Το ζήτημα του θεσμικού ρατσισμού στην υγεία και της αδυναμία πρόσβασης των φτωχών σε κάθε βαθμίδα υγειονομικής περίθαλψης άνοιξαν οι διοργανωτές του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στην προφεστιβαλική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο πάρκο των σκύλων στην Νεά Παραλία.
Στο πάρκο αυτό που πριν την ανάπλασή του γεννήθηκε και μεγάλωσε το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης συναντήθηκαν ξανά άνθρωποι της γειτονιάς και όχι μόνο για να συζητήσουν μαζί με τον Θ. Ζδούκο, μέλος του Κοινωνικού Ιατρείου Θεσσαλονίκης και την Γιάννα Γαϊτάνη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ τον αποκλεισμό που βιώνει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού και τις επικίνδυνες πολιτικές και συμπεριφορές που ασκούνται τα τέσσερα τελευταία χρόνια στο χώρο της Υγείας.
Η συζήτηση ξεκίνησε από μια ιστορική αναδρομή που έκανε ο Θ. Ζδούκος στην σταδιακή μετατροπή της υγείας από δικαίωμα σε εμπόρευμα. Μέσα σε τέσσερα χρόνια συντελέστηκαν μεγάλες αλλαγές -βαρβαρότητες που είχαν ως αποτέλεσμα την καθολική στέρηση του δικαιώματος στην περίθαλψη. Ο ίδιος υπενθύμισε ότι λίγο πριν την επιβολή των Μνημονίων στην χώρα μας αμφισβητήθηκε -με εγκύκλιο του Α. Λοβέρδου αμέσως μετά την ανάληψή από τον ίδιο του Υπουργείου Υγείας- μαζικά η δυνατότητα πρόσβασης ανθρώπων στην υγεία.
Από το 2010 λοιπόν πολίτες που δεν έχουν πληρώσουν δεν μπορούν να επισκεφτούν το νοσοκομείο. Η στέρηση της πρόσβασης στο νοσοκομείο διευρύνθηκε με την εφαρμογή των Κλειστών Ενοποιημένων Νοσηλίων μέσω των οποίων αυξήθηκε το κόστος νοσηλείας εξετάσεων και θεραπείας τόσο για τους ασφαλισμένους (το τι δηλαδή πλήρωνε το ταμείο για τον ασφαλισμένο) όσο και για τους ανασφάλιστους.
Τα ΚΕΝ, σύμφωνα με τον Θ. Ζδούκο αύξησαν το κόστος κατά 7 φορές (για μία χολοκυστεκτομή έπρεπε κάποιος να πληρώσει 1500 ευρώ για ένα απλό bypass 3500 κ.α.) με αποτέλεσμα η νοσηλεία και η θεραπεία για εναν ανασφάλιστο να είναι απαγορευτική .
Η πολιτική αυτή οδήγησε, όπως είπε, σε κρατικές δολοφονίες φτωχών συμπολιτών μας καθώς η υγεία συνιστά ανελαστικό ζήτημα για τους ανθρώπους, δηλαδή δεν επανέρχεται όπως η εργασία ή το εισόδημα.
Με το Μνημόνιο ολοκληρώνεται και η ιδεολογική μεταβολή στο ζήτημα του δικαιώματος στην υγεία καθώς αυτό σταματά να είναι αδιαπραγμάτευτο και δεν αφορά πλέον την πλειοψηφία των πολιτών. Η επίθεση από τις κυβερνήσεις μάλιστα εντείνεται καθώς στην αδυναμία πρόσβασης στην περίθαλψη ήρθε να προστεθεί και η αδυναμία πρόσβασης στο φάρμακο μέσω της αύξησης των τιμών του και της συμμετοχής του κοσμου στο κόστος του (μέσα απο τη διαφορά μεταξύ ασφαλιστικής και πραγματικής του τιμής).
