Γράφεις σε πολλά κείμενά σου ότι έχουμε μια κυβέρνηση δολοφόνων. Το λες αυτό σαν σχήμα λόγου για να δώσεις το περίγραμμα μιας κατάστασης, ή το εννοείς στην κυριολεξία; Kαι γιατί;

Το λέω ως απόλυτη κυριολεξία εδώ και πέντε χρόνια -και όσο πιο καθαρά γίνεται: Η Ελληνική Κυβέρνηση δολοφονεί τους μετανάστες σε στεριά και θάλασσα μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο θανατοπολιτικής. Στο σχέδιο αυτό δολοφονίας και εξόντωσης των μεταναστών συμμετέχουν μέλη της κυβέρνησης, εκατοντάδες κρατικοί λειτουργοί, όλος ο κρατικός μηχανισμός και όλα τα παρακρατικά λαδικά της κυβέρνησης σε επίπεδο «δημοσιογραφίας» και «δημοσιολογίας».  Με άλλα λόγια έχουμε μια κυβέρνηση που οργανώνει δολοφονίες, διορίζει νεοναζί υπουργούς που εξαγγέλλουν δολοφονίες, και υποστηρίζει συμμορίες δολοφόνων. Αυτό που σας περιγράφω είναι ο νομικός ορισμός της δολοφονικής συμμορίας. Και από την πρώτη ώρα που τα έγραψα όλα αυτά, διευκρίνισα πως ξέρω πολύ καλά τι λέω -και είμαι έτοιμος να δεχτώ μηνύσεις και να το υπερασπιστώ σε οποιοδήποτε δικαστήριο. Εξάλλου πλέον, μετά το μαζικό έγκλημα του Adriana στην Πύλο, δεν το λέω μόνον εγώ: το λέει ο Συνήγορος του Πολίτη, ο Εισαγγελέας του Ναυτοδικείου, το ΒΒC (ας δει κανείς το ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας στην Μεσόγειο»), οι New York Times, δεκάδες ανεξάρτητες δημοσιογραφικές πηγές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, δεκάδες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ασχολούνται επί του πεδίου. Σύντομα θα το πουν και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια -ή και οι Έλληνες δικαστές που θα αντισταθούν στην κυβερνητική στραγγάλη.

Πώς τροφοδοτείται η κρατική θανατοπολιτική στη χώρα που ζούμε; Και επίσης, θεωρείς ότι όλη αυτή η φρίκη ενισχύεται μόνο από τις κραυγές των μισάνθρωπων, ή και από την σιωπή μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας;

Είναι προφανές πως όσοι διεκδικούμε το δικαίωμα των μεταναστών να λογαριάζονται ως άνθρωποι σαν κι εμάς και όχι σαν κοπριά της ευτυχίας μας, είμαστε μια τραγική μειοψηφία. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης (και μέσα σε αυτούς και η πλειοψηφία των πολιτών της Ελλάδας), συμφωνούν με την θανατοπολιτική εναντίων των μεταναστών. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης φασιστικοποιείται με βήμα ταχύ. Κάθε έννοια ηθικής ξεχαρβαλώνεται, κάθε έννοια δικαίου γίνεται όλο και πιο ωμά το δίκαιο του ισχυροτέρου, κάθε έννοια ανθρωπιάς αντικαθίσταται με μια εφιαλτική ρητορική του μίσους. Η Ιστορία του κόσμου μπαίνει στην μεγάλη σκοτεινιά του μετα-ανθρώπου: Οι άνθρωποι της Δύσης ετοιμάζουμε τα καινούρια Άουσβιτς σε βάρος των πεινασμένων του κόσμου.

Ο εκφασισμός της Ευρώπης -της Δύσης ολόκληρης- καλπάζει. Το τυφλό μίσος, η απανθρωπιά του αλυχτισμένου ρατσισμού, οι ιερουργίες του φόβου και οι τελετουργίες του φόνου είναι ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος των καιρών μας. Οι άνθρωποι παραδινόμαστε στις αλυσίδες της εξουσίας. Η ανθρώπινη ηθική ηττάται -διότι, παρά την μεγάλη προσδοκία του Καντ, η κακία αποδεικνύεται ελκυστικότερη από την αγάπη.

Οι φτωχοί και οι πεινασμένοι λογαριάζονται πλέον ως ένοχοι. Είναι ένοχοι επειδή γεννήθηκαν, επειδή σπάρθηκαν μέσα στην κοιλιά της μάνας τους, επειδή οι «ανεύθυνοι γονιοί» τους τους γέννησαν. Για το λόγο αυτό πρέπει να πεθάνουν -και πριν πεθάνουν, μάς χρωστάνε και μια μεγάλη συγνώμη που μας ενόχλησαν με την ακανόνιστη αναπνοή τους.

Είναι προφανές πως οι ελίτ της Δύσης ετοιμάζουν τον αφανισμό των πεινασμένων. Θα είναι το επερχόμενο Ολοκαύτωμα του 21ου αιώνα -και μπροστά του το Ολοκαύτωμα που κάνανε οι ναζί θα είναι μια προαναγγελία. Αυτό το Ολοκαύτωμα θα σταδιοποιηθεί μέσα από μια σειρά από κανονικοποιήσεις του αποτρόπαιου. Αυτό το Ολοκαύτωμα έχει ξεκινήσει. Η ακαθόριστα ανορίωτη ισχύς της Τεχνητής Νοημοσύνης θα επιταχύνει τον όλεθρο -και θα περιορίσει κάθε πιθανότητα παρέκκλισης.

Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, που θεωρεί ότι οι ζωές των προσφύγων και των μεταναστών δεν έχουν την ίδια αξία με τις ζωές των γηγενών, ποια πιστεύεις ότι είναι σήμερα η πρόκληση για όσους θέλουν να παραμείνουν άνθρωποι;  Πώς μπορούν να δράσουν; Τι μπορούν να διεκδικήσουν, να φωνάξουν, να απαιτήσουν;      

Συχνά μου λένε: «Ωραία η κριτική -αλλά πες μας τι προτείνεις;» Προτείνω, λοιπόν, να θυμηθούμε το πώς σχηματίζουν το οδόφραγμα οι επαναστατημένοι φοιτητές στους «Αθλίους» του Ουγκώ: Ρίχνουν στον δρόμο ό,τι βρίσκουν γύρω τους από τα αντικείμενα του παλιού κόσμου: καρέκλες, τραπέζια, καναπέδες, κρεβάτια, στρώματα, μπαούλα, κουρέλια. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε σε επίπεδο πνευματικό: πρέπει να μαζέψουμε τα ηθικά συντρίμμια μας και να τα πετάξουμε στο δρόμο -κι ανάμεσά τους να ξαναστήσουμε τις μεγάλες παλιές αφηγήσεις και να τις ανταμώσουμε με όποιες καινούριες μπορούμε να σχηματίσουμε. Και να παλέψουμε να φτιάξουμε το ηθικό οδόφραγμα για το οποίο μιλώ. Ένα οδόφραγμα για να αντισταθούμε στην ελαύνουσα απανθρωπιά της Δύσης, στο επερχόμενο Ολοκαύτωμα που οι χορτάτοι ετοιμάζουν για τους πεινασμένους, στην εφιαλτική βεβαιότητα των προνομιούχων που θεωρούν πως οι φτωχοί είναι η κοπριά της ευτυχίας τους. Αν δεν σχηματίσουμε αυτό το πνευματικό οδόφραγμα, θα είμαστε ηθικά νεκροί.

Στα χρόνια που έρχονται όσοι επιμένουμε να μιλάμε για το δικαίωμα των ανθρώπων να ζούνε και να μην δολοφονούνται, όσοι επιμένουμε πως οι φτωχοί και οι πεινασμένοι έχουν την ίδια αξία με τους πλούσιους και τους χορτάτους, όσοι επιχειρούμε να αντισταθούμε στο επερχόμενο Ολοκαύτωμα των απελπισμένων του πλανήτη, θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση. Θα απομονωθούμε, θα αποκλειστούμε, θα απειληθούμε, θα κινδυνεύσουμε, στο τέλος, έμμεσα ή άμεσα, θα δολοφονηθούμε.

       Αλλά στο μεταξύ θα έχουμε ζήσει στην πλευρά εκείνων που αρνήθηκαν την σφαγή. Ίσως να αξίζει κάτι και αυτό.

