Το αστέρι του Χίτλερ λάμπει στον ουρανό του εικοστού πρώτου αιώνα. Η γενοκτονία είναι ο κανόνας, ο εμφύλιος πόλεμος εξαπλώνεται. Αλλά ποιο είναι το υποκείμενο της αναγκαίας εξέγερσης;
Χιλή 2019-2025
Πριν από ένα μήνα, οι εκλογές στη Χιλή επιβράβευσαν έναν θαυμαστή του Πινοσέτ, η οικογένεια του οποίου μετανάστευσε από τη Γερμανία μετά την ήττα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αν χρειαζόταν μια τελική απόδειξη, την είχαμε εκείνη την ημέρα: το αστέρι του Χίτλερ λάμπει στον ουρανό του εικοστού πρώτου αιώνα. Το όνομα του Χίτλερ δεν το προφέρουν καν οι ναζί της εποχής μας, γιατί, όπως είπε ο Άντερς Μπρέιβικ στο μανιφέστο του για την ευρωπαϊκή ανεξαρτησία, ο Φύρερ λάθεψε εχθρό, χτυπώντας τους Εβραίους αντί για όλους τους άλλους. Επιπλέον, οι σύγχρονοι ναζί δεν του συγχωρούν την ήττα, ακόμα κι αν δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι ήταν ο πρόδρομος της λευκής επιθετικότητας που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη σήμερα.
Η έκρηξη στην Χιλή τον Οκτώβριο του 2019 μας έκανε να σκεφτούμε ότι ήταν ακόμα δυνατή η ανατροπή του ναζιστικού-φιλελεύθερου καθεστώτος που εγκαθιδρύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 από τον Αουγκούστο Πινοσέτ, στο πλαίσιο της παγκόσμιας αντεπανάστασης που ξεκίνησε η Μάργκαρετ Θάτσερ, όπως λέει ο Πάμπλο Λαραΐν, στην ταινία El Conde στην οποία ο Πινοσέτ είναι η μετενσάρκωση του αιματηρού υπερεθνικισμού που εξαπλώνεται σήμερα.
Η εξέγερση του φθινοπώρου του 2019 άνοιξε ένα κενό το οποίο η χιλιανή αριστερά πίστευε ότι θα μπορούσε να γεμίσει με ένα νέο σύνταγμα. Ήταν συγκινητική η προσπάθεια να αντιπαρατεθεί η λογική στη βία, σε μια εποχή όπου ο μόνος νόμος είναι αυτός της ταξικής, ρατσιστικής και εθνικιστικής αγριότητας. Στη συνέχεια ήρθε ο Covid και, καθώς οι συμφορές δεν έρχονται μόνες, το συνταγματικό δημοψήφισμα απέρριψε την προσπάθεια κατάργησης του συντάγματος του Πινοσέτ.
Από όλα τα σημάδια της καταστροφής που λάμπουν στον ουρανό αυτή τη δεκαετία, αυτό που φτάνει από τη Χιλή είναι το πιο σκοτεινό, επειδή μας υποχρεώνει να αντιληφθούμε ότι δεν υπάρχει δημοκρατική διέξοδος από την άβυσσο του εθνικο-φιλελευθερισμού.
Το 2019, βρισκόμασταν ακόμα σε έναν ενδιάμεσο κόσμο. Η πάλη μεταξύ της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του εθνικο-φιλελευθερισμού του τραμπ-πουτινισμού δεν είχε τελειώσει, και οι θεσμοί του κράτους δικαίου και οι εργασιακές κατακτήσεις δεν είχαν ακόμη εξαλειφθεί εντελώς.
Μετά ήρθε η πανδημία που επανα-κωδικοποίησε τη σχέση μεταξύ των σωμάτων, ήρθε ο πόλεμος που διέγραψε το διεθνές δίκαιο, και μπήκαμε γρήγορα σε έναν νέο κόσμο.
Και να ‘μαστε τώρα εδώ.
Η γενοκτονία στην οποία οι Γερμανοί αφοσιώθηκαν με πειθαρχία και ζήλο τη δεκαετία που ακολούθησε το 1933 έγινε η κύρια αποστολή του Ισραήλ, το οποίο έχει τελειοποιήσει τις τεχνικές που στοχεύουν στην εξάλειψη ενός ολόκληρου λαού.
