Διάβασα το βιβλίο κυρίως μέσα από το πρίσμα της στρατηγικής. Καθώς προχωρούσα, επέστρεφα στο ίδιο ερώτημα. Πώς μπορεί η άμεση δημοκρατία να μας βοηθήσει να προσανατολιστούμε σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, μέσα σε αυτές τις συνθήκες βαθιάς κοινωνικής και ταξικής αποσύνθεσης; Το ζήτημα δεν είναι μόνο τι σημαίνει η άμεση δημοκρατία ως ιδέα ή ως σύνολο αξιών, αλλά επίσης τι είδους στρατηγική μπορεί να μας προσφέρει.

Με τον όρο στρατηγική εννοώ την προσπάθεια να αναγνωρίσουμε τις κοινωνικές δυνάμεις που είναι ικανές για συλλογική δράση, τις σχέσεις που αυτές οι δυνάμεις πρέπει να μετασχηματίσουν και τις οργανωτικές μορφές μέσα από τις οποίες επιμέρους αγώνες μπορούν να αποκτήσουν κοινή κατεύθυνση και ουσιαστικό αντίκρισμα. Αυτή η στρατηγική οπτική καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο προσέγγισα τις θεματικές που επιλέγει το βιβλίο, τις οριοθετήσεις που καθορίζουν την άμεση δημοκρατία και το πολιτικό περιεχόμενο αυτών των ορίων.

Το βιβλίο προσφέρει ορισμένες σημαντικές εννοιολογικές αποσαφηνίσεις. Ορίζει την άμεση δημοκρατία σε σχέση με άλλα πολιτικά σχέδια και την τοποθετεί στο επίκεντρο των μεγάλων προβλημάτων της εποχής μας. Ανάμεσά τους βρίσκονται η φιλελεύθερη αντίληψη του ατόμου, η διευρυμένη αλλοτρίωση, η υπερτροφία της γραφειοκρατίας, ο εθνικισμός και η απειλή της κλιματικής κατάρρευσης.

Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στους λόγους που φυσικοποιούν την ιεραρχία και την παρουσιάζουν ως αναπόφευκτη, επειδή υποτίθεται ότι πηγάζει από την ανθρώπινη φύση. Το βιβλίο μάς καλεί να την αναγνωρίσουμε ως θεσμισμένη σχέση. Αυτό εγείρει αμέσως πολιτικά ερωτήματα. Ποιοι θεσμίζουν αυτές τις σχέσεις, μέσα από ποιες υλικές διευθετήσεις και προς όφελος ποιων;

Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα που θέτει το βιβλίο αφορά τη σχέση ανάμεσα στην άμεση δημοκρατία, την αστικοποίηση και την κατοικία, το οποίο αναπτύσσεται κυρίως μέσα από στοχαστές όπως ο Colin Ward, που παρότι αρχιτέκτονας δεν εξαντλεί το ενδιαφέρον του στο πώς σχεδιάζεται η κατοικία, αλλά ρωτάει ποιος την ελέγχει, ποιος μπορεί να κατοικήσει σε αυτήν και ποιος αποφασίζει πώς παράγεται και διανέμεται.

Το βιβλίο δεν περιορίζεται στις εννοιολογικές αποσαφηνίσεις. Συζητά πρακτικές εφαρμογές της άμεσης δημοκρατίας, από τη Ροζάβα μέχρι τα Βαλκάνια. Τα παραδείγματα αυτά δείχνουν ότι η άμεση δημοκρατία δεν αποτελεί απλώς μια αξία ή μια διαδικασία, αλλά πρακτική οργάνωσης, σύγκρουσης και κοινωνικής δημιουργίας.

Ο Yavor τοποθετεί αυτό το σχέδιο απέναντι σε τρεις κυρίαρχες τάσεις. Πρώτον, ασκεί κριτική στη φιλελεύθερη αντίληψη του ανθρώπου ως απομονωμένου ατόμου, αποσυνδεδεμένου από τις σχέσεις που το διαμορφώνουν και εκ φύσεως καλού ή κακού. Η έμφαση μετατοπίζεται στην κοινωνική σχέση. Τα άτομα δεν υπάρχουν έξω από τους θεσμούς, τις εξαρτήσεις και τις συγκρούσεις μέσα από τις οποίες διαμορφώνονται. Το πολιτικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους καλοί ή κακοί, αλλά μέσα από τι είδους σχέσεις διαμορφώνονται, περιορίζονται και ανοίγουν δυνατότητες ελευθερίας.

Δεύτερον, ο Yavor αμφισβητεί τις οικονομίστικες εκδοχές του μαρξισμού που διερευνούν την καπιταλιστική ισχύ μονάχα μέσα από το πρίσμα της εκμετάλλευσης στο σημείο της παραγωγής που παραβλέπουν τις ευρύτερες σχέσεις κυριαρχίας μέσα από τις οποίες οργανώνεται και συντηρείται η εκμετάλλευση.

Τρίτον, ασκεί κριτική σε μια τάση που συναντάται σε τμήματα του αναρχικού χώρου και απορρίπτει τη θεσμική μορφή καθαυτή. Η τάση αυτή ορθά κατονομάζει και καταγγέλλει την κυριαρχία. Συχνά, ωστόσο, δυσκολεύεται να αναπτύξει ένα σχέδιο αυτονομίας μέσα από το οποίο θα μπορούσαν να δημιουργηθούν διαφορετικοί θεσμοί. Παραμένει ετεροκαθοριζόμενη από όσα απορρίπτει, χωρίς να εξηγεί τι επιδιώκει να οικοδομήσει και μέσα από ποιες οργανωτικές μορφές. Αυτονομία δεν είναι μόνο η δυνατότητα άρνησης μιας ζωής οργανωμένης σύμφωνα με τις επιταγές του κράτους και του κεφαλαίου. Είναι επίσης η συλλογική ικανότητα να οργανώσουμε τη ζωή σύμφωνα με τη δική μας αυτόνομη βούληση και να συγκροτήσουμε μια αντιεξουσία.

Αυτό μας επαναφέρει στο ερώτημα της στρατηγικής, ένα ερώτημα που σπάνια τίθεται από τον χώρο της αναρχίας. Ο Yavor ρωτά «Πώς απελευθερώνονται οι άνθρωποι;» (σ. 17). Θα αναδιατύπωνα το ερώτημα. Πώς συγκροτούνται σε συλλογική αντιεξουσία οι άνθρωποι που βιώνουν την εκμετάλλευση και την κυριαρχία, ώστε να αγωνιστούν ενάντια στις δυνάμεις που τις συντηρούν;

Η κυριαρχία μπορεί να γίνει κατανοητή ως η άνιση ικανότητα ορισμένων ανθρώπων να διαμορφώνουν τους όρους υπό τους οποίους δρουν οι άλλοι, καθορίζοντας τις διαθέσιμες επιλογές τους, αλλά και όσα μπορούν εύλογα να φανταστούν, να διεκδικήσουν ή να αρνηθούν. Δεν λειτουργεί μόνο μέσα από τον άμεσο εξαναγκασμό αλλά και μέσα από κοινωνικές σχέσεις που διαμορφώνουν τις ανάγκες, τις προσδοκίες και τις αντιλήψεις μας για το τι είναι δυνατό.

Πώς μπορεί, λοιπόν, η άμεση δημοκρατία να συμβάλει στον μετασχηματισμό αυτών των σχέσεων; Το βιβλίο χαρτογραφεί με μεγάλη καθαρότητα τα διανοητικά και πολιτικά όρια της άμεσης δημοκρατίας. Εκείνο που παραμένει λιγότερο αναπτυγμένο είναι το πέρασμα από αυτή τη χαρτογράφηση σε μια στρατηγική κατάλληλη για τη σημερινή συγκυρία.

Οι οργανωτικές μορφές που υπήρχαν έχουν αποδυναμωθεί, ενώ οι νέες δεν μπορούν να σταθεροποιηθούν. Η γενικευμένη αποσύνθεση βαθαίνει τις διαιρέσεις ανάμεσα στους μόνιμους από τους επισφαλώς εργαζόμενους, τους ντόπιους από τους μετανάστες, όσους διαθέτουν οικογενειακή στήριξη από όσους δεν διαθέτουν κλπ. Κοινές συνθήκες εκμετάλλευσης και κυριαρχίας βιώνονται ως ιδιωτικά προβλήματα και ατομικές αποτυχίες και αυτός ο κατακερματισμός τις καθιστά ευκολότερα διαχειρίσιμες.

Ο μαρξισμός στον οποίο ασκεί κριτική το βιβλίο είναι κυρίως η οικονομίστικη εκδοχή του, με την οποία μπορούμε να ξεμπερδεύουμε γρήγορα για να μείνει χώρος και για τη συνάντηση με μαρξιστικές παραδόσεις που ενέσκηψαν με σοβαρότητα ζητήματα όπως η συναίνεση, η κυριαρχία, η εξουσία και η πολιτική στρατηγική.

Ο Γκράμσι, ο Πουλαντζάς και ο Stuart Hall, μεταξύ άλλων, μας βοηθούν να κατανοήσουμε το κράτος όχι ως ουδέτερο πεδίο αλλά ως υλική οργάνωση της κοινωνικής εξουσίας και ως συμπύκνωση κοινωνικών σχέσεων. Αυτή η οπτική μάς επιτρέπει να σκεφτούμε με μεγαλύτερη ακρίβεια πώς μπορούν να συνδεθούν οι αγώνες εντός, εναντίον και πέρα από το κράτος.

Μια τέτοια συνάντηση θα έκανε πιο σύνθετη και τη συζήτηση για τη γραφειοκρατία. Η γραφειοκρατία ομογενοποιεί, ταξινομεί και εξορθολογίζει σύμφωνα με την πολιτική και νομική λογική του κράτους. Διαμορφώνει τις κατηγορίες μέσα από τις οποίες τα πολιτικά προβλήματα γίνονται αναγνωρίσιμα. Οι σχέσεις εξουσίας εμφανίζονται έτσι ως διαμεσολαβημένες από νομικούς κανόνες που μοιάζουν ουδέτεροι παρότι οργανώνουν και κανονικοποιούν άνισες σχέσεις ιδιοκτησίας.

Η γραφειοκρατία, ωστόσο, δεν εξαντλεί το πρόβλημα της κυριαρχίας. Αποτελεί έναν από τους μηχανισμούς μέσα από τους οποίους ευρύτερες σχέσεις εξουσίας αποκτούν υλική μορφή και πρακτική ισχύ. Καθώς η γραφειοκρατική οργάνωση της ζωής διαμεσολαβείται ολοένα περισσότερο από ψηφιακά συστήματα και την τεχνητή νοημοσύνη, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό. Χρειάζεται να εξετάσουμε πώς συνδέεται η γραφειοκρατία με τους ευρύτερους κρατικούς μηχανισμούς των οποίων αποτελεί μέρος. Χρειάζεται επίσης να αναρωτηθούμε αν τμήματα αυτών των μηχανισμών μπορούν να χρησιμοποιηθούν, να αμφισβητηθούν ή να μετασχηματιστούν στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής.

