Με αφορμή τη θεατρική μεταφορά του βιβλίου του «Ο γύρος του θανάτου» από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ο Θωμάς Κοροβίνης μίλησε στο alterthess για το κεντρικό θέμα του έργου- την υπόθεση Αριστείδη Παγκρατίδη, φερόμενου ως «Δράκου του Σέιχ Σου»- και όχι μόνο.
Συνέντευξη στην Ευγενία Χατζηγεωργίου
Πώς αποφασίσατε να γράψετε το βιβλίο «Ο γύρος του θανάτου»;
Τα βασικά στοιχεία του μυθιστορήματος είχαν δουλευτεί από καιρό, από χρόνια. Ήταν μια υπόθεση που με είχε συνταράξει από μικρό παιδί, είχα συμπονέσει βαθιά αυτό το μοιραίο, ανυπεράσπιστο και τσαλαπατημένο πλάσμα που πλήρωνε τα σπασμένα άλλων και έγινε αντικείμενο θυματοποίησης για να ξεμπερδέψει από την σκιά του δράκου μια σκοταδιασμένη πόλη, που την λυμαίνονταν τα ρεβανιστικά πάθη της ασύδοτης δεξιάς εκείνου του καιρού. Ο “Γύρος του θανάτου” είναι μια νεοελληνική τραγωδία χωρίς κάθαρση στην οποία εμπλέκονται διάφοροι κοινωνικοί τύποι της δεκαετίας του ‘ 50, οι οποίοι μιλούν διαφορετικές γλώσσες και όλοι περιστρέφοντα γύρω από το δράμα του Παγκρατίδη διεκτραγωδώντας παράλληλα και το προσωπικό τους δράμα.
Ποια ήταν η κοινωνικοπολιτική ατμόσφαιρα στη Θεσσαλονίκη που τοποθετείται το βιβλίο; Υπάρχουν ομοιότητες με το σήμερα;
Η μετεμφυλιακή Θεσσαλονίκη υπήρξε ένα ζοφερό πεδίο πρόσφορο για τη δράση του παρακράτους, των ρουφιάνων και των κομπιναδόρων, εκεί πλάστηκε η μαγιά που φούσκωσε αργότερα για να γεννήσει όλα αυτά τα τραγελαφικά που ζήσαμε με τους δήθεν γραφικούς αλλά άκρως επικίνδυνους ανθρώπους που κουμάνταραν τα πεπρωμένα της τις τελευταίες δεκαετίες.
Πώς προσέλκυσε το ενδιαφέρον σας η υπόθεση Αριστείδη Παγκρατίδη;
Το πεζογράφημα δεν γράφτηκε τόσο για να δικαιώσει τον Αριστείδη για την αδικία που του έγινε, όσο για να αναπλάσει χαρακτήρες και να ξαναζωντανέψει την εποχή εκείνη αναδεικνύοντας τις πολιτικές, κοινωνικές και ψυχολογικές συνιστώσες που την διακρίνουν.
Πώς κρίνετε την θεατρική απόδοση του βιβλίου υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Νίκου Μαστοράκη;
Η πρωτοποριακή σκηνοθεσία του Μαστοράκη σεβόμενη απολύτως το κείμενο αναπλάθει με παραστατικότητα και πολλές ευρηματικές ανατροπές το σκηνικό της Θεσσαλονίκης εκείνου του καιρού.
Η συγγραφή είναι μία ανάγκη έκφρασης για σας; Πως μία ανάγκη γίνεται έπειτα επάγγελμα;
Η συγγραφή είναι κατ’ αρχήν μια ανάγκη έκφρασης. Αλλά ο συγγραφέας-δημιουργός μπορεί να ξοδέψει άπειρες εργατοώρες για α ολοκληρώσει το έργο του. Ο επαγγελματισμός δε αναιρεί ούτε την αυθεντικότητα, ούτε την αξία καθεαυτήν της συγγραφής. Ας μην ξεχνάμε δε ότι ειδικά στη χώρα μας και ιδίως στις μέρες μας κανείς δε μπορεί να ζήσει από τα συγγραφικά δικαιώματα. Οι πιο πολλοί είμαστε ή κακοπληρωμένοι ή απλήρωτοι.
Τι μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για σας;
Η έμπνευση σχετίζεται με πρόσωπα ή καταστάσεις που μιλούν μέσα μου ή με στιγματίζουν. Προσωπικά ξεκινώ από βαθιά βιώματα, αυτά βρίσκονται στον πυρήνα της δημιουργίας μου. Αν δεν παθιαστώ με κάτι, δε μ’ απασχολεί, όλα ξεκινούν από ένα σεβντά.
Πάντα είχα την εντύπωση πως οι συγγραφείς γράφουν για τις ζωές που θα ήθελαν να ζήσουν. Ισχύει στην περίπτωση σας; Υπάρχει κάτι από εσάς στους χαρακτήρες των βιβλίων σας;
Όχι, δεν γράφω για να ζήσω κάτι που δεν έζησα, ούτε άλλος μπορώ να γίνω στα βιβλία μου,ούτε κατασκευάζω το άλτερ έγκο μου, όπως έκανε ο Καζαντζάκης με τον Ζορμπά. Βέβαια κάτι από τον χαρακτήρα και την ιδεολογία μου ιδίως δανείζω στους ήρωές μου. Δεν υπάρχει μυθιστορηματικός χαρακτήρας που να μην περιέχει στοιχεία του δημιουργού του.
Πότε έρχεται η μεγαλύτερη ικανοποίηση: όταν γράφετε ένα βιβλίο ή όταν το βλέπετε στα ράφια των βιβλιοπωλείων;
Η μεγαλύτερη χαρά είναι ηθικής μορφής, όταν τελειώνει η δουλειά και αισθάνεσαι ώριμος να την παραδώσεις. Κατόπιν ικανοποίηση μεγάλη έρχεται με την κυκλοφορία του βιβλίου κι ακόμη περισσσότερη όταν κάποιος αναγνώστης σε συναντήσει και σου εκφράσει την αγάπη του, τότε αισθάνεσαι ότι πρόσφερες κάτι χρήσιμο σε κάποιον.
Ασφαλώς, δεν το συζητάμε, η επιτυχία φέρνει ικανοποίηση. Συγκινηθηκα πολύ όταν πρόσφατα κάποια κυρία εκφράστηκε επαινώντας το τελευταίο μου βιβλίο, το “΄55”, “Επιτέλους κάποιος είπε τον πόνο μας”.
Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στη μουσική, στη συγγραφή, στη διδασκαλία και σε τόσα άλλα;
Ισορροπώ ανάμεσα στις διάφορες εκφάνσεις της δημιουργίας μου με φυσικότητα και άνεση, συνθέτουν όλες μαζί την δυναμική της ίδιας προσωπικότητας.
Διαβάστε σχετικά: «Ο γύρος του θανάτου» στο Βασιλικό Θέατρο