουσίας. Το δάσος του San Foca, οι διώξεις, οι εντολές απομάκρυνσης, οι δίκες για τους αποκλεισμούς των δρόμων ανταποκρίνονται στη λογική που δίκασε τις γυναίκες του σιταριού. Όποιος διακόπτει την κυκλοφορία ενός πόρου – τότε σιτάρι και σήμερα φυσικό αέριο – κατηγοριοπείται ως κίνδυνος, όχι ως πολιτικό υποκείμενο με δικαίωμα λόγου. Στην δικαστική αίθουσα- bunker του Lecce, σε μια αυθόρμητη δήλωση που δημοσιοποιήθηκε από το κίνημα NoTAP, ένας ακτιβιστής εξήγησε γιατί συνέχιζε να φωτογραφίζεται σε απαγορευμένους χώρους αντί να κρύβεται: όχι από περιφρόνηση, αλλά λόγω μιας ηθικής επιταγής που δεν ένιωθε την ανάγκη να αιτιολογήσει ενώπιον ενός δικαστή. Το μόνο του παράπονο που ήταν ότι δεν είχε κάνει αρκετά. Ογδόντα χρόνια πριν, στο Monteleone, ούτε οι γυναίκες είχαν κρυφτεί.

ΟΥΤΕ ΕΔΩ, ΟΥΤΕ ΑΛΛΟΥ

Η κριτική του κινήματος NoTAP άγγιξε και τα κόστη. Τον Μάιο του 2022, με βάση τα στοιχεία της Τελωνειακής Υπηρεσίας, αποκαλύφθηκε ότι το αέριο του Αζερμπαϊτζάν της TAP κόστιζε τρεις φορές περισσότερο από αυτό που εισάγεται από τη Νορβηγία ή την Αλγερία, μια επιβάρυνση που θα παραμείνει στον λογαριασμό για είκοσι πέντε χρόνια, όσο δηλαδή διαρκούν οι υπογεγραμμένες συμβάσεις. Το νήμα που συνδέει αυτούς τους αριθμούς με το Μπακού είναι το ίδιο που ισχυρίζεται το κίνημα στην καμπάνια του «Ούτε εδώ, ούτε αλλού»: όσοι διαμαρτύρονται εδώ καταλήγουν να πληρώνουν δύο φορές. Υπάρχει όμως και μια άλλη σύνδεση που αποκάλυψε το άρθρο της Linda Maggiori στην εφημερίδα L’Indipendente τον Ιανουάριο του 2026: η SOCAR, η κρατική εταιρεία ορυκτών καυσίμων του Αζερμπαϊτζάν που διαχειρίζεται το αέριο της TAP, θα αγοράσει το διυλιστήριο API στη Falconara Marittima για τρία δισεκατομμύρια ευρώ, αποκτώντας έτσι τον έλεγχο ενός σημαντικού μέρους του ιδιωτικού ενεργειακού τομέα της Ιταλίας.

Το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο δεν μπορούσε να καταδικαστεί από την Ευρώπη επειδή είναι ο εναλλακτικός -έναντι της Ρωσίας- προμηθευτής φυσικού αερίου, χρησιμοποιούσε τα όπλα που πωλούνταν από τις Beretta και Leonardo στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, προκαλώντας χιλιάδες θανάτους και μαζική έξοδο του αρμενικού πληθυσμού. Φυσικό αέριο από το Μπακού με αντάλλαγμα ιταλικά όπλα. Μια συμφωνία που συντηρεί τόσο τον αγωγό φυσικού αερίου όσο και το καθεστώς, και που καθιστά το San Foca έναν τερματικό σταθμό όχι μόνο ενεργειακού χαρακτήρα.

Στο δικαστικό μέτωπο, ο χρόνος κινείται αντίστροφα, και όχι τυχαία. Ένα διάταγμα ασφαλείας του 2019, το λεγόμενο «Salvini bis», αύξησε τις ποινές  έως και πέντε χρόνια για όσους προκαλούν φθορές σε περιουσιακά στοιχεία ή αντιστέκονται στις δυνάμεις της τάξεως στη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας.

Το αναφέρει η Anna Di Ronco, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Conversation, το 2021: η δίκη εναντίον εκατό σχεδόν ακτιβιστών της NoTAP, η οποία βασίστηκε, κυρίως, σε μαρτυρίες αστυνομικών, ολοκληρώθηκε σε μόλις επτά μήνες, με τις ποινές σε ορισμένες περιπτώσεις να αυξάνονται από έξι μήνες σε πάνω από τρία χρόνια. Την ίδια περίοδο, η δίκη εναντίον της εταιρείας TAP για περιβαλλοντική καταστροφή αναβλήθηκε επανειλημμένα λόγω της πανδημίας. Το 2024, σύμφωνα με το L’ExtraTerrestre, η δίκη βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη με δεκαεννέα κατηγορούμενους και έναν δικαστή που είχε αλλάξει έξι φορές, ενώ ελλοχεύει ο κίνδυνος της παραγραφής πριν από την έκδοση της απόφασης. Είναι το ίδιο σενάριο που βρήκα στα αρχεία του Μπάρι. Η άδεια κατασκευής εκδίδεται γρήγορα, σχεδόν πάντα. Η αναγνώριση της ζημίας, αν γίνει, φτάνει πολύ αργά.

ΖΩΝΕΣ ΘΥΣΙΑΣ

Υπάρχει μια έκφραση που επανέρχεται συχνά σε αυτό το έργο: «ζώνες θυσίας» — είναι όρος που χρησιμοποιεί η ακαδημαϊκός Macarena Gómez-Barris για τα εδάφη, τα οποία αναγκάζονται να πληρώσουν το περιβαλλοντικό και κοινωνικό τίμημα του εξορυκτικού καπιταλισμού προς όφελος άλλων.

Μια έρευνα της εφημερίδας «Il Fatto Quotidiano» το 2020 υπολόγισε ότι η ΕΕ επέλεξε 149 έργα που αφορούν το φυσικό αέριο και τους σταθμούς επαναεριοποίησης, ενώ οι δικές της προβλέψεις δείχνουν μείωση της ζήτησης κατά 21% έως το 2030. Τα ορυκτά καύσιμα συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται σαν να αποτελούν μέρος της ενεργειακής μετάβασης. Ο πολεοδόμος Keller Easterling αυτό το αποκαλεί «extrastatecraft», τον τρόπο, δηλαδή, με τον οποίο μια υποδομή παρουσιάζεται ως καθαρά τεχνικό ζήτημα για να αποφευχθεί η πολιτική συζήτηση.

Το 2011, ο TAP υποσχέθηκε την έγκριση της ΕΠΕ (Εκτίμηση Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) εντός του τετάρτου τριμήνου του 2012.  Σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, η εκδίκαση της υπόθεσης για την περιβαλλοντική καταστροφή βρίσκεται σε εκκρεμότητα. Η ανάγκη είχε μια πιο βολική ημερομηνία λήξεως από τη δικαιοσύνη. Υπάρχει επίσης μια ειρωνεία: το κλιματιστικό του Draghi, με τα καλοκαίρια όλο και πιο θανατηφόρα, κινδυνεύει τώρα να γίνει πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου.  Όμως, είναι ακριβώς αυτό το αέριο που επηρεάζει το κλίμα, γεγονός που το καθιστά απαραίτητο.

ΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Το κλιματιστικό είναι ήδη αναμμένο, ο αγωγός έχει ήδη κατασκευαστεί και καθώς γράφω, τα εργοτάξια της Αδριατικής Γραμμής ανεβαίνουν τα Απέννινα Όρη από τη Sulmona προς την Bologna: 425 χιλιόμετρα, 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ, και, καθοδόν, έχουν κόψει δέντρα, έχουν διασχίσει σεισμικά ρήγματα, έχουν καταστρέψει μια νεκρόπολη της Εποχής του Χαλκού στο Colfiorito. «Προσπαθούμε να σταματήσουμε το έργο εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια», δήλωσε ο Mario Pizzola της επιτροπής No Hub της Gas Abruzzo στην Altreconomia. «Τα είχαμε, σχεδόν, καταφέρει, όταν η Snam (Società Nazionale Metanodotti)* έδωσε νέα ώθηση στο έργο, χρησιμοποιώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία ως πρόσχημα».

ΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΓΗ

Όταν ο αγωγός TAP έφτασε στο San Foca, το 2017, ξεριζώθηκαν δεκάδες αιωνόβιες ελιές από κτήματα οικογενειών που βιοπορίζονταν από αυτές για γενιές, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τον αγωγό. Αλλά αυτοί που αντιτάχθηκαν στον αγωγό δεν ήταν απλώς ένα κίνημα αγροτών.

Η επιτροπή, που ιδρύθηκε στα τέλη του 2011, αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από περιβαλλοντικές οργανώσεις και μεμονωμένους πολίτες, οι οποίοι είχαν ήδη πληγεί από χρόνια εργασίας στην Ilva, το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα στο Cerano και το εργοστάσιο τσιμέντου στην Galatina.

Εξελίχθηκε σε κίνημα επειδή συνδέθηκε με άλλους τοπικούς αγώνες: το Κίνημα της Ελιάς, που δημιουργήθηκε ενάντια στις εκριζώσεις  των δέντρων λόγω της  Xylella**, και μια επιτροπή μητέρων που συμμετείχε στη διαμαρτυρία.

Όχι μόνο όσοι δουλεύουν αυτή τη γη, λοιπόν, αλλά και όσοι απλώς ζουν σε αυτήν, μέσα σε μια λογική που αποφασίζεται αλλού, στις Βρυξέλλες, στο Μπακού, σε ένα διοικητικό συμβούλιο, το οποίο σπανίως αισθάνεται την ανάγκη να εξηγήσει γιατί αξίζει τον κόπο να ρημάξουν αυτοί οι τόποι.

Η γραμμή δεν σταματάει στο San Foca. Ανεβαίνει, αλλά όχι μέχρι τις Βρυξέλλες.

* Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης υποδομών φυσικού αερίου στην Ιταλία και από τις κορυφαίες στην Ευρώπη.

** Xylella fastidiosa: είναι ένα καταστροφικό φυτοπαθογόνο βακτήριο που προσβάλει τα αγγεία του ξύλου των φυτών και προκαλεί το θάνατό τους. Στην Ιταλία εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2013 στην περιοχή της Απουλίας (συγκεκριμένα στο Σαλέντο) και έκτοτε έχει καταστρέψει εκατομμύρια ελαιόδεντρα, αποτελώντας τον κυριότερο βιολογικό εχθρό της ελιάς.

πηγή: www.laterratrema.org

Το άρθρο Το San Foca δεν φαίνεται από τις Βρυξέλλες. Της Elettra Gotti εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Την συνέντευξη πήρε ο Κούρδος δημοσιογράφος Ντεβρίς Τσιμέν, Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης

-Μια μαροκινή επιδρομή με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στις αρχές Ιουνίου σκότωσε τον Lahbib Mohamed Abdelaziz, μέλος της Εθνικής Γραμματείας του Μετώπου Πολισάριο και στρατιωτικό διοικητή. Πως προέκυψε αυτή η κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Δυτική Σαχάρα και γιατί αναζωπυρώνεται ξανά τώρα;

-Η τρέχουσα κλιμάκωση δεν ξεκίνησε με εκείνη την επίθεση. Είναι η λογική συνέπεια της αποτυχίας της ειρηνευτικής διαδικασίας υπό την ηγεσία του ΟΗΕ και των συνεχιζόμενων προσπαθειών του Μαρόκου να επιβάλει μια ήδη συναφθείσα συμφωνία στη Δυτική Σαχάρα. Για σχεδόν τριάντα χρόνια, το Μέτωπο Πολισάριο σεβάστηκε την κατάπαυση του πυρός του 1991 και συνεργάστηκε με όλες τις προσπάθειες του ΟΗΕ για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση που είχε υποσχεθεί στον λαό των Σαχράουι. Ωστόσο, το δημοψήφισμα αυτό δεν διεξήχθη ποτέ. Εν τω μεταξύ, το Μαρόκο εδραίωσε την κατοχή του κατασκευάζοντας στρατιωτικές υποδομές, εκμεταλλευόμενο τους φυσικούς πόρους της περιοχής, ασκώντας καταστολή στα κατεχόμενα εδάφη και αλλάζοντας προοδευτικά την πραγματικότητα επί τόπου. Το σημείο καμπής ήρθε στις 13 Νοεμβρίου 2020, όταν οι μαροκινές δυνάμεις παρενέβησαν στην περιοχή Guerguerat, μια κατεχόμενη ζώνη, όπου το Μαρόκο είχε ανοίξει έναν παράνομο διάδρομο για την εξαγωγή φυσικών πόρων των Σαχράουι στην υπόλοιπη Αφρική. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τη συμφωνία του 1991 άκυρη και ανακοίνωσε την επανέναρξη του ένοπλου αγώνα. Έκτοτε, η σύγκρουση έχει εισέλθει σε μια νέα φάση που χαρακτηρίζεται από σχεδόν καθημερινές συγκρούσεις κατά μήκος του μαροκινού στρατιωτικού τείχους και από τη χρήση νέων τεχνολογιών, όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι οποίες έχουν αυξήσει τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των μαχητών των Σαχράουι. Συνεπώς, η επίθεση που αναφέρεται στην ερώτηση δεν αποτελεί την αιτία της κλιμάκωσης, αλλά μάλλον συνέπεια ενός πολέμου ο οποίος, από την οπτική μας στο Μέτωπο Πολισάριο, δεν θα είχε συμβεί ποτέ εάν τα Ηνωμένα Έθνη είχαν εκπληρώσει τη δέσμευσή τους να διοργανώσουν το δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση, και λόγω της αδιαλλαξίας του Βασιλείου του Μαρόκου.

-Το Μέτωπο Πολισάριο δημιουργήθηκε το 1973 σε αντίθεση με την ισπανική αποικιακή κυριαρχία. Πως υποστήριξε ο πληθυσμός το κίνημα εκείνη την εποχή;

-Ναι, το Μέτωπο Πολισάριο δημιουργήθηκε στις 10 Μαΐου 1973 σε αντίθεση με την ισπανική αποικιοκρατία. Υιοθέτησε το σύνθημα: «Με το τουφέκι θα κατακτήσουμε την ελευθερία», μετά την αποτυχία των ειρηνικών προσπαθειών για τον τερματισμό της αποικιοκρατίας στη Δυτική Σαχάρα. Η πραγματικότητα του αποικισμού, της περιθωριοποίησης, του αποκλεισμού και των πολιτικών λιμού και άγνοιας που προωθούσε η Ισπανία ήταν εντελώς απαράδεκτες. Αυτό προκάλεσε μια γρήγορη και ευρεία αντίδραση από τον λαό των Σαχράουι στο κίνημα, γεγονός που αντικατοπτρίστηκε σαφώς στην αποστολή διερεύνησης γεγονότων των Ηνωμένων Εθνών που επισκέφθηκε την περιοχή τον Μάιο του 1975. Η αποστολή επιβεβαίωσε ότι οι κάτοικοι της περιοχής ήταν ενωμένοι στην επιθυμία τους να επιτύχουν ανεξαρτησία και ότι το Μέτωπο Πολισάριο ήταν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη Δυτική Σαχάρα.

-Μετά την αποχώρηση της Ισπανίας το 1975, το Μαρόκο κατέλαβε τη Δυτική Σαχάρα. Ποιοι ήταν οι λόγοι για αυτό και πως αντέδρασε το Μέτωπο Πολισάριο;

Καταρχάς, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η χαοτική αποχώρηση της Ισπανίας από τη Δυτική Σαχάρα ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ των ίδιων δυνάμεων που, μέχρι σήμερα, συνεχίζουν να χρηματοδοτούν, να υποστηρίζουν και να νομιμοποιούν τη μαροκινή κατοχή. Οι θέσεις αυτών των δυνάμεων έχουν παραμείνει ουσιαστικά αμετάβλητες από το 1974. Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών, που εκπροσωπούνταν τότε από τον υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, είναι, ουσιαστικά, η ίδια με αυτήν που έχει σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ. Ομοίως, η θέση της Γαλλίας υπό την προεδρία του Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν είναι συγκρίσιμη με αυτήν που έχει σήμερα ο Εμανουέλ Μακρόν. Ομοίως επίσης, η θέση της Ισπανίας κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Φρανθίσκο Φράνκο και της βασιλείας του Χουάν Κάρλος Α’ είναι παρόμοια με αυτήν που έχει σήμερα ο βασιλιάς Φελίπε ΣΤ’ και η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσες. Όλα είχαν προγραμματιστεί εκ των προτέρων: η στρατιωτική εισβολή του Μαρόκου, η λεγόμενη Πράσινη Πορεία (σημ; ήταν μια διαδήλωση περίπου 350.000 Μαροκινών  τον Νοέμβριο του 1975, συντονισμένη από την κυβέρνηση και τον στρατό του Μαρόκου, με στόχο να πιέσουν την Ισπανία να παραδώσει την αμφισβητούμενη περιοχή της Δυτικής Σαχάρας στο Μαρόκο, οι Τριμερείς Συμφωνίες της Μαδρίτης και άλλες εκδηλώσεις είχαν σχεδιαστεί πριν από τη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1975, κατά την οποία το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη επρόκειτο να εκδώσει τη συμβουλευτική του γνώμη και η διερευνητική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών επρόκειτο να παρουσιάσει την έκθεσή της. Με άλλα λόγια, η αποχώρηση της Ισπανίας αποτελούσε μέρος μιας συμφωνίας μεταξύ αυτών των δυνάμεων και του μαροκινού καθεστώτος κατοχής. Όσο για την αντίδραση του Μετώπου Πολισάριο, ήταν αναμενόμενη από ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που εκπροσωπούσε έναν λαό που υπέστη πόλεμο εξόντωσης, του οποίου η γη, η αξιοπρέπεια και οι ζωές είχαν παραβιαστεί από τις δυνάμεις εισβολής από τον βορρά, το Μαρόκο, και από τον νότο, τη Μαυριτανία. Η προτεραιότητα ήταν η προστασία του άμαχου πληθυσμού μέσω της μετακίνησής του σε ασφαλείς περιοχές για να προστατευθεί από τους βομβαρδισμούς με λευκό φώσφορο και ναπάλμ, καθώς και από άλλες μορφές βίας, συμπεριλαμβανομένων εκτελέσεων, ταφών σε ομαδικούς τάφους και αεροπορικών επιδρομών κατά του πληθυσμού. Ταυτόχρονα, το Μέτωπο Πολισάριο οργάνωσε την άμυνα της περιοχής ενάντια στην εισβολή, ξεκινώντας αυτό που αποκαλεί «φάση θετικής άμυνας ».

