Τα επεισόδια της 6ης προς 7η Φεβρουαρίου 2026 στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ, με πρωταγωνιστές την αστυνομία, που χρησιμοποίησε μαζική βία, ακόμα και χημικά όπλα, κατά άοπλων νέων μέσα στο Πολυτεχνείο, το Υπουργείο Παιδείας, τα φερέφωνά τους στα ΜΜΕ αλλά και την ίδια την πρυτανεία του ΑΠΘ, ήταν η πρώτη μαζική παράσταση εφαρμογής του νόμου-ναρκοπεδίου στο ΑΠΘ, που φωταγωγεί τη σκοπιμότητά του: πάνω από 300 προσαγωγές φοιτητών/-τριών που έκαναν το έγκλημα να συμμετέχουν σε πάρτι την ώρα που εκτός του πανεπιστημιακού χώρου και σε απόσταση 300 μέτρων πραγματοποιούνταν συγκρούσεις με την αστυνομία, χωρίς εν τέλει να υποστεί την οποιαδήποτε υλική ζημιά το ίδιο το πανεπιστήμιο.
Εμείς, ως πρόσωπα και συλλογικότητα που εργαζόμαστε, διδάσκουμε και ερευνούμε στο δημόσιο πανεπιστήμιο, δεν υποκύπτουμε στην τρομοκρατία, ούτε παίζουμε τα παιχνίδια του πολέμου που έχουν στήσει οι δυνάμεις του αυταρχισμού και της εξουσίας των ολίγων.
Με λόγια και με έργα, επιδιώκουμε κυρίως να διατηρήσουμε το πανεπιστήμιο ελεύθερο, δημόσιο, ζωντανό και απαλλαγμένο από βία, που είναι κατεξοχήν κρατική-αστυνομική τα τελευταία χρόνια· ένα πανεπιστήμιο για την παιδεία όλων, την κριτική έρευνα, τον πολιτισμό, την ίση ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη, ανοικτό όχι μόνο στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας αλλά σε κάθε πρόσωπο, συλλογικότητα και κοινωνική δύναμη που θέλει πράγματι ένα τέτοιο πανεπιστήμιο – κοινό αγαθό, φιλόξενο, δημιουργικό και ανοικτό σε όλη την κοινωνία.
Εδώ και αρκετά χρόνια, και πολύ πιο συστηματικά από το 2019, οι δυνάμεις της συντήρησης, του αυταρχισμού και της ολιγαρχίας έχουν κηρύξει τον πόλεμο ενάντια και στο δημόσιο πανεπιστήμιο, όπως και ενάντια στους μετανάστες και τις μετανάστριες, τη δημόσια υγεία και παιδεία εν γένει, τα υπολείμματα κράτους πρόνοιας, τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα βουνά και τα δάση -η λίστα είναι μεγάλη.
Το δημόσιο πανεπιστήμιο ειδικά τέθηκε πολύ ψηλά στην ατζέντα του πολέμου κατά της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Γιατί σε αυτό διασώζονται ακόμη πυρήνες ελεύθερης σκέψης και λόγου, κριτικής έρευνας και δημιουργίας· ψήγματα ενός θεσμού που λειτουργεί με όρους δημόσιου και κοινού αγαθού, πολιτικής κοινωνικοποίησης και αντιστάσεων στη μαύρη λαίλαπα από τη νεολαία και την ευρύτερη πανεπιστημιακή κοινότητα.
Ανάμεσα στις διάφορες φάσεις αυτού του πολέμου κατά της πανεπιστημιακής ζωής ξεχωρίσαμε πρόσφατα τον νόμο 5224/2025 για τα πειθαρχικά παραπτώματα στα Α.Ε.Ι. https://www.infolibre.gr/…/o-neos-peitharchikos-nomos…/ Αυτός θεσπίζει ακραίες τιμωρητικές διατάξεις και κυρώσεις -από διαγραφή ως φυλάκιση, αποκλεισμό από τη δυνατότητα εργασίας στο δημόσιο κ.α.- για ένα ευρύτατο και σκόπιμα ασαφές φάσμα εκδηλώσεων ελεύθερης έκφρασης, πολιτικής κινητοποίησης και κοινωνικών δραστηριοτήτων στους χώρους των πανεπιστημίων, με στόχο τη μετατροπή τους σε σιωπηλά εργοτάξια πειθάρχησης και κατάρτισης υποτελών. Οι γενικότητες και τα θολά σημεία του νόμου υπηρετούν την ποινικοποίηση σχεδόν οποιασδήποτε κίνησης ξεφεύγει από το πλέγμα αυτού του σιδερένιου κλουβιού, όσο ειρηνικής, αβλαβούς και δημοκρατικής και αν είναι.
