Από τη Σπι­να­λό­γκα στο Ντα­χά­ου. Του Αλέξη Μπένου

«Το ά­νοιγ­μα δύο νέων «στρα­το­πέ­δων συ­γκέ­ντρω­σης» έ­χει ή­δη δρο­μο­λο­γη­θεί στη Δυ­τι­κή Αθή­να.

Το πρώ­το στις κτη­ρια­κές ε­γκα­τα­στά­σεις ι­διο­κτη­σίας του Ο­Α­ΕΔ ε­πί της λεω­φό­ρου Σχι­στού στο Σκα­ρα­μα­γκά. Στο χώ­ρο στε­γά­ζε­ται το Θε­ρα­πευ­τή­ριο Χρό­νιων Πα­θή­σεων Παί­δων.

Το δεύ­τε­ρο σε δύο κτή­ρια του Νο­σο­κο­μείου Αγία Βαρ­βά­ρα (Λοι­μω­δών), έ­να για ά­ντρες και έ­να για γυ­ναί­κες. Πρό­κει­ται για κτή­ρια στην πτέ­ρυ­γα που φι­λο­ξε­νεί α­σθε­νείς με τη νό­σο του Χάν­σεν.»

Δια­βά­ζο­ντας αυ­τή την εί­δη­ση στο left.gr μού φά­νη­κε πιο εύ­κο­λο να πι­στέ­ψω ό­τι πρό­κει­ται για κρι­τι­κή κά­ποιου φιλμ που κά­νει αυ­τή τη διε­στραμ­μέ­νη ε­πι­στρο­φή στην ι­στο­ρία. Δυ­στυ­χώς ό­μως εί­ναι α­πλώς μια ξε­κά­θα­ρη ε­πι­βε­βαίω­ση ό­τι η ι­στο­ρία δεν έ­χει μια κα­θο­ρι­σμέ­νη πο­ρεία προς «τα μπρός». Η τα­χύ­τα­τη ε­πι­στρο­φή προς τη βαρ­βα­ρό­τη­τα εί­ναι πια γε­γο­νός. Η κυ­βέρ­νη­ση με μια και μό­νον κί­νη­ση μας α­πέ­δει­ξε ό­τι α­πό τη με­σαιω­νι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα στην α­ντι­με­τώ­πι­ση των αρ­ρώ­στων με νό­σο του Hansen (κοι­νώς λέ­πρα), αλ­λά και άλ­λων λοι­μω­δών νο­ση­μά­των, μέ­χρι τη σύγ­χρο­νη βαρ­βα­ρό­τη­τα του ά­ρειου να­ζι­στι­κού πο­λι­τι­σμού δεν υ­πάρ­χει κα­μία α­πό­στα­ση ού­τε χρό­νου, ού­τε προ­σέγ­γι­σης. Ο ε­ξο­στρα­κι­σμός των αρ­ρώ­στων και η α­να­γκα­στι­κή ε­ξο­ρία –α­πο­μό­νω­σή τους συ­νή­θως σε νη­σιά (που δυ­σκο­λεύουν την α­πό­δρα­ση), ε­δραιώ­θη­κε ως προ­σέγ­γι­ση το με­σαίω­να και ή­ταν συ­νέ­πεια ε­νός μίγ­μα­τος φό­βου, ά­γνοιας και δει­σι­δαι­μο­νίας. Με άλ­λα λό­για, του ι­δα­νι­κού μίγ­μα­τος για την άν­θι­ση του ρα­τσι­σμού και την εκ­κό­λα­ψη του αυ­γού του φι­διού.