Έχεις γράψει σε ένα ποίημά σου ότι είναι προτιμότερο «να σε βρουν με ένα στιλέτο στην κωλοτρυπίδα», όπως σε απειλούν οι φασίστες, παρά «να σε βρουν με σπίτι αγορασμένο με κυβερνητικά λεφτά που τα πήρες για να λες πως οι πνιγμένοι μετανάστες πνίγηκαν από μόνοι τους». Σε ποιους αναφέρεσαι;

Τον τελευταίο χρόνο, λόγω των έργων μου, των κειμένων μου και των δημόσιων τοποθετήσεών μου, οι νεοναζί του Διαδικτύου και μαζί τους τα κυβερνητικά παρακρατικά λαδικά έχουν κυριολεκτικά αφιονιστεί εναντίον μου. Οι παρακρατικές παρκετέζες της κυβέρνησης θαρρείς συντονισμένες με τον καταδικασμένο δολοφόνο Μιχαλολιάκο (με την τριακοστή ανάρτηση που με αναφέρει ονομαστικά τα τελευταία 20 χρόνια) και τα κάθε λογής ναζιστάκια του Internet. Πλέον τα μηνύματα έρχονται κατά εκατοντάδες: κάθε λογής απειλές, όλες οι δυνατές ύβρεις, αμέτρητες κατάρες. Μια χυδαιότητα που πολλές φορές με εκπλήσσει, παρόλο που ζω μαζί της εδώ και πολλά χρόνια. Το «Θα σε βρουν με ένα στιλέτο στην κωλοτρυπίδα» είναι σχετικώς ήπιο ως προς την φρίκη του. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα.

Σε όλα αυτά η απάντησή μου είναι σταθερή: Όσο πιο πολύ με απειλούν, τόσο περισσότερο θα γράφω για τα κυβερνητικά εγκλήματα. Είναι η μέθοδός μου για να μην τους φοβάμαι. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα από το θέατρο: Ξεκίνησα για να γράψω ένα έργο για τις κυβερνητικές δολοφονίες των μεταναστών -μα επειδή με απείλησαν το ένα έργο έγινε δύο. Και επειδή οι απειλές συνεχίστηκαν, τα δύο έργα έγιναν, μέχρι στιγμής, εννιά, Και επειδή συνεχίζουν να με απειλούν, θα συνεχίσω να γράφω όλο και περισσότερα έργα και βιβλία και κείμενα υπέρ των μεταναστών και ενάντια στις κυβερνητικές δολοφονίες.

Ο Μπρεχτ έγραψε πως «στους καιρούς της φρίκης θα τραγουδάμε τα τραγούδια της φρίκης». Αξίζει να υπάρχουμε -για όσο υπάρχουμε- για να υπερασπιστούμε όλα όσα αφιονίζουν τους νεοναζί και τους φασίστες. Και κάθε φορά που μας απειλούν, αξίζει να πολλαπλασιάζουμε τις φωνές για να υπερασπιστούμε την ηθική, την ανθρωπιά και την αγάπη. Αν μουγγαθούμε, θα είναι σαν να έχουμε πεθάνει. Κι όσο φωνάζουμε, θα κρατούμε την πιθανότητα του νοήματος ανοιχτή. Απέναντι σε τούτη την κτηνωδία οι γενιές που έρχονται έχουν να δώσουν τον πιο μεγάλο ηθικό αγώνα της ανθρώπινης Ιστορίας.

Το άρθρο Η Κυβέρνηση οργανώνει και συντονίζει τις δολοφονίες των μεταναστών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Την περασμένη Πέμπτη ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης μαζί με τον δήμαρχο Αριστοτέλη Στ. Βαλιάνο, τους CEO της Eldorado Gold και της Ελληνικός Χρυσός εγκαινιάσαν το μεταλλείο ανοιχτής εξόρυξης χαλκού-χρυσού στις Σκουριές. Στο διαδίκτυο και τα περισσότερα Μέσα κυκλοφορούσαν οι δηλώσεις τους που, πέρα από το πόσο σημαντική επένδυση είναι αυτής της Eldorado Gold, τόνιζαν τη σημασία της κοινωνικής συναίνεσης την οποία υποτίθεται ότι πήραν.

Αν κάποιος γεννήθηκε σήμερα ή δεν γνωρίζει τι πέρασε αυτός ο τόπος, δεν είδε ποτέ διαδηλώσεις ή δεν περπάτησε ποτέ στο βουνό του Κακάβου με τις αιωνόβιες οξιές, μπορεί και να πειστεί από τα καλογυαλισμένα πλάνα που ούτε το βουνό φαίνεται ούτε η καταστροφή. Μπροστά σε ένα κοινό με ένα μικρό δείγμα εργαζομένων και στελέχη της κυβέρνησης παρουσιαζόταν μια υπόσχεση για καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας και οφέλη στην τοπική κοινωνία, ακόμη και μετά το τέλος της εξόρυξης, την μετα-μεταλλευτική εποχή, όπως λένε, είκοσι χρόνια δηλαδή μετά.

Λίγο παρακάτω, στην είσοδο του δάσους, κάτοικοι της Μεγάλης Παναγιάς διαδήλωναν την αντίθεσή τους στην καταστροφή του τόπου τους αλλά και στη μονοκαλλιέργεια δεκαετιών μίας και μόνο δραστηριότητας, της μεταλλευτικής, η οποία καταστρέφει όχι μόνο το βουνό και τις υπόλοιπες παραγωγικές δραστηριότητες αλλά και τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων. «Δεν είμαστε όλοι μεταλλωρύχοι, gold is blood, eldorado out», έγραφαν μερικά πανό στο αποκλεισμένο από αστυνομικές δυνάμεις δάσος που προμηνύει ένα δυστοπικό μέλλον, την ιδιωτικοποίηση και εξαφάνιση του δάσους.

Ακόμη πιο κάτω, η Ιερισσός προετοιμαζόταν για τη συναυλία αλληλεγγύης Τέμπη-Σκουριές. Τα σχολεία της Ιερισσού τελούσαν υπό κατάληψη δηλώνοντας ότι υπάρχει μια νέα γενιά που μπορεί να μην έζησε τη βία και την καταστολή αλλά γνωρίζει και θέλει να συνεχίζει να μένει στον τόπο της.

Στην αρχή η είδηση ότι θα γίνει κάτι που παρέπεμπε στη μεγάλη συναυλία του Μαΐου του 2013 στον ίδιο τόπο, ήρθε, όντως, σαν κεραυνός εν αιθρία. Το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη βρισκόταν για χρόνια σε ύφεση. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι όλος αυτός ο κόσμος άλλαξε πλευρά και ιδέες.

Εξάλλου για την ύφεση αυτή υπάρχουν λόγοι: άνθρωποι ποδοπατήθηκαν στην κυριολεξία από την καταστολή, τις διώξεις, την οικονομική και ψυχική εξάντληση, τις ματαιώσεις αλλά κυρίως τις μεθοδεύσεις μιας εταιρείας που για το οικονομικό της κέρδος και μόνο καταστρέφει όχι μόνο το βουνό αλλά και τις σχέσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας. Έφτασε στο σημείο να αποπειραθεί να «βοηθήσει» στο πρόβλημα ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα υγείας. Εκεί, ίσως, ήταν και ένα σημείο που κάτοικοι αποφάσισαν να πουν ένα «όχι» και να βάλουν φρένο στις μεθοδεύσεις αποξένωσής τους από αξίες, όπως είναι η φροντίδα και η αγάπη. Η ιδέα για αυτή τη συναυλία είχε, έτσι, μια πολιτική αφετηρία γιατί προσπάθησε να απαντήσει με όρους κοινωνικής αλληλεγγύης και όχι ενός ψεύτικου ανθρωπισμού σε έναν συμπολίτη τους. Εξίσου σημαντικό ήταν ότι η συναυλία επιχείρησε να συνδέσει δύο διαφορετικούς αγώνες: τον μακρόχρονο αγώνα ενάντια στις εξορύξεις με αυτόν για τα Τέμπη. Προσπάθησε να αγγίξει τις πληγές πολλών ανθρώπων που συνεχίζουν να παλεύουν για κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Που διατηρούν την μνήμη ζωντανή και δηλώνουν ότι καμία κοινωνική συναίνεση δεν έχει δοθεί για το έγκλημα των Σκουριών, ούτε δικαίωση για τα θύματα των Τεμπών. Με τα λόγια των διοργανωτών αλλά και των παιδιών του λυκείου της Ιερισσού «οι ζωές μας δεν είναι κόστος».

