Χωρίς αντιστάσεις εξελίσσονται οι σύνοδοι της ελληνικής προεδρίας στην Ελλάδα, που άρχισαν στις 8 του Ιανουαρίου με μόνη μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας του χώρου ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, λαϊκών επιτροπών και συνελεύσεων, που απαγορεύθηκε και καταστάλθηκε. Η ισχνή παρουσία στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στη συγκεκριμένη διαμαρτυρία ήρθε μόνο ως αλληλεγγύη λόγω της απαγόρευσης και όχι με κάλεσμα του κόμματος. Για τα συνδικάτα ας μην μιλήσουμε καλύτερα. Για το ΚΚΕ ούτε λόγος.
Η Αθήνα μετατρέπεται σε φρούριο και άβατο για τους και τις πολίτες, έκλεισε και μέρος του Εθνικού Κήπου, κλείνουν τα μετρό, όλα στην υπηρεσία της καταστολής για την προφύλαξη από τον εχθρό – λαό.
Είναι η πέμπτη ελληνική προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, με τελευταία το 2003, με τη νοσταλγία του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και όλων των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας που διήρκεσαν από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα.
«Και στη Θεσσαλονίκη, το 2003, Γένοβα θα κάνουμε την κάθε συνοικία», αυτό ήταν το σύνθημα που δονούσε τα πλήθη τότε. Μαζί κι εμάς που πήγαμε στη Γένοβα το 2001, τότε που θελήσαμε να εμποδίσουμε τη σύνοδο των G8, την προκλητική σύνοδο των «πλούσιων» και «ισχυρών» χωρών, που είχε στόχο την καλύτερη οργάνωση της εκμετάλλευσης και της λεηλασίας από μέρους τους. Θέλαμε να μπούμε στους χώρους των συνεδρίων, να κάνουμε αισθητή την παρουσία και τις διεκδικήσεις του κινήματος. Η προετοιμασία, μια πόλη περίκλειστη, γεμάτη από κάθε είδους αστυνομίες, έτοιμες για καταστολή, τα πλήθη δεκάδες χιλιάδες, η καταστολή σε κάθε σημείο, με τον νεαρό Τζουλιάνι κάτω από τις ρόδες του τζιπ.
Στη Θεσσαλονίκη, τότε, το 2003, με το Κοινωνικό Φόρουμ στο φόρτε του, ολοκληρώσαμε ένα εξάμηνο κινητοποιήσεων σε κάθε σύνοδο υπουργών για τα διάφορα θέματα, εργασία στο Ναύπλιο, Αγροτικά στην Κέρκυρα, εκπαιδευτικά στο Καβούρι, και τόσα άλλα. Κι αυτή, η Θεσσαλονίκη όπως Γένοβα, κλειστή, με την τρομοκρατία της εξουσίας ενάντια στις «ορδές» των διαδηλωτών και με τους μαγαζάτορες να έχουν «χτίσει» τις προσόψεις τους με λαμαρίνες. Αυτοί οι μαγαζάτορες ίσως τώρα να θυμούνται ότι προστάτευαν τα μαγαζιά από τις διαδηλώσεις, αντί να τα προστατεύουν από την εξουσία και τις αποφάσεις που αυτή έπαιρνε, με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να έχουν κλείσει τα περισσότερα.
Νοσταλγία για μια άλλη εποχή του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, που το αποτέλεσμά της είναι σήμερα να διαλύεται, τουλάχιστον στην Ελλάδα, η οικονομία, η κοινωνία, τα δικαιώματα, οι ελευθερίες.
Μπορεί να είμαστε σε διαφορετική φάση, με άλλου είδους κινητοποιήσεις, και όμως αυτό το παρελθόν θα μπορούσε να μας καθοδηγεί στις σημερινές εξελίξεις.