Ει­δι­κά οι άρ­ρω­στοι με νό­σο του Hansen, που έ­χουν την α­τυ­χία να εμ­φα­νί­ζουν σο­βα­ρές πα­ρα­μορ­φώ­σεις α­πό τις δερ­μα­το­λο­γι­κές βλά­βες που προ­κα­λούν τα βα­κτή­ρια, α­πο­τέ­λε­σαν το κλασ­σι­κό πα­ρά­δειγ­μα α­πέ­χθειας αλ­λά και φό­βου α­πό τους ί­διους τους δι­κούς τους αν­θρώ­πους, οι ο­ποίοι α­κό­μη και σή­με­ρα αρ­νού­νται να τους ε­ντά­ξουν στη ζωή τους. Στο ση­μείο αυ­τό, προ­φα­νώς και συ­χνά, μπαί­νει το ε­ρώ­τη­μα: Μή­πως ό­ντως η α­πο­μό­νω­ση των αρ­ρώ­στων εί­ναι ε­πι­βε­βλη­μέ­νη ώ­στε να ε­λεγ­χθεί η δια­σπο­ρά τους στον πλη­θυ­σμό;  Η με­λέ­τη των ε­πι­δη­μιών και οι γνώ­σεις που έ­χου­με σή­με­ρα για τη δια­σπο­ρά των λοι­μω­δών νο­ση­μά­των, ο­δη­γούν με σα­φή­νεια στο συ­μπέ­ρα­σμα ό­τι η α­πο­μό­νω­ση, ε­κτός του ό­τι εί­ναι α­πάν­θρω­πη, δεν έ­χει και ου­σια­στι­κή ε­πί­πτω­ση στη δια­σπο­ρά των νο­ση­μά­των. Τα λοι­μώ­δη νο­σή­μα­τα με­τα­δί­δο­νται πριν εμ­φα­νι­στούν τα συ­μπτώ­μα­τά τους, με άλ­λα λό­για α­πό φαι­νο­με­νι­κά υ­γιείς αν­θρώ­πους. Πα­ράλ­λη­λα, οι άρ­ρω­στοι που σή­με­ρα έ­χουν δια­γνω­σμέ­νη νό­σο του Hansen, φυ­μα­τίω­ση κλπ και παίρ­νουν την εν­δει­κνυό­με­νη α­γω­γή, δεν με­τα­δί­δουν τη νό­σο σε κα­νέ­ναν. Άρα το μό­νο που μέ­νει εί­ναι ο φό­βος της ά­γνοιας, η βαρ­βα­ρό­τη­τα των πολ­λών και δυ­να­τών α­πέ­να­ντι στους λί­γους και ευ­πα­θείς, ο ρα­τσι­σμός των «κα­θα­ρών» α­πέ­να­ντι στους «βρώ­μι­κους», των λευ­κών α­πέ­να­ντι στους μαύ­ρους…

Και να που α­πό το με­σαίω­να ερ­χό­μα­στε σή­με­ρα να βά­λου­με στη θέ­ση των α­πο­διο­πο­μπαίων «λε­πρών», τα «κοι­νω­νι­κά πα­ρά­σι­τα», τους «α­πρό­σκλη­τους πα­ρεί­σα­κτους», τους «με­λα­ψούς», τους «ξέ­νους βρε παι­δί μου».

Και με την ί­δια ευ­κο­λία δαι­μο­νο­ποιού­με τα θύ­μα­τα α­ντί να τα α­γκα­λιά­σου­με και να προ­σπα­θή­σου­με μα­ζί να α­να­τρέ­ψου­με τις αι­τίες της αρ­ρώ­στιας τους. Τα θύ­μα­τα, εί­τε μιας βιο­λο­γι­κής, εί­τε μιας κοι­νω­νι­κής νό­σου.  Οι με­τα­νά­στες λοι­πόν, θύ­μα­τα ε­νός βίαιου κοι­νω­νι­κού και τα­ξι­κού πο­λέ­μου, α­ντι­με­τω­πί­ζο­νται ως οι σύγ­χρο­νοι «λε­προί» που πρέ­πει να α­πο­μο­νω­θούν για να μη «μο­λύ­νουν» κοι­νω­νι­κά, πο­λι­τι­σμι­κά αλ­λά και γο­νι­δια­κά τους «κα­θα­ρό­αι­μους έλ­λη­νες». Βέ­βαια, η να­ζι­στι­κή τε­χνο­γνω­σία των στρα­το­πέ­δων συ­γκέ­ντρω­σης έ­χει α­κυ­ρώ­σει την α­νά­γκη με­τα­το­πί­σεων, νη­σιών κοκ. Στρα­τό­πε­δα λοι­πόν πα­ντού; Η α­πά­ντη­ση δεν μπο­ρεί πα­ρά να εί­ναι στρα­τό­πε­δα που­θε­νά και πο­τέ πια.  Όχι για να «μη φέ­ρουν ξέ­νους κο­ντά στα σπί­τια μας», αλ­λά για να μην ξα­να­ζή­σου­με τη να­ζι­στι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα, την ε­ξα­θλίω­ση, την κα­τα­στρο­φή. Το α­ντι­ρα­τσι­στι­κό κί­νη­μα α­ντί­στα­σης και αλ­λη­λεγ­γύης βρί­σκε­ται μπρο­στά σε μια σο­βα­ρή πρό­κλη­ση που δεν εί­ναι άλ­λη α­πό την α­να­τρο­πή αυ­τών των πο­λι­τι­κών.

* Ο Αλ. Μπένος είναι καθηγητής στο ΑΠΘ.

Αναδημοσίευση από την Εποχή.