Οδεύοντας προς τον εμφύλιο πόλεμο
Το 2025 επιβλήθηκε μια κατάσταση πραγμάτων στην οποία η άσκηση βίας είναι η μόνη πηγή μιας αυθαίρετης τάξης στην οποία ο λευκός πολιτισμός αμύνεται με τα όπλα της εξόντωσης, λες και η εξόντωση επιτρέπει την επιβίωση στο διηνεκές ενός γερασμένου και παρανοϊκού σώματος.
Η γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ εδώ και δύο χρόνια είναι η μετάβαση στην κατάργηση κάθε ηθικής, πολιτικής και έννομης τάξης. Μετά τη Γάζα, η γενοκτονία έχει γίνει ο κανόνας στις σχέσεις μεταξύ των λαών, μεταξύ εθνικών πλειοψηφιών και μειονοτήτων, μεταξύ κυρίαρχων κοινωνικών τάξεων και αποκλεισμένων μαζών.
Μετά τη Γάζα, και μετά την εγκατάσταση μιας υπερ-αποικιακής, μαφιόζικης οργάνωσης στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, η γενοκτονία έχει γίνει ένα συστημικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Ο πολλαπλασιασμός των πολέμων εξόντωσης, η αποχρηματοδότηση των προγραμμάτων για την υποστήριξη της διατροφής και της υγείας, η παραβίαση ακόμη και των πιο άτολμων κανονισμών για τη ρύθμιση των εκπομπών αερίων σηματοδοτούν την κανονικοποίηση της γενοκτονίας, και η de facto ακύρωση των Συμφωνιών του Παρισιού έχει καταστήσει τη γενοκτονία μια τεχνική για τη ρύθμιση του παγκόσμιου πληθυσμού.
Το 1957, ο ψυχολόγος Λίον Φέστινγκερ εισήγαγε τον όρο γνωστική ασυμφωνία για να ορίσει την οδυνηρή και απογοητευτική αντίφαση μεταξύ της πραγματικότητας και των κατηγοριών που χρησιμοποιούμε για να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα και να καθοδηγήσουμε τη δράση.
Η γνωστική ασυμφωνία είναι ο τρόπος για να οριστεί η κατάσταση εκείνων που σήμερα συνεχίζουν να πιστεύουν ότι οι ηθικοί και νομικοί κανόνες που καθόρισαν τη δημοκρατία και το διεθνές δίκαιο εξακολουθούν να υφίστανται. Είναι αλήθεια ότι είναι ακόμα γραμμένοι σε κάποιο χαρτί, αλλά είναι μόνο ψευδαισθήσεις που μας εμποδίζουν να λάβουμε μέτρα γι’ αυτό που μας συμβαίνει.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο συστημικός ρατσισμός έχει μετατραπεί σε έναν πόλεμο επιθετικότητας εναντίον της κοινωνίας. Οι Μαύροι Πάνθηρες παίρνουν ξανά τα όπλα, και εν τω μεταξύ, διαμορφώνεται μια κατάσταση στην οποία οι τοπικές αρχές αντιτάσσουν βία στη χρήση βίας από τις συμμορίες της ICE. Στη Μινεσότα, η απαγγελία κατηγοριών εναντίον του κυβερνήτη Τίμοθι Τζέιμς Γουόλς σηματοδοτεί την έναρξη μιας σύγκρουσης των εξουσιών που τεχνικά μπορεί να ονομαστεί εμφύλιος πόλεμος.
Ένα πράγμα που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι ο φασισμός δεν μπορεί να τελειώσει χωρίς πόλεμο. Πράγματι, προκαλεί κρίσεις, καταρρεύσεις και εκρήξεις βίας και δυστυχίας, αλλά αυτά τον τροφοδοτούν. Μόνο ο πόλεμος και η καταστροφή μπορούν να εξαντλήσουν την ενέργειά του, όπως συνέβη τον περασμένο αιώνα.
Δεν είναι οι στόχοι αλλά ο γενετικός Κώδικας
Στο βιβλίο Η συμβολική ανταλλαγή και ο θάνατος (το βιβλίο που σηματοδότησε την ανάδυση της μετα-ιστορικής συνείδησης) ο Ζαν Μποντριγιάρ γράφει:
«Ολόκληρο το σύστημα βυθίζεται στην απροσδιοριστία. όλη η πραγματικότητα απορροφάται από την υπερ-πραγματικότητα του κώδικα και της προσομοίωσης. Είναι η αρχή της προσομοίωσης που μας κυβερνά αντί για την αρχή της πραγματικότητας. Οι στόχοι έχουν εξαφανιστεί, είναι τα μοντέλα που μας δημιουργούν.» (1976, σελ. 129).
