Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) είναι ο ρυθμιστής του Πολιτεύματος. Αν κάποιος διαβάσει το τμήμα του Συντάγματος που αναφέρεται στο συγκεκριμένο θεσμό (άρθρα 30-50), θα διαπιστώσει πως ο ρόλος του είναι περισσότερο τυπικός και διεκπεραιωτικός παρά ουσιαστικός. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι απαιτείται η προσυπογραφή του αρμόδιου Υπουργού για να ισχύσει και να εκτελεστεί οποιαδήποτε πράξη του ΠτΔ (άρθρο 35), πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ακόμη και η διάλυση της Βουλής (άρθρο 41), η παροχή διερευνητικών εντολών και ο διορισμός του Πρωθυπουργού (άρθρο 37), καθώς και η προκήρυξη δημοψηφίσματος (άρθρο 44) είναι τυπικές διαδικασίες, αφού δεν εκκινούν από πολιτικές πρωτοβουλίες του ΠτΔ αλλά υπαγορεύονται με λεπτομέρεια από το Σύνταγμα.
Οι μόνες περιπτώσεις στις οποίες ανατίθεται στον ΠτΔ μια κάποια αρμοδιότητα είναι εκείνες που αναφέρονται στη δυνατότητα να αναστείλει για μία και μόνο φορά τις εργασίες της βουλευτικής συνόδου (άρθρο 40), να αναπέμψει στη Βουλή για μία και μόνο φορά ένα ψηφισμένο νομοσχέδιο (άρθρο 42) -το οποίο όμως κατόπιν της επιψήφισής του από τη Βουλή υποχρεούται να εκδώσει και δημοσιεύσει ως έχει. Τέλος μπορεί να προχωρήσει στην έκδοση Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου σε «έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης» ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου, οι οποίες όμως αν δεν εγκριθούν από τη Βουλή μέσα σε προβλεπόμενες προθεσμίες παύουν να ισχύουν στο εξής (άρθρο 44).
Όλα τα παραπάνω αναφέρθηκαν για να καταδειχθεί συνοπτικά ο πεπερασμένος ρόλος του ΠτΔ και η πραγματική λειτουργική αξία του ως θεσμού του πολιτεύματος. Στη θέση αυτή, πέρα από τον ισχυρό συμβολισμό, δεν θα ήθελα μια προσωπικότητα της Αριστεράς γιατί θα κατέληγε να παροπλιστεί σε εθιμοτυπικές διαδικασίες. Από συμβολισμούς, εξάλλου, βρίθει όλη η πολιτική διαδικασία. Και συχνά δεν είναι καν κατανοητοί. Αδυνατώ να αντιληφθώ, λοιπόν, στο πλαίσιο ποιας συνεννόησης και συναίνεσης ακουγόταν το όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κ.Καραμανλή.
Όπως εργαλειακά αντιμετωπίστηκε η δυνατότητα διάλυσης της Βουλής στην περίπτωση αδυναμίας εκλογής ΠτΔ, ομοίως πρέπει να αντιμετωπιστεί και η επιλογή του ονόματος που θα προτείνει η νέα κυβέρνηση. Ας είναι ο Δ.Αβραμόπουλος, οπότε και θα αναγκαστεί να αποχωρήσει από τη θέση Επιτρόπου Μετανάστευσης στην ΕΕ για να αντικατασταθεί από κάποιον αριστερό άνθρωπο. Ας είναι ο Γ.Στουρνάρας, οπότε και θα αναγκαστεί να αποχωρήσει από τη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Τι κι αν πρόκειται για πολιτικούς που προέρχονται από τη συντηρητική παράταξη και υποστήριξαν τα μνημόνια; Ως ΠτΔ θα αναγκάζονται να υπογράφουν τους νόμους και τα ψηφίσματα της νέας αντιμνημονιακής κυβέρνησης. Κι αυτό εμπεριέχει μια υφέρπουσα ειρωνεία.
Αν είσαι μια φορά θρασίμι, είσαι για πάντα θρασίμι, τι λες κυρ Αντώνη μου;