Οι προετοιμασίες βοήθησαν ανθρώπους που είχαν, ίσως και χρόνια, να συναντηθούν, να έρθουν ξανά κοντά και να μπουν στη δράση. Προσωπικά είχα χρόνια να δω τόσο ζωντανή την Ιερισσό, να αυτοοργανώνεται έξω από τους ρυθμούς μια καθημερινότητας που συχνά σε ρουφάει στην προσπάθεια να επιβιώσεις. Πέρασε καιρός από τότε που κάτοικοι της περιοχής μαγείρεψαν για κάτι συλλογικό, ζωγράφισαν ξανά πανό, έστησαν την εξέδρα, έγραψαν κείμενα, μάς κάλεσαν στο χωριό τους, προετοίμασαν θεατρικά δρώμενα και ζήτησαν αλληλεγγύη και υποστήριξη.

Και, όμως, έγινε. Συλλογικότητες από όλη τη χώρα ναύλωσαν λεωφορεία και με πανό και ανακοινώσεις στήριξης, ξεπέρασαν δυσκολίες και έφτασαν στην Χαλκιδική. Η πλατεία ήταν γεμάτη, το SOS βρήκε ξανά τη θέση του στην είσοδο του χωριού, τα φώτα άναψαν και στη σκηνή ανέβηκαν ο Παύλος Ασλανίδης από τον Σύλλογο θυμάτων Τεμπών 2023, ο Κυριάκος Παναγιωτόπουλος, ομότιμος καθηγητής εδαφολογίας του ΑΠΘ και ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης.

Εξήγησαν γιατί η συγκάλυψη της αλήθειας στα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία αυτής της χώρας είναι το διαρκές και βασικό εργαλείο του κράτους για να υποβιβάζει την αξία της ζωής μας.

Εξήγησαν γιατί οι αγώνες για τα Τέμπη και τις Σκουριές, παρότι διαφορετικοί, συνδέονται επειδή αφορούν αυτονόητα δικαιώματα, το να ζούμε, να ταξιδεύουμε με ασφάλεια, να αναπνέουν τα παιδιά μας καθαρό αέρα και να πίνουν καθαρό νερό.

«Δημήτρη εκεί που ήσουν υπάρχει μια τρύπα στον κόσμο την οποία βρίσκω συνεχώς να περπατάω την μέρα και να πέφτω μέσα στην νύχτα. Μου λείπεις σαν κόλαση» είπε ο Παύλος Ασλανίδης για τον γιο του που χάθηκε και πριν λίγες μέρες θα είχε γενέθλια. Αυτή η συναυλία-διαδήλωση, όπως είπε, ήταν η γιορτή για τα γενέθλια του και δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλα λόγια για να συνδέσουν καλύτερα αυτούς τους δύο αγώνες αλλά και πολλούς περισσότερους που βρέθηκαν στην ίδια πλατεία.

Πάνω από δέκα χιλιάδες άτομα αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν με ένα αίσθημα χαράς και πόνου γιατί έχουν τον ίδιο καημό. Αυτός ο βουβός καημός μπόρεσε να εκφραστεί σε μια συναυλία που κράτησε έξι ώρες. Με τη βοήθεια των καλλιτεχνών που βρέθηκαν στο πλάι τους, τραγουδήθηκε, «ξεσφηνώθηκε από τον αυχένα» και έγινε ξανά φωνή αντίστασης.

Δείτε βίντεο του alterthess και φωτογραφίες της Αφροδίτης Μιχαηλίδου από την συναυλία

Το άρθρο Τίποτα δεν πάει χαμένο όταν οι αγώνες συναντιούνται εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«ΝΑΖΑ», ακρωνύμιο που χρησιμοποιεί ο Ισραηλινός στρατός για τις «παράπλευρες απώλειες», «Nezek Agavi» στα εβραϊκά.  Δηλώνει τον εκτιμώμενο αριθμό αμάχων, οι οποίοι υπολογίζεται πως θα σκοτωθούν σε μια Ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας. Επισήμως, ο στόχος μιας επίθεσης είναι κάποιο μέλος (ή υποτιθέμενο μέλος) της Χαμάς, το οποίο συχνά επιλέγεται να χτυπηθεί όταν γυρίζει στο σπίτι του και βρίσκεται μαζί με την οικογένειά του. Στην Ισραηλινή στρατιωτική ιδιόλεκτο ο αριθμός των αμάχων που πλήττονται κάθε φορά μετρώνται σε ΝΑΖΑ, λ.χ. 50 ή 100 ΝΑΖΑ. Μία γυναίκα, ένα παιδί ή ένα βρέφος που δολοφονούνται από τον Ισραηλινό στρατό είναι απλά «1 ΝΑΖΑ».

«ΝΑΖΑ», o τίτλος του ντοκιμαντέρ  (τρέιλερ) που σκηνοθέτησαν οι δύο Ισραηλινο- Εβραίοι ερευνητές δημοσιογράφοι και κινηματογραφιστές Yuval Abraham και Rachel Szor. Το  ντοκιμαντέρ βασίζεται σε συνεντεύξεις  εικοσιτεσσάρων στρατιωτικών, εφέδρων αξιωματικών και στρατιωτών, γυναικών και αντρών, οι οποίοι υπηρέτησαν στις μονάδες ελίτ του Ισραηλινού στρατού, στην Υπηρεσία Πληροφοριών.

Αποστολή τους η πραγματοποίηση επιχειρήσεων βομβαρδισμού ενάντια σε πολιτικούς στόχους  στη Γάζα.  Στρατιωτικές επιχειρήσεις που κατά ένα σημαντικό μέρος  είναι αυτοματοποιημένες.  Οι στρατιωτικοί αυτού του τύπου είναι ικανότατοι προγραμματιστές, αναλυτές δεδομένων και υψηλής εκπαίδευσης χειριστές λογισμικών για τη λεπτομερή χαρτογράφηση του αστικού χώρου και τη συνεχή παρακολούθηση του πληθυσμού της Γάζας. Αποφασίζουν την επιλογή του «στόχου» και τον κοινοποιούν στις μονάδες του  Ισραηλινού στρατού που είναι σε ετοιμότητα για να βομβαρδίσουν.

«Δεν υπάρχουν ΝΑΖΑ στη Γάζα»

Οι κάτοικοι της Γάζας, μηδενός εξαιρουμένου, παρακολουθούνται αδιάκοπα με τις κάμερες των ντρόουν και μέσω των κινητών τους τηλεφώνων, μέσα κι έξω από το σπίτι τους. Όταν ακόμη υπήρχαν στη Γάζα πολυκατοικίες που στέκονταν όρθιες -και όχι οι 61 εκατομμύρια τόνοι ερειπίων, μετά από τρία χρόνια καταστροφής-  όσοι υπηρετούσαν στις θέσεις των στρατιωτικών που καταθέτουν στο ντοκιμαντέρ,  είχαν πολλούς τρόπους να γνωρίζουν τα ονόματα και τις ασχολίες των ενοίκων των κατοικιών που ήταν πιθανοί στόχοι, μπορούσαν να ακούν ό,τι συμβαίνει σε κάθε διαμέρισμα, να υποκλέπτουν σε πραγματικό χρόνο τις συνομιλίες των μελών μιας οικογένειας, τα μηνύματα που ανταλλάσσονταν στα κινητά τους, και ό,τι δεδομένα ήταν αποθηκευμένα σε αυτά.

Άκουγαν τις συνομιλίες των οικογενειών μέχρι ένα δευτερόλεπτο  προτού δώσουν την έγκριση για βομβαρδισμό με ένα κλικ. Και κατόπιν, μετά την επίθεση, μπορούσαν να ακούσουν τους τραυματισμένους να ουρλιάζουν, να ζητούν βοήθεια, να φωνάζουν τα ονόματα των συγγενών τους κάτω από τα ερείπια.

Η Υπηρεσία Πληροφοριών έχει στήσει μια τεράστια μηχανή θανάτου μέσω ενός συστήματος αυτοματοποιημένης ταξινόμησης των πιθανών στόχων.  Πραγματοποιείται ταυτόχρονη επεξεργασία και ανάλυση δεδομένων για εκατοντάδες περιπτώσεις στόχων,  σε πραγματικό χρόνο, χάρη  στη χρήση προηγμένων τεχνολογιών και αλγορίθμων,  καθώς και της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως το σύστημα «Lavender» που ανέπτυξε ειδικά ο Ισραηλινός στρατός.