Πρέπει να απαλλαγούμε από την πεποίθηση ότι η ανθρώπινη δράση μπορεί να ξεφύγει από τη γενετική αρχή και να επιβάλει τους συνειδητούς στόχους της.
Η αυτόματη νοημοσύνη έχει εκκενώσει τη συνείδηση, επειδή μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να βελτιστοποιήσει τη λειτουργία της.
Πρέπει επίσης να απελευθερωθούμε από την πεποίθηση ότι η ιστορία εξελίσσεται γραμμικά.
Η πρόοδος ήταν ένα φαινόμενο περιορισμένο στον χρόνο και τον χώρο, αδιαχώριστο από την καπιταλιστική επέκταση.
Τώρα η επέκταση έχει τελειώσει, και τελειώνει και η δυνατότητα της κοινωνικής προόδου, η οποία ήταν συνδεδεμένη με τη συγκρουσιακή συμμαχία μεταξύ της βιομηχανικής αστικής τάξης και της εργατικής τάξης.
Η αστική τάξη έχει σαρωθεί από μια λούμπεν-μαφιόζικη τάξη που σφετερίζεται τα προϊόντα της τεχνικο-επιστημονικής νοημοσύνης και τα χρησιμοποιεί για εκβιασμό και εξόντωση.
Η εργατική τάξη έχει μετατραπεί σε μια τεράστια αποθήκη χρόνου διαθέσιμη για την, όλο και πιο συχνά, δουλική εργασιακή εκμετάλλευση. Οι εργασιακές συνθήκες (επισφάλεια, απομόνωση, εικονικοποίηση) έχουν καταστήσει δύσκολη, αν όχι αδύνατη, τη διαδικασία της ανασυγκρότησης και της διαμόρφωσης μιας αυτόνομης και συγκρουσιακής υποκειμενικότητας.
Η διανοητική εργασία δεν κατάφερε ποτέ να πάρει μορφές αυτόνομης οργάνωσης και έχει διαποτιστεί από τους αυτοματισμούς του Αφηρημένου Λεβιάθαν ο οποίος ελέγχει απολύτως (ενισχύοντάς την) την συλλογική δραστηριότητα.
Έχουμε εισέλθει στην εποχή της οπισθοδρόμησης στην οποία η συσσώρευση κεφαλαίου είναι δυνατή μόνο με τίμημα την οριστική καταστροφή του πλανήτη. Η γενοκτονία ανάγεται σε ρυθμιστή των πληθυσμών από την γηράσκουσα, παράφρονα, υπεροπλισμένη λευκή μειονότητα, η οποία ταυτίζεται με το γενετικό αυτόματο.
Η σχέση του Αυτόματου με το ζωντανό σώμα της γης και των ανθρώπων είναι ο πόλεμος.
Δεν θα υπάρξει αντεπίθεση της αριστεράς. Η αριστερά δεν υφίσταται πλέον, είναι ένα μικροσκοπικό και ασήμαντο απομεινάρι.
Αυτό όμως δεν σημαίνει καθόλου ότι το καθεστώς Τραμπ-Πούτιν θα παραμείνει σταθερό. Ο εθνικισμός δεν φέρνει ποτέ ούτε ειρήνη ούτε σταθερότητα. Μόνο πόλεμο.
Ο πόλεμος εξαπλώνεται και στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, αλλά είναι βέβαιο ότι εξαπλωθεί περαιτέρω και θα αυξηθεί σε ένταση. Είναι δεδομένο ότι θα φτάσει στην Ευρώπη, και εδώ δεν θα είναι ένας συμβατικός πόλεμος.
Η εμπειρία μάς έχει δείξει ότι η επιθετική τρέλα δεν αφοπλίζεται ούτε εκτρέπεται μέχρι να επιφέρει όλα τα καταστροφικά αποτελέσματα που ενέχει.
Αντιμέτωπος με τις αποτυχίες του, αντιμέτωπος με τις καταστροφικές του συνέπειες, ο φασισμός αυξάνει την ένταση της βίας του μέχρι να εξαντλήσει την παράλογη ενέργεια που τον ωθεί.
