Στη νήσο Ταϊρόα, κάθε Μεγάλη Παρασκευή, οι εκχριστιανισμένοι κανίβαλοι τρώνε μόνο θαλασσινούς
Ζάϊμε Μοντεστρέλα , Υδατώδεις Ιστορίες (410) (1)
Είναι γνωστό τοις πάσι πως η «πρωτοβουλία των 58» αποτελεί την πιο πρόσφατη νεκρανάσταση του δυσώνυμου ελλαδικού «εκσυγχρονισμού». Η εξαέρωση του ΠΑΣΟΚ έκανε επιτακτική την ανάγκη για μια, έστω, περιορισμένη κίνηση κάλυψης του κενού. Κι ανέλαβαν οι εκσυγχρονιστικάριοι, «από όπου κι αν προέρχονται».
Η κίνησή τους, ωστόσο, είχε εξαρχής προβλήματα.
Όχι μόνο γιατί το σύνολο σχεδόν των 58 υπήρξαν στη ζωή τους κατεξοχήν «άνθρωποι του κράτους»: αυτού του κράτους, στο οποίο οι ίδιοι τόσα καταμαρτυρούν. Κομισάριοι ή ιδεολογικοί ινστρούκτορες της «τελευταίας σοβιετικής επικράτειας της Ευρώπης», κατά τη ρήση του γνωστού μεταμοντέρνου φιλόσοφου Χρυσοχοΐδη, αγαπημένα παιδιά των καναλαρχών και των μεγαλοεκδοτών, υπουργικοί και τραπεζικοί σύμβουλοι επί δεκαετίες ήταν τα προνομιούχα παιδιά της πιάτσας στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Μια από τις ισχυρότερες συντεχνίες στη χώρα, με δεδομένη και σήμερα, που ο κόσμος καίγεται, την ατομική τους εξασφάλιση.
Και είναι αυτά τους τα χαρακτηριστικά που κάνουν τον καθεστωτικό τύπο να αφιερώνει στη συνάντησή τους στην Άνω Μαγούλα περισσότερο χώρο απ’ ό,τι στην περιοδεία του Τσίπρα στην Ιταλία. Είναι αυτά τα χαρακτηριστικά, που τους κάνουν να εκφωνούν έναν από τους πιο ακραίους αντικομμουνιστικούς λόγους στην Ελλάδα.
Γιατί με όλα τα περί «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» και «εθνικών στρατηγικών», ο λόγος της δημιουργίας τους είναι πρώτα και κύρια η ανάγκη να μπει φρένο στο νέο ερυθρό κίνδυνο. Ο λόγος της δημιουργίας αυτής της αντι-εθνικολαϊκιστικής πρωτοβουλίας δεν είναι παρά η στήριξη του Σαμαρά, δηλαδή του Φαήλου, του Μουρούτη, του Λαζαρίδη και του Δικτύου 21, γενικώς.
Ο καθένας, εκτός από τον Τσίμα, τον Πρετεντέρη και, ίσως, τη GPO, ξέρει πως χώρος για την «κεντροαριστερά» στην τωρινή συγκυρία δεν υφίσταται. Ούτε και υπάρχει, όσο κι αν απεγνωσμένα βοηθούν τα μέσα όλων των τύπων, η θαυματουργή δυνατότητα να δημιουργηθεί. Όπως έγραφα σε ένα παλιότερο κείμενό μου, εδώ (2), η πόλωση δεν αποτελεί αποτέλεσμα παρεξήγησης, αλλά κοινωνικό δεδομένο. Όσοι από τους παλιούς ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς πάνε ΣΥΡΙΖΑ ή κινούνται προς τη ΝΔ, εγκαταλείποντας κατάμονους τον Βενιζέλο και την κομπανία του, δεν έχασαν το δρόμο. Ίσα ίσα, για πρώτη φορά ίσως, αντιλαμβάνονται με τόση καθαρότητα τις ταξικές διαχωριστικές και παίρνουν θέση με βάση αυτό.
Δεδομένων αυτών, λοιπόν, δεν μένει παρά η δυνατότητα κατασκευής ενός αντικομμουνιστικού γκρουμπούσκουλου, που θα συνεχίσει όσο συνεχίσει να υφίσταται τρώγοντας φάπες ακόμη και από το Βενιζέλο.