Αυτό δεν αποτελεί ένσταση στο επιχείρημα του Yavor αλλά ένα ερώτημα που ανοίγει έμμεσα. Αν η άμεση δημοκρατία δεν πρόκειται να μετατραπεί σε ακόμη μία αποκλειστική οργανωτική αρχή, πώς μπορεί να σχετιστεί με τα άλλα εργαλεία μέσα από τα οποία οικοδομείται η συλλογική αντιεξουσία;

Χρήσιμες συντεταγμένες για να αναμετρηθούμε με αυτό το ερώτημα μας προσφέρει μια άλλη μαρξιστική παράδοση, η οποία εκτείνεται από τον Raniero Panzieri μέχρι τον Mario Tronti, η οποία συνηθίζεται να αποκαλείται Ιταλικός Εργατισμός. Η κεντρική συζήτηση στους κόλπους του αφορούσε τα εργαλεία της τάξης. Η αυτόνομη συλλογικότητα, το συνδικάτο ή το κόμμα αποτελούσαν το καταλληλότερο εργαλείο για την πραγμάτωση μιας ευρύτερης στρατηγικής;

Αν όμως η συγκρότηση της τάξης αποτελεί τον στρατηγικό ορίζοντα, τότε οι αυτόνομες οργανώσεις, τα συνδικάτα και τα κόμματα πρέπει να κρίνονται ως εργαλεία αυτής της διαδικασίας. Κανένα δεν μπορεί να μονοπωλήσει τη στρατηγική μιας τάξης της οποίας η κίνηση υπερβαίνει κάθε προσωρινή μορφή μέσα από την οποία εκφράζεται και κάθε επιμέρους εργαλείο που χρησιμοποιείται. Ανάλογα με τη συγκυρία, καθεμία από αυτές τις μορφές μπορεί να αποτελέσει έναν οργανωτικό κόμβο που χρησιμοποιείται, μετασχηματίζεται ή εγκαταλείπεται όταν παύει να υπηρετεί αυτή την κίνηση.

Η αντιστροφή του Τρόντι είναι χρήσιμη εδώ. Η οργάνωση πρέπει να κρίνεται με βάση το κατά πόσο υπηρετεί την πολιτική σύνθεση και την αυτόνομη κίνηση της τάξης. Όταν το κόμμα, το συνδικάτο ή η αυτόνομη συλλογικότητα μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, αρχίζει να υποτάσσει αυτή την κίνηση στην αναπαραγωγή του.

Η αποκλειστική προσήλωση σε ένα μόνο εργαλείο μπορεί να προσφέρει ασφάλεια. Επιτρέπει στις κληρονομημένες θέσεις μας να αναπαράγονται, χωρίς να μας αναγκάζει να αναμετρηθούμε με τις ανάγκες του παρόντος. Το ίδιο συμβαίνει όταν η αυτόνομη οργάνωση αντιμετωπίζεται ως περίκλειστη και αυτάρκης μορφή, αποκομμένη από άλλες οργανωτικές δυνατότητες, όπως ακριβώς το φιλελεύθερο άτομο νοείται ως αυτόνομη και απομονωμένη οντότητα. Τα εργαλεία της τάξης ανήκουν σε μια παλέτα που πρέπει διαρκώς να εμπλουτίζεται και να μετασχηματίζεται μέσα από τον πειραματισμό. Σκοπός είναι να συναντήσει την κίνηση της τάξης και να ανταποκριθεί στις στρατηγικές απαιτήσεις της συγκυρίας. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν πρέπει να επιλέξουμε αφηρημένα ανάμεσα στο κόμμα και την αυτόνομη οργάνωση. Είναι τι μπορούν να κάνουν οι διαφορετικές οργανωτικές μορφές, πώς αλληλεπιδρούν και αν διευρύνουν ή περιορίζουν την ικανότητα των κυριαρχούμενων να δρουν συλλογικά.

Ο Yavor γράφει ότι η απελευθέρωση είναι «μια μακρά και αργή διαδικασία προετοιμασίας» (σ. 24). Το στρατηγικό ερώτημα είναι προετοιμασία απέναντι σε τι; Για να απαντήσουμε, πρέπει να αναλύσουμε την ιστορική συγκυρία, την κίνηση του κεφαλαίου και τους συγκεκριμένους τρόπους και τις οδούς μέσα από τις οποίες συντελείται η συσσώρευση του. Μόνο τότε μπορούμε να εντοπίσουμε τους υλικούς τόπους όπου μια παρέμβαση μπορεί να διακόψει παγιωμένες σχέσεις, να συνδέσει κατακερματισμένους αγώνες και να ωθήσει τις υπάρχουσες οργανώσεις σε μια πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση.

Σήμερα, το κεφάλαιο επιδεινώνει τις συνθήκες εργασίας ενώ μετατρέπει τα μέσα που συντηρούν τη ζωή σε πηγές συσσώρευσης. Η εμπορευματοποίηση της αστικής γης και του δομημένου περιβάλλοντος μετατρέπει τον αστικό χώρο σε μηχανή συσσώρευσης. Η εκμετάλλευση εντείνεται επομένως όχι μόνο μέσα στην εργασία αλλά σε ολόκληρη την καθημερινή ζωή. Το ενοίκιο, το χρέος, η ενέργεια και οι μετακινήσεις απορροφούν ένα ολοένα μεγαλύτερο μέρος του μισθού και το διοχετεύουν στα κέρδη εκμισθωτών, πιστωτών και κεφαλαίων που ελέγχουν τις αστικές υποδομές. Αυτές οι σχέσεις εξουσίας καθορίζουν ποιος μπορεί να κατοικήσει, πού και με ποιους όρους.

Ο Yavor ρωτά επίσης «Πώς μπορούμε να προωθήσουμε τέτοια εγχειρήματα στις δικές μας γεωγραφίες;» (σ. 68). Θα πρόσθετα ακόμη ένα ερώτημα. Από τι είναι φτιαγμένες οι δικές μας συγκεκριμένες γεωγραφίες;

Ζούμε σε πόλεις φτιαγμένες από κατοικίες και υποδομές. Διατρέχονται από συστήματα που επιτρέπουν την κυκλοφορία της ενέργειας, του νερού, των αποβλήτων, των ανθρώπων και των εμπορευμάτων. Εξαρτώμαστε από αυτά τα συστήματα (ο Larkin τα αποκαλεί ύλη που επιτρέπει την κυκλοφορία άλλης ύλης) που παράγονται και συντηρούνται μέσα από την καθημερινή εργασία χιλιάδων ανθρώπων. Συνδέουν τους οικείους χώρους της καθημερινής ζωής με εκτεταμένες αλυσίδες παραγωγής που φτάνουν πολύ πέρα από την τοπική κοινότητα. Οργανώνονται μέσα από τον θεσμό της ιδιωτικής ιδιοκτησίας.

Μέσα σε αυτόν τον αστικό σχηματισμό, οι κυριαρχούμενοι, εργαζόμενοι, αστικές κοινότητες, φτωχοποιημένοι χρήστες, καταλαμβάνουν διαφορετικές και κατακερματισμένες θέσεις. Δεν συγκροτούν αυτόματα ένα κοινό πολιτικό υποκείμενο, ούτε αναγνωρίζουν αναγκαστικά πώς συνδέονται οι εμπειρίες τους. Η κοινή εμπειρία της κυριαρχίας δεν μετατρέπεται αυθόρμητα σε κοινό σχέδιο. Η ατομική οδύνη πρέπει να μετασχηματιστεί σε συλλογική εμπειρία και η συλλογική εμπειρία σε οργανωμένη δύναμη.

Η άμεση δημοκρατία πρέπει, επομένως, να γίνει κάτι περισσότερο από μια διαδικασία λήψης αποφάσεων. Πρέπει να γίνει αγώνας πάνω στους υλικούς όρους της συλλογικής ζωής. Η σημασία της βρίσκεται στην ικανότητά της να δημιουργεί θεσμούς μέσα από τους οποίους οι άνθρωποι αναγνωρίζουν την αλληλεξάρτησή τους, αναπτύσσουν κοινές ικανότητες και αποκτούν συλλογικό έλεγχο πάνω στους όρους της ζωής τους.

Αυτή η δυνατότητα, ωστόσο, θέτει ένα ακόμη πρόβλημα. Πώς μπορούν αυτοί οι θεσμοί να συντονίσουν διαδικασίες που εμφανίζονται ως ασύνδετοι κρίκοι και εκτείνονται πολύ πέρα από την τοπική κλίμακα;

Η κατοικία, η ενέργεια, το νερό, οι μεταφορές, η διαχείριση των αποβλήτων και οι επικοινωνίες αποτελούν υλικά συστήματα που υπερβαίνουν τον δήμο, την πόλη και την τοπική κοινότητα. Εξαρτώνται από εκτεταμένα δίκτυα εργασίας, πόρων και τεχνικής γνώσης. Η οργάνωσή τους δεν μπορεί να περιοριστεί στην τοπική κλίμακα, ακόμη και όταν οι συνέπειές τους βιώνονται τοπικά. Η αποεμπορευματοποίηση αυτών των συστημάτων θα έφερνε εργαζόμενους, χρήστες και άλλες γεωγραφικά διασκορπισμένες ομάδες στη δημοκρατική διαδικασία καθορισμού των συλλογικών αναγκών. Η συντήρηση και η επέκτασή τους θα εξακολουθούσαν να απαιτούν διαρκή εργασία σε διάσπαρτους τόπους, σταθερές μορφές συντονισμού και επίμονη σύγκρουση με τις σχέσεις ιδιοκτησίας μέσα από τις οποίες οι υποδομές οργανώνονται σήμερα με γνώμονα το κέρδος.

Η υπέρβαση του κεφαλαίου προϋποθέτει την αποεμπορευματοποίηση της κοινωνικής αναπαραγωγής. Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος συμμετέχει στις αποφάσεις, αλλά πώς ορίζονται οι συλλογικές ανάγκες, πώς συντονίζονται σύνθετα συστήματα στον χώρο και πώς θα αίρουμε την εξουσία εκείνων που τα ελέγχουν σήμερα. Η αντιμετώπιση του προβλήματος της κλίμακας απαιτεί μορφές συντονισμού που συνδυάζουν τον τοπικό έλεγχο με συλλογικές αποφάσεις για συστήματα που εκτείνονται σε διαφορετικές επικράτειες και θεσμούς ικανούς να οργανώνουν την καθημερινή εργασία μέσα από την οποία λειτουργούν αυτά τα συστήματα.

Αυτό δεν παραμερίζει το επίδικο της άμεσης δημοκρατίας, αλλά το τοποθετεί μέσα σε μια παλέτα εργαλείων. Εμβαθύνει το σχέδιό της, φέρνοντάς το σε διάλογο με άλλες πολιτικές παραδόσεις και αντιπαραθέτοντάς το με την υλική κλίμακα της σύγχρονης ζωής.

Το βιβλίο του Yavor προσφέρει μια σημαντική χαρτογράφηση των ορίων της άμεσης δημοκρατίας. Δείχνει σε τι αντιτίθεται αυτό το σχέδιο, με ποιες παραδόσεις συνομιλεί και τι επιδιώκει να δημιουργήσει. Ανοίγει, όμως, και ένα στρατηγικό ερώτημα που παραμένει ανεπίλυτο και υπερβαίνει τα όρια του βιβλίου. Πώς μπορεί η άμεση δημοκρατία να συμβάλει στην πολιτική σύνθεση δυνάμεων ικανών να μετασχηματίσουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας, εργασιακής εκμετάλλευσης, να αίρουν τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της κρατικής αυθαιρεσίας.

Αυτό δεν προϋποθέτει την εκ των προτέρων επιλογή μιας οργανωτικής μορφής. Προϋποθέτει να διερευνήσουμε πού συγκεντρώνονται οι ανταγωνισμοί, πού η συνεργασία είναι ήδη υλικά αναγκαία και σε ποιες αλυσίδες βρίσκονται διαχωρισμένες κοινωνικές ομάδες που μπορούν να αναγνωρίσουν την αλληλεξάρτησή τους. Το βιβλίο προσφέρει έναν προσανατολισμό προς τις τακτικές εκείνες που είναι ικανές να μετασχηματίσουν τις σχέσεις μέσα από τις οποίες ζούμε.

Για να προχωρήσουμε αυτόν τον προσανατολισμό παραπέρα, πρέπει να σκεφτούμε μαζί με τις μαρξιστικές παραδόσεις αλλά και πέρα από αυτές ώστε να αρχίσουμε να απαντάμε στο πώς μπορεί να οικοδομηθεί συλλογική πολιτική δύναμη απέναντι στην οικονομική και πολιτική εξουσία που σήμερα μας συντρίβει.

Το άρθρο Ο Τρόντι στην Αθήνα. Tου Νίκου Βράντση εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

_____________

Όταν η κοινωνική ζωή φτωχαίνει και ο φόβος εξαπλώνεται, ο εθνικισμός νικά.