Για αυτήν την προοπτική πρέπει να προετοιμαστούμε.
Ο πόλεμος στην Ευρώπη
Ο τραμπ-πουτινισμός ετοιμάζεται να επιτεθεί στην Ευρώπη, και επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση καθοδηγείται από μια πολιτική τάξη που είναι εν μέρει σύμμαχος του Τραμπ και του Πούτιν, και εν μέρει έχει συνδέσει την επιβίωσή της (και την επιβίωση αυτού που απέμεινε από το φετίχ της φιλελεύθερης δημοκρατίας) με τον πόλεμο εναντίον του Πούτιν (αλλά στην πραγματικότητα, αναπόφευκτα, και εναντίον του Τραμπ).
Μέχρι στιγμής, οι Ευρωπαίοι προσποιούνταν ότι δεν καταλάβαιναν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο κύριος εχθρός, και συνέχιζαν να λένε: ας εξοπλιστούμε εναντίον της Ρωσίας και ας αγοράσουμε όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, σαν να μην γνώριζαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιλέξει μια στρατηγική συμμαχία με τη Ρωσία ενάντια στον παγκόσμιο Νότο.
Ο πόλεμος μεταξύ των λευκών που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022 άλλαξε χαρακτήρα όταν ο Τζακ Βανς και ο Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβαν τα ηνία της δυτικής πολεμικής μηχανής και επέλεξαν να μοιραστούν την Ουκρανία με τους Ρώσους, υποβιβάζοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια θέση πλήρους περιθωριοποίησης.
Η επίθεση που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση των ΗΠΑ εναντίον της Γροιλανδίας είναι καθοριστικής σημασίας. Το ΝΑΤΟ είναι ένα νεκρό σκυλί, αλλά είναι ένα υπερ-εξοπλισμένο σκυλί.
Η Ευρώπη πιθανότατα θα αποτελέσει (όπως και την προηγούμενη φορά) το αποφασιστικό πεδίο μάχης. Αλλά ενώ τότε οι ευρωπαϊκές δυνάμεις που βρίσκονταν σε σύγκρουση ήταν οι πρωταγωνιστές, σήμερα η ΕΕ θα συρθεί σε έναν πόλεμο που δεν τον προέβλεψε, δεν τον επέλεξε και δεν μπορεί να τον κερδίσει.
Ο πόλεμος που προετοιμάζεται στην Ευρώπη, πολύ πιθανόν, δεν θα να είναι ένας συμβατικός πόλεμος. Μετά το Στάλινγκραντ, οι Ρώσοι δεν έχουν καμία πρόθεση να ανοίξουν ξανά τη διαμάχη με τη Γερμανία χωρίς να φτάσουν στα άκρα.
Είναι απολύτως πιθανό ότι αυτό που προετοιμάζεται στη Μόσχα και το Βερολίνο είναι η οριστική εξάλειψη του πολιτισμού, και η Ευρώπη υπόσχεται να είναι το θέατρο της ένοπλης σύγκρουσης στην οποία ο τραμπ-πουτινισμός αποκτά την κυριαρχία του Παγκόσμιου Βορρά, εν αναμονη της σύγκρουσης με την Κίνα και τον Παγκόσμιο Νότο.
Ο πόλεμος και η επανάσταση ήταν οι πρωταγωνιστές της ιστορίας του περασμένου αιώνα. Το κεφάλαιο επένδυσε στους εξοπλισμούς, δημιούργησε και υποστήριξε συμμορίες ανισόρροπων και φανατικών, και τους όπλισε για να επιτίθενται σε απεργούς εργάτες και στη συνέχεια τους προετοίμασε για πόλεμο εναντίον άλλων ανισόρροπων και φανατικών που τους οπλίζουν άλλα αφεντικά, εκτός συνόρων.
Ο εθνικισμός ήταν πάντα το καύσιμο του πολέμου. Τώρα ο εθνικισμός βρίσκεται σε άνοδο σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και παγκόσμια, αλλά αυτό δεν θα έχει τις συνέπειες που γνωρίσαμε στα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Σήμερα, η καταστροφική δύναμη είναι εκατονταπλάσια.
Επιπλέον, σε αντίθεση με το 1939, ο ναζισμός βρίσκεται και στις δύο πλευρές των συνόρων.
