Ο υπερκόσμιος γρύλλος που κουβαλούσε στην τσέπη του ο Εντουάρντο Γκαλεάνο τραγούδησε χθες. Ανήγγειλε ότι το μεγάλο ταξίδι τελείωσε γι αυτόν.
«Όταν πεθαίνει κάποιος, όταν ο χρόνος του τελειώνει, τελειώνουν και όσα διάβηκε, όσα επεθύμησε και είπε, που είχαν το όνομά του σε τούτο τον κόσμο;» ρωτούσε ο ίδιος όρθιος, πάντα, μπροστά στους «Καθρέφτες» του.
Και απαντούσε ο ίδιος :«Για τους ινδιάνους του άνω Ορενόκου, όποιος πεθαίνει χάνει το όνομά του. Οι ινδιάνοι τρώνε τις στάχτες του, μαζί με σούπα από μπανάνες, ή κρασί από καλαμπόκι και μετά την ιεροτελεστία αυτή κανείς πια δεν αναφέρει το όνομα του νεκρού: ο νεκρός τώρα περπατά, έχει επιθυμίες και μιλά σε άλλα κορμιά, με άλλα ονόματα».
Ο ίδιος ο Εντουάρντο μάσησε στάχτες του Αδάμ και της Εύας, του Αταχουάλπα, του Αγκίρε, του Μοντεζούμα, ισπανών και πορτογάλλων βασιλιάδων αλλά τίποτα στον κόσμο αυτό δεν τον συγκίνησε περισσότερο από τους εξεγερμένους δούλους των ορυχείων της Λατινικής Αμερικής, τους μακελεμένους ινδιάνους στο Ρίο Τσαγκρες, τον Ζούμπια από το Παλμαρές, τον Ίνκα Γκαρσελάσο και τον Μάνκο Ίνκα που αντιστάθηκαν στους θωρακοφόρους κατακτητές.
Ο Εντουάρντο ξεφλούδισε το παρελθόν, τις μνήμες και την ιστορία για να βυζάξουν οι φτωχοί όλου του κόσμου ελπίδα, έβαλε πλάτη για να δείξει τον δρόμο του αδιάκοπου αγώνα υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ο Εντουάρντο δεν κούνησε ποτέ το δάχτυλο γιατί δεν ήταν ελιτιστής αλλά δεν ήταν ποτέ αδιάφορος γιατί η συνείδησή του ήταν ταγμένη απέναντι στην αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό, τον ρατσισμό, τον μιλιταρισμό, την καταστροφή του πλανήτη από την πλεονεξία.
Ο Εντουάρντο τραγούδησε την ομορφιά της ζωής χαϊδεύοντας την πλάτη ιαγουάρων, εκπαιδεύοντας τροπικούς παπαγάλους ή τρώγοντας μπουρίτος στις λεωφόρους της Κονσεπτιόν.
Ο Εντουάρντο καθόταν στην ίδια εξέδρα με τους φτωχούς και θαύμαζε τις επελάσεις του Γκαρίντσα ή τον νέγρο Ομπντούλιο Βαρέλα που με πρησμένο αστράγαλο πάγωνε το Μαρακανά στις 16 Ιουλίου του 1950.
Ο Εντουάρντο τραγούδησε κάθε κρυφό ή ξεχασμένο ανθρώπινο δάκρυ και φύτευε τις μικρές ιστορίες των αδύναμων αυτού του κόσμου στα βιβλία του με επιδεξιότητα για να φυτρώνουν και να ανθίζουν αδιάκοπα απελευθερωτές Μπολιβάρ, Χοσέ Μαρτί και Πάντσο Βίλλα.
Ας έχουμε το μήνυμα που μας άφησε για οδηγό μέσα στην άγρια ζούγκλα του νεοφιλελευθερισμού: «Άμπρακατάμπρα» Εντουάρντο.
*Αμπρακατάμπρα: η λέξη έχει φτάσει σε εμάς ως ξόρκι, λέξη μαγική που λύνει προβλήματα, ο ίδιος ο Γκαλεάνο την προτιμούσε για το περιεχόμενό της στα αρχαία εβραϊκά που σημαίνει «πολέμα ως το τέλος».
* Ο δημοσιογράφος του ρ/σ “Στο Κόκκινο 93,4” Απόστολος Λυκεσάς αρθρογραφεί καθημερινά στο alterthess.gr. Ακούστε ζωντανά στο “Κόκκινο 93,4” την εκπομπή “Ορθά- Κοφτά” με τον Απόστολο Λυκεσά Δευτέρα- Παρασκευή 11:00-12:00. Επικοινωνία με τον Απόστολο Λυκεσά στο [email protected].