–Τα Ηνωμένα Έθνη μεσολάβησαν για την επίτευξη εκεχειρίας το 1991. Σε αντάλλαγμα, επρόκειτο να διεξαχθεί δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός των Σαχράουι θα μπορούσε να επιλέξει μεταξύ της ανεξαρτησίας και της ενσωμάτωσης στο Μαρόκο. Τι απέγινε αυτή η υπόσχεση;

-Για να απαντήσω με σαφήνεια σε αυτό το ερώτημα, είναι απαραίτητο να υπενθυμίσω ότι, μετά από δεκαέξι χρόνια πολέμου (1975–1991), ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός των Σαχράουι ανάγκασε το Μαρόκο να αποδεχθεί τις κοινές προτάσεις του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας (ΟΑΕ), νυν Αφρικανικής Ένωσης (ΑΕ), και των Ηνωμένων Εθνών. Το Μαρόκο υπέγραψε αυτές τις προτάσεις στις 31 Αυγούστου 1988. Στη συνέχεια, οδήγησαν στο Σχέδιο Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο έγινε δεκτό και από τα δύο μέρη και εγκρίθηκε ομόφωνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Το σχέδιο τέθηκε σε ισχύ την 1^η Σεπτεμβρίου 1991, με το Μέτωπο Πολισάριο να κηρύσσει κατάπαυση του πυρός σε αντάλλαγμα για τη διοργάνωση δημοψηφίσματος από τα Ηνωμένα Έθνη, μέσω του οποίου ο λαός των Σαχράουι μπορούσε να επιλέξει δημοκρατικά μεταξύ της ανεξαρτησίας και της ενσωμάτωσης στο Μαρόκο. Για τον σκοπό αυτό, δημιουργήθηκε η Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα (MINURSO). Το σχέδιο, τόσο ως προς το περιεχόμενό του όσο και ως προς τον μηχανισμό εφαρμογής του, ήταν ορθό, καθώς προέβλεπε την ολοκλήρωση της διαδικασίας αποαποικιοποίησης εντός περίπου έξι μηνών, επιτρέποντας στον λαό των Σαχράουι να επιστρέψει σε μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Δυτική Σαχάρα. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση δεν τηρήθηκε ποτέ. Πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα, ο λαός των Σαχράουι πιστεύει ότι το δημοψήφισμα αντικαταστάθηκε από μια διαδικασία που τελικά ωφέλησε την κατοχική δύναμη και ώθησε ακόμη πιο μακριά την πιθανότητα άσκησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης.

-Μετά το 1991, το Μέτωπο Πολισάριο εξελίχθηκε από αντάρτικο κίνημα σε θεσμοθετημένη πολιτική οργάνωση. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις αυτής της διαδικασίας;

-Στις 27 Φεβρουαρίου 1976, το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία των Σαχράουι (SADR). Η απόφαση αυτή καθοδηγήθηκε, πρώτον, από την ανάγκη να καλυφθεί το διοικητικό κενό που άφησε η αποχώρηση της Ισπανίας από τη Δυτική Σαχάρα, δεύτερον, από την ανάγκη συμμόρφωσης με τις αρχές του Χάρτη του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας, ο οποίος ενθάρρυνε τα αφρικανικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα να ιδρύσουν τα δικά τους κράτη, και, τέλος, από την επιθυμία θεσμικής οργάνωσης του πληθυσμού των Σαχράουι και να τεθούν τα θεμέλια για το μελλοντικό κράτος. Οι κύριες προκλήσεις ήταν οι εξής: εσωτερικά, η οργάνωση ενός πολύ μεγάλου πληθυσμού προσφύγων, η δημιουργία εθνικής διοίκησης, η διασφάλιση βασικών υπηρεσιών, η εκπαίδευση εξειδικευμένου προσωπικού για τους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας και η ανάπτυξη δημοκρατικών θεσμών που θα επέτρεπαν τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη πολιτικών και διοικητικών αποφάσεων. Η μεγαλύτερη δυσκολία έγκειται στην εξασφάλιση των απαραίτητων υλικών και οικονομικών πόρων, λόγω της έλλειψης υποδομών και των περιορισμών που είναι εγγενείς στον προσφυγικό πληθυσμό. Εξωτερικά, η κύρια πρόκληση ήταν η εξασφάλιση της διεθνούς αναγνώρισης της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχάρας και η ένταξή της σε αφρικανικούς περιφερειακούς οργανισμούς, καθώς και η σταδιακή αύξηση του αριθμού των κρατών που αναγνώριζαν επίσημα το νέο κράτος.

-Έκτοτε, το Μέτωπο Πολισάριο έχει δεσμευτεί ακλόνητα στη διπλωματία. Ποια διεθνή επιτεύγματα θεωρείτε τα πιο σημαντικά;

-Η διπλωματική οδός ήταν μία από τις κύριες στρατηγικές του Μετώπου Πολισάριο. Σε μόλις τέσσερα χρόνια, η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας (SADR) εξασφάλισε την ένταξή της στον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας (OAU). Ως αποτέλεσμα, το Μαρόκο αποφάσισε να αποχωρήσει από τον οργανισμό το 1984. Η συμμετοχή του SADR στον αφρικανικό οργανισμό διευκόλυνε τη συμμετοχή του σε δραστηριότητες στην ηπειρωτική Ευρώπη και σε πολλά διεθνή φόρουμ, επιτρέποντάς του να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με χώρες σε άλλες ηπείρους, ιδίως στη Λατινική Αμερική, όπου πολλά κράτη αναγνώρισαν επίσημα το SADR και συνήψαν διμερείς σχέσεις. Όταν η Αφρικανική Ένωση (ΑΕ) αντικατέστησε τον ΟΑΕ το 2002, η SADR έγινε ένα από τα ιδρυτικά κράτη μέλη της. Έκτοτε, η Αφρικανική Ένωση έχει υιοθετήσει διάφορα ψηφίσματα προς υποστήριξη της διαδικασίας αποαποικιοποίησης στη Δυτική Σαχάρα, έχει επιβεβαιώσει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού των Σαχράουι και έχει διορίσει ειδικούς εκπροσώπους για την παρακολούθηση της σύγκρουσης. Επιπλέον, η Αφρικανική Ένωση έχει επιμείνει στη συμμετοχή του SADR στις συνόδους κορυφής και στις συναντήσεις που πραγματοποιεί με άλλους διεθνείς οργανισμούς. Με στόχο τον περιορισμό του ρόλου της Αφρικανικής Ένωσης στη σύγκρουση, το Μαρόκο υπέβαλε αίτηση επανένταξης στον οργανισμό, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2017, αποδεχόμενο την Καταστατική Πράξη της Αφρικανικής Ένωσης, στην οποία η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας αναφέρεται ως κράτος μέλος.

Τον Νοέμβριο του 2020, το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τον τερματισμό της εκεχειρίας. Γιατί; Που απέτυχε η διεθνής διαμεσολάβηση και η διπλωματία;

-Επί τριάντα χρόνια, η διαδικασία καθοδηγούνταν από μεγάλες δυνάμεις οι οποίες, κατά την άποψη του Μετώπου Πολισάριο, υποστήριζαν σταθερά το Μαρόκο και συνέβαλαν στην εδραίωση της κατοχής της Δυτικής Σαχάρας. Καθ’ όλη αυτή την περίοδο, το Μέτωπο Πολισάριο αποδέχτηκε όλες τις πρωτοβουλίες που υπέβαλαν τα Ηνωμένα Έθνη. Συμμετείχε σε όλους τους γύρους διαπραγματεύσεων με καλή πίστη, αποδέχτηκε τη διεύρυνση της εκλογικής βάσης για το δημοψήφισμα, απελευθέρωσε όλους τους αιχμαλώτους πολέμου, περίπου 4.000, αποδέχτηκε τις Συμφωνίες του Χιούστον, ενέκρινε το Σχέδιο Μπέικερ, υπέβαλε προτάσεις για τη διευκόλυνση μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων και συμφώνησε να διεξάγει απευθείας συνομιλίες με το Μαρόκο χωρίς προϋποθέσεις, με στόχο την επίτευξη μιας πολιτικής, δίκαιης και διαρκούς λύσης που θα εγγυάται το αναφαίρετο δικαίωμα του λαού των Σαχράουι στην αυτοδιάθεση, σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αλλά συνειδητοποιήσαμε ότι, καθ’ όλη τη διάρκεια των ίδιων τριάντα ετών, το Μαρόκο παρεμπόδιζε συστηματικά τη διαδικασία. Δυσκόλευε την εγγραφή των ψηφοφόρων, προωθούσε την επέκταση των εκλογικών καταλόγων, παραβίαζε επανειλημμένα την κατάπαυση του πυρός, ενίσχυε και εκσυγχρόνιζε τις στρατιωτικές του θέσεις κατά μήκος του τείχους, ενέτεινε την καταστολή κατά του πληθυσμού των Σαχράουι στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Σαχάρας και απέρριπτε διάφορες ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένου του Σχεδίου Μπέικερ, καθώς και τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων χωρίς πρώτα να επιβάλει τη δική του πρόταση. Επιπλέον, το Μαρόκο έκανε μια παραβίαση κατασκεύασε έναν δρόμο σε μια περιοχή ανατολικά του τείχους, αλλάζοντας την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί με την κατάπαυση του πυρός του 1991. Αυτά τα γεγονότα κορυφώθηκαν με τις εξελίξεις της 13^ης Νοεμβρίου 2020, όταν το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τη λήξη της κατάπαυσης του πυρός και ανακοίνωσε την επανέναρξη του ένοπλου αγώνα. Από την οπτική γωνία του Μετώπου Πολισάριο, τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών έχουν σταδιακά μετατοπιστεί από μια προσέγγιση που επικεντρώνεται στο δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση προς πιο ασαφείς πολιτικές φόρμουλες. Θεωρούμε ότι αυτό έχει αποδυναμώσει τη διαδικασία αποαποικιοποίησης και έχει ευνοήσει τη διατήρηση του status quo. Εμείς στο Μέτωπο Πολισάριο επικρίνουμε επίσης το γεγονός ότι η MINURSO παραμένει μία από τις λίγες ειρηνευτικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Εθνών χωρίς συγκεκριμένη εντολή για την παρακολούθηση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καταγγέλλουμε επίσης την έλλειψη αποτελεσματικών μέτρων για την αντιμετώπιση της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας και τις διαδοχικές παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός. Κατά συνέπεια, θεωρούμε ότι το Σχέδιο Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών έχει αποτύχει και ότι, από τον Νοέμβριο του 2020, η σύγκρουση έχει λάβει για άλλη μια φορά στρατιωτική τροπή.

