Αν και οι προβλέψεις είναι δουλειά άλλων, νομίζω καρντάση πως τα πράγματα μέσα στο Δεκατρία θα «τρέξουν» σε τρεις διαδρομές και οι δικές μας πράξεις και παραλήψεις θα καθορίσουν το που θα βρίσκονται σε ένα χρόνο από σήμερα, από τη μία, οι πολλοί καλοί άνθρωποι και, από την άλλη, τα καθίκια και οι ναζίδες.
Η πρώτη διαδρομή είναι αυτή της κεντρικής πολιτικής σκηνής, με την οποία, όπως τα έφεραν τα πράγματα, μπλέξαμε μέσα στο 2012. Το σύστημα της διαπλοκής της οικονομικής και πολιτικής ελίτ προσπαθεί να παρουσιάσει μία ψεύτικη εικόνα μίας δήθεν αλλαγής του «κλίματος». Λέει, η διαπλοκή, ότι τα δύσκολα, αν και είναι μπροστά μας, θα τελειώσουν γρήγορα, οπότε μετά θα υπάρξει μία καλύτερη συνέχεια, αρκεί να μην «τα κάνει πουτάνα» όλα η Αριστερά. Από την άλλη η Αριστερά, που όπως τα έφεραν τα πράγματα όταν μιλάμε για Αριστερά μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται πως έχει ένα πραγματικά «ανοιχτό» πολιτικό σχέδιο. Δίνει δηλαδή την εντύπωση πως αξιοποιεί ότι «δουλεύει» και ότι της κάτσει. Οπότε αφήνει ανοιχτό το αν θα «τα κάνει πουτάνα» όλα. Αυτό δεν είναι ιδιαίτερα κακό, αλλά ούτε και ιδιαίτερα καλό είναι. Μάλιστα μπορείς να πεις πως είναι λογικό το «ανοιχτό» σχέδιο, ή τέλος πάντων εξηγήσιμο, καθώς σε αυτή τη φάση η Αριστερά, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε πολιτικούς συμμάχους έχει εξασφαλίσει, ούτε και έχει «συριζοποιήσει» μία πολύ μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων της, ακόμα, όμως, και των υποστηρικτών της. Το θέμα είναι σε τι φάση θα βρίσκεται, από τη μία, το σύστημα της διαπλοκής και, από την άλλη, η Αριστερά, στο τέλος αυτού του χειμώνα, που δεν θα τελειώσει τον Μάρτιο… Αυτού του χειμώνα που, από κάθε άποψη, είναι ο πλέον σκατοχειμώνας των τελευταίων δεκαετιών. Αυτού του χειμώνα που, βασικά, δοκιμάζει την πίστη των υποστηρικτών του συστήματος της διαπλοκής, των μεγαλύτερων σε ηλικία, αυτών που έχουν ακόμα πέντε φράγκα και των λιγότερο μορφωμένων. Μία, σχετικά ασφαλής, εκτίμηση είναι πως αυτή η πίστη θα κλονιστεί, με δεδομένο όμως το ντου των ναζίδων στην κεντρική πολιτική σκηνή, τίποτα δεν είναι σίγουρο για την Αριστερά. Στο πως θα γίνουν, σχετικά, σίγουρα τα πράγματα, νομίζω πως μεγάλη σημασία θα έχουν αυτά που θα «τρέξουν» στις άλλες δύο διαδρομές.
