1. Όλες οι ελπίδες και όλες οι προσδοκίες των από τα κάτω είτε ήδη βρίσκονται, είτε πολύ σύντομα θα βρεθούν, στη δημιουργία ενός Μετώπου της Αριστεράς που θα απαλλάξει – εντάξει, σχηματικά – τη χώρα από το μνημόνιο και τη νεοφιλελεύθερη καταστροφή. Το αίτημα για τη μεγάλη πολιτική αλλαγή ακούγεται από παντού, όχι πάντα με τον ίδιο τρόπο, σχεδόν ποτέ με τις ίδιες λέξεις, σπάνια με τα ίδια όνειρα, αλλά από παντού.
Το αίτημα για την πολιτική αλλαγή βρίσκεται πίσω από τα σκοτεινιασμένα βλέμματα των ανθρώπων που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Βρίσκεται στις βρισιές που ακούγονται όταν φτάνουν στο σπίτι οι λογαριασμοί της ΔΕΗ, τα τέλη κυκλοφορίας, τα σημειώματα από τις εφορίες, κλήσεις για παράνομη στάθμευση πριν από δέκα χρόνια. Βρίσκεται στους άδειους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των εργαζομένων που δεν έχουν να πληρώσουν τις δόσεις του στεγαστικού τους δανείου. Βρίσκεται πίσω από ερωτήσεις, απορίες, σηκώματα των ώμων, κάθε φορά που μπαίνει στη συζήτηση το τι να κάνουμε, το πώς θα αλλάξουν τα πράγματα.
Βρίσκεται στην οργή για τη νέα φτώχεια που ήρθε να συναντήσει την παλιά. Βρίσκεται στην τρέλα με την οποία αντιμετωπίζουν οι γονείς το μέλλον των παιδιών τους, γιατί ξέρουν πώς αν ανεχτούν αυτή την κατάσταση τότε τα παιδιά τους θα είναι οι επόμενοι στόχοι αυτού του κοινωνικού σφαγείου.
2. Σε αυτή την ιστορία το λογικό είναι το ΚΚΕ, ως η μεγαλύτερη και καλύτερα οργανωμένη δύναμη της ελληνικής Αριστεράς, να πάρει την πρωτοβουλία ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη δημιουργία αυτού του Μετώπου της Αριστεράς και για να γίνει το πρώτο βήμα προς αυτή τη μεγάλη πολιτική αλλαγή. Όσο άχρηστη (κατά ένα τρόπο) αποδείχτηκε το 1987 η απόφαση του 12ου συνεδρίου του ΚΚΕ – για τη συμπόρευση με άλλες αριστερές δυνάμεις που δεν αποδέχονται το αίτημα για την αποδέσμευση από την (τότε) ΕΟΚ, ότι δηλαδή το αίτημα για την αποδέσμευση από την ΕΟΚ δεν απειλείται από τις φιλοευρωπαϊκές θέσεις άλλων δυνάμεων της Αριστεράς – άλλο τόσο χρήσιμη είναι σήμερα.
Χρήσιμη και ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα των από τα κάτω. Γιατί σήμερα το σχέδιο των από τα πάνω είναι εντελώς ξεκάθαρο: Τάισε με χρήμα τους πλούσιους, φορολόγησε τους φτωχούς! Αν αυτό το σχέδιο δεν ανατραπεί, τότε πολύ απλά θα εφαρμοστεί, δηλαδή το πολιτικό σύστημα (όπως εκφράζεται σήμερα από την κυβέρνηση του Λουκά – άντε γαμήσου εργατιά – Παπαδήμου και όπως είναι εντελώς πιθανό να εκφραστεί αύριο από την κυβέρνηση του Αντώνη – κωλοτούμπα – Σαμαρά) πολύ απλά θα ταΐσει με χρήμα τους πλούσιους και θα φορολογήσει τους φτωχούς, που θα γίνονται στο μεταξύ όλο και περισσότεροι.
Στο ΚΚΕ δεν παίρνουν αυτή την πρωτοβουλία, μάλιστα τη «στολίζουν» με ότι βρίσκουν μπροστά τους, και επιμένουν πως ακόμα τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα, οπότε πετάνε το χαρταετό τους για την «λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία».
3. Η Δημοκρατική Αριστερά αρνείται την ιστορία του Μετώπου της Αριστεράς, διότι δεν της φαίνεται ως μία ξεκάθαρη πολιτική πρόταση και παράλληλα εκτιμά πως ένα τέτοιο εγχείρημα είναι πολύ πιθανό να βάλει σε κίνδυνο την πορεία και την παρουσία της χώρας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ενώ αντίθετα, στη Δημοκρατική Αριστερά θεωρούν ως ξεκάθαρη πολιτική πρόταση την ανασύνταξη της – λεγόμενης – προοδευτικής πλειοψηφίας ώστε σύντομα η χώρα να αποκτήσει μία νέα κεντροαριστερή διακυβέρνηση, στην καλύτερη περίπτωση τύπου Σημίτη.
Προφανώς και στη Δημοκρατική Αριστερά έχουν δικαίωμα να πολιτεύονται στη βάση των πραγμάτων που πιστεύουν, γι’ αυτό άλλωστε έφυγαν από τον ΣΥΝ. Όμως αν πιστεύουν πως είναι δυνατή η επιστροφή σε μία εποχή όπου η κεντροαριστερά κυβερνούσε στη βάση του «win – win» (να κερδίσει, δηλαδή, και το κεφάλαιο και ο κόσμος της εργασίας… κάτι ψιλά) τότε η ΔΗΜΑΡ αποτελεί μεγαλύτερη πολιτική φούσκα από το Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών του Δημήτρη Αβραμόπουλου, κι ας λένε ότι θέλουν οι δημοσκοπήσεις. Άλλωστε από τις δημοσκοπήσεις δεν προκύπτει κάποια ευθύνη απέναντι στους από τα κάτω και πράγματι στη Δημοκρατική Αριστερά δείχνουν πως δεν νιώθουν καμία ευθύνη για τους από τα κάτω.
Όσο κι αν φαίνεται παράξενο και οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από τη ΔΗΜΑΡ) δεν νιώθουν αυτή την ευθύνη, παρά το γεγονός ότι βρίσκονται αγωνιζόμενες στο μέτωπο για την υπεράσπιση των από τα κάτω. Γι’ αυτό, το πιθανότερο, και απορρίπτουν τη δημιουργία ενός μεγάλου Μετώπου της Αριστεράς και προτείνουν (στην ουσία) τη δημιουργία ενός πολύ μικρού Μετώπου της Άκρας Αριστεράς.
4. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλες του τις εκδοχές και τις παραλλαγές υποστηρίζει τη δημιουργία ενός μεγάλου Μετώπου της Αριστεράς. Είναι αλήθεια πως η κάθε εκδοχή και η κάθε παραλλαγή το υποστηρίζει με διαφορετικό τρόπο, τέτοιο που ίσως κάποιος να μπορεί να πει ότι δεν μιλούν για το ίδιο ακριβώς Μέτωπο της Αριστεράς.Όμως παρά τις όποιες – μεγάλες ή προσχηματικές – διαφορές, μιλάμε για λεπτομέρειες που δεν αλλάζουν τη βασική σκέψη. Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για το Μέτωπο της Αριστεράς γιατί αυτό «πουλάει» και θα μπορέσει στις επόμενες εκλογές να βγάλει περισσότερους βουλευτές, ή αν το κάνει γιατί ακούει τους χτύπους της καρδιάς των από τα κάτω. Ότι και να συμβαίνει η πρόταση του κινείται ακόμα στα ρηχά, είτε γιατί δεν ξέρει να κολυμπάει, είτε γιατί περιμένει και άλλους να πέσουν στη θάλασσα και μαζί να ξανοιχτούν στα ανοιχτά.
Όπως είναι λογικό, στα ρηχά η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ τσαλαβουτάει γιατί σε αυτές τις σκληρές εποχές το να αγαπάς τους από τα κάτω, από μόνο του, δεν αρκεί. Προφανώς και για να ξεκινήσει να γράφεται αυτή η ιστορία θα πρέπει να λες ότι οι πλούσιοι θα πρέπει να γίνουν λιγότερο πλούσιοι και οι φτωχοί λιγότερο φτωχοί, ώστε κάποτε να γίνει. Όμως και αυτό δεν αρκεί. Έχω λάθος;