-Το Μέτωπο Πολισάριο διοικεί τους καταυλισμούς προσφύγων στην Αλγερία. Πως λειτουργεί αυτή η διοίκηση και ποια διεθνή υποστήριξη λαμβάνει;

-Το Μέτωπο Πολισάριο έχει οικοδομήσει ένα πραγματικό κράτος στην εξορία, με πλήρως οργανωμένους θεσμούς, και όχι απλώς μια κυβέρνηση στην εξορία. Υπάρχει σαφής διαχωρισμός εξουσιών μεταξύ της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, καθώς και μια διοικητική δομή οργανωμένη σε επαρχίες, δήμους και γειτονιές, καθεμία με τα δικά της αντιπροσωπευτικά όργανα. Έχουμε επίσης τα δικά μας συστήματα εκπαίδευσης και υγειονομικής περίθαλψης, τα οποία πληρούν τα διεθνή πρότυπα, καθώς και τα υπουργεία και τους θεσμούς που είναι απαραίτητοι για τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης. Η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία των Σαχράουι διαθέτει επίσημα έγγραφα ταυτότητας, διαβατήρια, οικογενειακά μητρώα και άλλα διοικητικά αρχεία. Έχουμε επίσης εθνικό νόμισμα, την πεσέτα των Σαχράουι, αν και δεν κυκλοφορεί προς το παρόν ως μέσο πληρωμής.

-Ποιες κοινωνικές και πολιτικές δομές βοηθούν τον λαό των Σαχράουι να αντιμετωπίσει αυτή τη δύσκολη κατάσταση;

-Το κύριο πλεονέκτημα του λαού των Σαχράουι ήταν η ικανότητά του για οργάνωση. Παρά την εξορία, την κατοχή και τις δυσκολίες που προέκυψαν από μια κατάσταση που διαρκεί δεκαετίες, οι Σαχράουι κατάφεραν να οικοδομήσουν πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς που εγγυώνται τη συνοχή του λαού τους και τη συνέχεια του εθνικού σχεδίου. Στους καταυλισμούς προσφύγων, υπάρχει ευρεία συμμετοχή του κοινού στη δημόσια ζωή μέσω των θεσμών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχάρας, των τοπικών αρχών, του Μετώπου Πολισάριο και μαζικών οργανώσεων, ιδίως γυναικείων, νεολαιίστικων, εργατικών και φοιτητικών οργανώσεων, οι οποίες διαδραματίζουν θεμελιώδη ρόλο στην εκπαίδευση, την κοινωνική κινητοποίηση και τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας. Η εκπαίδευση είναι ένας από τους θεμελιώδεις πυλώνες. Από τα πρώτα χρόνια της εξορίας, υπήρξε δέσμευση για την εκπαίδευση των νεότερων γενεών, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής χιλιάδων φοιτητών σε πανεπιστήμια σε φιλικές χώρες. Ομοίως, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, η αλληλεγγύη μεταξύ των οικογενειών και η εθελοντική εργασία έχουν καταστήσει δυνατή την αντιμετώπιση των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης στους καταυλισμούς. Ένα άλλο ουσιαστικό στοιχείο είναι η εθνική ενότητα. Ο λαός των Σαχράουι διατηρεί ισχυρό αίσθημα συλλογικής ταυτότητας και κοινή πεποίθηση ότι η αυτοδιάθεση και η ανεξαρτησία είναι δικαιώματα που αναγνωρίζονται από το διεθνές δίκαιο. Αυτή η πεποίθηση, σε συνδυασμό με τη διεθνή αλληλεγγύη που λαμβάνουν από πολυάριθμους λαούς, οργανισμούς και κινήματα υποστήριξης, τους έχει επιτρέψει να συνεχίσουν την αντίστασή τους για περισσότερες από πέντε δεκαετίες.

-Τι ζητά σήμερα το Μέτωπο Πολισάριο σχετικά με το μέλλον του λαού του;

-Το Μέτωπο Πολισάριο ζητά, ουσιαστικά, τα εξής: α) σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των διεθνών νομικών κανόνων που ισχύουν στη Δυτική Σαχάρα, μια περιοχή την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν ότι βρίσκεται υπό αποαποικιοποίηση, β) συμμόρφωση με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και της Αφρικανικής Ένωσης σχετικά με τη διαδικασία αποαποικιοποίησης της Δυτικής Σαχάρας γ) διασφάλιση του αναφαίρετου δικαιώματος του λαού των Σαχράουι στην αυτοδιάθεση μέσω της διεξαγωγής ενός ελεύθερου και δημοκρατικού δημοψηφίσματος που θα διοργανωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, με τις απαραίτητες διεθνείς εγγυήσεις δ) δημιουργία ενός μόνιμου, ανεξάρτητου και αποτελεσματικού μηχανισμού για την παρακολούθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα εδάφη, καθώς και για την προστασία των φυσικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας.

πηγή: znetwork.org

Το άρθρο Οι κάτοικοι της ερήμου αντιστέκονται στην κατοχή εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Μου φαίνεται ότι στην τρέχουσα δημόσια συζήτηση, αποφεύγουμε να εξάγουμε τα (προφανή) συμπεράσματα των όσων πλέον γνωρίζουμε για την εξέλιξη του κλίματος, της ανθρώπινης ιστορίας και της τεχνολογίας, λόγω ενός διπλού (ανομολόγητου) αισθήματος ντροπής.

Πρώτα από όλα, της (ηθικής) ντροπής που πηγάζει από το γεγονός ότι παραιτηθήκαμε από τον αγώνα ενάντια στο απάνθρωπο επειδή η αντίσταση μάς φαίνεται μάταιη.

Αλλά και λόγω της πνευματικής ντροπής που νιώθουμε όταν πρέπει να πούμε κάτι που ήδη γνωρίζουν όλοι, ακόμα κι αν όλοι προσποιούνται ότι το αγνοούν: ότι η ανθρώπινη ζωή έχει γίνει τόσο μίζερη και στερημένη από κάθε απόλαυση και φιλία, ώστε η εξαφάνισή της — που γνωρίζουμε ότι επίκειται- αποτελεί τη μόνη (ανομολόγητη) ελπίδα μας.

Θετική ανάδραση…

Αν το δάσος ζήσει,

θα ζήσω κι εγώ.

Αν το δάσος πεθάνει,

θα πεθάνω κι εγώ.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΒΙΑΙΗ ΦΥΣΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

(Bosco Ospizio, Ρέτζιο Εμίλια*)

_____________

Η 4η Ιουλίου υποτίθεται ότι θα ήταν ημέρα εορτασμού για την 250ή επέτειο της εθνικής οντότητας που οδηγεί την ανθρωπότητα προς ένα φρικτό τέλος. Ωστόσο, οι εορτασμοί ναυάγησαν εξαιτίας του καύσωνα. Στην Ουάσινγκτον, είχε προγραμματιστεί στρατιωτική παρέλαση, η οποία ακυρώθηκε λόγω των πολύ υψηλών θερμοκρασιών.

Τις επόμενες εβδομάδες, ο καπνός από τις δασικές πυρκαγιές στον Καναδά σκέπασε το Τορόντο και πολλές άλλες πόλεις στην Ανατολική Ακτή.

Το καλοκαίρι του 2026 επιβεβαιώνει την μη αναστρέψιμη κλιματική καταστροφή, η οποία πολύ σύντομα θα καταστήσει αδύνατη τη ζωή σε μεγάλο μέρος της γης.

Οι παρατηρήσεις από το διάστημα δείχνουν ότι η φωτεινότητα της επιφάνειας της Γης μειώνεται. Όταν τη βλέπει κανείς από μακριά, η Γη φαίνεται, σταδιακά, πιο σκοτεινή. Οι επιστήμονες εξηγούν ότι αυτό αποτελεί ένδειξη μιας ταχείας και ανησυχητικής μείωσης της albedo (λευκαύγεια) της Γης, δηλαδή της ανακλαστικής ικανότητας της επιφάνειας του πλανήτη.

Αντανακλώντας λιγότερο ηλιακό φως, η Γη απορροφά περισσότερη ενέργεια – κυρίως στους ωκεανούς – και έτσι επιταχύνει την άνοδο της παγκόσμιας θερμοκρασίας. Αυτό το φαινόμενο της σκίασης λειτουργεί ως ένας απρόβλεπτος και ισχυρός ενισχυτής της κλιματικής αλλαγής. Η θερμότητα λιώνει τον πάγο. Κατά συνέπεια, η ανακλαστικότητα μειώνεται, η Γη θερμαίνεται περαιτέρω, η θερμότητα λιώνει ακόμη περισσότερο πάγο, και ούτω καθεξής.

Αυτό ονομάζεται θετική ανάδραση. Όταν ένας λέβητας φτάσει σε μια υπερβολικά υψηλή θερμοκρασία, ο θερμοστάτης θα πρέπει να σβήσει τη φλόγα. Αλλά, αν ο θερμοστάτης τα έχει παίξει, η φωτιά εντείνεται όσο αυξάνεται η θερμοκρασία. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε παγιδευμένοι. Από όσο γνωρίζουμε, η ασταμάτητη θέρμανση της Γης είναι προορισμένη να καταστήσει τον πλανήτη ακατοίκητο στη διάρκεια της ζωής μας.

Είναι κατανοητό ότι η αναπαραγωγή σταματά παντού, όπως σε μια (όχι και τόσο καλή) ταινία του Alfonso Cuaron, που βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα της P.D. James, Children of Men.

Οι θεολόγοι κάποτε μιλούσαν για το «katechon» (κατέχον) για να ορίσουν μια δύναμη ικανή να διατηρήσει τις οντότητες εν αναμονή του «eschaton» (έσχατον).

Το «κατέχον» είναι η δύναμη που συγκρατεί από την τελική κατάρρευση όλα όσα υπάρχουν. «Η δύναμη, που συγκρατεί, εμποδίζει την ανομία να ξεδιπλωθεί με όλη την καταστροφική δύναμή της, προκειμένου να προστατεύσει τη γη ενόψει της έλευσης του Υιού του Ανθρώπου». (Francesca Monasteri: Katechon, Bollati Boringhieri, 2023, σελ. 13)

Το «κατέχον» είναι η δύναμη που εμποδίζει τον κόσμο να διαλυθεί στο χάος, συγκρατώντας τις αντίθετες δυνάμεις για να αποφευχθεί η αποσύνθεση.

