Οι πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις του Εμφυλίου και της δεκαετίας του ’50, ήταν ακόμη νωπές στη μνήμη για την Ελλάδα του ’60, που προσπαθούσε να διαμορφώσει μία ταυτότητα δυτικού, σύγχρονου και ευνομούμενου κράτους. Ενώ προς το παρόν η άνοδος του Γεωργίου Παπανδρέου στην εξουσία το 1964, δείχνει να τηρεί τις αποστάσεις ασφαλείας από τα άκρα και να δίνει τα εχέγγυα για το άνοιγμα της χώρας προς τη Δύση, τη διάσπαση της Ένωσης Κέντρου ακολούθησαν η Αποστασία, το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών και η επιβολή της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967. Μέσα σε ατμόσφαιρα φόβου, διχασμού και εσωστρέφειας, η Ελλάδα πορεύεται ακρωτηριασμένη για τα επόμενα επτά χρόνια. Σημαντικοί άνθρωποι της εποχής, πολλοί προερχόμενοι από το χώρο της τέχνης και της διανόησης, καταφεύγουν εκούσια, αλλά δυστυχώς πολλοί απ’ αυτούς ακούσια, στο εξωτερικό.

Ιστορίες με φόντο γωνιές του κόσμου όπου οι άνθρωποι ζουν καθημερινά στην κόψη του ξυραφιού. Ιστορίες για την αγάπη, την καταπίεση αλλά και την ελευθερία, παρουσιάζει αυτή την εβδομάδα η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης στο αφιέρωμα «Διασταυρούμενα πυρά στη Μέση Ανατολή».

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕMΕΣ, μετά το επιτυχημένο αφιέρωμά τους στον Λουκίνο Βισκόντι, προσεγγίζουν την επικαιρότητα με το αφιέρωμα Μας κοιτούν από ψηλά, τιμώντας 4 σπουδαία ονόματα του κινηματογράφου που “έφυγαν” μέσα στο 2017: Τους ηθοποιούς Ζαν Μορό και Μάρτιν Λαντάου και τους σκηνοθέτες Τζορτζ Ρομέρο και Τζον Άβιλντσεν. Πρώτη ταινία του αφιερώματος στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 231023365) τη Δευτέρα 20 Νοεμβρίου στις 21:00 η αντιπροσωπευτική νουβελβαγκίσια ταινία του Εντουάρ Μολιναρό Ο δολοφόνος δεν είμαι εγώ (Γαλλία, 1958, ασπρόμαυρη, 93’). Παίζουν: Ζαν Μορό, Ζεράρ Ουρί, Φιλίπ Νικό, Κλερ Μοριέ, Ζεράρ Μπιρ.

Ο "Βαρδάρης - Κέντρο Κοινωνικών Ιστορικών Μελετών Θεσσαλονίκης" σας προσκαλεί στο πλαίσιο του διήμερου αφιερώματός του για τα 100 χρόνια από τη μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης, μακριά από φιέστες και νοσταλγικές καταγραφές, να διερευνήσουμε μαζί, όχι το χρονικό των ωρών που η πόλη καιγόταν, αλλά το πριν και το μετά αυτού του γεγονότος-ορόσημο που μετέβαλε εκ θεμελίων την τοπογραφία και την ανθρωπογεωγραφία της και συνέβαλε όσο λίγα στη σημερινή της φυσιογνωμία.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος, Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ, μαθητής του Αλεξάντερ Σοκούροφ παραδίδει ένα ανατριχιαστικό ντεμπούτο, που βασίζεται σε πραγματική ιστορία και μετείχε στο Διεθνές Διαγωνιστικό. Ένα πολυεπίπεδο δράμα, για τις σχέσεις, την κοινωνική αστάθεια και τις προεκτάσεις-συνέπειες αυτών, μετά την πτώση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αλί Σουζαντέ κέρδισε τη Θεσσαλονίκη και το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης. Το " Ταμπού Τεχεράνης " σε δύο sold out προβολές κατάφερε να ευαισθητοποιήσει το κοινό και να του περάσει το μήνυμα της σκληρής καθημερινότητας που βιώνουν οι άνθρωποι στην Τεχεράνη. Πριν λίγες ημέρες γράψαμε για το " Ούτε όνομα, ούτε υπογραφή ", σήμερα επανερχόμαστε, με ένα ροτοσκοπικό φιλμ που ακροβατεί ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και την υπερβατική ανάγκη των κατοίκων να κάνουν το άλμα προς μία παράλληλη πραγματικότητα, μακριά από τα προβλήματα.

Η Αγορά, το αναπτυξιακό κομμάτι του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απένειμε τα βραβεία της στην Αποθήκη Γ΄, την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2017, στο πλαίσιο του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Pages