Σας αρέσει η μυρωδιά του μήλου; Ή να κάνω την ερώτηση αλλιώς; Έχετε νιώσει ένα κάψιμο – τσούξιμο στο λαιμό σας όταν φάγατε ένα μήλο; Όχι; Τότε να σας εξηγήσω ένα γεγονός.
Πριν 27 χρόνια, το ξημέρωμα της 16 Μαρτίου 1988 οι άνθρωποι του Χαλέπτσε ξύπνησαν με μια μυρωδιά που τους θύμισε την μυρωδιά του μήλου. Ο κόσμος του Χαλέπτσε, αρχικά με χαρά ξεκίνησαν να τρέξουν προς τις κουζίνες τους νομίζοντας ότι η μυρωδιά προέρχεται από εκεί και όταν συνειδητοποίησαν ότι δεν έρχεται από την κουζίνα προσπάθησαν να ανοίξουν τα παράθυρα τους. Όταν κατάλαβαν ότι η πολύ έντονη μυρωδιά προέρχεται από έξω τότε ξεκίνησαν να τρέχουν όλοι μαζί με αγωνία και περιέργεια προς τα εκεί. Όλοι είχαν αυτή την ίδια περιέργεια και αγωνία και για τον λόγο αυτό ξεκίνησαν να περπατούν με γρήγορους ρυθμούς για να ψάξουν να βρουν την πηγή της μυρωδιάς. Όσο πλησίαζαν την πηγή τόσο πιο έντονη γινόταν και μυρωδιά. Την ίδια στιγμή αισθάνθηκαν σαν να έχουν ένα καυτό τσούξιμο σαν κάψιμο στην επιδερμίδα τους. Δεν έδωσαν όμως σημασία και συνέχισαν το περπάτημα τους που είχαν ξεκινήσει καθένας από το σπίτι του προς την μυρωδιά αλλά αυτή την φορά με πιο γρήγορο ρυθμό σχεδόν τρέχοντας. Έτρεχαν προς την μυρωδιά αλλά ταυτόχρονα καιγόταν όλο το σώμα τους. Όταν επέστρεψαν στα σπίτια τους τότε ένιωσαν το κάψιμο στο σώμα τους ήταν πολύ πιο έντονο. Με τρόμο αντίκρυσαν την επιδερμίδα τους να έχει μαυρίσει και να συρρικνώνεται. Έπρεπε το συντομότερο δυνατόν να βρουν νερό. Όταν άφησαν τα μαυρισμένα και συρρικνωμένα κορμιά τους μέσα στο νερό τότε τα κορμιά τους άρχισαν να καίγονται σαν τους είχαν ρίξει σε μια πισίνα με οξύ. Είχαν πεθάνει πια, αλλά χωρίς να καταλάβουν ποτέ τι προκαλούσε το θάνατο. Ήταν ένα κάψιμο χωρίς φωτιά και καπνό αλλά μόνο με κραυγές. Είχαν γίνει ξαφνικά μόνο μια χούφτα στάχτη και χωρίς να καταλάβουν απόλυτα τίποτα.
Πρώτα τα μαλλιά μου ξεκίνησαν να αναφλέγονται
Τα μάτια μου καήκαν μετά
Έγιναν μια χούφτα στάχτη
Και η στάχτη μου διασκορπίσθηκε στον αέρα
Τα χημικά δηλητήρια μόλις που έρχονται σε επαφή με την επιδερμίδα σας προκαλούν ένα κάψιμο, προσπαθείτε να πάρετε ανάσα αλλά δεν καταφέρνετε να πάρετε. Η επιδερμίδα σας ξεκινάει να συρρικνώνεται. Σιγά σιγά, αλλά πεθαίνεις υποφέροντας φρικτά. Τόσο που θα προτιμούσατε κάποιος να σας πυροβολήσει για να σας σκοτώσει με πιστόλι. Και αυτό το δηλητήριο είχε την μυρωδιά του μήλου. Αρωματικό δηλητήριο. Ήταν μια πανέξυπνα σχεδιασμένη σφαγή. Υπήρχαν παιδιά στο στόχο τους γιατί ήθελαν να καταστρέψουν το μέλλον. Οι περισσότεροι θάνατοι ήταν θάνατοι παιδιών στο Χαλέπτσε όπως έχει γίνει μέχρι σήμερα σε όλες τις σφαγές. Αυτοί οι άνθρωποι που είναι πολύ μακριά (δυτικές καπιταλιστικές χώρες) μετά από χρόνια που τους υπόσχονταν (στο Ιράκ) ότι θα φέρουν “δημοκρατία” στην χώρα τους, πουλήσανε αυτό το αρωματικό δηλητήριο στους “δικτάτορες” όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν που είχαν οι ίδιοι δημιουργήσει. Αυτοί οι σημερινοί “δημοκράτες” του καπιταλιστικού συστήματος δεν ήθελαν να ακούσουν το κάψιμο και τις κραυγές των παιδιών του Χαλέπτσε πριν να πεθάνουν. Επειδή εκείνη την στιγμή ήταν απασχολημένοι σε άλλες χώρες για να καταστρέψουν άλλες ζωές. Είχαν σχέδια για άλλες γενοκτονίες.
