Με αφορμή την αυτοκτονία του νεαρού μηχανολόγου στα Χανιά εξαιτίας της ανεργίας και των οικονομικών προβλημάτων..
Ήσουν 31 ετών και έφυγες. Άνεργος μορφωμένος, σήμα κατατεθέν της Ελλάδας της κρίσης και των μνημονίων και παρατημένος από αυτούς που χωρίς καμιά πλέον νομιμοποίηση αποτελούν κυβέρνηση, άνοιξες τα φτερά σου και πέταξες.
Είπαν δεν άντεξες την ανεργία, τα οικονομικά προβλήματα , αυτήν την έρημο που δεν μπορεί κανείς μας να βρει ούτε μια τόση δα όαση. Δεν άντεξες την ανυπαρξία ελπίδας.
Κανείς μας δεν την αντέχει και μας βλέπεις όλους με κάτι πρόσωπα θλιμμένα, σκαμμένα- όχι από τα χρόνια που περνάνε αλλά από αυτά τα πέτρινα που δε λένε να τελειώσουν.
Ήσουν 31 ετών και όπως διάβαζα για σένα μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το τετράστιχο της Μάνας από το “Ματωμένο Γάμο” του Λόρκα ¨Τώρα πια άλλες μανάδες θα καρτερούν στα παραθύρια το γιο τους να γυρίσει.
Εγώ όχι! Εγώ θα είμαι μόνη. Εγώ και τούτοι οι τέσσερις τοίχοι! Ο γιος μου τώρα είναι μια σκοτεινή φωνή πίσω από τα βουνά. Ο γιος μου τώρα είναι μια αγκαλιά ξερά λουλούδια». Πόσες ακόμα θα θρηνήσουν τα παιδιά τους;;
Ησουν 31 ετών. Σε μια Ελλάδα που πεθαίνει . Σε μια Ελλάδα που διώχνει τα παιδιά της. Σε μια Ελλάδα που οι φασίστες μαθαίνουν στα βρέφη να φωνάζουν heil hitler . Σε μια Ελλάδα που δίνει διέξοδο στην ανεργία γεννώντας…δουλοπάροικους voutcerαδες.
Ήσουν 31 ετών και εμείς συνένοχοι που χάθηκες. Συνένοχοι γιατί σιωπούμε.Συνένοχοι γιατί η αυτοκτονία πλέον έχει καταντήσει “συνηθισμένο¨ φαινόμενο στη συνείδηση μας . Συνένοχοι γιατί θέλουμε και περιμένουμε την αλλαγή χωρίς όμως να την διεκδικούμε. Συνένοχοι γιατί για άλλη μια φορά πολλοί από μας δεν θα βγούμε στους δρόμους γιατί θα έχουμε, σαν τον αντί-ήρωα στο βιβλίο του Χάκκα , ” να ταΐσουμε το ψαράκι στη γυάλα….”
ΩΣ ΠΟΤΕ ;;
Αθηνά Λαοπόδη