Στην εκδοχή που πρότεινε ο Παύλος της Ταρσού, αυτή η δύναμη είναι θεολογικής φύσεως, αλλά στη σύγχρονη εποχή είχαμε μάθει να αναγνωρίζουμε το «κατέχον» σε εκείνο το σύνολο των φυσικών δυνάμεων, των τεχνικών μέσων και των πολιτικών θεσμών που χρησίμευαν ως ένα τεχνικό και πολιτικό αντίβαρο ικανό να μετριάσει τις ακραίες επιπτώσεις που προκαλούνται από τον «πολιτισμό».

Όπως η Φύση διέθετε μηχανισμούς, σαν την λευκαύγεια,  για να μετριάσει την υπερβολική θερμότητα, έτσι και το διεθνές δίκαιο στόχευε στον περιορισμό των υπερβολών της στρατιωτικής επιθετικότητας.

Οι φυσικοί το ονομάζουν «αρνητική ανάδραση»: σε ένα δυναμικό σύστημα, η αρνητική ανάδραση στοχεύει στην αποκατάσταση της ισορροπίας κάθε φορά που το σύστημα αποσταθεροποιείται από εξωτερικούς ή εσωτερικούς παράγοντες. Στην περίπτωση των ζωντανών οργανισμών (όπως το ανθρώπινο σώμα ή το κοινωνικό σώμα), χρησιμοποιείται ο όρος «ομοιόσταση» για να περιγράψει τη συνεχή διαδικασία αποκατάστασης της ισορροπίας μέσω μιας αντίδρασης που αναχαιτίζει την αποσταθεροποιητική δύναμη της εντροπίας.

Η σταθερότητα ενός δυναμικού συστήματος επιτυγχάνεται χάρη σε ένα σύνολο αρνητικών αναδράσεων.

Αντιθέτως, η θετική ανάδραση (ή ανάδραση αυτοενίσχυσης) είναι μια διαδικασία το αποτέλεσμα της οποίας ενισχύει την αποσταθεροποίηση, και επιταχύνει την διαταραχή. Στη θετική ανάδραση, ο αντίκτυπος μιας διαταραχής στο σύστημα συνεπάγεται αύξηση της διαταρακτική δράσης.

Η πολιτική τρέλα του αιώνα μας είναι ουσιαστικά αυτή: η επικράτηση της θετικής ανάδρασης έναντι της αρνητικής ανάδρασης, η οποία με θεολογικούς όρους θα μπορούσε να οριστεί ως η εξάλειψη του «κατέχοντος».

Ο φασισμός (και ο φανατισμός γενικότερα) βασίζεται στην ιδέα ότι, όταν η κατάσταση επιδεινώνεται εξαιτίας των επιθετικών πολιτικών μέτρων, η θεραπεία συνίσταται σε ακόμη πιο επιθετικά πολιτικά μέτρα. Οι φασίστες είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο περαιτέρω εξορυκτισμός θα θεραπεύσει τις επιπτώσεις του παρελθόντος εξορυκτισμού και ότι η μεγαλύτερη αγριότητα θα υποτάξει τις ψυχοπολιτικές ενέργειες που εξαπέλυσε η ίδια αγριότητα.

Για πολύ καιρό, εμείς οι Μαρξιστές πιστεύαμε ότι ο Καπιταλισμός θα οδηγούσε τελικά σε μια ανώτερη μορφή πολιτισμού (τον σοσιαλισμό) επειδή αυτό ήταν αναμενόμενο  στην πορεία της σύγκρουσης μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. Αλλά ο καπιταλισμός αντί να αποδεχτεί την εξέλιξη προς μια κοινωνία ισότητας, προτίμησε να εξαπολύσει τις δυνάμεις του χάους: τον εθνικισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο.

Στη σύγχρονη εποχή, όταν η Λογική διεκδικούσε τον ρόλο της διακυβέρνησης των ανθρώπινων παθών και των αντικρουόμενων συμφερόντων, το δίκαιο χρησίμευε ως μια δύναμη ικανή να διατηρεί την τάξη και να αποτρέπει την κοινωνία από την αυτοκαταστροφή.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον ρόλο του διεθνούς δικαίου στις σχέσεις μεταξύ αντιμαχόμενων χωρών και γεωπολιτικών συνασπισμών: ο στόχος της κρατικής πολιτικής δεν ήταν να επιβάλει τη Λογική στις ανθρώπινες υποθέσεις – ή να θεμελιώσει μια τάξη ειρηνική, χωρίς συγκρούσεις – αλλά να λειτουργήσει, μάλλον, ως μηχανισμός αρνητικής ανάδρασης. Ενεργοποιούσε τους πολιτικούς και διπλωματικούς μηχανισμούς που ήταν ικανοί να φέρουν τις αντίπαλες δυνάμεις πίσω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αποκαθιστώντας έτσι μια συγκεκριμένη τάξη (ασταθή και προσωρινή, πλην όμως λειτουργική) εντός του διεθνούς συστήματος.

_____________

Ένα άρθρο των Giorgio Cesarale και Matteo Pasquinelli ανασυνθέτει την εξέλιξη της έννοιας του Katechon και από αυτή την οπτική γωνία ασκεί κριτική τις ιδεολογικές θέσεις του Peter Thiel:

«He regards «woke» culture as a katechontic power that causes stagnation. He also includes the Club of Rome and its Limits to Growth report in this «culture of stagnation.»

https://www.e-flux.com/journal/164/6776901/the-algorithm-and-the-antichrist-political-theology-at-the-sunset-of-silicon-valley

_____________

… και αποσύνθεση

Η τρέχουσα φάση της αποσύνθεσης μπορεί να περιγραφεί ως εξής: μετά την απενεργοποίηση των μηχανισμών αρνητικής ανάδρασης (διεθνές δίκαιο, έλεγχος ατμοσφαιρικής ρύπανσης, ρύθμιση των εξοπλισμών, ρύθμιση των συγκρούσεων στην αγορά εργασίας, ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών κ.λπ.), οι διαδικασίες θετικής ανάδρασης πολλαπλασιάζονται.

Ο παγκοσμιοποιημένος, φιλελεύθερος καπιταλισμός ανέθεσε στις αγορές το καθήκον της αυτορρύθμισης. Μετά την κρίση του 2000 και την κρίση του 2008, η αυτορρύθμιση της αγοράς λειτούργησε αξιοθαύμαστα για τους καπιταλιστές, παρόλο που προκάλεσε την φτωχοποίηση του πληθυσμού και μια υπέρμετρη αύξηση των ανισοτήτων. Ωστόσο, λειτούργησε.

Η μεγάλη καινοτομία του νέου αιώνα έγκειται στο γεγονός ότι οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί, συμπεριλαμβανομένης της αυτορρύθμισης της αγοράς, έχουν διαλυθεί ο ένας μετά τον άλλον, πρώτα στο όνομα της απόλυτης ελευθερίας της αγοράς (απορρύθμιση), και στη συνέχεια στο όνομα της επικράτησης του εθνικού συμφέροντος, κάτι που προφανώς προμηνύει έναν ατέρμονο πόλεμο.

Στη Σύνοδο Κορυφής του Μονάχου που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2026 (ένα χρόνο αφότου ο Τζακ Βανς, επίσης στο Μόναχο, ανακοίνωσε τη διάλυση της συμμαχίας με την Ευρώπη), ο Μάρκο Ρούμπιο εξήγησε ότι οι κανόνες της αγοράς είναι λιγότερο σημαντικοί από τις αξίες του πολιτισμού μας, δηλαδή, τον ρατσισμό, τη λευκή υπεροχή και τα αποικιακά προνόμια.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι αγορές είναι καταστροφικές για την κοινωνική δικαιοσύνη. Ωστόσο, έχουν τουλάχιστον το αμφίβολο πλεονέκτημα της αυτορρύθμισης, έστω και προς όφελος των καπιταλιστών και των τραπεζών.

Η καινοτομία της εποχής Τραμπ-Πούτιν είναι η εξής: μόνο η ισχύς, μόνο οι απειλές, ο εκβιασμός, η βία και ένα πιστόλι στον κρόταφο είναι ικανά να ρυθμίσουν οτιδήποτε. Αλλά αυτά τα μαφιόζικα όπλα δεν θα μπορέσουν να αποκαταστήσουν την σταθερότητα της παγκόσμιας μηχανής τώρα που ο πόλεμος κατά του Ιράν, τον οποίον επιθυμούσαν οι Ναζί της Σιών, την έχει παραλύσει. Καμία διεθνής αρχή δεν είναι ικανή να αποτρέψει τη δυναμική της αμοιβαίας εξόντωσης που έθεσε σε κίνηση η επιθετικότητα της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας.

Κανένας πολιτικός ή διπλωματικός ορθολογισμός δεν είναι σε θέση να σταματήσει τον επανεξοπλισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία προετοιμάζεται για πόλεμο κατά της Ρωσίας.

Επιπλέον, εάν η εύθραυστη ισορροπία πάνω στην οποία κινείται ολοένα και πιο επισφαλώς η παγκόσμια οικονομία διαταραχθεί, δεν θα υπάρξει πολιτική αρχή για να επιβάλει μια κοινή στρατηγική, όπως συνέβη μετά την κρίση του 2008. Και δεν θα υπάρξει κανένας αυτορρυθμιζόμενος μηχανισμός αγοράς.