Όταν ο εθνικισμός νικά, προετοιμάζεται ο πόλεμος.

Ο εθνικισμός έχει κερδίσει εκατέρωθεν των ρωσο-ουκρανικών συνόρων, και η συνέπεια είναι ο πόλεμος, γιατί έτσι είναι οι εθνικιστές: όσο περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους, τόσο περισσότερο σφάζονται, ακόμα κι αν το τίμημα του ηλίθιου πατριωτισμού τους το πληρώνουν ολόκληροι λαοί.

Ο εθνικισμός κερδίζει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, η ξενοφοβική βία αυξάνεται, πόροι που υφαρπάζονται από την κοινωνία επενδύονται σε εξοπλισμούς και προετοιμάζεται ο πόλεμος.

Για να δικαιολογήσουν τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, κάποιοι λένε: δεν πρέπει να υποκύψουμε στον ρωσικό φασισμό.

Προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν πως ο φασισμός προέρχεται και από τη Ρωσία του Πούτιν, αλλά και από την Ουκρανία του Ζελένσκι. Προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν πως οι μισοί Ευρωπαίοι ψηφοφόροι ψηφίζουν διάφορους εθνικιστικούς σχηματισμούς, κοινό γνώρισμα των οποίων είναι ο φιλορωσικός τους προσανατολισμός.

Ο εθνικισμός είναι μια παγίδα.

Για να δικαιολογήσουν την πολεμοχαρή ρητορική, ορισμένοι λένε: «Μα τότε, δεν θα έπρεπε να είχαμε πάρει τα όπλα εναντίον των ναζι-φασιστών;» Είναι παράξενο που αυτό το ρωτούν συχνά οι ίδιοι οι ναζι-φασίστες. Όπως είναι παράξενο και το γεγονός ότι αυτοί που μας κατηγορούν για αντισημιτισμό είναι οι πολιτικοί απόγονοι εκείνων που εξόντωσαν τους Εβραίους.

Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Έτσι είναι οι εθνικιστές. Αδιαφορούν εντελώς για τη λογική και την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι ο ευρωπαϊκός επανεξοπλισμός δεν έχει καμία σχέση με την Αντίσταση. Στη Γαλλία, όπως και στην Ιταλία, η Αντίσταση ήταν έργο εκείνων που λιποτάκτησαν από τους εθνικούς στρατούς. Οι παρτιζάνοι ήταν λιποτάκτες που έπρεπε να επιβιώσουν από τον πόλεμο στον οποίο δεν ήθελαν να συμμετάσχουν. Μερικές φορές, για να λιποτακτήσεις, χρειάζεται να αντισταθείς. Μερικές φορές οι λιποτάκτες αναγκάζονται να πάρουν τα όπλα.

Ας ανακεφαλαιώσουμε τα μαθήματα του περασμένου αιώνα.

Το 1914, οι Γάλλοι ήθελαν να εκδικηθούν την ήττα του 1870-71, γι’ αυτό και κάλεσαν σε εθνικό πόλεμο εναντίον των Γερμανών. Ήταν μια σφαγή άνευ προηγουμένου: 1,5 εκατομμύριο νεκροί, 4 εκατομμύρια τραυματίες, μόνο από τη γαλλική πλευρά.

Με 1,8 εκατομμύρια νεκρούς, η Γερμανία βγήκε ηττημένη από τη σύγκρουση που είχε ξεκινήσει το 1914, και το 1919, στις Βερσαλλίες, καθορίστηκαν οι μεταπολεμικές συνθήκες.

Οι νικητές πήγαν στις Βερσαλλίες για να οικοδομήσουν την ειρήνη; Όχι. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ήθελαν εκδίκηση, ήθελαν την ταπείνωση της Γερμανίας και ήθελαν να καταστρέψουν τη γερμανική οικονομία.

Ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς βρισκόταν στις Βερσαλλίες ως σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης και κατάλαβε ότι οι νικήτριες χώρες διέπρατταν κάποιο τρομερό λάθος. Σε ένα βιβλίο με τίτλο «The economic consequences of peace», ο Κέυνς προειδοποίησε: αν επιβάλουμε αυτούς τους όρους στη Γερμανία, θα προετοιμάσουμε μόνο νέες καταστροφές.

Αλλά επειδή η φωνή των διανοουμένων δεν μετράει, συνέβη ακριβώς αυτό που είχε προσπαθήσει να αποτρέψει ο Κέυνς. Οι οικονομικές συνέπειες που προέβλεψε ο Κέυνς έγιναν πραγματικότητα: ασταμάτητος πληθωρισμός στη Γερμανία, φτώχεια, ανεργία, ταπείνωση, θυμός και αναζωπύρωση του εθνικισμού. Η νίκη του Χίτλερ ήταν ο καρπός της αγγλογαλλικής εκδίκησης.

_____________

Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες

Αυτή η παλιά ιστορία επαναλήφθηκε μετά την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Οι δυτικές δυνάμεις έσπρωξαν τη Ρωσία σε μια άβυσσο φτώχειας και βίας. Οι φιλοδυτικοί οικονομικοί σύμβουλοι κατασπατάλησαν τον πλούτο που παρήγαγαν οι σοβιετικοί εργάτες, κατέστρεψαν τον κοινωνικό ιστό και τον αντικατέστησαν με ένα κύμα οικονομικού εγκλήματος, πειρατείας και μαφιόζικων σφαγών.

Η μετα-σοβιετική δεκαετία του 1990 περιγράφεται από τη Σβετλάνα Αλεξίεβιτς στο βιβλίο της «Second-hand Time» ως μια εποχή βαθιάς ταπείνωσης που προοριζόταν να κορυφωθεί σε μια ακραία εθνικιστική αντίδραση.

Ενώ οι Ρώσοι βίωναν μια κρίση συγκρίσιμη με αυτήν που έπληξε τους Γερμανούς τη δεκαετία του 1920, ενώ ο ρωσικός πληθυσμός μειωνόταν δραματικά επειδή οι άνθρωποι πέθαιναν, οι άνδρες μεθούσαν και οι γυναίκες αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν για να στηρίξουν τις οικογένειές τους, η λατρεία του Στάλιν επανεμφανίστηκε ως επιθυμία για εκδίκηση.

Ο Πούτιν είναι ο ενδεδειγμένος εκδικητής.

Οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας εντάθηκαν, αλλά οι Αμερικανοί δεν ήταν ικανοποιημένοι. Για τέσσερα χρόνια, στον Λευκό Οίκο βρισκόταν ένας φίλος του Πούτιν. Μετά την πανδημία, όταν οι Δημοκρατικοί επέστρεψαν στην εξουσία, ο Μπάιντεν και η κυρία Κλίντον πίστευαν ότι θα μπορούσαν να ταπεινώσουν ξανά τη Ρωσία χρησιμοποιώντας τις ζωές σαράντα εκατομμυρίων Ουκρανών ως δούρειο ίππο για να δημιουργήσουν ένα νέο Αφγανιστάν στο κατώφλι της Μόσχας (όπως το έθεσε η Χίλαρι σε μια συνέντευξη τον Ιανουάριο του 2022).

Οι Αμερικανοί ήταν πολύ σαφείς σε ένα σημείο: οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας έπρεπε να διακοπούν με κάθε κόστος και η σύμβαση για την προμήθεια ενέργειας NorthStream 2 έπρεπε να ακυρωθεί. Ο Μπάιντεν έφτασε στο σημείο να πει ότι αν οι Γερμανοί δεν έσπευδαν να κλείσουν τον NorthStream 2, θα το έκανε αυτός. Ένας Ουκρανός μυστικός πράκτορας ανατίναξε τον αγωγό NorthStream 2, ενώ ο Πούτιν αναβίωνε τη σταλινική ρητορική του Πατριωτικού Πολέμου και ο Ζελένσκι κινητοποιούσε τον εθνικισμό.

Οι Ρώσοι εισέβαλαν στο ουκρανικό έδαφος και ξεκίνησε ο πόλεμος.

Ποιος ήθελε να συμβεί αυτό; Ποιος δημιούργησε τις συνθήκες για να ναυαγήσει η ειρήνη, όπως το 1914, όπως το 1939;

Η ιστορία των εθνών δεν είναι δική μας δουλειά. Είναι μια παγίδα.

Για χιλιάδες χρόνια, κάποιοι μας σέρνουν σε πολέμους λέγοντας: είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, αυτό απαιτούν οι νόμοι της ιστορίας.

Αλλά οι νόμοι της ιστορίας δεν μας ενδιαφέρουν πλέον. Έχουμε καταλάβει το ουσιώδες, και το ουσιώδες είναι το εξής: η ιστορία των εθνών είναι μια ιστορία θανάτου.

Η δουλειά μας δεν είναι να σκοτώνουμε, και δεν σκοπεύουμε ούτε να σκοτώσουμε ούτε να σκοτωθούμε για την πατρίδα.

Δεν γνώριζα τη Βιρτζίνια Λίμπερο, γραμματέα της νεολαίας του Δημοκρατικού κόμματος (Giovani Democratici – GD), πριν δηλώσει:

«Δεν θα γίνουμε εμείς οι στρατιώτες των δικών σας πολέμων. Θα οργανώσουμε τους λιποτάκτες.»

Τώρα την γνωρίζω, και σκέφτομαι το ίδιο πράγμα που σκέφτεται κι εκείνη.

Πηγή: francoberardi.substack.com

Το άρθρο Θα οργανώσουμε τους λιποτάκτες. Tου Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ και βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο απαντήσεις για τις χορηγίες που λαμβάνει ο δήμος έδωσε από το βήμα του Δημοτικού Συμβουλίου (21/9/2026) και ο αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος και Πρασίνου Βασίλης Διαμαντάκης. Σε κάποια από όσα ειπώθηκαν θα προσπαθήσω να απαντήσω:

Ο αντιδήμαρχος τόνισε ότι η διοίκηση ακολούθησε την πολιτική των χορηγιών, αναφέροντας πως είναι μια μέθοδος, που άλλοι τη δέχονται άλλοι όχι, «είναι όμως νόμιμο». «Η εταιρική κοινωνική ευθύνη είναι νόμος του κράτους, που υποχρεώνει τις εταιρείες από αυτά τα υπερκέρδη που βγάζουν, να διαθέτουν σε κοινωνικούς σκοπούς. Άλλοι αυτό το πράγμα το αξιοποιούν ως εργαλείο και άλλοι ιδεολογικά το απορρίπτουν» είπε μεταξύ άλλων.

Είναι νόμιμο, κατά πόσο όμως είναι και ηθικό;

Ωραίο «εργαλείο» η αξιοποίηση τέτοιων χορηγιών όταν η προσφορά χιλίων δένδρων ουσιαστικά «εξαφανίζει» και «ξεπλένει» την εκρίζωση εκατομμυρίων αιωνόβιων δένδρων στις Σκουριές της Χαλκιδικής.

Ο κ. Αντιδήμαρχος, περιέγραψε και τις προϋποθέσεις για τις χορηγίες:……(η εταιρεία) να πληρώνει φόρους, να δέχεται ελέγχους και να μην έχει καμία συναλλαγή με το Δήμο. …. ήδη ο Δήμος έχει μαζέψει από χορηγίες 7-8 εκατομμύρια ευρώ, με τα οποία έγιναν σχολεία, παιδικοί σταθμοί, γήπεδα, πάρκα. «Και με τη σημερινή εταιρεία δεν υπάρχει καμία συναλλαγή. Για ποιο ξέπλυμα μιλάμε;», διερωτήθηκε. 

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς γενικά για την πολιτική χορηγιών, να αναμένει δηλαδή ο Δήμος Θεσσαλονίκης βασικές κοινωνικές υποδομές να υλοποιούνται από ιδιωτικούς φορείς.