Οι «παράπλευρες απώλειες» τύπου ΝΑΖΑ προκαλούνται συχνά από επιθέσεις στον σωρό,  χωρίς πολλή σκέψη, με στόχο την ισοπέδωση ολόκληρων οικοδομικών συμπλεγμάτων. Οι επιλογές των στόχων που παρέχονται από τα αυτοματοποιημένα συστήματα λογισμικού,  και οι αποφάσεις που παίρνονται μέσα σε ελάχιστο  χρόνο, έχουν ως συνέπεια την εξόντωση αδιευκρίνιστου στην πραγματικότητα αριθμού αμάχων. Αριθμός που είναι έτσι κι αλλιώς εντελώς αδιάφορος για όλη την ιεραρχία.

Μπορεί την τελική ευθύνη για τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας  στη Γάζα να την έχει η ανώτερη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ, όμως, όσοι υπηρετούν στην Υπηρεσία Πληροφοριών είναι χωρίς αμφιβολία συνένοχοι  στην υλοποίηση μιας εξ αποστάσεως γενοκτονίας χάι-τεκ.  Οι στρατιωτικοί που καταθέτουν στο ντοκιμαντέρ μπορούν βέβαια να εφεύρουν για τον εαυτό τους δικαιολογίες του τύπου  «ήμουν μόνον ένας τεχνικός», «επέλεγα τον στόχο, δεν βομβάρδιζα», «έκανα τη δουλειά που μου ανατέθηκε», αλλά με απίστευτες επινοήσεις και προσχήματα δεν καταφέρνουν να κρυφτούν ούτε πίσω από το δάκτυλό τους.

Όσοι και όσες υπηρετούν σε αυτές τις επίλεκτες μονάδες προέρχονται από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα του Ισραηλινο-Εβραϊκού πληθυσμού. Δεν τρέφουν απαραίτητα κάποιο ιδιαίτερα αναπτυγμένο ρατσιστικό μίσος για τους Παλαιστίνιους, στα πολιτικά πλαίσια του Ισραήλ, δε,  μπορεί να δηλώνουν μετριοπαθείς και φιλελεύθεροι.  Διαθέτουν υψηλά τεχνικά προσόντα και συναγωνίζονται  σκληρά με άλλους υποψήφιους για μια θέση στις συγκεκριμένες μονάδες. Η προϋπηρεσία στην περιβόητη μονάδα 8200, των Υπηρεσιών Πληροφοριών,  είναι περιζήτητο εφαλτήριο για μια λαμπρή επαγγελματική σταδιοδρομία.

«Στα χρόνια που θα έρθουν», γράφουν οι δύο δημιουργοί του ντοκιμαντέρ  σε άρθρο τους στο ανεξάρτητο ισραηλινό-παλαιστινιακό ηλεκτρονικό περιοδικό «+972  Magazine»,  «ίσως σε μια μετά-Νετανιάχου εποχή, αν ποτέ έρθει μια τέτοια εποχή, τμήματα του ισραηλινού φιλελεύθερου στρατοπέδου ενδέχεται να προσπαθήσουν να αποστασιοποιηθούν από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη Γάζα, αποδίδοντάς τα στην ακροδεξιά κυβέρνηση. […]    Ωστόσο, ένα σημαντικό μέρος αυτών των δολοφονιών πραγματοποιήθηκαν από στρατιώτες που προέρχονται από την καρδιά του ισραηλινού φιλελεύθερου στρατοπέδου:  αξιωματικοί που υπηρετούσαν στις πιο περίβλεπτες μονάδες του στρατού, στην Υπηρεσία Πληροφοριών και την Πολεμική Αεροπορία.»

Και στη συνέχεια του άρθρου: «Οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας ίσως ισχυριστούν ότι απλώς ακολουθούσαν διαταγές, πως λάμβαναν συντεταγμένες στόχων, βομβάρδιζαν  και επέστρεφαν στη βάση τους χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς είχαν πλήξει. Οι στρατιώτες του Πεζικού θα υπερασπιστούν τους εαυτούς τους λέγοντας ότι δεν ήξεραν πάντα ποιους χτυπούσαν, εν μέρει εξαιτίας της σύγχυσης που επικρατεί στη μάχη. Όσο αμφισβητήσιμοι κι αν είναι τούτοι οι τρόποι αυτουπεράσπισης, ουδεμία αμφιβολία μπορεί να υπάρξει για το τι γνώριζε το προσωπικό των μονάδων της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Με τα ίδια τους τα μάτια  και τα αυτιά, οι υπηρετούντες στην Υπηρεσία Πληροφοριών αντιλαμβάνονταν ότι οι κατοικίες που «ενοχοποιούσαν» ήταν γεμάτες με οικογένειες. Γνώριζαν ότι τεράστιος αριθμός «εγκρίσεων ΝΑΖΑ» δεν σχετίζονταν με στόχους που είχαν οιαδήποτε στρατιωτική αξία. Ωστόσο, αποδέχτηκαν τον ρόλο τους στη μηχανή του θανάτου, ουσιαστικά δίχως πράξη άρνησης ή αντίστασης.»

Πίσω από οθόνες, με την ασφάλεια ενός βιντεοπαιχνιδιού, έδιναν την έγκριση να καταστραφούν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα,  να εξοντωθούν  ή να μείνουν ακρωτηριασμένοι δεκάδες, συχνά εκατοντάδες, ανυπεράσπιστοι άμαχοι μετά από κάθε χτύπημα.

Ήταν σε γνώση τους το σλόγκαν της Υπηρεσίας τους «δεν υπάρχουν NAZA στη Γάζα», κάθε φορά που συμμετείχαν στις συστηματικές επιχειρήσεις κονιορτοποίησης της Λωρίδας και αφανισμού του πληθυσμού της.  Στην ερώτηση, που θέτει ο Abraham σε κάποιους από αυτούς, αν μπορούν να υπολογίσουν τον αριθμό των απωλειών αμάχων για τις οποίες ευθύνονται προσωπικά, αποφεύγουν να απαντήσουν συγκεκριμένα. Από τα μισόλογα  φαίνεται πως γνωρίζουν πολύ καλά ότι πρόκειται για εκατοντάδες ή και χιλιάδες αθώα θύματα.

Φεστιβάλ Βενετίας και προβολές του ντοκιμαντέρ στις αίθουσες

Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ έγινε στο 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, στις αρχές του Σεπτέμβρη. Οι επευφημίες του κοινού μετά την προβολή της ταινίας διήρκεσαν εικοσιπέντε λεπτά. Το φιλμ, όμως, τιμήθηκε μόνον με το (ελάσσον) ειδικό βραβείο της Κριτικής Επιτροπής.

Το ντοκιμαντέρ είναι μια συμπαραγωγή με το τμήμα ντοκιμαντέρ της βρετανικής εφημερίδας «The Guardian»,  με  διευθυντή παραγωγής τον Jonathan Glazer, σκηνοθέτη της ταινίας «Ζώνη Ενδιαφέροντος». Από τις 24 Σεπτέμβρη, η ταινία προβάλλεται σε πενήντα χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.   Μετά την ολοκλήρωση των πρώτων αυτών προβολών, ο Guardian θα προβάλει το ντοκιμαντέρ δωρεάν, στα τέλη Νοέμβρη, στο theguardian.com.

Οι δύο δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, πριν ακόμη πέσει η αυλαία στο φεστιβάλ της Βενετίας, δέχτηκαν καταιγισμό απειλών από όλο το πολιτικό φάσμα του Ισραηλινού καθεστώτος και από τα μμε.  Ο Ισραηλινός υπουργός Πολιτισμού τους απείλησε με αφαίρεση της υπηκοότητάς τους.  Θυμίζουμε ότι οι Abraham και Szor  μαζί με τους Παλαιστίνιους Basel Adra  και Hamdan Ballal αποτέλεσαν τη σκηνοθετική τετράδα του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ «No Other Land» (2024), που κατήγγειλε την καθημερινή και συστηματική εποικιστική βία, στα πλαίσια του Ισραηλινού εποικιστικού σχεδιασμού, στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης.

Γιατί δέχτηκαν να μιλήσουν;

Ποια είναι τα κίνητρα των εικοσιτεσσάρων στρατιωτικών της Υπηρεσίας Πληροφοριών που δέχτηκαν να μιλήσουν; Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ εξηγούν:

«Κάποιοι από αυτούς είχαν συνειδητοποιήσει ότι είχαν λάβει μέρος σε σοβαρά εγκλήματα και ήλπιζαν ότι μιλώντας ανοιχτά θα βοηθούσαν να διαπεραστούν τα τείχη της άρνησης και των δικαιολογιών και να υποχρεωθεί η ισραηλινή κοινή γνώμη να έρθει αντιμέτωπη με αυτό ακριβώς για το οποίο ο στρατός είχε σταλεί να κάνει στο όνομά της. Άλλοι συμφώνησαν να μιλήσουν μόνο μετά από μήνες προβληματισμού: από ενοχές, από ντροπή ή ακόμα και από υπερηφάνεια για όσα θεωρούσαν ως δικές τους επαγγελματικές επιτυχίες».

