Αν το «λεφτά υπάρχουν» αποτέλεσε το πιο hot spot σημείο των προηγούμενων εκλογών, το ανέκδοτο της τριετίας και την οριστική παραδοχή ότι το «Παιδί δεν κάνει», δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έβγαλε –το Παιδί- πρωθυπουργό. Χιλιάδες ψηφοφόροι είδαν στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου, τον πρωθυπουργό που όταν τα πράγματα ζορίσουν θα κάνει την επιλογή να τα βάλει ως ένα βαθμό με την αστική τάξη της χώρας και να ρίξει τα λεφτά στους από τα κάτω. Και δεν το έκανε…
Αντίθετα ζήσαμε τη ληστεία του αιώνα, ίσως ακόμη και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Μέσα σε δύο χρόνια, τεράστια κεφάλαια μεταφέρθηκαν με κρατική παρέμβαση από τον κόσμο της εργασίας, στους εκπροσώπους μιας από τις πιο κερδοφόρες αστικές τάξεις της Ευρώπης. Με απόλυτη συνέπεια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και κυβέρνηση Παπαδήμου έλαβαν μόνο μέτρα που χτυπούν τα χαμηλά εισοδήματα και αντίθετα μόνο ενισχυτικά μέτρα για το κεφάλαιο.
Τότε, το 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να είχε απέναντί του τη δεξιά που σκοτώνει και ένα μαθητή κάθε φορά που βγαίνει κυβέρνηση, κυρίως όμως έγινε πρωθυπουργός γιατί όλοι καταλάβαιναν ότι ο Αλογοσκούφης ήταν μια πιο light εκδοχή του σημερινού Βενιζέλου. Η πρόταση για την οικονομική πολιτική δηλαδή, παρόλο που δεν καταγράφηκε πουθενά ως τέτοια, έβγαλε κυβέρνηση.
Στο σημερινό γκάλοπ της pulse για το Ποντίκι, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει ότι θα ψηφίσει με βάση την οικονομική πρόταση των κομμάτων. Ας αφήσουμε λοιπόν για λίγο στην άκρη τα υπόλοιπα και ας δούμε τι θα βρούμε μπροστά μας το επόμενο τρίμηνο. Άλλωστε η νέα βουλή που θα προκύψει δεν είναι βέβαιο ότι θα πάει πολύ μακριά.
Λίγες ημέρες πριν ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος η Κομισιόν –οι καλοί της υπόθεσης σε σχέση με τους υπόλοιπους της τρόικας- ζήτησε νέα μέτρα ύψους 5,5% του ΑΕΠ (11,5 δισ. ευρώ περίπου) σε έκθεση της από την Ελλάδα, για την περίοδο 2013-2014.
Σύμφωνα με τη κυβέρνηση και τη σύμφωνη γνώμη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ –έχουν άλλωστε υπογράψει τις δεσμεύσεις- αυτά τα μέτρα που θα πρέπει να προσδιορισθούν μέχρι τον Ιούνιο εξειδικεύονται χοντρικά σε 3,2 δισ. ευρώ από το «ψαλίδι» στη μισθολογική δαπάνη του Δημοσίου, με έμφαση στις περικοπές των ειδικών μισθολογίων, το κλείσιμο και τις συγχωνεύσεις φορέων, καθώς και τις αποχωρήσεις περίπου 15.000 υπαλλήλων έως το τέλος του 2012.
Τα 6,3 δισ. ευρώ θα αφορούν μέτρα μείωσης των κοινωνικών δαπανών και της φαρμακευτικής δαπάνης. Ανοικτό είναι το ενδεχόμενο για νέες μειώσεις στις συντάξεις, ενώ ποσό 2,1 δισ. ευρώ περίπου θα προέλθει από τις περικοπές κοινωνικών επιδομάτων.
Στην πράξη τα παραπάνω σημαίνουν, αν επαληθευτούν οι προβλέψεις, ότι τα χαμηλά και μεσαία στρώματα στην Ελλάδα θα μείνουν χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά, με χρέη και καμία προοπτική. Και όλα αυτά με δεδομένες τις αποφάσεις από τα δύο μεγάλα κόμματα που έχουν ανακοινώσει ότι θα συγκυβερνήσουν. Και όλα αυτά μέσα στο επόμενο τρίμηνο.
Ας πάμε λοιπόν στις εκλογές με ένα και μόνο ερώτημα. Τι θα γίνει με τα 11,5δις που ζητά από τους εργαζόμενους η τρόικα;
Θα πάμε με τις νόρμες της τρόικας και τη διαχείριση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ή θα πάμε με ένα νέου τύπου Λεφτά υπάρχουν; Γιατί όπως φάνηκε υπάρχουν, αλλά δεν έχει βγεί κάποιος να το πει.