Δεν γνωρίζω αν η Ε.Χ. πληρώνει φόρους ή όχι. Όχι από έλλειψη ενδιαφέροντος αλλά επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι η ζημιά που έγινε και  γίνεται δεν μπορεί να αντισταθμιστεί με οποιοδήποτε οικονομικό αντάλλαγμα. Ως προς το (η εταιρεία) ‘δέχεται ελέγχους’ αξίζει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με το άρθρο 24 του Ν.4785/2021 που κύρωσε τη νέα Σύμβαση μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της Ε.Χ., «η συμμόρφωση της Ε.Χ. με την Απόφαση Έγκρισης των Περιβαλλοντικών (ΑΕΠΟ) ελέγχεται μόνο από τον Ανεξάρτητο Ελεγκτή Περιβάλλοντος (παρ. 24.1(β))’, ο οποίος ‘υπέχει ευθύνη μόνο έναντι της Εταιρείας’ και ‘αμείβεται από την Εταιρεία’(παρ. 24.1(ιβ)). Η δε παράγραφος 24.1(ια) του ίδιου νόμου αναφέρει:‘Ο Ανεξάρτητος Ελεγκτής Περιβάλλοντος επικουρεί κάθε αρμόδια Κρατική Αρχή ή/και Τοπική Αρχή, με την παρουσία του στους σχετικούς ελέγχους και με τη διατύπωση της γνώμης του προς την εν λόγω Κρατική Αρχή ή/και Τοπική Αρχή πριν την έκδοση οποιασδήποτε απόφασης. Οι έλεγχοι και οι αποφάσεις από οποιαδήποτε Κρατική Αρχή ή/και Τοπική Αρχή  κατά παράβαση της παρούσας παραγράφου είναι αυτοδικαίως άκυρες».

Από αυτά τα ολίγα αντιλαμβάνεται ο καθένας τι είδους έλεγχοι μπορεί να γίνουν και τι είδους αποφάσεις είναι δυνατό να ληφθούν από τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος.

«Η Εταιρία αυτή λειτουργεί από το 2004, με νόμο της ελληνικής πολιτείας, πέντε κυβερνήσεις την έχουν βοηθήσει νομοθετικά για να λειτουργήσει (…) και θυμηθήκατε τώρα τι; μπαίνει θέμα αν πρέπει να φύγει αυτή η Εταιρία από την Ελλάδα; (…).Γιατί στη Χαλκιδική δεν υπάρχει κάποιο τέτοιο “κίνημα”. Εγώ μίλησα με συναδέλφους από τον Πολύγυρο αυτοδιοικητικούς, και μου είπαν ότι επικρατεί μια απόλυτη ηρεμία, υπάρχει μια εργασιακή ειρήνη, δουλεύουν 4.200 εργαζόμενοι…» είπε ακόμη ο αντιδήμαρχος.

Το ότι πέντε κυβερνήσεις βοήθησαν την ΕΧ υποχρεώνει τους πολίτες και τις κάθε μορφής Συλλογικότητες να σιωπούν για ότι συμβαίνει γύρω τους; Σε ποιο άρθρο του Συντάγματος αναφέρεται αυτό;

Κ. Αντιδήμαρχε, για να έχετε πλήρη και άμεση ενημέρωση περί του «κινήματος» κλπ., δεν έχετε παρά να πάρετε μέρος ή να παρακολουθήσετε το ΞΕ-ΣΚΟΥΡΙΑ-ΖΩ (4-10-2026, στη Μεγάλη Παναγία) και τη συναυλία αλληλεγγύης ΤΕΜΠΗ-ΣΚΟΥΡΙΕΣ (9-10-2026, στην Ιερισσό).

«Όντως έχουν κοπεί δέντρα, ποιος το αμφισβητεί αυτό;  …. Όμως, από ό,τι μου είπανε υπάρχει περιβαλλοντική μελέτη εγκεκριμένη, η οποία παρακολουθείται από επιτροπή φορέων της περιοχής (…) για να γίνει αποκατάσταση» υποστήριξε ακόμη.

Ποιοι φορείς της περιοχής παρακολουθούν τη μελέτη; Είναι αυτή η ‘επιτροπή’ θεσμοθετημένη; Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι αυτή η ‘επιτροπή φορέων’ μπορεί να παρέμβει σε περίπτωση που δεν τηρούνται από την Ε.Χ. οι όροι της σύμβασης όταν αυτό το δικαίωμα δεν το έχουν από μόνοι τους ούτε οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος; Όσον αφορά τις αποκαταστάσεις που ΘΑ γίνουν, έχουμε ήδη εμπειρία

«Η Εταιρία έχει δώσει μέχρι τώρα 37 εκατομμύρια στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης (…), εκ των οποίων εμείς πήραμε 60.000. Κι εμείς ξεπλύναμε την εταιρία, ενώ οι άλλοι που πήρανε τα 35 (εκατομμύρια) δεν την ξεπλύνανε…» τόνισε.

Ας ζητήσει ο Δήμος Θεσσαλονίκης και άλλη χορηγία αφού έχει εισπράξει τόσα λίγα.

«Τώρα ξυπνήσατε; 13 χρόνια μετά την τελευταία πορεία που έγινε; Ήμασταν κι εμείς μέσα. Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Η Εταιρεία έχει ενσωματωθεί μέσα στην ελληνική επικράτεια, επιχειρεί. Εμείς θα κρίνουμε τώρα αν πρέπει να κλείσει ή όχι; Το βάζει κανείς το θέμα αυτό; Όχι. Λειτουργεί. Χορηγεί; Χορηγεί, ναι. Παίρνει όλη η Ελλάδα; Παίρνει όλη η Ελλάδα. Ε, πήραμε κι εμείς δέντρα, δεν κάναμε κανά έγκλημα. Δώσαμε κάτι, μπορείτε να μου πείτε; Και για τη διαφήμιση που λέτε, στο αφισάκι που μπήκε κάτω το όνομα, ήταν με δική μου πρωτοβουλία, δεν το ζητήσανε. […] Δεν ζητήσανε οι άνθρωποι καμιά διαφήμιση, τίποτα. Ήθελαν να δώσουν χίλια δέντρα. Και τα δώσανε».

-Από πού βρήκε ο κ. Αντιδήμαρχος τα 13 χρόνια; Εκδηλώσεις, ομιλίες και δράσεις ουσιαστικά δεν έπαψαν να πραγματοποιούνται

-Αν ο κ. Αντιδήμαρχος ήταν μέσα και ..βγήκε, υπάρχουν πολλοί άλλοι που εξακολουθούν να είναι μέσα.

-Ωραία τοποθέτηση. Το ίδιο πρόσωπο ρωτά και απαντά ταυτόχρονα θεωρώντας ότι και όλοι οι άλλοι έχουν την ίδια άποψη

«Παίρνει όλη η Ελλάδα; Παίρνει όλη η Ελλάδα. Ε, πήραμε κι εμείς δέντρα, δεν κάναμε κανά έγκλημα». 

Αυτό μου θυμίζει το «όλοι κλέβουν γιατί να μην κλέψω κι εγώ»

Η προσφορά σας να τους διαφημίσετε χωρίς να σας το ζητήσουν είναι αξιοθαύμαστη.

[Όποιος/α ενδιαφέρεται, για την ‘ποιότητα’ της σύμβασης Ελληνικού Δημοσίου και της Ε.Χ. του 2022, μπορεί να διαβάσει περισσότερα εδώ]

Υ.Γ. Φαίνεται πως υπάρχει μια διαχρονική «σχέση αγάπης» μεταξύ της Διοίκησης του Δήμου Θεσσαλονίκης και της Ε.Χ. (Eldorado Gold).

Συγκεκριμένα, συζήτηση για το θέμα της επέκτασης της μεταλλευτικής δραστηριότητας στη Β.Α. Χαλκιδική πραγματοποιήθηκε και στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης στις 11 Μαρτίου 2013. Η ψηφοφορία όμως για την έκδοση ψηφίσματος πήγε σε συνεχείς αναβολές και τελικά δεν έγινε ποτέ. Ο λόγος; Μάλλον το γεγονός ότι η πλειονότητα των Δημοτικών Συμβούλων τοποθετήθηκε αρνητικά στην επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στη Β.Α. Χαλκιδική και η Διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης δεν ήθελε να εκδοθεί ένα τέτοιο ψήφισμα!

Το άρθρο Aπαντήσεις στον αντιδήμαρχο Πρασίνου για την αποδοχή χορηγίας της Ελληνικός Χρυσός εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το αξιοπερίεργο είναι, ότι η τεχνητή νοημοσύνη – η οποία, σύμφωνα με κάποιους, πρόκειται να ξεπεράσει την ανθρώπινη νοημοσύνη – δεν είναι ακόμα σε θέση να λύσει ένα Sudoku. Ή μάλλον, μπορεί να το λύσει μόνο μέχρι ενός ορισμένου σημείου και, το πιο σημαντικό, δεν μπορεί να εξηγήσει πώς και γιατί κατάφερε να το κάνει. Και επειδή δεν γνωρίζει την απάντηση, την επινοεί, όπως συμβαίνει συχνά σε άλλες περιπτώσεις.

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Colorado Boulder ζήτησαν από διάφορα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να λύσουν τα Sudoku και να εξηγήσουν πώς κατάφεραν να το κάνουν. Οι απαντήσεις ήταν ανεπαρκείς ή λανθασμένες, επειδή τα συστήματα της γενετικής τεχνητής νοημοσύνης στερούνται λογικής (και ηθικής και συναισθήματος). Είναι γλωσσικά συστήματα που λειτουργούν με βάση τις στατιστικές πιθανότητες και την πρόβλεψη.

Τα γλωσσικά μοντέλα μεγάλης κλίμακας (LLM) αποτελούν τη βάση όλων των εικονικών βοηθών που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη, όπως το ChatGPT, το Gemini, το Grok και άλλα παρόμοια συστήματα. Αν οι απαντήσεις που παρέχουν στους χρήστες φαίνονται συνεκτικές, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι συγκρίνουν δισεκατομμύρια πιθανές απαντήσεις και προσαρμόζουν το μήνυμα στο άτομο που θέτει την ερώτηση, αλλά δεν σκέφτονται. Είναι, όπως ισχυρίζονται οι Timnit Gebru και Emily Bender, «στοχαστικοί παπαγάλοι», που επαναλαμβάνουν και επιλέγουν φράσεις και κείμενα τα οποία δεν κατανοούν και τα οποία, ως επί το πλείστον, έχουν ληφθεί χωρίς άδεια ή αναφορά πηγής (ΤΝ, στοχαστικοί παπαγάλοι και αυτοματοποίηση του ρατσισμού).

Αυτή η αδυναμία της Τεχνητής Νοημοσύνης να εξηγήσει το «γιατί» μιας συγκεκριμένης επιλογής είναι ιδιαίτερα σοβαρή όταν τα αυτοματοποιημένα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης χρησιμοποιούνται στην ιατρική περίθαλψη ή τη διάγνωση, για δικαστικές και νομικές αποφάσεις, για να προσδιοριστεί εάν ένα άτομο ή μια μικρή επιχείρηση μπορεί να δανειοδοτηθεί, για να αξιολογηθούν ακαδημαϊκά προγράμματα ή, γενικότερα, για κυβερνητικές διαδικασίες. Αυτό είναι σοβαρό επειδή, αφενός, η εκπαίδευση αυτών των συστημάτων βασίζεται σε δεδομένα που έχουν ήδη επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από το φύλο, τη φυλή και την κοινωνική τάξη και, αφετέρου, επειδή δεν είναι σε θέση να λάβουν υπόψη παράγοντες και συμφραζόμενα που εμπίπτουν στο πλαίσιο της προγνωστικής επιλογής τους.

Με τον πολλαπλασιασμό των αυτοματοποιημένων και κακόβουλων bots, ακόμη και ο «στατιστικός» παράγοντας είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμος.

Οι πρόσφατες αποκαλυπτικές δηλώσεις των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου ή εκείνων που φιλοδοξούν να γίνουν, όπως ο Elon Musk, ο Sam Altman της OpenAI και ο Dario Amodei, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Anthropic (που παρουσιάζεται ως η φωνή της λογικής), διαδραματίζουν επί του παρόντος βασικό ρόλο στη διασφάλιση της συνέχειας των επιχειρήσεων και των κερδών τους.