Η ταυτότητα όσων καταθέτουν τις μαρτυρίες τους αποκρύφτηκε με ψηφιακή αλλοίωση των φυσικών χαρακτηριστικών και της φωνής τους. Αυτός ήταν ο όρος που οι ίδιοι έθεσαν ώστε να προστατευτούν από τα αντίποινα διώξεων από τις αρχές του Ισραήλ.  Μα δεν είναι στις προθέσεις των Abraham και Szor  να αναλυθούν τα κίνητρα των συγκεκριμένων στρατιωτικών. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται  για άτομα που αποδέχτηκαν, εν γνώσει τους, να πάρουν μέρος σε εγκλήματα πολέμου ξανά και ξανά.

«Από συνειδητή επιλογή η ταινία μας», γράφουν οι δύο δημιουργοί στο ίδιο άρθρο στο +972 Magazine,  «δεν εστιάζει στα κίνητρα των στρατιωτών.  Μας απασχολεί,  κυρίως,  η ίδια η σφαγή και τι κατέστησε δυνατή τη σφαγή. Αν αναλώναμε υπερβολικό χρόνο  στις πηγές των ηθικών και πολιτικών διαθέσεων των στρατιωτών,  θα υπήρχε ο κίνδυνος να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους μακριά από τα θύματα, πράγμα που δεν θέλαμε να το κάνουμε.»

Οι αποκαλύψεις του «ΝΑΖΑ»

Η συλλογή των μαρτυριών  ξεκίνησε το 2023 και συνεχίστηκε μέχρι το 2025. Κάποιες από τις πληροφορίες που αποκτήθηκαν στο μεταξύ κρίθηκαν εξαιρετικά επείγουσες και σημαντικές που έχουν ήδη δημοσιευτεί. Πρόκειται για τις δημοσιεύσεις, τον Νοέμβρη του 2023, σχετικά με τον συστηματικό μαζικό βομβαρδισμό πολιτικών στόχων,  και για το σύστημα ΤΝ «Lavender», τον Απρίλη του 2024.

Στο ντοκιμαντέρ, εντούτοις, δεν θα βρεθεί κάποια νέα ηχηρή αποκάλυψη για την ολική καταστροφή που έχει προκαλέσει το Ισραήλ στη  Γάζα: τους ασταμάτητους βομβαρδισμούς, τους σκοτωμένους, τους ακρωτηριασμένους, τους θαμμένους κάτω από τα ερείπια και την εξόντωση ολόκληρων οικογενειών. Την ολική ή μερική καταστροφή του 82% των κτιρίων της Γάζας (συνολικά 200 χιλιάδες κτίρια, εκ των οποίων 130 χιλιάδες πλήρως κατεστραμμένα), τον ασφυκτικό αποκλεισμό της Λωρίδας, την πείνα,  την έλλειψη πρόσβασης σε πόσιμο νερό, τη διαβίωση σε πλαστικές αυτοσχέδιες σκηνές, την ανυπαρξία αποχετευτικού δικτύου. Τη διάλυση και την εκκένωση των νοσοκομείων, τις εκατοντάδες συλλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού, την ισοπέδωση σχολείων, πανεπιστημίων και δημόσιων κτιρίων. Και πάνω από όλα, τη συστηματική επιχείρηση του  Ισραήλ με σκοπό τη διαγραφή της συλλογικής μνήμης και της κοινής πολιτισμικής κληρονομιάς στη Λωρίδα.

Την πληροφόρησή μας για όλα αυτά την  οφείλουμε κύρια, όπως οι Abraham και Szor δηλώνουν κάθε φορά που καλούνται να μιλήσουν για την ταινία τους,  στην αυτοθυσία των Παλαιστίνιων δημοσιογράφων και ρεπόρτερ, επαγγελματιών και ερασιτεχνών, απλών ανδρών και γυναικών,  που το πληρώνουν με τη ζωή τους. Από την 7η Οκτώβρη 2023 μέχρι σήμερα,  263 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι έχουν δολοφονηθεί από τον Ισραηλινό στρατό στη Γάζα.

Οι πληροφορίες, όμως, από το εσωτερικό των μονάδων Πληροφοριών του Ισραηλινού στρατού αναδεικνύουν τη λειτουργία ενός προσεκτικά σχεδιασμένου συστήματος για τη σκόπιμη ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας.

Οι λήψεις είναι νυχτερινές, πάνω σε ταράτσες κτιρίων του Τελ Αβίβ. Οι μαρτυρίες των στρατιωτικών για τον ρόλο τους στην αυτοματοποιημένη μηχανή δολοφονίας δεκάδων και εκατοντάδων ανθρώπων σε κάθε χτύπημα ακούγονται συχνά στο φόντο εικόνων από τη βραδινή ζωή και την αθώα ρουτίνα των κατοίκων του Τελ Αβίβ. Τα πλάνα των συνεντεύξεων εναλλάσσονται με εικόνες δρόμων με συνεχή νυχτερινή κίνηση  αυτοκινήτων, και με λήψεις στις προσόψεις πολυκατοικιών, όπου φαίνονται οι φωτισμένοι εσωτερικοί χώροι των διαμερισμάτων. Διακρίνονται  φιγούρες που κινούνται στα δωμάτια  αμέριμνα, ήσυχα και νωχελικά.  Άνθρωποι που ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού,  κάνουν γιόγκα,  χαζεύουν στην τηλεόραση. Σχεδόν κάθε φωτισμένο σπίτι έχει μια τηλεόραση να παίζει.

Είναι γνωστό ότι τα ισραηλινά τηλεοπτικά κανάλια δεν ασχολούνται με τη Γάζα. Οι Ισραηλινοί δεν θα δουν στην τηλεόραση τίποτα από την καταστροφή που ο στρατός τους έχει προκαλέσει στη Γάζα.  Όμως οι Ισραηλινοί είναι από τους πιο ενεργούς πληθυσμούς στο διαδίκτυο και στα σόσιαλ. Ο Ισραηλινός στρατός απαρτίζεται από κληρωτούς και έφεδρους, γυναίκες και άντρες, οι οποίοι στέλνονται να υπηρετήσουν, για μεγάλα ή μικρότερα χρονικά διαστήματα, στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης, στα εκατοντάδες στρατιωτικά σημεία ελέγχου,  στις μονάδες της Υπηρεσίας Πληροφοριών και παρακολούθησης, στις στρατιωτικές φυλακές, στη Γάζα. Κάθε ισραηλινή οικογένεια έχει πολλούς τρόπους να μάθει.  Και ασφαλώς γνωρίζει.

Στα πλάνα του ντοκιμαντέρ, στο Τελ Αβίβ, οι Ισραηλινοί κάνουν μια κανονική ζωή. Εξήντα χιλιόμετρα νοτιότερα, πάνω στην ίδια ακτή, η ενεργή συνενοχή τους ή και η παντελής, κυνική αδιαφορία τους έχουν καταστήσει τη Γάζα μη κατοικήσιμη.

Το άρθρο «NAZA»: Ένα συλλογικό έγκλημα με σύστημα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Σήμερα η πρώτη γενιά μεταναστών και μεταναστριών που ήρθε στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’90 και φτάνει σήμερα σε ηλικία συνταξιοδότησης δεν μπορεί, ύστερα από δεκαετίες δουλειάς, να λάβει αξιοπρεπή σύνταξη. Η Πρωτοβουλία δημοσιεύει νέο κείμενο υπογραφών εξηγώντας τους αποκλεισμούς που βίωσε η γενιά αυτή από την απουσία διαδικασιών νομιμοποίησης και καλεί εργαζόμενους και εργαζόμενες, σωματεία, συλλογικότητες και οργανώσεις να στηρίξουν την καμπάνια. «Η ισότητα στις συντάξεις αφορά ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας» σημειώνεται μεταξύ άλλων στο κάλεσμα.

Το κάλεσμα

Η πρώτη γενιά μεταναστών και μεταναστριών που ήρθαμε στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’90 φτάνουμε σήμερα στην ηλικία της συνταξιοδότησης. Εργαστήκαμε στις οικοδομές, στα χωράφια, στον επισιτισμό, στην καθαριότητα, στα σπίτια και στη φροντίδα ηλικιωμένων. Στηρίξαμε με την εργασία μας την κοινωνία και την οικονομία, συχνά με βαρύ τίμημα για την υγεία και τη ζωή μας. Σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία ακόμη θεσμική αδικία: ύστερα από δεκαετίες δουλειάς, η αξιοπρεπής σύνταξη παραμένει για πολλούς και πολλές από εμάς άπιαστη.

