Του Patrick Apel-Muller
Οι Ιρλανδοί θα έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν. Σε αυτό το νησί που το έχουν κτυπήσει οι αέρηδες και τα μεγάλα κύματα του φιλελευθερισμού, ένα κομμάτι δημοκρατίας επιβιώνει απέναντι στο κύμα του αυταρχισμού που έχει κατακλύσει τους Ευρωπαίους. Το νέο σύμφωνο που δίνει την απόλυτη προτεραιότητα στη δημοσιονομική πειθαρχία έναντι όλων των άλλων δικαιωμάτων στην Ένωση, θα τεθεί σε δημοψήφισμα. Αυτή η απόφαση που δημοσιοποιήθηκε από τον πρωθυπουργό Έντα Κένι, εκθέτει την άρνηση του Νικολά Σαρκοζί να δώσει τον λόγο στον λαό αναφορικά με ένα κείμενο που περιορίζει τις εθνικές κυριαρχίες προς όφελος ενός κανόνα που προτάσσουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές. Φοβούμενος το προηγούμενο του 2005 με τη συνθήκη του Ευρωσυντάγματος, το φαβορί του Fouquet’s (σ.σ.: ο Σαρκοζί, όταν κέρδισε τις εκλογές το 2007, γιόρτασε τη νίκη του σε ένα από τα ακριβότερα εστιατόρια στο κέντρο του Παρισιού, το Fouquet’s) δέχεται τη διαδικασία μόνο όταν αυτή είναι νοθευμένη. Σήμερα, στο φύλλο μας, περίπου 200 προσωπικότητες κάνουν έκκληση για να αποφασίσει ο λαός. Παρά την υιοθέτηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας από μια Βουλή που ντρεπόταν για την πράξη της, το αίτημα για δημόσια συζήτηση θα στοιχειώσει την εθνική πολιτική ζωή και τις προεκλογικές εκστρατείες. Το Σοσιαλιστικό κόμμα δεν θα ξεφύγει επίσης έτσι εύκολα.
Η στάση Ποντίου Πιλάτου, που στο θέμα αυτό απείχαν, αφήνοντας τους υπερ-νεοφιλελεύθερους βουλευτές να πράξουν όπως αυτοί θεωρούν σωστό, δεν μπορεί να συνεπάγεται σταθερές πεποιθήσεις και απόψεις. “Πρέπει να αρνηθούμε τους μηχανισμούς κυρώσεων, τιμωρίας των ευρωπαϊκών λαών και να απαιτήσουμε τον δημόσιο έλεγχο των τραπεζών” επανέλαβαν χθες στο Παρίσι, Έλληνες, Μολδαβοί, Γερμανοί και Πορτογάλοι του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς που συναντήθηκαν γύρω από τον πρόεδρο Πιέρ Λωράν. Ο τελευταίος κατακεραύνωσε το επιχείρημα του Γάλλου προέδρου σχετικά με τη μεγάλη συνθετότητα του δημοψηφίσματος: “Η ερώτηση δεν είναι παρά μερικές λέξεις: ‘εγκρίνετε τη συνθήκη που μόλις εγκρίθηκε με διαπραγματεύσεις; Ναι ή όχι;”
Οι μισθωτοί του συνόλου των χωρών της ηπείρου μας, που κινητοποιήθηκαν ύστερα από έκκληση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, αρχίζουν σήμερα να ψηφίζουν με τους αγώνες τους, τις απεργίες τους ή τις διαδηλώσεις τους. Μια τέτοια ομοφωνία συνδικάτων με τόσο διαφορετικές ιστορίες και κουλτούρες, θα έπρεπε να κτυπήσει τον κώδωνα του κινδύνου για τους Ευρωπαίους ηγέτες. Οι λαοί δεν θα επιτρέψουν να τεθούν υπό έλεγχο. Οι τριγμοί θα είναι βίαιοι.
Επίσης δεν έχουμε συνηθίσει στη Γαλλία σε ενωτικές κινητοποιήσεις των συνδικάτων, σε εθνικό επίπεδο, τις παραμονές των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών. Αυτές οι δράσεις συνιστούν έντονες προκλήσεις προς τους υποψηφίους. Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν την ισχυρή απόρριψη του απερχόμενου προέδρου και, προς το παρόν, την επιλογή του Φρανσουά Ολάντ, ως του μικρότερου κακού. Αλλά ούτε ο ένας ούτε ο άλλος προκαλούν την ένταξη σε προγράμματα, των οποίων με δυσκολία διακρίνουμε τις διαφορές. Αισθανόμαστε πράγματι ότι η δυναμική που καταγράφει το Αριστερό Μέτωπο και ο υποψήφιός του, Ζαν Λικ Μελανσόν, έχει αρχίσει να μετακινεί κάποιες γραμμές, αν κρίνουμε από τις κραυγές τρόμου εκ μέρους της Δεξιάς στην πρόταση, στην οποία προσχώρησε ο Ολάντ για επιβολή φορολόγησης κατά 75% στους πλούσιους. Ήδη οι παρατρεχάμενοι και συμπαθούντες του κυβερνητικού UMP αρχίζουν να επισείουν απειλητικά το φάσμα της μετανάστευσης των πλουσίων απέναντι σε αυτή τη μάλλον μετριοπαθή πρόταση. Αλλά τα ζητήματα κάθε άλλο παρά έχουν λυθεί. Αν επιλέξουμε να κάνουμε επιτόπου, αν στοιχηματίσουμε μόνο στις συνέπειες της απόρριψης που προκαλεί αυτή η πενταετία, ο σοσιαλιστής υποψήφιος κινδυνεύει να βαλτώσει. Ο Μισέλ Φουκώ έγραφε: “Η δυστυχία των ανθρώπων δεν μπορεί ποτέ να είναι ένα βουβό απομεινάρι της πολιτικής”.
Πηγή: L’ Humanite/Αυγή