Όπως έχω ήδη αναφέρει, καταρχάς μας αποσπά την προσοχή από τις πραγματικές επιπτώσεις που παρατηρούνται, όπως το γεγονός ότι η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης συνεχίζει να αυξάνει την παράλογη ενεργειακή της κατανάλωση, η οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επιδείνωση της κλιματικής αλλαγής, και ότι τα κέντρα δεδομένων της ανταγωνίζονται τις τοπικές κοινότητες για το νερό, τη γη και την υγεία (Νερό για τους ανθρώπους ή για τις πολυεθνικές της τεχνολογίας;).

Θέλουν επίσης να ξεχάσουμε τον αρνητικό αντίκτυπο στην εκπαίδευση, τις καταστροφικές συνέπειες της χρήσης «bot farms» και τις μαζικές εκστρατείες παρέμβασης στις εκλογικές διαδικασίες ή ότι το πρόγραμμα Claude, που επινόησε ο σοφός Amodei, ευθύνεται για τη δολοφονία των 168 κοριτσιών σε ένα σχολείο στο Ιράν από το Πεντάγωνο και ότι οι εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν αυτοματοποιήσει τη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων παιδιών, γυναικών και ανδρών στην Παλαιστίνη.

Στην πραγματικότητα, το πρώτο ερώτημα στο οποίο θα έπρεπε να απαντήσουν είναι γιατί οι εταιρείες τους αναπτύσσουν αυτά τα συστήματα αν επιφέρουν τόσους πολλούς κινδύνους και αυτό το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο τραπέζι για καμία από αυτές. Αυτό που προτείνουν είναι ένα μορατόριουμ (το οποίο κανείς δεν μπορεί να επαληθεύσει ότι τηρείται) και μια αυτορρύθμιση, που ελέγχεται από αυτές τις ίδιες. Ως έσχατη λύση, προτείνουν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τις κυβερνήσεις, στο πλαίσιο ενός συστήματος multi-stakeholder, όπου θα μπορούσαν ούτως ή άλλως να ασκήσουν τεράστιο έλεγχο επάνω τους, δεδομένου ότι πολλές κυβερνήσεις έχουν αναθέσει μεγάλο μέρος της διαχείρισής τους στις ίδιες αυτές εταιρίες. Έχουν τηρηθεί οι υποσχέσεις για «πρόοδο» που συνδέονται με την τεχνητή νοημοσύνη; Οι συγγραφείς Emily Bender και Alex Hanna εξηγούν ότι αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό μια ψευδαίσθηση. Στο βιβλίο τους, «La estafa de la IA» (Η απάτη της ΤΝ, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Paidós), περιγράφουν λεπτομερώς πώς, πέρα από την εταιρική προπαγάνδα, τα υποτιθέμενα οφέλη που θα είχε αποφέρει η τεχνητή νοημοσύνη στην κοινωνία είναι ελάχιστα ή ανύπαρκτα, παρά τα πρωτοφανή κέρδη για τους ιδιοκτήτες της.

Αυτό που είναι πραγματικό και ευρέως τεκμηριωμένο σε όλες τις κοινωνίες είναι οι ζημίες που έχει προκαλέσει: απώλεια θέσεων εργασίας, περιβαλλοντικές, κοινωνικές και εκπαιδευτικές επιπτώσεις, καθώς και ζημίες στη δημοκρατία και την οικονομία, κυρίως στις χώρες που παρέχουν τους υλικούς πόρους για τη στήριξη αυτού του τομέα. Έφτασε η ώρα να καταρριφθεί ο μύθος ότι η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί το κλειδί της προόδου για όλους. Αντίθετα, αποτελεί ένα αποτελεσματικό μέσο για τον τεχνοστρατιωτικό καπιταλισμό να διαιωνίζει την ανισότητα, με ανανεωμένες μεθόδους επιτήρησης, καταστολής και πολέμου.

Πηγή: https://comune–info.net

Το άρθρο Το τέλος του κόσμου και η τεχνητή νοημοσύνη. Της Silvia Ribeiro εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ακούστε:

και

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Μια παράξενη νίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Ὅσο γιὰ τὶς ὧρες, ἂς εἶστε βεβαία πὼς ἡ προαναφερομένη Λιλή, εἴτε μὲ ὀξεῖα τίς γράφει εἴτε μὲ περισπωμένη, πάντοτε θὰ τὶς μετρᾶ καὶ δὲν θὰ περνοῦνε, ὅταν εὑρίσκεται μακριά σας»

Το βιβλίο της Χρονοπούλου είναι ένα συγκλονιστικά τρυφερό χρονογράφημα μιας άγριας ιστορικής εποχής.

Μου το έκαναν δώρο, το ξεκίνησα μετά από δύο μέρες και, ενώ ήμουν με παρέα για καφέδες και τα λοιπά, ήθελα απλά να γυρίσω στο βιβλίο και το σύμπαν του. Η δυσκολία μου να διαβάσω και να μάθω Ιστορία, όταν αυτή παρουσιάζεται ως ξερά γεγονότα, με έχει αφήσει εξαιρετικά αμαθή. Ο μόνος τρόπος να προσεγγίζω τα ιστορικά γεγονότα είναι μέσα από τις ιστορίες ανθρώπων, πραγματικών ή φανταστικών.

Και αυτό το κάνει η Χρονοπούλου με μεγάλη μαεστρία. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι πολυεπίπεδοι, έχουν τραύματα, αντιφάσεις, ζόρια και μηχανισμούς επιβίωσης.

Η πλοκή ξετυλίγεται μέσα από το πρίσμα ενός ακούσιου κληρονόμου. Λαμβάνει μια ειδοποίηση για έναν άνθρωπο που πεθαίνει, έναν άγνωστό του άνθρωπο, τον επισκέπτεται στο νοσοκομείο και τον αποχαιρετά στις τελευταίες του στιγμές.

Ο ήρωας είναι ένας άνθρωπος χωρίς οικονομικά ζόρια και χωρίς κοινωνικό περιβάλλον. Μόνη του συντροφιά είναι ο σκύλος του, το Κουκουνάρι. Και αυτή η απροσδόκητη σύνδεση με έναν άγνωστο ετοιμοθάνατο του επιτρέπει επιτέλους να μοιραστεί μια κανονικότητα με το ανθρώπινο είδος.

Με αυτή την εισαγωγή, δηλαδή μια διεισδυτική ματιά στην ψυχοσύνθεση ενός μονήρη μεσήλικα άνδρα, μπαίνουμε σιγά σιγά, με νουάρ αφηγηματικά εργαλεία, στην ιστορική πραγματικότητα της ναζιστικά κατεχόμενης Αθήνας και στις κοινωνικές διαιρέσεις που αυτή παρήγαγε.

Ο ήρωάς μας είναι ήδη ωφελημένος από προηγούμενη κληρονομιά, βρέθηκε να χαίρεται τα αποκτήματα προγόνων οι οποίοι συνεργάστηκαν με τη νικήτρια πλευρά της Ιστορίας. Τον παππού του δεν τον γνώρισε και, μάλλον, ευτυχώς, όπως μαθαίνουμε καθώς ξεδιπλώνεται η ιστορία. Πρόκειται για μια περίπτωση δωσίλογου που, όπως μας εξηγεί ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης στο εξαιρετικό του επίμετρο,^[1] σε μια εποχή ζόφου και αγριότητας κατάφερε μια κατακόρυφη κοινωνική κινητικότητα. Άραγε υπάρχει κατακόρυφη κοινωνική κινητικότητα στην κανονικότητα ή στη φασιστική ολοκλήρωση του καπιταλισμού που να μην περνάει μέσα από τον κυνισμό, την αγριότητα, την εργαλειοποίηση και, εντέλει, την απανθρωποποίηση του άλλου;

Σε αυτό το σύμπαν ξετυλίγεται και η ιστορία της γιαγιάς του ήρωα, της Λιλής, μιας όμορφης ψυχοκόρης στην κατοχική Αθήνα, μιας μαθητευόμενης μοδίστρας που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, που είναι το κορίτσι για όλα τα θελήματα. Δέχεται ταπεινώσεις και σεξιστικά σχόλια, αναπτύσσοντας μια ψυχική ανθεκτικότητα που της επιτρέπει να τα ξεχνάει.

Μέχρι που έρχεται μια συγκινητική φιλία, βαθιά και ομοερωτική, με την αδελφή του κληροδότη. Είναι η κεντρική ιδέα που συνδέει τον κληροδότη και τον κληρονόμο. Η αδελφή, η Αμαλία Σαρίκα, αηδιασμένη από το ασφυκτικό περιβάλλον του αυταρχικού δασκάλου-πατέρα, την καταπιεσμένη μητέρα και την αγριότητα της πείνας (η σκηνή με τον πεινασμένο παππού, το κρέας και τον θάνατο είναι συγκλονιστική), εντάσσεται στην οργάνωση «Λεύτερες Νέες», παίρνει μέρος στην Αντίσταση και αγαπάει, βαθιά και ολοκληρωτικά, τη μοδίστρα Λιλή.

Η μοδίστρα Λιλή δεν μένει πιστή στην αγάπη και στο πέταγμα προς την ελευθερία της Αντίστασης. Η δική της ορφάνια, η παντελής απουσία υποστηρικτικού πλαισίου, ακόμα και ενός αυταρχικού, καταπιεστικού οικογενειακού περιβάλλοντος, την οδηγούν στην κυνική πρακτικότητα. Παντρεύεται αυτόν τον κοντό, όμορφο τυχοδιώκτη δωσίλογο που της υπόσχεται απαλλαγή από το άγος και το άγχος της επιβίωσης.

Πόσες αγάπες και πόσοι εν δυνάμει έρωτες έχουν συνθλιβεί σε αυτά τα ασφυκτικά πλαίσια; Ο άνδρας που παντρεύεται εξολοθρεύει τη φιλία και την αγάπη της, πρώτα συμβολικά και μετά κυριολεκτικά. Η Αμαλία προδίδεται, συλλαμβάνεται, βασανίζεται και δολοφονείται από την Ειδική Ασφάλεια στην ηλικία των 17 ετών.

Αυτός ο θάνατος στοιχειώνει τον αδελφό της. Οι προσχηματικές δίκες των συνεργατών και δωσίλογων στην εμφυλιακή Αθήνα, σε καθεστώς τρόμου και απειλών για τους μηνυτές, δεν προσφέρουν καμιά δικαίωση. Οι συνεργάτες κυκλοφορούν τριζάτοι και έχουν πολλά κονέ. Τη δικαίωση ψάχνει ο αδελφός, ο κληροδότης. Άλλος ένας άνδρας που δεν καταφέρνει να επεξεργαστεί το τραύμα του, να το μετασχηματίσει, και μένει βαθιά μόνος όλη του τη ζωή.

Η συγκλονιστική αφήγηση της Χρονοπούλου σου επιτρέπει να καταλάβεις ότι γίνεται να αγαπάς μια γιαγιά που παντρεύτηκε ένα κάθαρμα, να νιώσεις πένθος για έναν άγνωστο άνδρα που πέθανε στα χέρια σου, να εγκλωβιστείς στο τραύμα και να μην μπορείς να συνδεθείς με κανέναν πραγματικά, παρά μόνο με τον σκύλο σου, να ερωτευτείς τη φίλη σου και να την προδώσεις. Και αυτό είναι απλά η ζωή. Και η καλή λογοτεχνία.

Έτυχε να το διαβάσω τις μέρες που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο βαθιά ανθρώπινος, ευαίσθητος, τρυφερός επικήδειος του Αλέκου Χαλβατζή στον κομμουνιστή πατέρα του, Σπύρο Χαλβατζή.^[2] Το ξέρω αυτό το κόμπιασμα στη φωνή όταν αποχαιρετάς τους γονείς σου και μαζί τους την ιστορία τους, προσωπική, κοινωνική και πολιτική.

Στο μυαλό μου, κούμπωσαν αυτά τα δύο. Μου έδειξαν ότι μπορούμε να αρχίσουμε να ξετυλίγουμε ξανά το νήμα ενός κομμουνισμού τρυφερού και ευαίσθητου, χωρίς ιαχές, χωρίς ψευδοηρωισμούς, έναν κομμουνισμό που διατηρεί ακέραιο το πρόταγμα της προσωπικής και καθολικής ελευθερίας και χειραφέτησης, σκύβοντας στην ανθρώπινη μοναδικότητα και την ιστορία με ι μικρό.

____________

^[1] Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης έχει γράψει το βιβλίο Οι δωσίλογοι.Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής, εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Αν έχετε κι εσείς δυσκολία με τα ακραιφνώς ιστορικά βιβλία, μπορείτε τουλάχιστον να ακούσετε το podcast με τίτλο «Δωσιλογισμός, η “ελληνική κατοχή”», με τον Μενέλαο Χαραλαμπίδη και τον Μάνο Αυγερίδη από τη σειρά Ιστορία στο Κόκκινο και σε συνεργασία με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας.

^[2] https://www.youtube.com/watch?v=Hnb7CnrgpmA, Αποχαιρετισμός στον κομμουνιστή και πατέρα Σπύρο Χαλβατζή. Από τον γιο του, Αλέκο

Το άρθρο Η ιστορία με ι μικρό. Της Φιόνας Αδάμ εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το επόμενο διάστημα δύο μεγάλες διοργανώσεις αναδεικνύουν την καταστροφή για το περιβάλλον και την κοινωνία της Χαλκιδικής από τη βιομηχανική δραστηριότητα της Eldorado Gold, αντιστέκονται στη λήθη που προσπαθούν να επιβάλλον η κυβέρνηση και τα κυρίαρχα ΜΜΕ και παράλληλα ενώνονται με το κίνημα των Τεμπών που παλεύει για δικαιοσύνη.

Υπενθυμίζεται ότι ο πρόεδρος της Hellas Gold (θυγατρικής της πολυεθνικής Eldorado Gold), Χ. Μπαλάσκας, πριν λίγες μέρες στη ΔΕΘ, ανακοίνωσε εγκαίνια στις «Σκουριές» στις 08 Οκτωβρίου.

Όμως μαζί με τα εγκαίνια, έρχονται και 6 τόνοι εκρηκτικών ημερησίως, έρχεται η ολική αποστράγγιση του Κακκάβου, ο αφανισμός του δάσους, η απειλή για το νερό και την υγεία των κατοίκων.

Την Κυριακή 4 Οκτώβρη θα πραγματοποιηθεί το «ΞεΣκουριάζω», ο αγώνας ορεινού τρεξίματος στα μονοπάτια του όρους Κάκκαβος, μια διοργάνωση του Συλλόγου Γυναικών Μεγάλης Παναγιάς.

«Τρέχουμε για το Περιβάλλον

Τρέχουμε για τη Ζωή.

Τρέχουμε ενάντια στην καταστροφή»

Σκοπός της διοργάνωσης, η προώθηση του αθλητισμού, η ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς και η σωτηρία του περιβάλλοντος, ως πηγή ζωής και χαράς για όλους και για πάντα.

Οι δηλώσεις συμμετοχής παρατείνονται μέχρι και την Κυριακή 27.09 στις 22:00 το βράδυ (ή μέχρι τη συμπλήρωση του μέγιστου αριθμού συμμετεχόντων).

 Δωρεάν Διαμονή & Camping

Παρέχεται η δυνατότητα δωρεάν διαμονής σε ξενώνες/κοιτώνες στο «Προσκύνημα» της Μεγάλης Παναγίας, μόλις 1,5km από την πλατεία του χωριού.

• Μεικτοί Ξενώνες: Χωρητικότητας 10 ατόμων ανά ξενώνα.
• Ελεύθερο Κάμπινγκ: Στον ίδιο χώρο, με πρόσβαση σε W.C.ενδιαφερόμενοι με τους διοργανωτές.
• Απαιτείται επικοινωνία με τους διοργανωτές έως τη λήξη των εγγραφών (ή μέχρι τη συμπλήρωση των διαθέσιμων θέσεων).

Μουσική

Αμέσως μετά τις απονομές, μετά τις 14:30, θα πραγματοποιηθεί γλέντι στην πλατεία Χοροστάσι της Μεγάλης Παναγίας με την παραδοσιακή μπάντα Δρομολάγνοι.

Μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης για Σκουριές και Τέμπη

Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου στην Ιερισσό θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση και μεγάλη συναυλία για τα Τέμπη και τις Σκουριές με τη συμμετοχή πλήθους καλλιτεχνών.

Δύο διαφορετικοί αγώνες συναντιούνται στο ίδιο σημείο: εκεί όπου το κέρδος και τα συμφέροντα των λίγων επιχειρούν να μπουν πάνω από τον άνθρωπο, το περιβάλλον, την ασφάλεια και το δημόσιο συμφέρον.

Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο Νίκος Ασλανίδης, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών και θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης.

Στη συναυλία συμμετοχή έχουν δηλώσει οι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Χαρούλης, Νατάσα Μποφίλιου, Social Waste και Δημήτρης Αποστολάκης.

Η έναρξη των εκδηλώσεων θα είναι στις 18:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο Ιερισσού.

«Στις Σκουριές γίνονται εγκαίνια. Οι γνωστοί κλακαδόροι θα σπεύσουν να πανηγυρίσουν για τη “μεγάλη επένδυση” και την “ανάπτυξη”. Θα χειροκροτήσουν τα εκατομμύρια, χωρίς να θέλουν να δουν τι κρύβεται πίσω από τις χρυσές κορδέλες: το βουνό, το νερό, το περιβάλλον και το μέλλον ενός ολόκληρου τόπου.

Όμως, όσοι αντιστέκονται δεν είναι απέναντι στην πρόοδο. Είναι απέναντι σε μια ανάπτυξη όπου τα κέρδη είναι ιδιωτικά και το κόστος το πληρώνει η κοινωνία.

Στα Τέμπη, το κόστος μετρήθηκε σε 57 ανθρώπινες ζωές. Και μετά την τραγωδία, οι οικογένειες και μια ολόκληρη κοινωνία συνεχίζουν να ζητούν το αυτονόητο: αλήθεια, ευθύνες και δικαιοσύνη.

Από τις Σκουριές μέχρι τα Τέμπη, το δίδαγμα είναι μεγάλο, ίδιο και πάντα επίκαιρο.

Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι κόστος.

Το νερό δεν είναι εμπόρευμα.

Η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια.

Η δικαιοσύνη δεν είναι διαπραγμάτευση.

Οι Σκουριές μάς έδειξαν ότι η κοινωνία πρέπει να αντιστέκεται. Τα Τέμπη ότι πρέπει να επιμένει. Οι Σκουριές μάς δίδαξαν πως κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Τα Τέμπη πως ο πόνος της απώλειας μπορεί να γίνει δύναμη, διεκδίκηση και αγώνας για δικαιοσύνη.

Οι Σκουριές μάς αποκάλυψαν πως η ανάπτυξη δεν έρχεται με χρυσές κορδέλες. Τα Τέμπη μάς υπενθύμισαν με τον πιο τραγικό τρόπο τι συμβαίνει όταν η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως κόστος και οι ευθύνες χάνονται μέσα στην αδιαφορία.

Εδώ συναντιούνται οι δύο αγώνες. Στην αντίσταση απέναντι σε ένα μοντέλο που βάζει το κέρδος πάνω από τη ζωή, την ασφάλεια και το περιβάλλον. Απέναντι σε ένα κράτος που πολύ συχνά θυμάται το δημόσιο συμφέρον στα λόγια και το ξεχνά όταν απέναντί του βρίσκονται τα μεγάλα συμφέροντα.

Δύο αγώνες, δύο κινήματα που γνώρισαν τον πόνο, τις διώξεις, την απώλεια, την αδικία και την εκμετάλλευση. Διαφορετικοί δρόμοι, διαφορετικές αφετηρίες, αλλά ίδιος προορισμός: η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη, η υπεράσπιση της ζωής.

Οι Σκουριές και τα Τέμπη είναι ΕΔΩ.

Αντιστέκονται.

Υπομένουν.

Επιμένουν.

Δεν ξεχνούν.

Δεν απογοητεύονται.

Και μας θυμίζουν πως κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος. Πως η κοινωνία έχει δύναμη όταν οργανώνεται, διεκδικεί και δεν αποδέχεται ως κανονικότητα την αδικία.

Να αντιστέκεται.

Να επιμένει.

Να μην ξεχνά.

Γιατί απέναντι στο κέρδος των λίγων, απέναντι στην αδικία και τη σιωπή, η μόνη πραγματική δύναμη είναι μια κοινωνία που δεν φοβάται, δεν ξεχνά και δεν σιωπά.

Ιερισσός 9/10»

Το άρθρο «ΞεΣκουριάζω» και μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης στην ΒΑ Χαλκιδική (4 Οκτωβρίου στο όρος Κάκκαβος και 9 Οκτωβρίου στην Ιερισσό) εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

To πρόγραμμα (αναλυτικά παρακάτω) περιλαμβάνει εργαστήρια, αναγνώσεις, μεταφράσεις και ανοιχτές συζητήσεις!

Σάββατο 3 Οκτωβρίου

12:00-15:00

Εργαστήρι γραφής με τη Μαλαματή-Μαρία Πετρίδου

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στο: petridmat@gmail.com.

(Μέγιστος αριθμός συμμετοχών: 13 άτομα)

– Γράφεις;

– Ε, λίγο, πού και πού, σκέψεις περισσότερο.

– Τα διαβάζεις πουθενά;

– Με τίποτα.

Αυτά τα «πού και πού» έλα να μας τα πεις. Ένα τρίωρο εργαστήριο γραφής για όσα γράφονται στα κρυφά, στα περιθώρια ενός τετραδίου, σε χαρτοπετσέτες, στις τρεις το πρωί και δεν διαβάζονται με τίποτα. Χωρίς προαπαιτούμενη εμπειρία και χωρίς την απαίτηση να «γράψεις καλά». Μόνο χώρος και χρόνος για πειραματισμό και φαντασία. Την πρώτη ώρα θα διαβάσουμε και θα συζητήσουμε δημιουργικά κείμενα από την ποίηση και την πεζογραφία. Στη συνέχεια, μέσα από παιχνίδια γραφής, θα πειραματιστούμε με διαφορετικές αφετηρίες, φόρμες και τρόπους αφήγησης. Και επειδή αυτά που γράφονται αξίζει, τελικά, να ακουστούν, όποιο θέλει θα μπορέσει να μοιραστεί το κείμενο που ανέπτυξε στο εργαστήρι στο open mic της ίδιας ημέρας.

16:30-18:30

Τι είναι, ποιον τρομάζει και γιατί η κουίρ λογοτεχνία

(Με διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα, από τις Ταρσίτσα Ντόβα & Βάσια Αποστολοπούλου)

Τι κάνει τη λογοτεχνία κουίρ; Από πού κρατάει και για πού τραβάει η κουίρ λογοτεχνία;

Ποιοι δεν την αναγνωρίζουν και γιατί; Εννοούμε όλα το ίδιο όταν λέμε «κουίρ (λογοτεχνία)»; Υπάρχουν στιγμές που αποφεύγουμε να πούμε «κουίρ (λογοτεχνία)»; Στρέφεται ποτέ εναντίον μας το κουίρ; Μια ανοιχτή συζήτηση, με πολλές ερωτήσεις και χωρίς τελεσίδικες απαντήσεις. Τις αφορμές δίνουν: η Σοφία Ζησάκου, η Αγαθή Νικολαΐδου, η Μαλαματή-Μαρία Πετρίδου, ο Μάριος Χατζηπροκοπίου και η Γιώτα Τεμπρίδου.

