Υπερβολές; Δεν νομίζω και θα με θυμηθείς όταν το ακούσεις να κυκλοφορεί και επίσημα πως το τρικομματικό καρναβάλι – που, ντεμέκ, μας κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και υπουργικές αποφάσεις – θα κατέβει με ένα ψηφοδέλτιο στις επόμενες εκλογές. Νομίζω πως αν το σκεφτείς καλά και εσύ εκεί θα καταλήξεις. Το μόνο που μπορεί να τους σώσει (λέμε τώρα…) από μία εκλογική και πολιτική καταστροφή είναι η κοινή τους κάθοδος στις κάλπες, φυσικά με τη σημαία της Νέας Δημοκρατίας. Το πράγμα έχει αρχίσει να φαίνεται.
Η Ν.Δ. – η νουδούλα πλέον – στις επόμενες εκλογές δεν θα έχει 2 μπροστά από το ποσοστό της και στην καλύτερη περίπτωση να πάρει το 19% που είχε πάρει στις 6 Μαίου. Το ΠΑΣΟΚ – το πασοκάκι πλέον – στην καλύτερη περίπτωση να πάρει κάτι πάνω από το 6% και το κόμμα Κουβέλη θα κάτσει κάπου στο 5%. Η σούμα μας κάνει κάτι κοντά στο 30% και άλλα τρία από εμένα μας κάνει 33%, δηλαδή πάνω/κάτω 2 εκατομμύρια ψήφοι. Χώρια αυτό το άθροισμα, που χώρια δεν θα είναι ούτε 28%, δεν θα πιάσει τίποτα μπροστά στη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ που όπως δείχνουν τα πράγματα θα πάει με τρελό γκάζι προς τις επόμενες εκλογές, με καύσιμο το αίτημα για την πολιτική απαλλαγή, από το τρικομματικό καρναβάλι και το μνημόνιο της μόνιμης φτώχιας, που πλέον ακούγεται από παντού.
Τα κόλπα με την αλλαγή του εκλογικού νόμου και με το να φτιάξουν, το πασοκάκι και το κόμμα Κουβέλη, μία ελληνική «Ελιά», φαίνεται πως έχουν καεί ολοσχερώς, οπότε το μόνο που μένει στο σύστημα της διαπλοκής, της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, είναι η Νέα Δημοκρατία να γίνει ενιαίο κόμμα, όχι μόνο με το φασίστα το Βορίδη και την κακίστρο την κόρη του Μητσοτάκη, αλλά και με το Βενιζέλο, τον κυρ Φώτη, τον Ψαριανό, τον παλαβιάρη το Χρυσοχοϊδη, τον Ψ Λοβέρδο, τους Κουκουλόπουλους, Παπαδόπουλους και πάει λέγοντας.
Θα με πεις, και τι μας νοιάζει εμάς, ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδάει και όλοι οι άλλοι να πάνε να πνιγούν. Πράγματι, δε πάνε να κάνουν ότι θέλουν, το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς, πως οργανώνουμε την ανατροπή τους, πως σχεδιάζουμε την επόμενη μέρα, πως μαθαίνουμε να αντέχουμε στα δύσκολα, πως καταλαβαίνουμε – επιτέλους – ότι ανάμεσα σε δύο λάθη δεν πρέπει να επιλέγουμε κανένα. Πως όταν πιστεύουμε στην οικονομία των αναγκών, μιλάμε για την οικονομία των αναγκών και δεν πετάμε χαρταετό.
Θ.Μ.