Με δεδομένη την κυριαρχία της εθνοτικο-εθνικιστικής μαφίας στην παγκόσμια μηχανή (τη μηχανή-κόσμο), η επόμενη οικονομική κρίση προορίζεται να συμπέσει με την αρχή του τέλους του ανθρώπινου πολιτισμού.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποια θα είναι τα επόμενα βήματα της αποσύνθεσης. Θα είναι το σκάσιμο της φούσκας της τεχνητής νοημοσύνης;

Θα είναι βραχυκύκλωμα στη σχέση μεταξύ κρυπτονομισμάτων και αμερικανικού χρέους;

Θα είναι ο πόλεμος μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας, όταν η κ. Τακαΐτσι ανακοινώσει την απόφαση για την παραγωγή της πυρηνικής βόμβας;

Ή αυτός μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας για τις Κουρίλες Νήσους;

Ή θα είναι η ρωσική απόφαση να βάλει τέλος στον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό πριν καν αυτός ολοκληρωθεί;

Ή η εισβολή στη Γροιλανδία;

Ή θα είναι μια ωραιότατη πανδημία σε συνθήκες άρνησης της υγειονομικής πραγματικότητας;

Ή μήπως θα είναι ένα επεισόδιο ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ ομοσπονδιακών και πολιτειακών αρχών στον εμφύλιο πόλεμο που, τεχνικά, έχει ξεκινήσει εδώ και μήνες στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής;

Οι σπίθες είναι πολλές, και μία από αυτές θα μπορούσε να βάλει φωτιά σε ολόκληρο το λιβάδι, και δεν θα υπάρχουν πυροσβέστες για να σβήσουν την πυρκαγιά.

Αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι ένας πόλεμος όλων εναντίον όλων, επειδή ο εθνοτικός εθνικισμός δεν γνωρίζει άλλο τρόπο για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς. Τα πολλά κεφάλια του δράκου θα αλληλοσπαραχθούν. Δεν θα είναι ένα όμορφο θέαμα, αλλά δεν μπορούμε να το σταματήσουμε.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προβλέψουμε την εξέλιξη του κακού, να εγκαταλείψουμε οποιαδήποτε εμπλοκή στον πόλεμο που εξαπλώνεται, να εγκαταλείψουμε την αναπαραγωγή του είδους μας και να πολλαπλασιάσουμε τις γραμμές διαφυγής, δημιουργώντας χώρους αλληλεγγύης μεταξύ αυτών που εγκαταλείπουν το τρελό, αυτοκτονικό παιχνίδι.

* Bosco Ospizio, ο πράσινος πνεύμονας της πόλης Reggio Emilia που κινδυνεύει να γίνει ένα ακόμα γιγάντιο σούπερ μάρκετ.  Πάνω από δεκαπέντε ημέρες διαρκούς καθιστικής διαμαρτυρίας. Ο χώρος έχει καταληφθεί από 300, περίπου, ακτιβιστές και πολίτες  που περιμένουν τους εκσκαφείς για την κατασκευή ενός Conad. Τα έργα δεν έχουν ξεκινήσει. Κατά τα φαινόμενα, έχουν, απλώς, αναβληθεί. «Η εντύπωση είναι ότι η διοίκηση δεν σκοπεύει να κουνήσει ούτε το δάχτυλό της, αλλά να αφήσει την διαμαρτυρία να εξαντληθεί από μόνη της», λένε οι ακτιβιστές. Μπορούμε να πούμε ήδη από τώρα ότι η Συνέλευση «Bosco Ospizio» δεν θα το επιτρέψει».

πηγή:francoberardi.substack.com

Το άρθρο Αντίο albedo. Του Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Πριν από έξι χρόνια, αυτοκτόνησε ο Paolo Finzi , εκδότης της A Rivista anarchica, ένας άθεος Εβραίος και ελευθεριακός ακτιβιστής με μακρά πορεία. Όταν το έμαθα, έμεινα καθισμένος στο κρεβάτι μου για δύο ώρες, έκλαιγα, δεν το πίστευα. Την επόμενη μέρα, μάζεψα τις δυνάμεις μου και έγραψα μια πρώτη νεκρολογία, την οποία θα ακολουθούσε μια πιο ενδελεχής.

Θυμάμαι ακόμα πολύ καλά την κηδεία του στην Cascina Occupata Torchiera. Θυμάμαι την ανησυχία σχετικά με την κατάθλιψη που τον βασάνιζε. Και θυμάμαι τα πολλά υπέροχα πράγματα που ειπώθηκαν γι’ αυτόν και για την πεποίθησή του, τυπικά αναρχική, να μην διαχωρίζεται η πνευματική δραστηριότητα από την βασική πολιτική δράση.

Από αυτή τη σκοπιά, θα πρέπει να ξαναδιαβαστούν τα έργα του: από το βιβλίο «Che non ci sono poteri buoni» για τον Fabrizio De André, του οποίου ήταν φίλος, μέχρι πιο ιστορικά κείμενα όπως το «La nota persona» για τον Malatesta του 1919-1920 και το «Insuscettibile di ravvedimento» για τη ζωή του Alfonso Failla. Και πάνω απ’ όλα, πιστεύω ότι πρέπει να ξαναδιαβαστεί η μοναδική έκδοση, πριν από είκοσι χρόνια, με διπλό dvd του «A forza di essere vento», το οποίο είναι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στη ναζιστική γενοκτονία των Ρομά. Αν και ο Paolo το παρουσίασε ως «προαναγγελθείσα αποτυχία» – άλλωστε, «μόνο εκείνοι οι τρελοί αναρχικοί θα μπορούσαν να σκεφτούν να εκδώσουν κάτι σοβαρό και ακριβό για τους Τσιγγάνους» – ο μικρός τόμος πούλησε χιλιάδες αντίτυπα. Απόδειξη ότι, τότε τουλάχιστον, υπήρχε κάποια ευαισθησία απέναντι σε έναν λαό που ήταν πάντα διωκόμενος και ο πιο μισητός από όλους. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, όπως εξήγησε ο Paolo σε μια συνέντευξη, αποφάσισε η ζωή. Το νηπιαγωγείο, όπου φοιτούσαν τα παιδιά του, είχε μια πολύ φιλόξενη πολιτική απέναντι στους «τσιγγάνους» και με την πάροδο του χρόνου, ανέπτυξαν φιλικές σχέσεις με τις οικογένειες που ζούσαν στον κοντινό καταυλισμό. Σε αυτό προστέθηκε η πνευματική περιέργεια του Paolo, οι εβραϊκές του ρίζες (και οι δύο γονείς του ήταν διωκόμενοι και παρτιζάνοι) και η αναρχική αλληλεγγύη με τα θύματα των προκαταλήψεων.

«Μόνο εκείνοι οι τρελοί αναρχικοί», εν ολίγοις. Ειρωνεία, εντάξει, αλλά και εξέγερση: να πηγαίνεις κόντρα σε ό,τι απαγορεύει η δήθεν κοινή λογική, όχι εξαιτίας κάποιου άχαρου επαναστατικού αισθητισμού – πόσο μάλλον που ο Paolo ήταν άνθρωπος εξαιρετικής ευγένειας και ανθρωπιάς – αλλά μάλλον για να επιδιώξεις στην πράξη μια διαφορετική ιδέα για την κοινωνία, και να την υλοποιήσεις τόσο στα μεγάλα έργα όσο και στα μικροπράγματα της καθημερινότητας, κατά το δυνατόν, χωρίς να παραδοθείς σε έναν μελλοντικό και απατηλό παράδεισο ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Σε μια συνομιλία με τον Mimmo Pucciarelli το 2018, ο Paolo είπε, μεταξύ άλλων, ότι οι αναρχικοί «έχουν αυτό το ευχάριστο χαρακτηριστικό να είναι παρόντες, σε κάποιο βαθμό, σε όλους τους πιθανούς κοινωνικούς αγώνες». Αυτή είναι μια γενναιόδωρη ηθική που εκθέτει σε πολλούς κινδύνους: απογοητεύσεις, διαψεύσεις, εξάντληση ενέργειας και, γενικότερα, αποθάρρυνση. Από αυτή την άποψη, με τα χρόνια, επιστρέφω συχνά στην τελευταία επιστολή του Paolo, την οποία διάβασε, μεταξύ άλλων, η κόρη του Alba στην κηδεία του, στην Torchiera. Τώρα έχει ενσωματωθεί στο τέλος του όμορφου τόμου: «Tra memoria e tempo presente». Γράφει: «Αν φεύγω, είναι επειδή δεν αντέχω άλλο. Θα το ονομάσουν κατάθλιψη. Αλλά οι κοντινοί μου άνθρωποι, δηλαδή η οικογένειά μου και οι συνεργάτριές μου, Michela και Carlotta, γνωρίζουν ότι αυτή η λέξη δεν λέει τα πάντα, μάλλον λέει ελάχιστα. Υπάρχει πάρα πολύ κακό στον κόσμο, πάρα πολλή κακία».

Ο Paolo πάντα επέλεγε τα λόγια του προσεκτικά, πιστός με αυτόν τον τρόπο στο πιο γνήσιο ελευθεριακό ύφος: σαφές, προσιτό, απαλλαγμένο από τεχνικισμούς για εντυπωσιασμό, όσο και από ιερατικές ασάφειες. Αρκεί να συγκρίνετε μια σελίδα της A Rivista anarchica της δεκαετίας του 1970 με μια σελίδα μαρξιστικού-λενινιστικού περιοδικού εκείνης της εποχής για να αντιληφθείτε αμέσως τη διαφορά.

Και είχε δίκιο ο Paolo που διαχώριζε τον ευρύτερο οντολογικό όρο του «κακού» από τον ειδικό όρο «κακία» (ως πρόθεση), με έναν σχεδόν παιδικό τόνο απόλυτης κατάπληξης. Γιατί είσαι κακός; Δεν πρέπει να είσαι κακός. Ο κακός δεν έχει μεγαλείο, τυφλώνεται ανοήτως από την ίδια του την κακία, από την περιφρόνηση για τους αδύναμους, και τίποτα περισσότερο.

