Του Ζήση Παπαδημητρίου
Όσοι ξαφνιάζονται με την εμφάνιση της νεοναζιστικής Ακροδεξιάς στην Ελλάδα μάλλον δεν κατάλαβαν το νόημα των καιρών. Το «αυγό το φιδιού» χρειάστηκε κοντά είκοσι χρόνια για να εκκολαφθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η φασιστική ιδεολογία στη χώρα μας στερείται παράδοσης. Τα γνωστά «σταγονίδια» δεν έλειψαν ποτέ από το μεταπολιτευτικό πολιτικό στερέωμα, μόνον που η εμφάνισή τους δεν προκαλούσε το δημόσιο αίσθημα, καθώς η συνθηματολογία τους κινούνταν, για τα ελληνικά δεδομένα, εκτός τόπου και χρόνου.
Με την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Οι εθισμένοι στη δανεική ευδαιμονία Νεοέλληνες άρχισαν να συνέρχονται από τον πολιτικό λήθαργο της καταναλωτικής κοινωνίας. Κι ενώ η πλειονότητα βολοδέρνει μεταξύ αβεβαιότητας και κατάθλιψης, ελπίζοντας πως το σαθρό πολιτικό σύστημα θα μπορέσει να αναδιπλωθεί και να αντιμετωπίσει την επερχόμενη χρεωκοπία της χώρας μας, σημαντικός αριθμός συμπολιτών μας επενδύει εκλογικά στο χαρτί της ανερχόμενης νεοναζιστικής Ακροδεξιάς, αδιαφορώντας, ως φαίνεται, για τις συνέπειες των επιλογών τους.
Το φασιστικό φαινόμενο, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, δεν αποτελεί «κεραυνό εν αιθρία». Συνδέεται άμεσα με τη βαθιά δομική κρίση που αντιμετωπίζει το καπιταλιστικό σύστημα εδώ και δύο δεκαετίες. Αν και τα νεοναζιστικά κινήματα διαφέρουν από τα φασιστικά κινήματα του Μεσοπολέμου, θα λειτουργήσουν και πάλι, όπως κι εκείνα, ως «Πέμπτη Φάλαγγα» και πολιτική σανίδα σωτηρίας του καπιταλιστικού συστήματος, αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά – πολιτικά.
«Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για φασισμό, αν δεν μιλήσουμε πρώτα για καπιταλισμό» δήλωνε με έμφαση ο μεγάλος Γερμανός κοινωνικός φιλόσοφος Μαξ Χόρκχαϊμερ μετά τη λήξη του πολέμου. Η πορεία του γερμανικού φασισμού επιβεβαίωσε με τραγικό τρόπο την άποψή του αυτή μετατρέποντας την Ευρώπη σε σωρό ερειπίων.
Στη χώρα μας το νεοναζιστικό φαινόμενο έχει τις δικές του ιδιομορφίες. Συνδέεται αναμφίβολα με την οικονομική κρίση, εκφράζει ωστόσο και μια συγκεκριμένη ιδεοληψία πολλών Ελλήνων, οι οποίοι, ανίκανοι να κατανοήσουν τα βαθύτερα αίτια της επαπειλούμενης εξαθλίωσής τους, αναζητούν ιδεολογικούς «σωτήρες» ή καλύτερα «Ελληναράδες» που θα βγάλουν γι’ αυτούς τα «κάστανα από τη φωτιά», με τη μέθοδο της κτηνώδους βίας.
Ενόψει του υφέρποντος εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, με αποκορύφωμα τα έξαλλα κηρύγματα μίσους των βουλευτών της Χρυσής Αυγής στο έτσι κι αλλιώς υποβαθμισμένο ελληνικό κοινοβούλιο και τη χρήση βίας σε βάρος κυρίως των μεταναστών που ζουν στη χώρα μας, τίθεται επιτακτικά το ερώτημα: Πώς συμβαίνει και ένας σημαντικός αριθμός Ελλήνων πολιτών στηρίζει και αναδεικνύει σε πολιτικό παράγοντα ανερμάτιστους θιασώτες του ναζισμού σε μια χώρα που υπέφερε τα πάνδεινα από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής! Τι σχέση μπορεί να έχει η νεοναζιστική ιδεολογία με την ιστορία, τις παραδόσεις και τους αγώνες του λαού μας για την ελευθερία; Πώς τολμούν οι θιασώτες του ελληνικού νεοναζισμού να επικαλούνται την έννοια της «φυλετικής καθαρότητας» και να θεωρούν τους άμοιρους μετανάστες «υπανθρώπους», αγνοώντας ότι κάποτε Έλληνες μετανάστες στην Αμερική, τον Καναδά αλλά και σε ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίστηκαν ως «φυλετικά κατώτεροι βρωμιάρηδες»;
Συνέβη και αυτό: Δίωξη υπέστη νηπιαγωγός για «αντεθνική διδασκαλία» στο Νυδρί της Λευκάδας, γιατί ανάρτησε στον πίνακα του νηπιαγωγείου, μαζί με τις ελληνικές σημαίες και την αλβανική που είχε ζωγραφίσει ένα Αλβανάκι στο μάθημα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης με αφορμή την 28η Οκτωβρίου και θέμα «η σημαία μου»!
Η χώρα μας κινδυνεύει να μετατραπεί σε ιδεολογική χωματερή της συντήρησης, καθώς οι έχοντες και κατέχοντες κλείνουν πονηρά το μάτι στα φασιστικά στοιχεία, τα οποία θα χρησιμοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή, όταν απειληθούν τα συμφέροντά τους. Θα άξιζε τον κόπο να μελετήσει κανείς τη σύνθεση των κοινωνικών στρωμάτων αλλά και το μορφωτικό επίπεδο των ατόμων που θέλγονται από τις εθνικιστικές και ρατσιστικές κορώνες της Χρυσής Αυγής.
Πρόκειται συνήθως είτε για άτομα που εξυπηρετούν ίδια οικονομικά και εξουσιαστικά συμφέροντα είτε για απογοητευμένους από το πολιτικό σύστημα της χώρας μας πολίτες, οι οποίοι, ανήμποροι να αντισταθούν οι ίδιοι στη θύελλα της οικονομικής κρίσης και του κοινωνικού ξεπεσμού, ταυτίζονται με τη νεοναζιστική φρασεολογία, αναθέτοντας απερίσκεπτα την επίλυση των προβλημάτων τους στους αυτόκλητους «σωτήρες» του Έθνους και του Λαού.
Η ιδεολογία του νεοναζισμού είναι κάθετα αντίθετη με κάθε έννοια ελληνικότητας και απειλεί να θέσει σε κίνδυνο την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Ας μην ξεχνούν οι θιασώτες και ουραγοί του νεοναζισμού ότι ο διαμελισμός της Κύπρου οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στον αλλοπρόσαλλο εθνικισμό των ομοϊδεατών τους ξενόδουλων συνταγματαρχών της Χούντας.
* Ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης