Το παραπάνω τρίπτυχο χαρακτηρίζει επιτυχώς τις εκδόσεις Ίνδικτος, αφού σύμφωνα με τους εργαζομένους της εταιρίας, αντιμετωπίζουν προβλήματα με την μισθοδοσία τους από τον Ιανουάριο του 2009 καθώς η επιχείρηση επί σειρά ετών πλήρωνε «έναντι» των δεδουλευμένων. Αποκορύφωμα αυτής της επαχθούς κατάστασης είναι αυτά που βιώνουν οι εργαζόμενοι εδώ και μερικούς μήνες, που όπως φαίνεται ο εκδότης της Ινδίκτου, Μανώλης Βελιτζανίδης, θεώρησε την εργασία τους εθελοντική, καθώς έχει να πληρώσει τους υπαλλήλους του 6 ½ και 7 ½ μήνες αντίστοιχα. Στις επανειλημμένες οχλήσεις τους για πληρωμή των μισθών τους, απαντούσε να μην τον απασχολούν για προσωπικά τους θέματα και στο επιχείρημά τους ότι η εργασία τους αυτή είναι το μόνο βιοποριστικό μέσο που έχουν, απαντούσε με περισσό κυνισμό πως δεν είναι δικό του πρόβλημα αυτό.
Πρόσφατα, κι ενώ επικαλείται την οικονομική κρίση για να μην εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του, πραγματοποίησε τρεις εκδόσεις που όπως διατυμπανίζει σε συνεντεύξεις και άρθρα του σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα αποτελούν «εκδοτικά επιτεύγματα» για το χώρο του βιβλίου στην Ελλάδα! Μάλιστα στο προσωπικό του blog κομπάζει και επαίρεται για το «επίτευγμά» του, καθώς δέχεται σχόλια από τους αφελείς που τον περιβάλλουν, πως είναι «Θεός» και «μέγας ηγεμόνας». Οποία μωρία! Το μόνο του «επίτευγμα» όμως είναι, πως έδωσε το ποσό που αντιστοιχούσε στους μισθούς των υπαλλήλων του και πολύ παραπάνω, σε γερμανικό τυπογραφείο υψηλών προδιαγραφών το οποίο μάλιστα και προπλήρωσε, καθώς οι γερμανοί εταίροι μας είναι πολύ προσεκτικοί με τους έλληνες επιχειρηματίες (και καλά κάνουν στην προκειμένη περίπτωση). Έτσι όπως αφελέστατα ομολόγησε σε υπάλληλό του όταν εκείνος του ζήτησε να πληρωθεί, ο Βελιτζανίδης έδωσε προκαταβολικά το ποσό των 45.000 ευρώ για να πληρώσει τα 8.000 αντίτυπα-«εκδοτικά επιτεύγματα» σε τυπογραφείο της Γερμανίας ενώ θα μπορούσε να πληρώσει τους υπαλλήλους του και να κάνει μια αξιοπρεπή έκδοση σε ελληνικά τυπογραφεία, βοηθώντας έτσι την ελληνική οικονομία.
Είναι χαρακτηριστικό πως ο εκδότης Μανώλης Βελιτζανίδης δεν έχει θυσιάσει καμία από τις ακριβές συνήθειές του, όπως παραδείγματος χάριν να κατοικεί σε ιδιόκτητη εξοχική πολυτελή κατοικία με κήπο στα ακριβά προάστια των Αθηνών, να έχει ιδιόκτητα γραφεία στα Εξάρχεια, να κυκλοφορεί με ακριβά αυτοκίνητα και να σπουδάζει θυγατέρες στα «εξωτερικά». Εξίσου χαρακτηριστική είναι και η σχέση του με την εξουσία που εκμεταλλεύεται πλήρως, καθώς υπήρξε σύμβουλος της κυβέρνησης Παπανδρέου στο υπουργείο Υγείας με μοναδικό προσόν… την κουμπαριά του με τον υπουργό Ανδρέα Λοβέρδο!
Απορίας άξιον είναι πως ο Βελιτζανίδης αλλάζει προσωπεία κατά το δοκούν και εμφανίζεται πότε ως «άνθρωπος πνευματικός» στα μοναστήρια και στους άλλους θρησκευτικούς κύκλους που λυμαίνεται, και πότε ως Λακανικός, Νιτσεϊκός και προσφάτως Δημητριακός. Τόσο στις δουλειές του ως «ελλογιμώτατος» όσο και στις άλλες της «υψηλής» κουλτούρας ένα είναι το τελικό αποτέλεσμα… φέσια, απλήρωτα δικαιώματα και συμφωνίες που δεν τηρούνται. Πάμπολλες είναι οι περιπτώσεις στις οποίες καθηγητές Πανεπιστημίου του εμπιστεύτηκαν τα πανεπιστημιακά τους εγχειρίδια, τα οποία επρόκειτο να διανείμουν στους φοιτητές τους, όταν όμως έφτασε η περίοδος της διανομής τα βιβλία δεν είχαν τυπωθεί ακόμη (και ούτε πρόκειται).
Απορία του σωματείου βιβλιοϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης και όλων των υγιώς σκεπτόμενων συνανθρώπων μας είναι πώς τέτοια νοσηρά φαινόμενα σήψης εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στους χώρους του βιβλίου επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τις ίδιες αμαρτίες. Ως πότε;
Σωματείο Βιβλίου Χάρτου Θεσσαλονίκης