Υπάρχει, όμως, ένα χάσμα μεταξύ εκείνων που μπροστά στη φράση του Paolo περιορίζονται στο να συγκατανεύουν – «είναι μια πικρή αλλά αναπόφευκτη αλήθεια της ζωής» – και εκείνων που, αντίθετα, κατακλύζονται από αυτήν, σαν να πέφτει πάνω τους όλο το κακό του κόσμου, όχι από την άποψη της ηθικής ευθύνης, αλλά πρώτα απ’ όλα της εξάντλησης και της απέχθειας εξαιτίας ενός  τέτοιου εγωισμού. Αν είσαι ανάμεσά τους, δεν μπορείς να απελευθερωθείς από αυτή την αποκαρδίωση. Απλώς δεν μπορείς. Είναι κάτι που υπερβαίνει τη θέληση, είναι θέμα ριζοσπαστικής ενσυναίσθησης, ο δείκτης ενός συναισθήματος χωρίς το οποίο είναι δύσκολο να θεμελιωθεί μια ηθική, ή ακόμα και η πολιτική.

Παραμένοντας στον αναρχισμό: όπως έλεγε ο Malatesta, του οποίου ο Paolo ήταν βαθύς γνώστης, «εμείς είμαστε αναρχικοί λόγω ενός συναισθήματος που είναι η κινητήρια δύναμη όλων των ειλικρινών κοινωνικών μεταρρυθμιστών, και χωρίς το οποίο ο αναρχισμός μας θα ήταν ένα ψέμα ή θα στερούνταν νοήματος. Αυτό το συναίσθημα είναι η αγάπη των ανθρώπων, είναι το να υποφέρεις για τα βάσανα των άλλων». Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο μου φαίνεται ότι αυτό είναι το κύριο κριτήριο. Οποιοδήποτε άλλο κριτήριο μπορεί να παραποιηθεί, τα δεδομένα κάθε περίπτωσης μπορούν να ελέγχονται και να χειραγωγούνται επ’ άπειρον, ο αυταρχισμός εκείνων που θεωρούν τον εαυτό τους δίκαιο βρίσκει πάντα νέους τρόπους για να προσαρμόσει τις πεποιθήσεις τους.  Δεν συμβαίνει το ίδιο με την «αγάπη για τους ανθρώπους», η οποία είναι διακριτική, ανιδιοτελής και ουσιαστική.

Αγάπη και αναρχία, λοιπόν, και ο ίδιος ο Paolo τις συνέδεσε σε ένα άρθρο που έμεινε αξέχαστο: «Αναρχία χωρίς αγάπη, όχι. Ακόμα κι αν υπήρχε, δεν μπορεί να είναι η “δική μας” αναρχία. Και πιστεύω ακράδαντα ότι η μακρά, περίπλοκη, ακόμη και αντιφατική ιστορία του αναρχισμού μπορεί επίσης να διαβαστεί ως μια μακρά, περίπλοκη, ακόμη και αντιφατική ιστορία αγάπης. Μια ιστορία αγάπης για την ελευθερία» (Ή, όπως ήδη έχει γράψει σε στίχους ο Pietro Gori¹ , «Και όμως η ιδέα μας / είναι μόνο μια ιδέα αγάπης»).

Όσον αφορά τη ριζοσπαστική αριστερά, ήταν ανέκαθεν γενναιόδωρη με τα λόγια μίσους: όχι γενικώς και αορίστως, φυσικά, αλλά μίσος ταξικό ή μίσος προς τους τυράννους και τους διώκτες, από το οποίο δεν ωφελεί να υποχωρεί κάποιος φοβισμένος. Μόνο οι αγνές ψυχές ή οι πολύ τυχεροί μπορούν να το θεωρήσουν έλλειψη αρετής, και η απογοήτευσή τους, σε σχέση με αυτό, είναι περισσότερο αισθητική παρά ηθική. Φυσικά, το να μισείς είναι άσχημο. Αλλά όσοι βιώνουν στο πετσί τους την εκμετάλλευση, την καθημερινή ταπείνωση της νομιμοποιημένης δουλείας, δικαιολογούνται απόλυτα να νιώθουν έτσι.

Από την άλλη πλευρά, ένα μέρος αυτής της αριστεράς είναι έτοιμη να ξεχάσει ότι το μίσος, ακόμη και όταν είναι πλήρως δικαιολογημένο, ενέχει τον κίνδυνο του εθισμού και του εφησυχασμού. Μιλώ κυρίως για τους αγωνιστές που κάνουν το μίσος σήμα κατατεθέν προς επίδειξη ή το ανυψώνουν σε αρχή, αυτό καθεαυτό. Εκεί όπου προκαλεί τοξικότητα, διαστρεβλώνει τους στόχους και τείνει να νομιμοποιεί τα δικά τους λάθη· απονεκρώνει τη νοημοσύνη, τον σεβασμό προς τους άλλους και την ικανότητα διάκρισης σε τέτοιο βαθμό, που γεννά μια ακόρεστη πείνα για εχθρούς. Δεν αμφιβάλλω ότι πολλοί ωθούνται από αυτό το συναίσθημα, αλλά φοβάμαι ότι υπάρχει μια αδυναμία να μιλήσουμε ανοιχτά γι’ αυτό σε πολιτικό πλαίσιο. Η απλή καλοσύνη, το ανθρωπιστικό συναίσθημα, μπορεί να εμφανίζεται ακόμα, δυστυχώς, ως συνώνυμο αδυναμίας ή ακόμα και υποκριτικής συμπεριφοράς.

Στο «Ανθρωπισμός και Αναρχισμός», ο Camillo Berneri συλλέγει άλλες αδημοσίευτες  ιστορίες του Malatesta σχετικά με αυτό το θέμα: «Όταν, σε μια δημόσια συγκέντρωση, απευθύνθηκε στους καραμπινιέρους, που βρίσκονταν σε υπηρεσία, σαν άνθρωπος προς άνθρωπο, ο Paolo Valera τον επέπληξε γι αυτό. Ο Malatesta, απαντώντας στην επίθεση, έγραψε στη Volontಠ της Ανκόνα, μεταξύ άλλων:

«Μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει πάντα κάτι ανθρώπινο, που, υπό ιδανικές συνθήκες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά για να τιθασεύσει τα άγρια ένστικτα και την κακή ανατροφή. Κάθε άνθρωπος, όσο εκφυλισμένος κι αν είναι, ακόμα κι αν είναι ένας άγριος δολοφόνος ή ένα ελεεινό όργανο της αστυνομίας, έχει πάντα κάποιον που αγαπά, κάτι που τον συγκινεί. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ευαίσθητη χορδή. Το θέμα είναι να την ανακαλύψουμε και να την κάνουμε να δονήσει».

Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσαν ορισμένοι εξτρεμιστές μπροστά σε έναν επαναστάτη του διαμετρήματος του Malatesta που τολμά να είναι τόσο ανθρώπινος. Ή μάλλον, ξέρω: θα χρησιμοποιούσαν το κλασικό: «φίλος των μπάτσων», όπως συνέβη σε μια γνωστή μου όταν απευθύνθηκε στις Μονάδες Αποκατάστασης της Τάξης κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης, επικαλούμενη την ηθική  τους.

Πάντα απεχθανόμουν το ανόητο στερεότυπο του βίαιου ή καταστροφικού αναρχικού που τόσο αρέσει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αλλά και πάντα ένιωθα αμηχανία για το στερεότυπο του αναρχικού ως αιώνιου ονειροπόλου. Ομοίως, θεωρώ γελοία τη ρητορική -τυπική για μεγάλο μέρος της αριστεράς- που παρουσιάζει την ήττα ως μια σφραγίδα ηθικής ανωτερότητας. Αυτή η ρητορική αποσκοπεί στον εξωραϊσμό της αυτοεικόνας, και δίνει ελάχιστη σημασία στο αν μια τέτοια ήττα τροφοδοτεί τα δεινά όσων δεν έχουν φωνή.

Αν θεωρώ τον ελευθεριακό σοσιαλισμό την υψηλότερη και πιο αξιόλογη μορφή πολιτικής, αν πάντα έτρεφα πάντα μια απεριόριστη αγάπη για τους αναρχικούς, δεν είναι από παιδιάστικο ενθουσιασμό.  Είναι επειδή η πορεία προς μια πιο ελεύθερη και πιο δίκαιη κοινωνία δεν απαιτεί καρικατούρες ή χαρακτήρες από λαϊκές μπαλάντες, αλλά ανθρώπους που απεχθάνονται την κυριαρχία του ανθρώπου,  σε οποιαδήποτε μορφή της, και αφοσιώνονται στην καταπολέμησή της με ευθύτητα, αυθεντική ανοιχτότητα στον διάλογο, πνευματική ειλικρίνεια και -πρέπει να ειπωθεί- μια συμπόνια που δεν έχω βρει πουθενά αλλού.

Από αυτή την οπτική γωνία, η απληστία που χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι απλώς το πιο εξόφθαλμο παράδειγμα μιας μακράς ιστορίας που περιλαμβάνει επινοημένες φυσικές ιεραρχίες, γραφειοκρατίες που συντρίβουν και ατελείωτες ποσότητες ενέργειας και χρόνου που σπαταλιούνται σε γιγαντιαίους οργανισμούς αντί να καλύπτουν τις άμεσες ανάγκες με τη δημιουργία «μιας κοινωνίας ανεκτικής», η οποία θα μας επιτρέπει να ασκούμε τις πιο σημαντικές δραστηριότητες της ζωής: τη φιλία, το σεξ, τις τέχνες και τις επιστήμες, την πίστη, το να ανατρέφουμε παιδιά με λαμπερά μάτια, να έχουμε καθαρό αέρα και νερό», για να το πούμε με τα λόγια του Paul Goodman. Ενώ η πυραμιδική μορφή αυτών των γιγαντιαίων οργανισμών τείνει να επιλέγει εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη επιθυμία να ηγηθούν, επειδή αυτή είναι η συνήθης πορεία της επαγγελματικής ανέλιξης. Όπως αναφέρει ο Alex Comfort στο βιβλίο του «Potere e delinquenza» (Εξουσία και εγκληματικότητα)³ : όσοι ενεργούν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους άλλους «μπορούν να βρουν πολλές θέσεις εργασίας στη σύγχρονη κοινωνία, και σχεδόν όλες, συνδέονται με τις γραφειοκρατικές και εκτελεστικές πτυχές της εξουσίας. Τους επιτρέπουν, εντός ορισμένων ορίων, να προκαλούν πόνο και να απολαμβάνουν μια αυθαίρετη εξουσία. Είναι θέσεις εργασίας που αποδεικνύονται απαραίτητες για τον σύγχρονο τρόπο ζωής».