19:00-21:00

Fuckable Texts/ Strawberry Moons: (Ανοιχτό) Εργαστήρι μετάφρασης κουίρ ποίησης, με τις Νάσια Βλάχου, Φένια Κεφαλοπούλου & Κική Τσαπακίδου

Δύο ποιήματα, εκατομμύρια ερμηνείες και μια ευκαιρία να πλάσουμε τις λέξεις και τον κόσμο μας όπως θέλουμε εμείς. Το εργαστήρι μετάφρασης θα είναι ανοιχτό για το κοινό και θα αφορά τη μετάφραση δύο ποιημάτων από τα αγγλικά στα ελληνικά. Θα διαβάσουμε, θα συζητήσουμε και θα μεταφράσουμε παρέα. Σε περίπτωση που θέλετε να προετοιμάσετε τις μεταφράσεις σας, μπορείτε να στείλετε ένα μήνυμα στο feniakef@gmail.com, ώστε να σας προωθήσουμε τα πρωτότυπα.

21:30-23:00

Open Mic με τηηην… Wyatt Rush!

(Με διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα, από τις Βάσια Αποστολοπούλου & Ταρσίτσα Ντόβα)

Ακούμε τα κουίρ ποιηματάκια, κειμενάκια, πραγματάκια σας, διαβάζουμε τα κουίρ κειμενάκια, πραγματάκια, ποιηματάκια μας και περνάμε όμορφα, όμορφα, όμορφα!

Κυριακή 4 Οκτωβρίου

12:30-15:30

Προς μια κουίρ κοσμολογία: Εργαστήρι με τον Μάριο Χατζηπροκοπίου

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής, στο: nicephorerrantes@gmail.com.

(Μέγιστος αριθμός συμμετοχών: 10 άτομα)

Πώς να αφηγηθούμε τη δημιουργία του κόσμου πέρα από το «και είπε ο Θεός/ Και έγινε»; Πώς να σκεφτούμε τους συγγενικούς δεσμούς πέρα απ’ το αίμα; Πώς να αρθρώσουμε τις γενεαλογίες που μας αφορούν πέρα από πατριάρχες που γεννούν ο ένας τον άλλον; Και τι σημαίνει αυτό που λέμε τελικά να γίνεται; Αντλώντας από ετερόκλητους μύθους δημιουργίας, το εργαστήριο καλεί τα συμμετέχοντα άτομα να ιστορήσουν τις δικές τους εκδοχές των «απαρχών». Και ίσως αρθρώνοντας αλλιώς τον κόσμο, να πουν τα ξόρκια που θα τον αλλάξουν.

17:00-18:30

Αντι-πλάθοντας την εγγύτητα: Κουίρ και μετάφραση

Συζητούν οι: Φένια Κεφαλοπούλου, Ζωή Κόκκα, παπαρούνα, Κική Τσαπακίδου

Μοιραζόμαστε προσωπικές μεταφραστικές εμπειρίες και συζητάμε το πώς εγγράφεται σε αυτές το κουίρ βίωμα (μας), το σώμα (μας), το σεξ, η εγγύτητα, το παιχνίδι, το τραύμα, η ανάγνωση, η ποίηση, η αντικανονικοποιητική διάθεση, το τοπικό συγκείμενο, η συντροφικότητα.

19:00-21:30

Διάβαζε κουίρ κι όλα θα πάν’ καλά!

Κύκλος ανάγνωσης κουίρ λογοτεχνίας: Το διάβασες και το λάτρεψες/ έκλαψες/ σε προβλημάτισε/ γέλασες. Έλα να το διαβάσουμε παρέα! Μπες στον κύκλο ανάγνωσης μαζί με τα αγαπημένα σου κουίρ βιβλία και, αν θέλεις, διάβασε κάποιο απόσπασμα ή πες μας δυο λόγια γι’ αυτό. Ποίηση, πεζό, θεατρικό, μεταφρασμένο ή κι ελληνικό. (Προαιρετική ανταλλαγή: Αν θέλεις και μπορείς να το αποχωριστείς, αντάλλαξέ το με κάποιο άλλο). Σε περιμένουμε.

Εκεί, για να σπάσει τον πάγο, δίπλα σε μια στοίβα από βιβλία: η Φανή.

22:00-23:30

Κλείσιμο (για να μην μας πικράνει ο αποχωρισμός): Μια κουβέντα απολύτως ανοιχτή

Και τελικά, τι σημαίνουν όλα αυτά; Τι μένει, τι αλλάζει, τι μας νοιάζει;

Τι κρατάμε, τι αφήνουμε;

Τι μας άρεσε; Τι μας έλειψε;

Πόσα ερωτήματα πια;

Κουίρ;

* Προσοχή, προσοχή, το πρόγραμμα θα τηρηθεί!

Θ’ αρχίσ/ζουμε στην ώρα μας (και το εννοούμε)!

Το άρθρο Διήμερο για την κουίρ λογοτεχνία στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η προφητεία προανήγγειλε μια εποχή στην οποία θα κυριαρχούσαν οι τεράστιες ανισότητες και οι μηχανές, οι οποίες θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να αντικαταστήσουν τις πιο σημαντικές ανθρώπινες δραστηριότητες. Η μελέτη εξισορροπεί αυτή τη δυστοπική πρόβλεψη, επισημαίνοντας ότι, από το 2022 έως σήμερα, δεν έχει παρατηρηθεί απότομη αύξηση της ανεργίας στους τομείς που είναι περισσότερο εκτεθειμένοι στην αυτοματοποίηση. Το ποσοστό της πραγματικής χρήσης της τεχνολογίας παραμένει κάτω από τις θεωρητικές της δυνατότητες.

Ακόμα και ο Sam Altman της OpenAI έφτασε να υποβαθμίσει την ιδέα της «εργασιακής αποκάλυψης» και έχει αναγνωρίσει την ευθραυστότητα των προφητειών για το τέλος της απασχόλησης. Ο μύθος της πλήρους αντικατάστασης συγκρούστηκε με την πραγματικότητα των συντελεστών παραγωγής. Ως εκ τούτου, η αύξηση της παραγωγικότητας στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης προχωρά με βραδύτερο ρυθμό σε σύγκριση με την έκρηξη της πληροφορικής τη δεκαετία του 1990. Αντιθέτως, τα κόστη των υποδομών και η κατανάλωση ενέργειας στα Data Center συνεχίζουν να αυξάνονται, ενώ τα κέρδη πασχίζουν να σταθεροποιηθούν.

Η σημερινή συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη αναπαράγει, σε παγκόσμια κλίμακα, την ανάλυση που είχαν ήδη επιχειρήσει το 2013 οι ερευνητές της Οξφόρδης Frey και Osborne, συγγραφείς μιας διάσημης μελέτης που προέβλεπε την κατάργηση του 47% των θέσεων εργασίας έως το 2030. Σε αντίθεση με τότε, σήμερα γίνεται λόγος για μια «αποκάλυψη» που θα πλήξει ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Πριν από δεκατρία χρόνια, η δραματική επίκληση διαψεύστηκε από τα γεγονότα. Παρόλα αυτά, το αφήγημα της «αποκάλυψης» έχει εξαπλωθεί, απομακρύνοντας τη συζήτηση από την κριτική ανάλυση των αιτιών της πανδημίας και παρερμηνεύοντας τις αιτίες  των οικολογικών κρίσεων.

Σήμερα, το μηδενιστικό φορτίο αυτού του αφηγήματος ενισχύεται από τη στρατιωτικοποίηση της τεχνολογίας και από την ψυχωτική αφήγηση της εξουσίας που επαναλαμβάνεται στη γεωπολιτική. Ο διάλογος για την τεχνητή νοημοσύνη έχει πλέον μετατραπεί σε διάλογο πολέμου. Η ύψιστη μορφή της καπιταλιστικής αποκάλυψης, για να παραφράσουμε τον Ernesto De Martino*.

Παρόλο που το εγχείρημα είναι δύσκολο – όπως καταλάβαμε από τον «αποκαλυπτισμό» των τελευταίων ετών – συνιστάται να θέσουμε σε πλαίσιο την επιθυμία για καταστροφή που διαπερνά την τεχνητή νοημοσύνη, αποφεύγοντας να ακολουθήσουμε τόσο τις θεολογικές υποδείξεις των φασιστών της τεχνολογίας, όσο και τις υποδείξεις των δημοκρατών για μέτρα προστασίας, οι οποίοι επικαλούνται την «αποκάλυψη» για να την αποτρέψουν.

Ας παραμείνουμε μαρξιστές. Η νοημοσύνη των μηχανών είναι η αλλοτριωμένη και κατακερματισμένη μορφή της συλλογικής δραστηριότητας δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Η κατανόηση αυτής της διαλεκτικής σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε ως υπήκοοι και να ανακτήσουμε την κοινωνική συνεργασία που γεννά την επιθυμία για ουτοπία, μια επιθυμία που την κρατούν όμηρο οι προφήτες της «αποκάλυψης».

Στην ιστορία του καπιταλισμού, η εισαγωγή των μηχανών δεν αντικατέστησε ποτέ πλήρως την ανθρώπινη δραστηριότητα. Αν μη τι άλλο, είναι η συν-αιτία μιας αναδιάρθρωσης που ενέτεινε τον πολιτικό έλεγχο και την άντληση υπεραξίας. Οι άρχουσες τάξεις έχουν νομιμοποιήσει τη συγκέντρωση εξουσίας εναλλάσσοντας τον σουμπετεριανό μύθο** της «δημιουργικής καταστροφής» με τον μύθο της απελευθερωτικής αυτοματοποίησης. Κάθε τεχνολογική εξέλιξη πλαισιώθηκε και από μια «αποκαλυπτική» ρητορική που υπόσχεται μελλοντική αφθονία για να δικαιολογήσει την πειθαρχία, μετατρέποντας τις πολιτικές επιλογές σε υποτιθέμενους αδιαμφισβήτητους οικονομικούς νόμους.

Η παγκόσμια αλγοριθμική αρχιτεκτονική δεν έχει τίποτα το φυσικό, ούτε ταξιδεύει στον υπερουράνιο κόσμο. Αντίθετα, στηρίζεται στην υπόγεια και επισφαλή εργασία ενός αόρατου πλήθους σχολιαστών, συντονιστών και αξιολογητών της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Η εκπαίδευση και η επεξεργασία των μοντέλων ανατίθενται συστηματικά από τον Παγκόσμιο Βορρά στις περιφέρειες του Παγκόσμιου Νότου: μέσα από πλατφόρμες microtasking, όπου εκατομμύρια εργαζόμενοι και χρήστες κατηγοριοποιούν εικόνες, φιλτράρουν και διορθώνουν κείμενα έναντι πενιχρών αμοιβών ή, σε κάθε περίπτωση, δωρεάν. Το παράδοξο είναι προκλητικό: η προπαγάνδα επικαλείται την εξαφάνιση του ανθρώπου, ενώ στην υλική πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι ακριβώς το οργανικό γρανάζι χωρίς το οποίο η μηχανή θα παρέμενε ένα κενό κέλυφος.

Το τρομοκρατικό αφήγημα για το τέλος της ανθρωπότητας που θα προκαλέσει η ψηφιακή αυτοματοποίηση είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για να καλλιεργηθεί μια προληπτική καθήλωση. Η συνεχής καταστροφολογία δεν χρησιμεύει ούτε για να αποκαλύψει το μέλλον ούτε για να υποσχεθεί τη βασιλεία στους λίγους δίκαιους (οι δισεκατομμυριούχοι των Big Tech το έχουν ήδη εξασφαλίσει αυτό), αλλά μάλλον για να υποβαθμίζει τη ζωή σε μια κατάσταση παθητικότητας, έτοιμη να δεχτεί οποιαδήποτε απειλή προκειμένου να ξεφύγει από την κατάρρευση των πάντων.

