Από τότε που τα ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη έπληξαν ταυτόχρονα την Τεχεράνη και τη Βηρυτό, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της Γάζας, έχει εξαφανιστεί η ίδια η έννοια του «ασφαλούς χώρου». Το Ισραήλ, επιτιθέμενο σε πολλαπλά μέτωπα, σηματοδότησε το τέλος της κλασικής αποτροπής. Οι γραμμές των μετόπισθεν φαίνεται ότι δεν υφίστανται πλέον. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα παγκόσμιο και αδιάκοπο επιχειρησιακό θέατρο όπου άνθρωποι πεθαίνουν, ή βρίσκονται άστεγοι, χωρίς φαγητό και νερό. Και σχεδόν με μια χλευαστική ιστορική συμμετρία, οι σειρήνες που μεταφέρουν drones και πυραύλους επιστρέφουν για να σκίσουν τη νύχτα του Τελ Αβίβ, δείχνοντας ότι όσοι θεωρούν ότι μπορούν να χτυπήσουν οπουδήποτε, καταλήγουν, αναπόφευκτα, να φοβούνται επιθέσεις από κάθε κατεύθυνση.
Αλλά η πραγματική αλλαγή παραδείγματος δεν συντελείται στο κλασικό Λεβάντε. Η απροσδόκητη σύγκρουση μεταφέρθηκε στην καρδιά του Κόλπου με τις εκρήξεις, ακόμα και αυτή τη νύχτα της 17ης Μαρτίου, στη Ντόχα και το Ντουμπάι, και μας διδάσκουν ότι το κεφάλαιο δεν έχει πλέον ανοσία στον πόλεμο. Μέχρι χθες, πιστεύαμε ότι οι κρυστάλλινοι καθεδρικοί ναοί του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, αυτές οι υπερσύγχρονες ουτοπίες που αναδύθηκαν από την άμμο, κυριολεκτικά μη-τόποι, ήταν ανέγγιχτοι, περιοχές VIP απαλλαγμένες από την αιματοχυσία και προορισμένες για τη διακίνηση των εμπορευμάτων. Αντιθέτως, η επίθεση αποδεικνύει ότι ο πόλεμος έχει γίνει ρευστός και δεν αναγνωρίζει πλέον τους ιερούς χώρους λατρείας του χρήματος.
Στο μεταξύ, ένα drone συντρίβεται λίγα μέτρα από την Αμερικανική Πρεσβεία στη Βαγδάτη. Σαν ένας ψίθυρος, σχεδόν, στο αυτί της Αυτοκρατορίας, για να της πει: «Μπορούμε να σας επιτεθούμε όπου και όποτε θέλουμε».
Και η Αυτοκρατορία, πράγματι, ίσως για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, κλονίζεται. Η μοναξιά του Ντόναλντ Τραμπ αυτές τις ώρες είναι το πορτρέτο μιας φθίνουσας ηγεμονίας. Ο απομονωμένος ηγεμόνας κινείται με καθαρή τακτική αγριότητα και μηδενική στρατηγική.
Αν από τη μία πλευρά, επιδιώκει να κατασπαράξει τους αδύναμους, δαγκώνοντας τα πλευρά μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης – που ήδη τρομοκρατείται από την ιδέα ότι θα ξεμείνει από ενέργεια – σε μια προσπάθεια να διασπάσει το μέτωπο και να κυβερνήσει πατώντας πάνω στις διασπάσεις των Βρυξελλών, από την άλλη, γονατίζει μπροστά στους ισχυρούς.
Το να ζητάς την βοήθεια της Κίνας για να σβήσεις την πυρκαγιά στη Μέση Ανατολή είναι μια παραδοχή αδυναμίας άνευ προηγουμένου. Αν θέλαμε να το ερμηνεύσουμε με ευφάνταστο τρόπο, θα έμοιαζε σχεδόν σαν μια Αμερική να ζητά βοήθεια από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, ενώ η παγκόσμια τάξη παραπαίει.