Αυτοί ήταν που έκαψαν στο Χιροσίμα χιλιάδες παιδιά με σκισμένα και μικρά μάτια ζωντανά. Αυτοί ήταν που έκαναν σφαγές χιλιάδων παιδιών στο Βιετνάμ. Αυτοί ήταν που μέσα σε 100 μέρες επέτρεψαν και υποστήριξαν την γενοκτονία χιλιάδων παιδιών στην Ρουάντα και έμειναν σιωπηλοί. Δεν ήθελαν να ακούσουν τις κραυγές αυτών ψυχών.
Τώρα τα παιδιά του Χαλέπτσε κρατώντας τα χέρια των αδερφών τους από την Χιροσίμα, τη Ρουάντα και το Βιετνάμ στέλνουν ένα μήνυμα ειρήνης προς όλους τους ανθρώπους.
Χτυπάω την πόρτα σας
Θεία, θείε, δώσε μια υπογραφή
Να μην πεθάνουν τα παιδιά
Να μπορούν να τρώνε καραμέλες
Στις 16 Μαρτίου το αυτί σας να είναι στην πόρτα σας, η μύτη σας να είναι προς τα επάνω μπορεί να νοιώσετε μια γνωστή μυρωδιά.
Φωτογραφία: Ramazan Öztürk
Αυτή την φωτογραφία την τράβηξε ο Ραμαζάν Οζτουρκ αμέσως μετά από την γενοκτονία. Ο πατέρας και η μικρή του κόρη έγιναν “σύμβολο”. Μετά από πολλά χρόνια κτίσθηκε στην πόλη του Χαλέπτσε ένα άγαλμα, το άγαλμα ντροπής.
Στοιχεία για την γενοκτονία
#DontForgetHalabja #HelebçêJiBîrNeke #HalepçeyiUnutma
The Halabja chemical attack (Kurdish: Kîmyabarana Helebce کیمیابارانی ھەڵەبجە), also known as the Halabja Massacre or Bloody Friday,
[1] was a genocidal massacre against the Kurdish people that took place on March 16, 1988, during the closing days of the Iran–Iraq War in the Kurdish city of Halabja in Southern Kurdistan. The attack was part of the Al- Anfal campaign in northern Iraq, as well as part of the Iraqi attempt to repel the Iranian Operation Zafar 7. It took place 48 hours after the fall of the town to Iranian army and Kurdish guerrillas. The attack killed between 3,200 and 5,000 people and injured 7,000 to 10,000 more, most of them civilians.
[2] Thousands more died of complications, diseases, and birth defects in the years after the attack.
[3] The incident, which has been officially defined as an act of genocide against the Kurdish people in Iraq,
[4] was and still remains the largest chemical weapons attack directed against a civilian-populated area in history.
[5]The Halabja attack has been recognized as a separate event from the Anfal Genocide that was also conducted against the Kurdish people by the Iraqi regime under Saddam Hussein.
[6] The Iraqi High Criminal Court recognized the Halabja massacre as an act of genocide on March 1, 2010, a decision welcomed by the Kurdistan Regional Government. The attack was also condemned as a crime against humanity by the Parliament of Canada…
Zülküf Murat Bora (Bahoz Bora)
Δημοσιογράφος και Εκπαιδευτικός