Για ποιο τέλος του κόσμου μιλάμε; Το τέλος των υποτελών, των σκλάβων του κλικ, των παθητικών χρηστών πλατφορμών που εκτίθενται στις μαύρες τρύπες του νου και στις απροκάλυπτες διαδικασίες εκφασισμού. Η «εργασιακή αποκάλυψη» πιθανότατα δεν θα έρθει σύντομα. Από την άλλη πλευρά, βιώνουμε μια άλλη «αποκάλυψη» που πηγάζει από την εσωτερίκευση της πολιτικής υποτέλειας, η οποία μας εμποδίζει να φανταστούμε μια εναλλακτική λύση, μια «αποκάλυψη» που συρρικνώνει τη ζωή σε μια απλή διαχείριση της καθημερινής φρίκης. Η καταστροφή δεν βρίσκεται μπροστά μας, έχει ήδη επέλθει. Έχουμε στομάχια ικανά να την χωνέψουν και να την αποβάλουν ξανά  για άλλη μια φορά.

* Ο Ερνέστο ντε Μαρτίνο ήταν Ιταλός ανθρωπολόγος, φιλόσοφος και ιστορικός θρησκειών. Η εθνογραφική του έρευνα εστίασε στη μελέτη της μαγείας, της λαϊκής θρησκευτικότητας και των παραδόσεων στη νότια Ιταλία. Ασχολήθηκε με την έννοια της «κρίσης της παρουσίας» (la crisi della presenza), εξηγώντας πώς οι πολιτειακοί και θρησκευτικοί μύθοι βοηθούν τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει υπαρξιακές και πολιτισμικές κρίσεις, καθώς και την απειλή του «τέλους του κόσμου». Έγραψε σημαντικά έργα όπως τα Sud e magia (Νότος και μαγεία) και La terra del rimorso (Η γη της τύψης / για τον ταραντισμό).

** Η «δημιουργική καταστροφή» είναι μια οικονομική έννοια που περιγράφει πώς οι νέες καινοτομίες και τεχνολογίες καταστρέφουν τις παλιές αγορές, τα παλιά επαγγέλματα και τις παλιές επιχειρήσεις, δημιουργώντας ταυτόχρονα καινούργιες. Τον όρο εισήγαγε ο Γιόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950).

πηγή: https://ilmanifesto.it/

Το άρθρο Η καπιταλιστική αποκάλυψη. Του Roberto Ciccarelli εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Σε αρκετές περιπτώσεις, φαίνεται πως οι υφιστάμενες μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας του Αμβρακικού δεν συμμορφώνονται με το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο. Την ίδια στιγμή προβλέπεται η εντατικοποίησή και αύξηση της παραγωγής τους. Πώς είναι δυνατόν έτσι να διασφαλιστεί η προστασία του περιβάλλοντος και της πολύτιμης βιοποικιλότητας του ;

Μετά την έκδοση της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) για την Περιοχή Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) στον Αμβρακικό Κόλπο που προβλέπει την επέκταση και την αύξηση της παραγωγής των ιχθυοκαλλιεργειών, η περιβαλλοντική οργάνωση iSea, διερεύνησε κατά πόσο συμμορφώνονται οι ήδη υπάρχουσες μονάδες με τις απαιτούμενες περιβαλλοντικές δεσμεύσεις.

Ο Αμβρακικός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια άγριας ζωής στην Ελλάδα, φιλοξενώντας από προστατευόμενα θαλάσσια είδη, όπως σαλάχια και θαλάσσιες χελώνες έως πολυάριθμα είδη σπάνια πτηνών. Η οικολογική του σημασία αναδεικνύεται και από τη θεσμική προστασία του (Εθνικό Πάρκο¹, Υγρότοπος Διεθνούς σημασίας της Σύμβασης Ραμσάρ², Ειδική Ζώνη Διατήρησης -Τόπος Κοινοτικής Σημασίας , Ζώνη Ειδικής Προστασίας στο πλαίσιο του Δικτύου Natura 2000). Ωστόσο, στον Κόλπο υφίστανται έντονες ανθρωπογενείς πιέσεις, μία εκ των οποίων επηρεάζει αρνητικά το ευαίσθητο αυτό οικοσύστημα: οι ιχθυοκαλλιέργειες.

Μέσα από την ανάλυση των σχετικών δημόσια αναρτημένων στον διαδικτυακό τόπο ΔΙΑΥΓΕΙΑ διοικητικών πράξεων για την περίοδο 2010 – 2025 ανακύπτουν αρκετά περιστατικά μη συμμόρφωσης των υφιστάμενων ιχθυοκαλλιεργειών με την περιβαλλοντική νομοθεσία, από ανακλήσεις αδειών και διοικητικά πρόστιμα για την παράνομη κατάληψη θαλάσσιας έκτασης μέχρι αποκλίσεις του πραγματικού αριθμού κλωβών από τον αδειοδοτημένο. Ανάμεσα στα στοιχεία που καταγράφηκαν ήταν και μία παλαιότερη περίπτωση που  το τότε Διοικητικό Συμβούλιο της Μονάδας Διαχείρισης Αμβρακικού Κόλπου διατύπωσε αρνητική γνωμοδότηση για την επανίδρυση μονάδας λόγω αυξημένου κινδύνου βάσει προηγούμενων περιστατικών μαζικής θνησιμότητας ψαριών στην ίδια τοποθεσία.

Ένα ιδιαίτερα επίκαιρο περιστατικό, το οποίο έλαβε χώρα μόλις λίγες ημέρες πριν, αναδεικνύει την μη συμμόρφωση των ιχθυοκαλλιεργειών με τις περιβαλλοντικές επιταγές. Ειδικότερα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ξαναζωντανεύοντας τον Αμβρακικό» η iSea διοργάνωσε δράσεις αποκατάστασης απομακρύνοντας Εγκαταλειμμένο Αλιευτικό Εξοπλισμό. Στη μελέτη σκοπιμότητας που προηγήθηκε για τον εντοπισμό περιοχών και σημείων συσσώρευσης εγκαταλελειμμένου εξοπλισμού, και περιλάμβανε μεταξύ άλλων έρευνες πεδίου, είχε εντοπισθεί εγκαταλελειμμένος εξοπλισμός από ιχθυοκαλλιέργειες, όπως κλωβοί, ρεμέτζα και αλυσίδες, τον οποίο η iSea σχεδίαζε να απομακρύνει. Μόλις το πρόγραμμα των δράσεων αποκατάστασης μέσα από υποβρύχιους και παράκτιους καθαρισμούς γνωστοποιήθηκε στο ευρύ κοινό, όλως αιφνιδίως ο εξοπλισμός αυτός που από καιρό είχε εγκαταλειφθεί και παρέμενε στον βυθό ή είχε ξεβραστεί στις ακτές του Αμβρακικού, εξαφανίστηκε. Προφανώς και η ανάγκη σεβασμού του θαλάσσιου περιβάλλοντος με την μη σκόπιμη εγκατάλειψη εξοπλισμού δεν πρέπει να τίθεται σε αναστολή, και να διενεργείται μόνο όταν αναλαμβάνουν δράση οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. Η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος αντανακλά την ανάγκη σεβασμού ενός δικαίωματος αλληλεγγύης, καθώς μέσω αυτού προστατεύεται ένα αγαθό και για τις επόμενες γενιές.

Την ίδια στιγμή παρά τις αναγνωρισμένες αρνητικές κι επιζήμιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις της ιχθυοκαλλιέργειας³ και παρά τη μη συμμόρφωση σε αρκετές περιπτώσεις των υφιστάμενων μονάδων με τις ισχύουσες περιβαλλοντικές δεσμεύσεις, παρατηρείται μία τάση εντατικοποίησης και επέκτασης των μονάδων, όπως αυτή αποτυπώνεται στην επικαιροποιημένη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) για τον καθορισμό και την οριοθέτηση της Περιοχής Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) στην περιοχή του Αμβρακικού Κόλπου. Πιο συγκεκριμένα, η νέα μελέτη της ΠΟΑΥ προβλέπει αύξηση της παραγωγής κατά 105%, από 4.108 τόνους σε 8.430 τόνους, και αύξηση της έκτασης κατά 113%, από 393,8 στρέμματα σε 840 στρέμματα.⁴

Επομένως ένα επιβαρυμένο και ημίκλειστο οικοσύστημα, όπως αυτό του Αμβρακικού, με εκτεταμένες ανοξίες λόγω αυξημένου οργανικού υλικού που τα τελευταία 30 χρόνια αυξάνονται και επεκτείνονται, καταλήγει να κινδυνεύει ακόμη περισσότερο ενόψει των σχεδίων αναδιοργάνωσης κι επέκτασης των μονάδων εντατικής ιχθυοκαλλιέργειας με την επακόλουθη αύξηση της παραγωγής τους. Η τάση αυτή φαίνεται να παραβλέπει αφενός την αναγνωρισμένη οικολογική σημασία του Αμβρακικού κόλπου και αφετέρου την ήδη αυξημένη περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής.

Για ακόμη μια φορά, λοιπόν, τίθεται στο προσκήνιο η σύγκρουση μεταξύ της προστασίας του ευαίσθητου περιβάλλοντος (εν προκειμένω του Αμβρακικού) με την ανάπτυξη ανθρωπογενών δραστηριοτήτων, όπως είναι η ιχθυοκαλλιέργεια.

Σε κάθε περίπτωση και σε κάθε στάθμιση αυτών των δύο, δεν θα πρέπει να είναι δεδομένο ότι η προστασία τους περιβάλλοντος θα υποχωρεί. Αντιθέτως, θα πρέπει να υπενθυμίζεται η οικολογική αξία των προστατευόμενων περιοχών και η ανάγκη συμμόρφωσης των ιχθυοκαλλιεργειών με τις ισχύουσες περιβαλλοντικές επιταγές και δεσμεύσεις.

Άλλωστε, Δήμοι, Τοπικοί Σύλλογοι και Περιβαλλοντικές Οργανώσεις έχουν υποστηρίξει τη σταδιακή απομάκρυνση των ιχθυοκαλλιεργειών από τον επιβαρυμένο Αμβρακικό Κόλπο. Ενώ, η ραγδαία ανάπτυξη και εντατικοποίηση της ιχθυοκαλλιέργειας ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά και τις υφιστάμενες παραγωγικές δραστηριότητες στον Αμβρακικό, όπως η παράκτια αλιεία και τα διβάρια, τα οποία μάλιστα προσιδιάζουν σε ένα περισσότερο βιώσιμο και αειφόρο μοντέλο ανάπτυξης ανθρωπογενών δραστηριοτήτων.

Μήπως τελικά στην τάση εντατικοποίησης και ανάπτυξης τoυ συστήματος των υδατοκαλλιεργειών, θα μπορούσε να αντιταχθεί η διασφάλιση της βιωσιμότητας του οικοσυστήματος;

Βρείτε τα αποτελέσματα της ανάλυσης τεκμηρίων για τις παράνομες δραστηριότητες που σχετίζονται με εγκαταστάσεις υδατοκαλλιέργειας στον Αμβρακικό Κόλπο

1.  ΚΥΑ 11989, ΦΕΚ 123/Δ/21.03.2008
2. Ramsar Sites Information Service. Amvrakikos Gulf. https://rsis.ramsar.org/ris/61
3. Tičina V, Katavić I and Grubišić L (2020) Marine Aquaculture Impacts on Marine Biota in Oligotrophic Environments of the Mediterranean Sea – A Review. Front. Mar. Sci. 7:217. doi: 10.3389/fmars.2020.00217. Naylor, R. L., Goldburg, R. J., Primavera, J. H., Kautsky, N., Beveridge, M. C. M., Clay, J., Folke, C., Lubchenco, J., Mooney, H., & Troell, M. (2000). Effects of aquaculture on world fish supplies. Nature, 405, 1017–1024. https://doi.org/10.1038/35016500.

4. Με βάση τα στοιχεία αυτά, σημειώνεται ότι 2.840 τόνοι αφορούν οστρακοειδή, ενώ 110 στρέμματα αντιστοιχούν σε περιοχές αγρανάπαυσης οστρακοειδών.

Το άρθρο Ξαναζωντανεύουμε τον Αμβρακικό περιορίζοντας τις αρνητικές επιπτώσεις των ιχθυοκαλλιεργειών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.