Μόνο που αυτό προδιαγράφει μια περαιτέρω κακή μοίρα: μια ζωή στην υστερία και την αποκολοκύνθωση. Δείγμα γραφής: «Το ευρωπαϊκό συνονθύλευμα αριστεριστών και κομμουνιστών θέλει «μια άλλη Ευρώπη» που, κατά ειρωνικό τρόπο για την αριστερή ευαισθησία, θα μπορούσε να υπάρξει μόνο αν ενωμένη καταπίεζε και απομυζούσε τον υπόλοιπο πλανήτη: καταραμένη παγκοσμιοποίηση. Σε αντίθεση με την πατριωτική Ακροδεξιά, η ανεδαφική Αριστερά θα παραμείνει περιθωριακή δύναμη στο επόμενο Ευρωκοινοβούλιο, καθώς το ελληνικό θαύμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν συγκινεί τους ευρωπαίους πολίτες» (3).
Ευτυχώς! Γιατί αν ήταν αντίθετα τα πράγματα και ήταν η ανεδαφική Αριστερά και όχι η πατριωτική Ακροδεξιά που κυριαρχούσε, κινδύνευε ο Τρίτος Κόσμος να πέσει σε ακραία ένδεια, λιμό και λοιμό.
Υστερία και αποκολοκύνθωση.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως η βασική φιλοσοφική αναφορά αυτού του «ρεύματος ιδεών» είναι ο … Ράμφος. Προσέξτε: η γερμανική σοσιαλδημοκρατία τον Χάμπερμας και η ελληνική κεντροαριστερά το Ράμφο. Ο οποίος, στην πιο πρόσφατη δημόσια παρέμβασή του (4), αναλύει τα της ελληνικής «κρίσεως», επισημαίνει το «πόσο συνδεδεμένος είναι ο Έλληνας με τη «μαμά» του» και αναδεικνύει το θεμελιώδες από ερμηνευτική άποψη δεδομένο πως «έχουμε έναν λαό ο οποίος έχει καταντήσει «ψυχάκιας»». Για να καταλήξει πως «ο δρόμος αυτός [των μνημονίων] είναι ο μοναδικός» και «[ε]αν σήμερα δεν προχωρούμε είναι γιατί η κοινωνία δεν βοηθάει καθόλου με την συντηρητική της στάση απέναντι στις μεταρρυθμίσεις».
Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά σε μια τέτοια … φιλοσοφία. Και μένει άφωνη μπροστά στο χυμώδες: «Η πολιτισμική αντίληψη γι’ αυτά τα πράγματα [της σχέσης του Έλληνα με τη «μαμά», εννοεί, ΧΛ] λέει ότι όπου δεν υπάρχει ισορροπία λόγου και αισθήματος, στην κουλτούρα, στις συμπεριφορές και στις νοοτροπίες των ανθρώπων, ατροφεί η κρίση και η λογική και κυριαρχεί μια βίαιη συναισθηματική αντίδραση των ανθρώπων». Καταλάβατε; Η «αντίληψη λέει» πως όταν δεν υπάρχει ισορροπία λόγου και αισθήματος, δεν υπάρχει ισορροπία λόγου και αισθήματος.
Σας προτρέπω να ξαναδιαβάσετε την ιδρυτική διακήρυξη των 58. Ειδικά αν έχετε και φιλοσοφικά ενδιαφέροντα.
Κλείνω, όπως άρχισα. Με Ζάϊμε Μοντεστρέλα και την Υδατώδη Ιστορία 441, σύμφωνα με την οποία:
Οι ερευνητές του Dietetics Institute of Boston απέδειξαν πως όχι μόνο η έννοια «σκύλος» δεν γαβγίζει, όπως λένε ότι υποστήριζε ο Σπινόζα, αλλά και η έννοια «σοκολάτα» δεν παχαίνει καθόλου.
(1)Υδατώδεις Ιστορίες, εκδ. opera, Αθήνα, 2013
(2) Νεοκομμουνισμός και Παλιοσοσιαλδημοκρατία, alterthess, 30 Οκτωβρίου 2013
(3) Αλέξης Καλοκαιρινός, Ο πειρασμός των «νέων πατρίδων», Βήμα, 9 Φεβρουαρίου 2014
(4) Βήμα, 9 Φεβρουαρίου 2014