Ένα τραγούδι από τη Μουσική Ομάδα του Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Σχολείου με αφορμή τα Τέμπη, την Πύλο και όλες τις γνωστές και άγνωστες αδικίες που μας κάνουν να αισθανόμαστε θυμό, αλλά και να συμμετέχουμε σε συλλογικές δράσεις.
Η ομάδα απευθύνει κάλεσμα να το τραγουδήσουμε πριν την μεγάλη πορεία στις 28/02 στην Καμάρα.
Εκτέλεση/Ενορχήστρωση:
Μουσική Ομάδα Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Σχολείο
Στίχοι/Μουσική:
Κωνσταντίνος Ευθυμίου – Ιλάειρα Κορδά
Ακούγεται μονταρισμένο απόσπασμα από το ποίημα Μονόγραμμα του Ελύτη
Τα πλάνα είναι από αρχείο δράσεων της Μουσικής Ομάδας σε διάφορα σημεία της πόλης.
Τα λέμε στους δρόμους, με πολλή μουσική και αγάπη.
—
Στίχοι:
Κάτω απ’τα κύματα πέρα απ’τα τείχη
πάνω στις ράγες κοιμάται η τύχη
που όλο κάποιος άλλος φταίει
βουβά όποια θέλει ας κλαίει
Σιωπή
Πλεον τώρα νιώθω πως ζω από θαύμα
προσπαθώ να ξεχνάω μα δεν κλείνει το τραύμα
μαζί στον χορό, στον πόνο μαζί
μεσ’τον αγώνα αγάπη και οργή
Τώρα έχουνε γίνει ποτάμι οι φωνές
σβήνουν τα φώτα μ’ανάβουν φωτιές
μαζί στην ανάγκη, στον δρόμο μαζί
μεσ’τον αγώνα αγάπη και οργή
μεσ’τον αγώνα αγάπη
“Μαδάω γιασεμιά και έχω τη δύναμη
αποκοιμισμένη, να φυσώ, να σε πηγαίνω
μέσα από φεγγαρά περάσματα
και βουβές τις θάλασσες στοές
λησμονημένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
ακουστά μ’έχουν τα κύματα
πάντα εμείς το φως και η σκιά.