Φέτος έχουμε και ευρωεκλογές. Μιας Ευρώπης που σκληραίνει την επίθεση εναντίον των λαϊκών και εργατικών τάξεων, των μεταναστών και μεταναστριών, των νέων, των γυναικείων δικαιωμάτων, και που θα διαβουλεύεται στις εκατοντάδες συνόδους που θα γίνουν για μια «αποτελεσματικότερη» πολιτική. Μιας Ευρώπης που έχει γεμίσει πικρία τους λαούς της, μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης απονομιμοποιημένης, που αντί να προσελκύει με την προσέγγιση των λαών, προκαλεί εθνικιστικές αναδιπλώσεις με αποτέλεσμα ακόμα και ακραία φασιστικά και ακροδεξιά φαινόμενα. Η εξουσία βέβαια το ξέρει αυτό, και προσπαθεί να πουλήσει ενδιαφέρον. Χαρακτηριστικά, στο προοίμιο που έχει αναρτηθεί στον ιστότοπο της ελληνικής προεδρίας αναφέρεται, μεταξύ άλλων:
«Ωστόσο, η έκταση και ένταση της κρίσης, καθώς και τα επίπεδα ύφεσης και ανεργίας που επακολούθησαν, κλόνισαν την εμπιστοσύνη σημαντικού μέρους των Ευρωπαίων πολιτών στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και την ικανότητα αυτών να σχεδιάζουν και εφαρμόζουν αξιόπιστες και σώφρονες οικονομικές πολιτικές, εστιασμένες στην τόνωση της ανάπτυξης, με στόχο την οικονομική ανάκαμψη, την ευημερία και τα υψηλά επίπεδα απασχόλησης. Παράλληλα, η επιβολή πολιτικών αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας είχε ισχυρό αντίκτυπο στην κοινωνική συνοχή, ιδιαίτερα στις χώρες που βίωσαν άμεσα τις συνέπειες της κρίσης».
Θα γίνουν 128 συνεδριάσεις στην Ελλάδα, δεκάδες στις Βρυξέλλες, και λίγες σε άλλες χώρες. Έχουν μπει τέσσερις άξονες: α) Ανάπτυξη, απασχόληση, συνοχή. β) Εμβάθυνση – ολοκλήρωση Ευρωζώνης / ΟΝΕ. γ) Μετανάστευση, σύνορα, κινητικότητα. δ) Θαλάσσιες πολιτικές.
Οι σύνοδοι στην Ελλάδα είναι κυρίως εμπειρογνωμόνων, ενώ δεκάδες επίσημες σύνοδοι υπουργών γίνονται στις Βρυξέλλες και λίγες σε άλλες πρωτεύουσες. Από τις άτυπες συνόδους υπουργών στην Ελλάδα, έχουν γίνει ήδη: Δικαιοσύνης και Εσωτερικών, Εξωτερικών, ενώ αναμένεται να γίνουν Εξωτερικών (27-2), ΕΚΟΦΙΝ (1.4), Εξωτερικών 4.4, Πολιτική Συνοχής στις 24.4, Απασχόλησης, Κοινωνικής Πολιτικής, Υγείας και θεμάτων Καταναλωτών 28-30.4, Γεωργίας και Αλιείας 5.5, θαλασσίων υποθέσεων 7.5, Μεταφορών και Επικοινωνιών 8.5, Ανταγωνιστικότητας 12.5, Περιβάλλοντος και Ενέργειας 14-15.5, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Ε.Ε.-ΗΠΑ στις 28.5, ενώ στην 30 Ιουνίου έχουμε την τελετή λήξης.
Συζητείται ήδη η διοργάνωση κάποιας μαζικής διαμαρτυρίας για το ΕΚΟΦΙΝ, την 1η Απριλίου, καθώς και για το θέμα της μετανάστευσης, στις 22 Μαρτίου. Ανενόχλητες αναμένεται να περάσουν, δυστυχώς, οι σύνοδοι για τα θέματα γυναικείων δικαιωμάτων (όχι σε επίπεδο υπουργών), για τα θέματα απασχόλησης, νεολαίας, κοινωνικής πολιτικής, υγείας, εκπαίδευσης, στρατιωτικών δαπανών (όχι σε επίπεδο υπουργών), προστασίας περιβάλλοντος.
Μήπως αυτού του είδους η φτώχεια στην κινηματική κινητικότητα οφείλεται στις εκλογές και στο ενδιαφέρον που συγκεντρώνουν; Αν έτσι έχει, αποτελεί διάψευση της διαρκούς δήλωσης των κινημάτων ότι αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από τους θεσμούς. Μπορούμε να το ξανασκεφτούμε, αλλά δεν έχουμε πολύ χρόνο.
Αναδημοσίευση από την Αυγή.