Για χρόνια, η απουσία διαδικασιών νομιμοποίησης μας άφηνε χωρίς έγγραφα και εκτεθειμένους στην εργοδοτική εκμετάλλευση. Η ανασφάλιστη και υποδηλωμένη εργασία, οι δυσκολίες ανανέωσης των αδειών διαμονής και η ανεργία δημιούργησαν κενά στην ασφαλιστική μας ιστορία και στη νόμιμη παραμονή μας. Ιδιαίτερα οι μετανάστριες που εργάστηκαν στην οικιακή εργασία και στη φροντίδα έμειναν συχνά χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, παρότι δούλευαν αδιάκοπα.

Τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε ξανά τις συνέπειες αυτών των αποκλεισμών.

Ο Ν. 4387/2016 που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ με υπουργό τον Κατρούγκαλο, συνδέει το ποσό της εθνικής σύνταξης με τα χρόνια νόμιμης και μόνιμης διαμονής στην Ελλάδα: για το πλήρες ποσό απαιτούνται, πέρα από τις ασφαλιστικές προϋποθέσεις, 40 χρόνια διαμονής, ενώ για κάθε χρόνο που λείπει επιβάλλεται μείωση κατά 1/40. Αντίστοιχα, ο χρόνος διαμονής επηρεάζει και το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ανασφάλιστων Υπερηλίκων. Η κυβέρνηση της ΝΔ το 2019 αντιλαμβανόμενη την αδικία, αλλά κινούμενη με ψηφοθηρικά κριτήρια, μείωσε το απαιτούμενο χρόνο μόνιμης και νόμιμης παρουσίας από τα 40 στα 30 έτη μόνο για τους ομογενείς.

Έτσι, ακόμη και άνθρωποι με τα ίδια χρόνια ασφάλισης και τις ίδιες εισφορές μπορούν να λαμβάνουν διαφορετικό ποσό εθνικής σύνταξης. Μια φαινομενικά κοινή προϋπόθεση επιβαρύνει ιδιαίτερα όσους και όσες μεταναστεύσαμε εδώ ως ενήλικες και ζήσαμε για χρόνια χωρίς δυνατότητα νομιμοποίησης. Η δουλειά μας ήταν απαραίτητη, αλλά τα δικαιώματά μας παραμένουν υπό όρους.

Η διεκδίκησή μας έχει ήδη μια συλλογική διαδρομή. Ως Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστ.ρι.ών και Αλληλέγγυων, σε προηγούμενη περίοδο δημοσιοποιήσαμε κείμενο για τις συντάξεις των Αλβανών μεταναστών και μεταναστριών, συγκεντρώνοντας περίπου 1.000 υπογραφές φυσικών προσώπων. Την προσπάθεια στήριξαν επίσης σωματεία, όπως το ΣΜΤ, το σχήμα της Λάντζας στον Επισιτισμό-Τουρισμό και οργανώσεις όπως η Αναμέτρηση, το ΜέΡΑ25 και η Μετάβαση, μεταξύ άλλων.

Σήμερα ξεκινάμε μια ευρύτερη καμπάνια συλλογής υπογραφών, αναγνωρίζοντας ότι αυτή η αδικία αφορά μετανάστες και μετανάστριες διαφορετικών χωρών καταγωγής που ήρθαν εκείνη την περίοδο και αντιμετώπισαν τις ίδιες σκληρές συνθήκες. Η προηγούμενη προσπάθεια γίνεται αφετηρία για μια κοινή διεκδίκηση.

Ζητάμε:

• Την άμεση αποσύνδεση του ποσού της εθνικής σύνταξης και του Επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ανασφάλιστων Υπερηλίκων από τον χρόνο παραμονής στην Ελλάδα.
• Τη σύναψη διακρατικών συμφωνιών με τις χώρες καταγωγής όπου δεν υπάρχουν, ώστε να συνυπολογίζεται δίκαια ο χρόνος ασφάλισης σε κάθε χώρα.

Καλούμε εργαζόμενους και εργαζόμενες, σωματεία, συλλογικότητες και οργανώσεις να στηρίξουν την καμπάνια. Η ισότητα στις συντάξεις αφορά ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας.

Καλούμε ειδικά τις συλλογικότητες να μας στείλουν στο e-mail και στη σελίδα του Facebook μας τη στήριξή σας και, εφόσον το επιθυμείτε, τη δημόσια αναφορά του ονόματός σας στους υποστηρικτές της καμπάνιας.

Υπογράφουμε και κοινοποιούμε:

https://secure.avaaz.org/…/the_greek_government_equal…/

Η αξιοπρέπεια δεν έχει χώρα καταγωγής. Ούτε τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα.

Ευχαριστούμε θερμά το Greek Forum of Migrants – Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών για τη βοήθεια στη πολύγλωσση μετάφραση του κειμένου της καμπάνιας, βοηθώντας μας ουσιαστικά να φτάσει αυτή η καμπάνια σε όσες και όσους αφορά.

*

Punuam këtu gjithë jetën tonë. Na takon marrja e pensionit nën të drejta dhe kushte të barabarta.

Brezi i parë i emigrantëve që erdhën në Greqi në vitet ‘90 tashmë po arrijnë moshën e daljes në pension. Punuam në ndërtim, pastrim, sektorin e ushqyerjes, të kujdesit për të moshuarit, nëpër fusha dhe shtëpi. Mbështetëm shoqërinë dhe ekonominë me punën tonë, shpesh me një kosto të rëndë për shëndetin dhe jetën tonë. Sot përballemi me një tjetër padrejtësi institucionale: pas dekadash pune, një pension i mirë mbetet i paarritshëm për shumë prej nesh.

Për vite me radhë, mungesa e procedurave të legalizimit na la pa dokumente dhe të cenueshëm ndaj shfrytëzimit nga punëdhënësi. Puna e pasiguruar dhe e padeklaruar, vështirësitë në rinovimin e lejeve të qëndrimit dhe papunësia krijuan boshllëqe në historikun tonë të sigurimeve dhe qëndrimin e ligjshëm. Gratë emigrante, në veçanti, që punonin në sektorin e punëve shtëpiake dhe atë të kujdesit, shpesh mbeteshin të pa siguruara, pavarësisht se punonin vazhdimisht.

Tani na kërkohet të paguajmë përsëri pasojat e këtyre përjashtimeve.

Ligji 4387/2016, i miratuar nga qeveria SYRIZA/ANEL me Katrougalos si ministër, lidh shumën e pensionit kombëtar me vitet e qëndrimit të ligjshëm dhe të përhershëm në Greqi: për shumën e plotë, kërkohen 40 vjet qëndrim, përveç kërkesave të sigurimit, ku për çdo vit të humbur vendoset një ulje prej 1/40. Në përputhje me këto rrethana, kohëzgjatja e qëndrimit ndikon edhe në Ndihmën e Solidaritetit Social për të Moshuarit e Pasiguruar. Qeveria e Demokracisë së Re, “ΝΔ”, në vitin 2019, duke kuptuar padrejtësinë, por duke vepruar sipas interesit të marrjes së votave, e uli periudhën e kërkuar të qëndrimit të përhershëm dhe ligjorë nga 40 në 30 vjet vetëm për individët me prejardhje greke.

Pra, edhe njerëzit me të njëjtat vite sigurimi dhe të njëjtat kontribute mund të marrin shuma të ndryshme të pensionit kombëtar. Dukshëm, një kusht paraprak dhe i përbashkët, i rëndon veçanërisht ata prej nesh që emigruan këtu si të rritur dhe jetuan për vite me radhë pa mundësinë e legalizimit. Puna jonë ishte thelbësore, por të drejtat tona mbeten të kushtëzuara.

Kërkesa jonë tashmë ka një vijim kolektiv. Si Iniciativë e Emigrantëve Shqiptarë dhe Solidarëve, në një periudhë të mëparshme kemi publikuar një tekst mbi pensionet e emigrantëve shqiptarë, duke mbledhur afërsisht 1,000 nënshkrime individësh. Përpjekja u mbështet gjithashtu nga shoqata të tilla si SMT, Shoqata e Ushqimit dhe Turizmit të Lantzës dhe organizata të tilla si “Αναμέτρηση”, “MeRA25” dhe “Μετάβαση”, ndër të tjera.