Αν απομακρυνθούμε για λίγο από τις ειδήσεις και δούμε την τροχιά αυτής της πτώσης, στα μάτια μου προκύπτουν δύο πιθανά σενάρια:
PAX SINICA PER INTERPOSTA PERSONA. Το Πεκίνο δεν θα στείλει στρατεύματα· δεν τα χρειάζεται. Θα στείλει πιστωτικές γραμμές και εγγυήσεις. Θα παρέμβει ως ο υπέρτατος ειρηνοποιός, όχι βέβαια για να σώσει τη Δύση, αλλά μάλλον για να επωφεληθεί από το ενεργειακό μονοπώλιο της περιοχής, υποβιβάζοντας ουσιαστικά τις Ηνωμένες Πολιτείες από «σερίφη του κόσμου» σε μια απλή κουρασμένη αυτοκρατορία.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ. Αυτή η κρίση πιθανότατα δεν θα ενώσει την Ευρώπη· θα την διαλύσει. Μπορεί να γίνουμε μάρτυρες μιας βαλκανοποίησης των συμφερόντων, όπου τα κράτη μέλη του Βορρά θα αναζητήσουν καταφύγιο κάτω από την ολοένα και πιο τρύπια ομπρέλα του ΝΑΤΟ, ενώ εκείνα του Νότου και της Ανατολής, στραγγαλισμένα από την κρίση του Ορμούζ, θα ξεκινήσουν συναλλαγές κάτω από το τραπέζι με τους Ρώσους, τους Κινέζους και τις μοναρχίες του Κόλπου προκειμένου να επιβιώσουν τον χειμώνα. Η ιδέα μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής πιθανότατα θα καταρρεύσει.
Στο μεταξύ, οι Λιβανέζοι, οι Παλαιστίνιοι και οι Ιρανοί πολίτες –οι γενιές, δηλαδή, που κρατούνται όμηροι εξαιτίας της δικής τους αντίστασης καθώς προσπαθούν να αντιμετωπίσουν μια βάναυση και καταστροφική αποικιοκρατία- καταλήγουν όλο και περισσότερο στην αναπόφευκτη στατιστική κατηγορία των «παράπλευρων απωλειών» από τις ένοπλες ψευδοδημοκρατίες. Είναι τα πλήθη χωρίς φωνή, το ανθρώπινο καύσιμο που καίγεται για να διατηρήσει ζωντανές τις ψευδαισθήσεις για την ισχύ των κουρασμένων ηγετών που προσκολλώνται στην εξουσία για να μην καταλήξουν στη φυλακή.
Και σε αυτή την άβυσσο, εκτυλίσσεται το τραγικό παράδοξο του Ισραήλ, ίσως η μεγαλύτερη στρατηγική μυωπία του αιώνα μας.
Δική του είναι η μοιραία ψευδαίσθηση της απόλυτης ασφάλειας. Χτυπώντας παντού και προληπτικά, το Ισραήλ πιστεύει ότι μπορεί να εξαλείψει την απειλή, αλλά η απόλυτη ασφάλεια σε ένα τόσο διασυνδεδεμένο οικοσύστημα απλώς συμπίπτει με τον αέναο πόλεμο. Το Ισραήλ θα μπορούσε να κερδίσει κάθε μάχη τακτικής, επιδεικνύοντας μια αδιαμφισβήτητη τεχνολογική υπεροχή, αλλά με αυτόν τον τρόπο χάνει το μόνο στοίχημα που ίσως είχε πραγματικά σημασία για τον λαό του στην αρχή: αυτό της δικής του ομαλοποίησης.
Το πεπρωμένο του, αν καταφέρει να αντισταθεί στην ιρανική πίεση, θα είναι να μεταμορφωθεί σε μια σύγχρονη υπερ-Σπάρτη. Ένα έθνος-στρατώνας, αήττητο αλλά καταδικασμένο να κοιμάται στο διηνεκές με το ένα μάτι ανοιχτό και το δάχτυλο στη σκανδάλη. Κλεισμένο μέσα σε μια στρατιωτική πανοπλία τόσο βαριά και συμπαγή που καταλήγει να πνίγει αυτόν που την φοράει. Θα είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα μέλλον σε μια χώρα όπου, για να νιώθεις ασφαλής, πρέπει να βεβαιωθείς ότι όλοι οι γείτονές σου έχουν παραδοθεί στις φλόγες …
πηγή: https://www.facebook.com/photo/?fbid=122267952554156950&set=a.122096947712156950