Το νέο πειθαρχικό νομικό πλαίσιο έχει έναν ξεκάθαρο στόχο: να κάνει το επόμενο βήμα στον πόλεμο κατά του δημόσιου πανεπιστημίου, μετατρέποντάς το σε ένα τεράστιο ναρκοπέδιο για τον «εχθρό» που τολμάει να εκφράζεται ελεύθερα, να ερευνά κριτικά, να αντιστέκεται πολιτικά, να κοινωνικοποιείται, να δημιουργεί έξω από καλούπια, να γιορτάζει και να χαίρεται συλλογικά. Οποιαδήποτε τέτοια πρωτοβουλία μπορεί βάσει του νέου νόμου να πυροδοτήσει ακραίες πειθαρχικές-ποινικές συνέπειες. Βάλαμε τις νάρκες και περιμένουμε στη γωνία για να εκραγείτε και να αποδείξετε πόσο αναγκαία ήταν η ναρκοθέτηση και η κήρυξη του επόμενου σταδίου του πολέμου.
Τα επεισόδια της 6ης προς 7η Φεβρουαρίου 2026 στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ, με πρωταγωνιστές την αστυνομία, που χρησιμοποίησε μαζική βία, ακόμα και χημικά όπλα, κατά άοπλων νέων μέσα στο Πολυτεχνείο, το Υπουργείο Παιδείας, τα φερέφωνά τους στα μμε αλλά και την ίδια την πρυτανεία του ΑΠΘ, ήταν η πρώτη μαζική παράσταση εφαρμογής του νόμου-ναρκοπεδίου στο ΑΠΘ, που φωταγωγεί τη σκοπιμότητά του: πάνω από 300 προσαγωγές φοιτητών/-τριών που έκαναν το έγκλημα να συμμετέχουν σε πάρτι την ώρα που εκτός του πανεπιστημιακού χώρου και σε απόσταση 300 μέτρων πραγματοποιούνταν συγκρούσεις με την αστυνομία, χωρίς εν τέλει να υποστεί την οποιαδήποτε υλική ζημιά το ίδιο το πανεπιστήμιο.
Μπορεί να δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η υπόθεση ξεφούσκωσε, αφού καμία προσαγωγή δεν μετατράπηκε σε σύλληψη. Αλλά η παράσταση απέδωσε τους καρπούς της. Το Υπουργείο εμφανίστηκε αμέσως-αμέσως δικαιωμένο στον ρόλο του αφ’ υψηλού Τιμητή-Σωφρονιστή που κουνάει το δάκτυλο ενάντια στην «ακραία» ανομία των πανεπιστημίων και απαιτεί πειθαρχία και τιμωρία, ανασύροντας τη γραφική εικόνα Γυμνασιάρχου άλλων εποχών, τώρα ως νεκροζώντανου τιμωρού. Η πρυτανεία έκανε λόγο για «εξτρεμιστικά στοιχεία» με ομοϊδεάτες τους στις τάξεις των φοιτητ(ρι)ών, αναλαμβάνοντας αυτεπάγγελτα τον ρόλο εισαγγελέα που απαιτεί πολιτικές διώξεις ιδεών και προσώπων -όχι φυσικά τίποτε φασιστών, συνεργατών της βιομηχανίας θανάτου του Ισραήλ κοκ., αφού αυτοί όχι μόνον δεν τους ενοχλούν, αλλά είναι οι ταγοί των σχεδίων τους… https://infolibre.gr/…/antidraseis-gia-to-synedrio-tis…/
Και λίγες μέρες αργότερα, ενώ η πρυτανεία ομολόγησε ότι τελικώς δεν υπέστη καμία ζημιά το πανεπιστήμιο και δεν υπάρχει καμία ευθύνη φοιτητ(ρι)ών, προέβη σε ανακοίνωση-διάταγμα αναστολής όλων των «μη εκπαιδευτικών και μη ερευνητικών δραστηριοτήτων εντός των πανεπιστημιακών χώρων (κτιρίων και προαυλίων) μέχρι νεωτέρας». Μέχρι νεωτέρας απαγορεύονται οι συναθροίσεις, συμπεριλαμβανομένης της εθιμοτυπικής…κοπής της πίτας του ΕΣΔΕΠ! Και τι δε μας θυμίζει αυτός ο λόγος και η πρακτική των διαταγμάτων μέχρι νεωτέρας… Και αλλοίμονο σε όσες και όσους , λόγω ηλικίας, τα ακούν πρώτη φορά.
