«Αν είναι να πεθάνω, ας πεθάνω. Ο κόσμος δεν θα χάσει κι εγώ έχω πραγματικά βαρεθεί τον κόσμο τούτο. Νιώθω σαν κάποιος που χασμουριέται σ' ένα χορό και που ο μόνος λόγος που δεν πάει σπίτι του να κοιμηθεί, είναι που δεν έχει έρθει ακόμη το αμάξι του. Αλλά αν το αμάξι μου έχει έρθει, καληνύχτα σας».

Μια διαφορετική προβολή πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου στην αίθουσα «Παύλος Ζάννας», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πριν την έναρξη της προγραμματισμένης προβολής της ταινίας «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα πραγματοποιήθηκε προβολή ενός βίντεο για τον Ζακ Κωστόπουλο, ενώ στη συνέχεια φίλοι του Ζακ μίλησαν για αυτόν.

Η πιο ενδιαφέρουσα απόπειρα ελληνικής ταινίας στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, θεωρώ πως είναι "Η δουλειά της" του Νίκου Labot. Mία ιστορία για την Αθήνα του 2018, αλλά και την Ευρώπη της εποχής μας. Ξεκινάμε με έναν καυγά στο σπίτι και την τηλεόραση στο backround να αναγγέλλει συνεχώς μαύρες ειδήσεις. Μία οικογένεια σε αποσύνθεση. Τα λεφτά δε φτάνουν, παππούδες να συνεισφέρουν δεν υπάρχουν. Είναι πλέον υπόθεση ζωής.

Από το τμήμα " Ματιές στα Βαλκάνια " έρχεται η σημερινή μας επιλογή. Ο Μίλκο Λαζάροφ από τη Βουλγαρία κινηματογραφεί ένα δράμα, για τα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και την αγάπη, που είναι από μόνη της είναι ικανή να υπερνικήσει κάθε εμπόδιο και να θέσει στο περιθώριο τον εγωισμό, ενώ παράλληλα θέτει στο κέντρο τη συγχώρεση, που μας ανάγει προς το εξιδανικευμένο, που για τον καθένα μας είναι κάτι ξεχωριστό, μία ανώτερη δύναμη.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ γυρνούσε στο μυαλό μου ένας μόνο εναλλακτικός τίτλος, "Η απόρριψη". Ο Αμερικανός  σκηνοθέτης, Άλεξ Μοράτο δημιουργεί μία ταινία από τη Βραζιλία. Μετά τη "Σκουριά" του Άλι Μουριτίμπα, το "Socrates", όχι στα Μαθήματα Ζωής, αλλά στο Διεθνές Διαγωνιστικό του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ένας νεαρός έφηβος ζει στα παράλια του Σάο Πάολο, εν μέσω κακουχιών και προβλημάτων.

Ποδόσφαιρο, πολιτικό σχόλιο για την εποχή, ιστορία αγάπης. Το Diamantino των Γκάμπριελ Αμπράντες και Ντάνιελ Σμιντ έχει να μας δώσει πολλά. Ένα φιλμ που σπάει τα ταμπού και κοιτάζει την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας κατάματα, υψώνοντας ανάστημα. Δε φοβάται, δε συμβιβάζεται και θεωρεί μόνες λύσεις στα αδιέξοδά μας τον πολιτισμό, τις αξίες και την αγάπη, που τόσο έχουμε παραμελήσει, μη τυχόν και πληγωθούμε.

Η Ντέμπρα Γκράνικ επιστρέφει στα 55 της χρόνια στην μεγάλη οθόνη. Η Αμερικανίδα σκηνοθέτης δημιούργησε μία ταινία για τους δεσμούς ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας και την άρνηση του συμβιβασμού με την εποχή, που ισοδυναμεί με απόδραση από τη φυλακή του σύγχρονου κόσμου κι αναζήτηση των ριζών μας, από τις καταβολές του ανθρώπινου είδους.

Pages