Η εξοντωτική συνθήκη που επικράτησε τα τελευταία αυτά χρόνια ήταν η αιτία γέννησης των Κοινωνικών Ιατρείων. Τα ΚΙΑ προσπάθησαν να δώσουν άμεση απάντηση στο τεράστιο αυτό πρόβλημα αναδεικνύοντας παράλληλα το σύνολο των πτυχών του. Παράλληλα αφαιρούσαν χώρο από το ιδιωτικό κεφάλαιο που τα προηγούμενα χρόνια συνέβαλε ουσιαστικά στην αφαίμαξη των ασφαλιστικών ταμείων μέσω της τρομακτικής μεγάλης κοστολόγησης εξετάσεων κ.α. αλλά και στον φασισμό που άρχισε να εξαπλώνεται μέσα στην κρίση και στον χώρο των νοσοκομείων μέσω των δράσεων της Χρυσής Αυγής.
Ο αποκλεισμός στην υγεία που ξεκίνησε από μία περιθωριοποιημένη (όπως την ήθελαν οι κυβερνήσεις) κοινωνική κατηγορία τους μετανάστες διευρύνθηκε σε λίγα χρόνια σε όλες τις υπόλοιπες τοποθετώντας την πλειοψηφία των πολιτών στο περιθώριο.
Η Γ. Γαϊτάνη υπενθύμισε μάλιστα ότι ήδη από το 2005 χιλιάδες μετανάστες που δεν είχαν χαρτιά δεν είχαν καμία πρόσβαση στην υγεία. Ο ρατσισμός απέναντι στους μετανάστες εγκαινιάστηκε μάλιστα από τον τέως υπουργό Υγείας Α. Παπαδόπουλο ο οποίος καλούσε το υγειονομικό προσωπικό να “καταδώσει” όσους μετανάστες επισκέπτονταν το νοσοκομείο για περίθαλψη και δεν είχαν χαρτιά. Το Υγειονομικό προσωπικό αντιστάθηκε τόσο σε αυτήν την περίπτωση όσο και λίγα χρόνια μετά σε παρόμοιες εκφάνσεις του φασισμού όπως π.χ. στις “αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες” που διοργάνωνε η Χρυσή Αυγή.
Ο ρατσισμός όμως δεν αφορούσε μόνο την κατηγορία των μεταναστών αλλά και αυτή των τοξικοεξαρτημένων που λόγω της κρατικής υποχρηματοδότησης της υγείας έγιναν έρμαιο των ιδιωτών μιας και θεωρήθηκε περιττή η ενασχόληση του κράτους με το ζήτημα αυτό. Να προσθέσουμε ότι στους αποκλεισμένους από την περίθαλψη μέσω επικινδύνων συμπεριφορών που εφαρμόζονται στον χώρο της υγείας βρίσκεται και η lgbtg κοινότητα.
“Στους καιρούς του Μνημονίου κλείνουν νοσοκομεία και ανοίγουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών” δήλωσε η Γ. Γαϊτάνη καλώντας τον κόσμο να αντισταθεί συντονισμένα στην βαρβαρότητα αυτή και να υπερασπιστεί το δικαίωμα όλων στην υγεία
Στην συζήτηση που ακολούθησε συμμετείχαν συμπολίτες μας ανασφάλιστοι που βρήκαν στήριξη από το ΚΙΑ, ασφαλισμένοι που αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα αποπληρωμής του κόστους περίθαλψής τους, γιατροί μέλη του ΚΙΑ και μέλη σωματείων των νοσοκομείων μεταφέροντας πτυχές της τραγικής κατάστασης που βιώνουν πλέον όλοι.
Μετά την εκδήλωση ακολούθησε η θεατρική παράσταση “Τα Πουλιά” που παρουσίασε η Θεατρική Ομάδα του Στεκιού Μεταναστών και η οποία αποτελεί έναν αυτοσχεδιασμό στο έργο “Ο συνταγματάρχης Πουλί” του Χρίστο Μπόιτσεφ και συναυλία σε ρυθμούς Latin απο το συγκρότημα Aperito. Η παράσταση θα ανέβει ξανά στα πλαίσια του Αντιραστιστικού Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης στις 4-5-6 Ιουλίου στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά.
Σταυρούλα Πουλημένη