Το χειρότερο είναι ίσως ότι η τωρινή πρυτανεία όχι απλώς τολμά να εκφράζεται με αυτή την ορολογία του πιο σκοτεινού παρελθόντος, αλλά ενδέχεται και να το επιδιώκει για να ικανοποιήσει και να κινητοποιήσει τα ακροατήρια των ομοϊδεατών της. Μεταξύ άλλων, απαγορεύονται και οι δραστηριότητες των καλλιτεχνικών ομάδων του πανεπιστημίου μετά τις 22:00, οπότε θα κλείνουν όλα τα κτίρια βάσει του διατάγματος… Τι χρειάζονται άλλωστε οι καλλιτεχνικές ομάδες σε ένα εργοστάσιο/σούπερ μάρκετ-κλουβί; Αυτή τη «στρατιωτική νίκη» στην πορεία κλεισίματος του πανεπιστημίου ως ανοικτού δημόσιου χώρου συμπληρώνουν και οι επικοινωνιακές νίκες που εντυπώθηκαν από τα ΜΜΕ σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης: το πανεπιστήμιο ξανά άντρο βίαιων εξτρεμιστικών στοιχείων που μάχονται ένοπλα με την αστυνομία κ.ο.κ.
Οι νάρκες εξερράγησαν στο ΑΠΘ, κτυπώντας άμαχο και αθώο πληθυσμό, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, αλλά αυτός ήταν και ο στόχος της εγκαθίδρυσης του συγκεκριμένου νομοθετικού ναρκοπεδίου. Συνεκδοχικά, με θολές συνάφειες και μετέωρες συσχετίσεις με τη «βία» κάποιων τρίτων, οι φοιτήτριες/-ες αλλά δυνάμει και όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα εγκαλείται, προσάγεται στην αστυνομία, και εν συνεχεία κινδυνεύει να διαγραφεί, να απολυθεί, να φυλακισθεί.
Και ποιοι είναι αυτοί οι «κάποιοι τρίτοι»; Σε αυτόν τον πόλεμο εναντίον του πανεπιστημίου, άλλο ένα θύμα του θεαματικού ψέματος είναι οι «εξωπανεπιστημιακοί», οι μη φοιτήτριες και οι μη φοιτητές… Όσες και όσοι είτε εργάζονται είτε σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο και επομένως βλέπουν τι συμβαίνει, δεν θα πειστούν εύκολα ότι οι φοιτήτριες και οι φοιτητές μας τελούν ακραία εγκληματικές πράξεις κατά τις πολιτιστικές τους εκδηλώσεις και τις συζητήσεις τους. Το κενό καλύπτει πρόχειρα η εικόνα του εκτός των τειχών διαφθορέα που εισβάλλει, καταστρέφει και αποσπά τη συνενοχή των εύπλαστων νεανικών ψυχών. Ο στόχος είναι να ξεχάσουμε ότι τα «εξωτερικά στοιχεία», όλος ο κόσμος έξω από το πανεπιστήμιο, θα έπρεπε να είναι ακριβώς ο κόσμος στον οποίον απευθυνόμαστε, αυτός με τον οποίο επικοινωνούμε, ερευνητικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά – ο ορισμός του ανοικτού δημόσιου κοινωνικού πανεπιστημίου από αυτήν τη σχέση κρίνεται.
Εμείς, ως πρόσωπα και συλλογικότητα που εργαζόμαστε, διδάσκουμε και ερευνούμε στο δημόσιο πανεπιστήμιο, δεν υποκύπτουμε στην τρομοκρατία, ούτε παίζουμε τα παιχνίδια του πολέμου που έχουν στήσει οι δυνάμεις του αυταρχισμού και της εξουσίας των ολίγων. Απέναντι στο πρωτόγνωρο σκηνικό της συντεταγμένης επίθεσης που δέχεται το πανεπιστήμιο από αυτές τις δυνάμεις, και αναγνωρίζοντας το καινοφανές της κατάστασης αλλά και τις παγίδες που έχουν στηθεί, προτείνουμε καταρχήν μια στάση μάχιμης νηφαλιότητας και αναστοχασμού. Μια στάση που δεν σπεύδει να αντιδράσει εν βρασμώ, εξυπηρετώντας τα σχέδια των αντιπάλων, αλλά διερευνά δρόμους και πρακτικές για πιο δόκιμες και εποικοδομητικές αντιστάσεις στον πόλεμο θέσεων και πυρών που βιώνουμε.
Με λόγια και με έργα, επιδιώκουμε κυρίως να διατηρήσουμε το πανεπιστήμιο ελεύθερο, δημόσιο, ζωντανό και απαλλαγμένο από βία, που είναι κατεξοχήν κρατική-αστυνομική τα τελευταία χρόνια· ένα πανεπιστήμιο για την παιδεία όλων, την κριτική έρευνα, τον πολιτισμό, την ίση ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη, ανοικτό όχι μόνο στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας αλλά σε κάθε πρόσωπο, συλλογικότητα και κοινωνική δύναμη που θέλει πράγματι ένα τέτοιο πανεπιστήμιο – κοινό αγαθό, φιλόξενο, δημιουργικό και ανοικτό σε όλη την κοινωνία.
Θεσσαλονίκη 15 Φεβρουαρίου 2026