Σημερα, κάθε άνθρωπος που σκέφτεται και νιώθει ρωτάει: τι μπορούμε να κάνουμε για να βγούμε από αυτή την κόλαση;
Πολλοί θα απαντούσαν: το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ξαναπάρουμε το δρόμο της επανάστασης.
Αλλά μετά θα ρωτήσουν: πώς μπορούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι αυτή που θα δίναμε πριν από πενήντα ή εκατό χρόνια.
Τον προηγούμενο αιώνα, η επανάσταση ήταν, σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα αποτελεσματικό αντίδοτο εναντίον του πολέμου. Σε άλλες περιπτώσεις (πιο συχνά) ήταν η συνέπεια του πολέμου.
Υπάρχει όμως ακόμα η δυνατότητα να σκεφτόμαστε και να κάνουμε επανάσταση;
Στα πιο πρόσφατα γραπτά του, ο Maurizio Lazzarato υποστηρίζει ότι η αδυναμία της κοινωνίας οφείλεται στο γεγονός ότι σταματήσαμε να σκεφτόμαστε τη σχέση ανάμεσα στον πόλεμο και την πιθανότητα της επανάστασης.
https://www.machina-deriveapprodi.com/post/potenza-e-impotenza-contemporanee
Η θέση του είναι ενδιαφέρουσα, και ως ένα βαθμό μπορεί κανείς να την συμμεριστεί, αλλά παραβλέπει το γεγονός ότι έχουμε σταματήσει να σκεφτόμαστε τη δυνατότητα της επανάστασης επειδή έχουμε αντιληφθεί (ή τουλάχιστον έχουμε διαισθανθεί) ότι δεν υπάρχει πλέον μια κοινωνική τάξη ικανή για την ενότητα που είναι απαραίτητη προκειμένου να ξεκινήσει η εξεγερσιακή διαδικασία και να την οδηγήσει στην επαναστατική της ολοκλήρωση.
Το πρόβλημα δεν είναι τι πρέπει να κάνουμε, ούτε πώς πρέπει να το κάνουμε. Το ερώτημα είναι: ποιος μπορεί να ξεκινήσει, να οργανώσει και να ολοκληρώσει μια επαναστατική διαδικασία;
Και η απάντηση, σε αυτό το σημείο, είναι: κανείς.
Η εργατική τάξη ήταν η κοινωνική μηχανή που, τον περασμένο αιώνα, μπόρεσε να συσσωματώσει γύρω της τις ενέργειες που ήταν απαραίτητες για να πολεμήσει και να νικήσει τον ναζισμό. Αλλά οι τεχνικές, οργανωτικές, προξημικές και ψυχολογικές συνθήκες που επέτρεψαν στους εργάτες να οργανωθούν σε μια κοινωνική τάξη και να μετατρέψουν αυτήν την εργατική τάξη σε δύναμη αντίστασης δεν υφίστανται πλέον.
Και δεν υπάρχει περίπτωση να ανασυνταχθούν.
Με αυτό δεν θέλω να πω ότι πρέπει να αποδεχτούμε την αλαζονεία και τη βία των δολοφόνων που κατοικούν σε όλη την υφήλιο. Αντίθετα, όπως κάνει ο πληθυσμός της Μινεάπολης που αντιτίθεται στις ρατσιστικές συμμορίες με όλα τα μέσα που διαθέτει, πρέπει να υπερασπιστούμε κάθε ζωτικό χώρο.
Ωστόσο, είναι απαραίτητο να εγκαταλείψουμε την πολιτική ψευδαίσθηση της επανάστασης, να απελευθερωθούμε από τη γνωστική ασυμφωνία και να εναρμονιστούμε με τον εικοστό πρώτο αιώνα. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τον πόλεμο και να προετοιμάσουμε την υπεράσπιση κάθε εναπομείναντα κοινωνικού χώρου, ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι τις περισσότερες φορές θα χάσουμε.
Η επιστροφή του αστεριού του Χίτλερ στον δυτικό ουρανό συμπίπτει με την κινητοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο της παρακμάζουσας, γερασμένης και παράφρονος λευκής φυλής. Αυτή η κινητοποίηση συμπίπτει παντού με τον πόλεμο. Και αυτός ο πόλεμος θα καταλήξει με μια καταστροφή πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε καταστροφή μπορούμε να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας.
Το τέλος της ανθρώπινης φυλής είναι ο πιθανός ορίζοντας του εικοστού πρώτου αιώνα.