Η δεύτερη διαδρομή είναι αυτή των τριών Α, που όχι καρντάση δεν είναι ο Ατρόμητος Αγίου Αντωνίου. Αντίσταση, Αλληλεγγύη Αυτοργάνωση, λέξεις που ακούγονται εξαιρετικά ωραία, λέξεις που λέγονται εύκολα, λέξεις που σε κάνουν να μην κοιμάσαι το βράδυ και να ξυπνάς το πρωί. Αλλά λέξεις… Θα με πεις πως για πρώτη φορά τα τρία Α δεν κινούνται μόνο στενά στον ανταγωνιστικό χώρο και σε ένα, μικρό, κομμάτι της πολιτικής Αριστεράς, που διατηρεί δεσμούς και επαφές με τον ανταγωνιστικό χώρο. Πράγματι, ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες δεν υπήρχαν στην Ελλάδα τόσοι πολλοί άνθρωποι που να έχουν φτιάξει τόσες πολλές δομές αλληλεγγύης, που είναι τόσο σημαντικές για αυτούς που τις φτιάχνουν όσο για αυτούς που τις έχουν ανάγκη. Και ποιοτικά σήμερα υπάρχει μία μεγάλη διαφορά σε σχέση με το παρελθόν, καθώς πλέον αυτοί που «φτιάχνουν» και αυτοί που έχουν «ανάγκη» είναι πολύ κοντινά, αν όχι τα ίδια, πρόσωπα. Και αυτό πάει να πει πως σε άλλο επίπεδο έχει περάσει και η αυτοργάνωση αυτής η ιστορίας, πως δηλαδή η αλληλεγγύη παύει, σταδιακά, να είναι δουλειά των ειδικών. Αντίθετα η αντίσταση δείχνει πως παραμένει δουλειά των ειδικών. Το προηγούμενο διάστημα αυτό αμφισβητήθηκε καθώς μπήκε στους αγώνες πολύς κόσμος, νέος κόσμος, κόσμος χωρίς «ένσημα» σε προηγούμενους αγώνες. Το αποτέλεσμα, όμως, έδειξε την επικράτηση των ειδικών. Αυτό δεν είναι και τόσο κακό, αλλά ούτε και τόσο καλό είναι. Δηλαδή η ζωή και οι αντιστάσεις συνεχίζονται και οι ειδικοί αφού αμφισβητήθηκαν μία φορά, το πιθανότερο είναι να αμφισβητηθούν, περισσότερο αποτελεσματικά, και άλλες. Που πάει να πει πως παραμένουμε μία χούφτα, αλλά, επειδή έχουμε στο μυαλό μας τα τρία Άλφα, αύριο είναι πολύ πιθανό να γίνουμε μία γροθιά.
Η τρίτη διαδρομή έχει να κάνει, απλά και ξεκάθαρα, με αυτό που θα χτυπάμε όταν γίνουμε μία γροθιά. Με τα αφεντικά… Έχει να κάνει με το πώς προετοιμαζόμαστε γι’ αυτό, για τα μπουνίδια, με δεδομένο ότι η εποχή των «τριβών», για να σωθούν οι «παλιές συμφωνίες», έχει τελειώσει, ή πρόκειται να τελειώσει στα πολύ άμεσα. Η τρίτη διαδρομή δεν θέλει σχόλια, απαιτεί λύσεις. Είναι αλήθεια, πως πλέον κάθε λύση απαιτεί κινήσεις και από τα πάνω και από τα κάτω. Για παράδειγμα, όταν με το καλό έρθει η Αριστερά στην κυβέρνηση πολλοί επιχειρηματίες θα φουντάρουν τις επιχειρήσεις τους, θα τις χρεοκοπήσουν για να δείξουν στους εργαζόμενους τους πόσο μεγάλη μαλακία έκαναν που πήγαν και ψήφισαν την Αριστερά. Τότε οι εργαζόμενοι, σαν μία γροθιά, θα πρέπει να διεκδικήσουν την επιχείρηση, κινητές και ακίνητες αξίες, τα πάντα και να την δουλέψουν χωρίς αφεντικό. Για να συμβούν όλα αυτά, τα ωραία πράγματα, θα πρέπει να υπάρχει και ένα «φιλικό», προς τους συνεταιριστές – εργαζόμενους, νομικό πλαίσιο. Έτσι θα έχουμε μία κίνηση από τα κάτω, με τους εργαζόμενους να κάνουν συνεταιρισμό για να διεκδικούν την επιχείρηση και μία κίνηση από τα πάνω, με την κυβέρνηση της Αριστεράς να ψηφίζει ένα «φιλικό» νομικό πλαίσιο, ώστε τα αφεντικά να μπορέσουν να πάνε να γαμηθούν, εκτός κι αν θέλουν να πληρώνουν φόρους στο 45%, αξιοπρεπείς μισθούς, ασφαλιστικές εισφορές, να σέβονται το περιβάλλον και πάει λέγοντας. Το τι θα συμβεί σε αυτή την τρίτη διαδρομή σε επίπεδο σχεδιασμού μέσα στο Δεκατρία – και από τα κάτω και από τα πάνω –θα αποτελέσει το έδαφος για αυτά που θα συμβούν το Δεκατέσσερα.
Χρόνια πολλά – και καλά – χωρίς αφεντικά. Μπορούμε και μόνοι/μόνες μας!