Από αυτή την άποψη, όπως έγραψε ο Enzo Traverso στο βιβλίο του «Ο Ένοπλος Αιώνας» – στο οποίο περιγράφει τη μαζική βία του εικοστού αιώνα – πολύ συχνά ξεχνάμε ότι πρόκειται για κρατική βία: «Η μελέτη αυτών των βιαιοτήτων συνεπάγεται, αναπόφευκτα, και τη μελέτη των αντιφάσεων της διαδικασίας του εκπολιτισμού -την οποία οι κοινωνικές επιστήμες, από τον Weber μέχρι τον Elias, ταύτιζαν πάντα με την οικοδόμηση του κρατικού μονοπωλίου των μέσων του εξαναγκασμού- για να «αναγνωρίσουμε», τελικά, «στο σύγχρονο κράτος όχι μόνο ένα νομικό και πολιτικό μηχανισμό ή ένα πειθαρχικό σύστημα, αλλά και μια μηχανή μαζικής καταστροφής που υπόκειται σε καθαρά πολιτικές επιταγές». Αυτό ισχύει, φυσικά, και για τη βία που ασκείται σήμερα.

Ο πυρήνας της αναρχικής κριτικής βρίσκεται σε αυτό το σημείο: το κράτος δεν είναι ένας ιερός και απαραβίαστος μονόλιθος ή η πηγή της δικαιοσύνης. Προφανώς, αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι κρατικές μορφές είναι ισοδύναμες. Η δημοκρατία είναι χίλιες φορές καλύτερη από τη δικτατορία, ειδικά επειδή εγγυάται μεγαλύτερη ζωντάνια στις συγκρούσεις. (Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Comfort, «το κεντρικό εκλογικό σύστημα […] κάνει τεράστιες διακρίσεις εναντίον των ατόμων που διαθέτουν αναπτυγμένο αίσθημα ηθικής και εναντίον όσων έχουν εκείνες τις ηγετικές ικανότητες που βασίζονται στην άμεση επαφή»).

Αυτή είναι η ουσία, όπως έλεγα, αλλά σίγουρα δεν εξαντλεί το θέμα: από ελευθεριακή άποψη – στην οικογένεια, στο σχολείο, στις σεξουαλικές σχέσεις, στην εργασία – κάθε κατάσταση κυριαρχίας διαφθείρει. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εξασκηθούμε στο να ελέγχουμε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας, αντί να ισχυριζόμαστε ότι αυτό το κάνουν πάντα και μόνο οι άλλοι· να κατανοήσουμε πότε και πώς κάνουμε και εμείς κατάχρηση.

Με αυτό επιστρέφω στον Finzi. Ο Paolo ήταν αφοσιωμένος ακριβώς σε αυτό. Αναζητούσε συνεχώς ελευθεριακούς χώρους και περιβάλλοντα, δημιουργούσε πάντα ισότιμες σχέσεις και συνομιλούσε με όλες και με όλους χωρίς να πέφτει στο παγίδα των «militonti»⁴ , όπως αποκαλούσε τους ακτιβιστές που δεν αμφέβαλαν ποτέ και για τίποτα. Ανάμεσά τους υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν διάφοροι αναρχικοί, που έχουν εμμονή με την απλή άρνηση του υπάρχοντος -μια άλλη μορφή μίσους- ή που αδυνατούν να επεξεργαστούν βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις στο εδώ και τώρα, προσιτές στους απλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι βυθισμένοι σε ομόκεντρους κύκλους αφηρημένης και διαρκούς σύγκρουσης, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσουν τα μυριάδες προβλήματα της καθημερινής ζωής. Ενώ, ο Paolo, ακόμη και με τον κίνδυνο να δεχθεί άδικες επικρίσεις ή να χαρακτηριστεί «φιλελεύθερος» (σχεδόν σαν να ήταν προσβολή), καλλιεργούσε πάντα τέτοιου είδους εναλλακτικές, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι χρησιμεύουν στο να κάνουν τον αναρχισμό πιο χειροπιαστό, πρακτικά εφαρμόσιμο και αποδεκτό.

Στα τελευταία του λόγια, ο Giuseppe Pinelli όρισε τον αναρχισμό ως ένα κράμα «λογικής και υπευθυνότητας». Το έγραφε σε έναν άλλο Paolo, τον Paolo Faccioli – αλλά θα μπορούσε επίσης να μιλούσε και στον δικό μας – ο οποίος συμμετείχε ενεργά στο Circolo Anarchico Ponte della Ghisolfa⁵ και, όταν εξερράγη η βόμβα στην Piazza Fontana, ήταν ο νεότερος από αυτούς που συνελήφθησαν.

Πράγματι, ο Paolo ήταν πάνω απ’ όλα ένας άνθρωπος που βασανιζόταν από την κακία και προσπαθούσε να την καταπολεμήσει χρησιμοποιώντας «λογική και υπευθυνότητα», συζητώντας τα πάντα, από τον θεό μέχρι τα σκουλήκια, χωρίς να αφήνει την ψυχή του να στερεύει στα δεσμά της ιδεολογίας. Το έκανε πάνω από όλα από αγάπη. Σε τέτοιο βαθμό που, μετά την υπογραφή της τελευταίας του επιστολής -όπως συνήθως κλείνει ένα μήνυμα- εμφανίζεται μια τελευταία γραμμή: όχι μια υπαναχώρηση, αλλά μια επανεκκίνηση: «Αγαπώ την Aurora, την Alba, τον Elio, τον Lapo και τη Luna». Για άλλη μια φορά, η αγάπη υψώθηκε ενάντια και πέρα από τον ίδιο τον θάνατο.

πηγή: www.micromega.net

1. Ο Pietro Gori (1865–1911),  ήταν δικηγόρος, δημοσιογράφος, ποιητής και διάσημος Ιταλός αναρχικός ακτιβιστής. Ως απόφοιτος της νομικής, χρησιμοποίησε το επάγγελμά του για να υπερασπιστεί στις δικαστικές αίθουσες εργάτες, αγρότες και συντρόφους αναρχικούς και σοσιαλιστές που διώκονταν από το κράτος. Το 1891, συμμετείχε στο Συνέδριο του Capolago, που προωθήθηκε από τους E. Malatesta και Amilcare Cipriani, για την ίδρυση του Επαναστατικού Αναρχικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, του οποίου έγινε ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους και προπαγανδιστές του. Την ίδια χρονιά, μετέφρασε και επιμελήθηκε την πρώτη ολοκληρωμένη έκδοση του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος των Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς. Επίσης, ίδρυσε και επιμελήθηκε το «αναρχοσοσιαλιστικό» περιοδικό L’Amico del Popolo, στο Μιλάνο. Και τα είκοσι επτά τεύχη της εφημερίδας κατασχέθηκαν, γεγονός που οδήγησε σε καταγγελίες και την σύλληψή του. Υπήρξε ένας παραγωγικός συγγραφέας ελευθεριακών ποιημάτων και τραγουδιών με μεγάλη λαϊκή απήχηση. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται τα πασίγνωστα:  «Addio Lugano bella» και «Il canto dei reclusi». Λόγω της καταστολής και των ενταλμάτων σύλληψης που αντιμετώπιζε στην Ιταλία, πέρασε μεγάλα διαστήματα εξορίας μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής, συνεχίζοντας ακούραστα την προπαγάνδα και το έργο του δίνοντας διαλέξεις.
2. Το περιοδικό «Volontà» υπήρξε ένα από τα μακροβιότερα και σημαντικότερα στο ιταλικό αναρχικό κίνημα του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Ιδρύθηκε το 1946 από τους Giovanna Caleffi Berneri, Cesare Zaccaria και Pio Turroni. Το 1977, ο Turroni εμπιστεύτηκε το περιοδικό στην ομάδα νέων αναρχικών από το Valdobbiadene (μέλη της GAF), και το 1980, μετέφερε την έδρα του στο Μιλάνο, εντασσόμενο στον ίδιο συνεταιρισμό που εξέδιδε τα «A rivista anarchica», «Interrogations» και «Edizioni Antistato». Το περιοδικό έκλεισε το 1996, μετά από πενήντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης.
3. Ο τίτλος στο πρωτότυπο: Authority and Delinquency. A Study in the Psychology of Power
4. Ο όρος «militonti» δεν είναι επίσημη λέξη, αλλά μια πολιτική/σατιρική σύνθετη λέξη. Προκύπτει από τη σύνθεση των λέξεων: militante:  πολιτικός ακτιβιστής, το στρατευμένο μέλος ενός κόμματος  και tonto:  ανόητος,  χαζός. Χρησιμοποιείται για να χλευάσει την τυφλή κομματική αφοσίωση.
5. Το Circolo Anarchico Ponte della Ghisolfa είναι ένας ιστορικός αναρχικός, πολιτιστικός και κοινωνικός χώρος στο Μιλάνο, ο οποίος λειτουργεί από την 1 Μαΐου 1968. Ο χώρος αυτός συνδέεται στενά με σημαντικές μορφές του ιταλικού αναρχικού κινήματος, όπως ο Giuseppe Pinelli και ο Pietro Valpreda.

Το άρθρο Αγάπη και αναρχία: στη μνήμη του  Paolo Finzi. Του Giorgio Fontana εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.