Του Γιάννη Γκλαρνέτατζη
Η κατανάλωση μιας μπουγάτσας από ένα οκτάχρονο αγόρι δεν μπορεί, μάλλον, να αποτελέσει είδηση. Εκτός κι αν υπάρχουν άλλα δεδομένα που κάνουν την περίπτωση εξαιρετική, όπως στην περίπτωση του παρακάτω ρεπορτάζ.
«Ο υποδηματοποιός Γ. Θεόκλητος παρουσιασθείς χθες εις το Τμήμα Καταδιώξεως ανέφερεν ότι εκλάπη το πορτοφόλιόν του εκ του καταστήματος αυτού περιέχον 1600 δραχμάς. Η διοίκησις της Καταδιώξεως απέστειλε πάραυτα τον ενωματάρχην κ. Θ. Ιωαννίδην εις το κατάστημα πριν δε ενεργήση σωματικήν έρευναν των εργατών παρετήρησεν ότι ο οκταετής υπάλληλος Σταύρος Γεωργίου έδειξε σημεία τρόμου. Αμέσως ενεργήσας έρευναν επ’ αυτού εύρεν ερριμμένας εντός του πανταλονίου του μικρού 1100 δραχμάς. Ο μικροσκοπικός κλέπτης ωμολόγησεν ότι αυτός έκλεψε τα χρήματα εδαπάνησε δε εξ αυτών 500 δραχμάς διά να αγοράση μπουγάτσαν. Εκ των ανακρίσεων απεδείχθη ότι πράγματι ο μικρός έδωκεν 500 δραχμάς διά εν τεμάχιον μπουγάτσας το οποίον του έδωκε πλανόδιος πωλητής ενθυλακώσας το πεντακοσιόδραχμον».[1]
Έτσι, λοιπόν, η τάξη απεκατεστάθη καθώς ο «οκταετής κλέπτης» (αυτός είναι ο τίτλος του μονόστηλου) συνελήφθη. Μόνο που χάθηκαν «500 δραχμαί διά μίαν μπουγάτσαν», όπως τονίζει ο υπότιτλος. Πράγματι, το ποσόν φαντάζει υπερβολικό, αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι μερικές μέρες αργότερα οι τιμές του ψωμιού διαμορφώθηκαν ως εξής: «Λευκός [άρτος] δρχ. 6, κυλινδρισμένος 6.10, πιτυρούχος 5.05, πολυτελείας 3.60».[2]
Το γεγονός, τώρα, ότι δεν προκαλεί καμία έκπληξη ούτε στον «πάραυτα» αφιχθέντα «ενωματάρχην», ούτε στον συντάκτη της εφημερίδας ότι ένα οκτάχρονο παιδί δουλεύει και μάλιστα σ’ ένα υποδηματοποιείο (περιβάλλον ανθυγιεινό ακόμη και για ενήλικες), είναι ενδεικτικό της αξίας της ανθρώπινης ζωής (των φτωχών).
Παραπομπές:
[1] Μακεδονία, 24.7.1924.
[2] Μακεδονία, 31.7.1924.