Sot po nisim një fushatë më të gjerë për mbledhjen e nënshkrimeve, duke pranuar se kjo padrejtësi prek emigrantët me origjinë nga vende të ndryshme, që erdhën në atë kohë dhe u përballën me të njëjtat kushte të vështira. Përpjekja e mëparshme bëhet një pikënisje për një kërkesë të përbashkët.

Ne kërkojmë:

• Shkëputjen e menjëhershme të shumës së pensionit kombëtar dhe Ndihmës së Solidaritetit Social për të Moshuarit e Pasiguruar nga koha e qëndrimit në Greqi.
• Lidhjen e marrëveshjeve ndërshtetërore me vendet e origjinës, atje ku nuk ekzistojnë, në mënyrë që periudha e sigurimit në secilin vend të llogaritet në mënyrë të drejtë.

Bëjmë thirrje ndaj punëtorëve dhe punëtoreve, sindikatave, kolektivave dhe organizatave që të mbështesin fushatën. Barazia e pensioneve ka të bëjë me të gjithë botën e punës.

Veçanërisht, ftojmë kolektivat që të na dërgoni mbështetjen tuaj me email dhe në faqen tonë në Facebook dhe, nëse dëshironi, përmendjen publike të emrit tuaj në qëndresë mbështetëse për fushatën.

Nënshkruajmë dhe shpërndajmë:

https://secure.avaaz.org/…/the_greek_government_equal…/

Dinjiteti nuk përcaktohet nga prejardhja. As të drejtat e pensionit.

I jemi shumë mirënjohës Forumit Hellenic Migrant për ndihmën në përkthimin shumëgjuhësh të tekstit të fushatës, duke mundësuar që fushata të arrijë tek të gjithë ata që u intereson.

Το άρθρο Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων: Δουλέψαμε μια ζωή εδώ. Δικαιούμαστε σύνταξη με ίσα δικαιώματα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Περιβαλλοντικές οργανώσεις, κινήματα και συλλογικότητες καθημερινά ενώνουν τη φωνή τους με όσους-ες υπερασπίζονται τη ζωή, το περιβάλλον και το δημόσιο συμφέρον, καλώντας στη συναυλία αυτή, ως μέρος μια μεγάλης προσπάθειας να ζωντανέψει ξανά ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά κινήματα στην Ελλάδα. Η τοπική κοινωνία, εξάλλου, έχει δηλώσει ότι όσο και αν επιχειρείται να εμφανιστεί η δραστηριότητα της εταιρείας ως πρόοδος, κοινωνική αναγκαιότητα, οικονομική ανάπτυξη, η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Tο βουνό καταστρέφεται και κοινωνική συναίνεση στην καταστροφή δεν υπάρχει.

Έχει μεγάλη σημασία ότι ο αγώνας αυτός δίνεται κόντρα στην προσπάθεια της Eldorado Gold να καλλωπίσει την εικόνα της με τον καταιγισμό διαφημιστικών σποτ, advertorials και χορηγιών που έχουν κατακλύσει τις οθόνες μας και επιχειρούν να επιβάλουν πλήρη μιντιακή και κοινωνική σιωπή για όσα πραγματικά συμβαίνουν. Στην υπεράσπιση του περιβάλλοντος και της ζωής οι κάτοικοι της Χαλκιδικής δεν είναι μόνοι τους, ενώνονται με άλλους αγώνες, όπως τα Τέμπη, που συνεχίζουν να απαιτούν την απόδοση δικαιοσύνης για τους αγαπημένους-ες τους που χάθηκαν, που αναζητούν ακόμη την αλήθεια και διεκδικούν το κέρδος να μην μπαίνει πάνω από τη ζωή.

Αυτή την ανάγκη εξέφρασαν και όσοι-ες συμμετείχαν στην πρόσφατη  διοργάνωση του 13ου Αγώνα Ορεινού Τρεξίματος «Ξεσκουριάζω» στην Μεγάλη Παναγιά και τον Κάκαβο. Ο αγώνας ολοκληρώθηκε, καταγράφοντας μία από τις πιο δυναμικές και μαζικές παρουσίες στην ιστορία του θεσμού, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Το “ΞεΣκουριάΖω” δυναμώνει, γιατί δυναμώνει η ανάγκη μας να υπερασπιστούμε το δάσος, τα νερά, τις ζωές μας».

Ακούστε όσα δήλωσε η Μαρία Τάσιου από τον Σύλλογο Γυναικών Μ. Παναγιάς για το μήνυμα του «Ξεσκουριάζω»:

Όσοι/ες έτρεξαν είχαν την ευκαιρία να διασχίσουν τα μοναδικά μονοπάτια του Κάκαβου, να συνδεθούν με το φυσικό τοπίο, αλλά και να αντικρίσουν από κοντά τις πληγές της καταστροφής που εξακολουθεί να απειλεί τον τόπο.

Όπως δήλωσαν οι διοργανώτριες από τον Σύλλογο Γυναικών Μ. Παναγιάς «Το “ΞεΣκουριάΖω” δεν είναι απλά ένα αθλητικό γεγονός. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού-χαλκού στη Β.Α. Χαλκιδική. Είναι η συνάντηση ανθρώπων που αρνούνται να αποδεχτούν την καταστροφή του τόπου τους ως μονόδρομο. Είναι η δική μας φωνή για τα δάση, τα νερά, τη ζωή».

Συνολικά 413 αθλητές και αθλήτριες στάθηκαν στην γραμμή εκκίνησης δίνοντας ζωή στα μονοπάτια του Κακάβου:

• 165 στη διαδρομή των 5km
• 161 στη διαδρομή των 15km
• 87 στη απαιτητική διαδρομή των 25km

Συμμετείχαν δρομείς από κάθε γωνιά της χώρας, αλλά και διεθνείς συμμετοχές από Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ρωσία, Μεγάλη Βρετανία, Κύπρο κ.α. Ακολούθησε γλέντι στην πλατεία του χωριού.

Δεν προσκυνάμε, δεν μετανιώνουμε και ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα.

Μία μέρα πριν από τη μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης, η Επιτροπή Μεγάλης Παναγιάς και η Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης καλούν σε διαμαρτυρία στην τοποθεσία «Χονδρό Δένδρο» ενόψει των σχεδιαζόμενων εγκαινίων του εργοταξίου των Σκουριών, με την παρουσία της κυβέρνησης. Υπενθυμίζεται ότι ο πρόεδρος της Hellas Gold, Χ. Μπαλάσκας, ανακοίνωσε στη ΔΕΘ τα εγκαίνια στις Σκουριές για τις 8 Οκτωβρίου.

«Γιατί ο αγώνας μας ενάντια στα μεταλλεία ήταν, είναι και θα είναι δίκαιος.

Δεν προσκυνάμε, δεν μετανιώνουμε και ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα» δηλώνει η Επιτροπή Μεγάλης Παναγιάς ενώ μέλη της Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού αναφέρoum:

«Πήγαμε στο βουνό. Είδαμε το δάσος να υποχωρεί, το νερό να απειλείται. Νιώσαμε τη σκόνη, τον θόρυβο, την αλλαγή του τοπίου.

Και τώρα, μαζί με τις χρυσές κορδέλες, έρχονται οι εκρήξεις, η αποστράγγιση, η λειτουργία ενός έργου που θα αποτελέσει ταφόπλακα για τη ΒΑ Χαλκιδική και την ευρύτερη περιοχή.

Ανησυχούμε για τον αέρα που θα αναπνεύσουμε, για το νερό που έχουμε ανάγκη, για τον τόπο μας. Την Πέμπτη, στις 9 το πρωί, στο Χονδρό Δέντρο, μαζί με τους κατοίκους της Μεγάλης Παναγίας».

Σημειώνεται ότι η τοποθεσία Χονδρό Δένδρο βρίσκεται στη διασταύρωση πάνω στον κεντρικό, όπου ξεκινάει ο δρόμος που ανεβαίνει στο βουνό προς το μεταλλείο.

Χρηστικές πληροφορίες για τη συναυλία

Για όσους-ες  βρίσκονται μακριά και αναζητούν διαμονή για την συναυλία στις 09/10, υπάρχει μια λίστα με καταλύματα στα οποία μπορεί κανείς να απευθυνθεί και έχουν προσαρμόσει τις τιμές τους ειδικά για εκείνη τη μέρα. Το Δημοτικό camping Ιερισσού θα είναι, επίσης, ανοιχτό από τις 9/10 την ημέρα της συναυλίας – έως τις 11/10 (ΠΣΚ).

Σχετικά με τη μετακίνηση λεωφορεία ναυλώνονται από συλλογικότητες της Θεσσαλονίκης, των Σερρών και της Κομοτηνής.

Τέλος, η διοργάνωση καλεί όσους-ες έρθουν είτε με ΙΧ, είτε με λεωφορείο προς τη συναυλία στην Ιερισσό να ακολουθήσουν τις παρακάτω οδηγίες για τη διευκόλυνση όλων.

1. Υπάρχουν δύο είσοδοι για την Ιερισσό. Από όποια είσοδο και να έρθετε, θα συναντήσετε τους ανθρώπους που θα ασχολούνται με το Πάρκινγκ για τη συναυλία.
2. Οι οδηγοί θα κατευθύνονται -περιφερειακά- σε μεγάλα πάρκινγκ, 200 μέτρα από τον χώρο της συναυλίας.

Αναλυτικά πληροφορίες για τη συναυλία στη σελίδα του facebook Save Skouries

Το άρθρο Στη Χαλκιδική μετράνε αντίστροφα για τη μεγάλη εκδήλωση και συναυλία στην Ιερισσό στις 9 Οκτωβρίου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Λίγα λόγια για το έργο
Spoken word & Διασκευές τραγουδιών με φωνή, synthesizer και τεχνικές live looping.

Πολυφωνίες, ηχοτοπία, τρυφερότητα και οργή. 

Σε ένα παράξενο τοπίο ονείρου, όπου ακόμη και η θάλασσα πωλείται σε μικρά κουτιά, σώματα που έχουν υποστεί τη βία του κόσμου συναντιούνται και δίνουν τα χέρια— σε εκείνα τα μικρά κομμάτια θάλασσας που μας έχουν απομείνει.

Η παράσταση «Μικρά κομμάτια θάλασσας» διαμορφώνεται ως μια συλλογική εμπειρία πένθους και ταυτόχρονα ενδυνάμωσης.

Ένας χρόνος και τόπος όπου μπορούν να υπάρξουν η οργή, ο πόνος και τα μεγάλα όνειρά μας. 

Σκηνοθεσία, κείμενα, διασκευές τραγουδιών, ερμηνεία : SELINI K.

Πληροφορίες παράστασης
 Χώρος: Μικρή Σκηνή
 Ημερομηνία : 11/10/2026 

Ώρα προσέλευσης: 21.00

Ώρα έναρξης: 21.30 

Εισιτήρια: 13 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο 

https://thessfringe.com/events/small-pieces-of-sea/ 

Η SELINI K. (Κατερίνα Αντωνοπούλου-Βηδενμάιερ) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι performer, τραγουδίστρια, μουσική και καλλιτέχνιδα spoken word. Εκπαιδεύτηκε στη μουσική και το θέατρο μέσα από μαθήματα με καλλιτέχνιδες και καλλιτέχνες όπως η Μαρία Θωίδου, η Σαβίνα Γιαννάτου, η Αθηνά Διάκου, η Julianna Bloodgood, o Richard Nieoczym, o Αλέξης Πορφυριάδης, ο Γιωργής Σφυρής, η Μαρία Παπαγεωργίου, η Βάλια Μαυρίδου κ.ά. 

Το 2022 αποφοίτησε από μεταπτυχιακές σπουδές στη Σκηνοθεσία Κινηματογράφου στην ENSAV, École Nationale d’Audiovisuel, κρατική σχολή κινηματογράφου στη Γαλλία. 

Έπειτα, ολοκλήρωσε σπουδές στο Σωματικό Θέατρο στο Théâtre Le Hangar στην Τουλούζη.

Η σόλο παρασταση της “δυο μορφές στο βάθος” τιμήθηκε με το βραβείο “Peer’s choice award” στο Fringe Festival Thessaloniki 2025. 

Το άρθρο Μικρά κομμάτια θάλασσας-singing, loops & spoken word performance εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όταν ο Τιτανικός βυθίζεται, δεν έχει νόημα να κατηγορούμε τους καπιταλιστές που κατασκεύασαν ένα ελαττωματικό πλοίο (όσο ένοχοι κι αν είναι), ούτε τον καπετάνιο που ήταν αφηρημένος ή μεθυσμένος τη στιγμή του μεγαλύτερου κινδύνου. Η ορθολογική και θετικιστική ανάλυση δεν οδηγεί πουθενά επειδή δεν προσφέρει συγκεκριμένους δρόμους για να ξεπεραστεί ο επικείμενος συλλογικός θάνατος. Σε στιγμές σαν κι αυτές, οι αυταρχικοί προφήτες θα κερδίζουν πάντα, ακόμα κι αν η παρέμβασή τους είναι φαινομενικά παράλογη και βουτηγμένη στον φανατισμό.

Το παγκόσμιο σύστημα βυθίζεται. Ή μάλλον, βυθίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις που ανταγωνίζονται για την παγκόσμια κυριαρχία. Τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και μια μικρή λεγεώνα δυνάμεων που επιδιώκουν την περιφερειακή ηγεμονία, όπως το Ιράν, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, την Ινδία, τη Βραζιλία, τη Νότια Αφρική, το Πακιστάν, την Ιαπωνία και μερικές άλλες.

Όπως υπογράμμιζε ο Φερνάν Μπρωντέλ, όταν το πλοίο του κόσμου βυθίζεται, τότε είναι που αναδύονται τα αδύνατα σημεία της κατασκευής του. «Το ναυάγιο είναι πάντα η πιο σημαντική στιγμή· ακόμη πιο σημαντικά από τις βαθιές υλικές δομές της ζωής είναι τα «σημεία θραύσης», η αιφνίδια και αργή φθορά του υπό την επίδραση αντιφατικών πιέσεων», έγραφε στο δοκίμιό του «Ιστορία και κοινωνικές επιστήμες: Η μακρά διάρκεια».

Αλλά προσοχή: υπάρχει ένα αδύναμο σημείο, ένα τυφλό σημείο που δεν θέλουμε να δούμε: και ο πολιτικός πολιτισμός μας βυθίζεται. Αποκαλύπτει τα όριά του, τα «σημεία θραύσης» του, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του δοκιμίου. Το κύριο σημείο, κατά τη γνώμη μου, είναι η τυφλή πίστη στο κράτος, στους κυβερνώντες, στις δικαιωματικές πολιτικές, στην αξία των νόμων και των λόγων. Δηλαδή, σε οτιδήποτε που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να  νανουρίζει τις μάζες με ιστορίες. «Το λίκνο του ανθρώπου νανουρίζεται από ιστορίες. Οι κραυγές αγωνίας του ανθρώπου πνίγονται από τις ιστορίες», έγραψε ο Λεόν Φελίπε. Με λίγα λόγια, νόμοι και κοινωνικά προγράμματα.

Η αριστερά είναι εξπέρ στο να αφηγείται ιστορίες, να τις πιστεύει και να πείθει τους οπαδούς της να τις πιστέψουν. Στο μεταξύ, οι Μπολσονάρο προσφέρουν λύσεις, δείχνοντας πού βρίσκονται οι πόρτες, ακόμα κι αν οδηγούν στην άβυσσο.

Σε αυτή την κατασκευή σωτήρων και φανατικών προφητών, συγκλίνουν διάφορα ρεύματα: από τους κληρονόμους στρατιωτικών δικτατοριών (συμπεριλαμβανομένων των εκλογικών δικτατοριών) μέχρι τους εγκληματίες και τους μαφιόζους που μπορούμε να συνοψίσουμε ως «καπιταλιστές». Γιατί αυτός είναι ο καπιταλισμός που πραγματικά υπάρχει, ο καπιταλισμός των ναρκομαφιών, των όπλων και των φαρμακευτικών προϊόντων, στον οποίο πρέπει να προσθέσουμε τις βιβλικές μαφίες, τους ευαγγελικούς και τους νεοπεντηκοστιανούς.

Εδώ πρέπει να σταθούμε λίγο. Ένα πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα El País περιγράφει τον μπολσοναρισμό ως το άθροισμα του «ηθικού πανικού, του ευαγγελικού ζήλου και του πολιτισμικού πολέμου». Αλήθεια είναι, αλλά πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί εκατομμύρια Βραζιλιάνοι – ή άνθρωποι οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας – ακολουθούν φανατικούς προφήτες· γιατί οι φτωχές γυναίκες στις φαβέλες επιλέγουν έναν βίαιο, φαλλοκράτη άνδρα που τις περιφρονεί.

Ο ανταποκριτής το εξηγεί πολύ καθαρά: «Η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής ενσαρκώνεται από την φτωχή μαύρη γυναίκα στην οποία η θρησκευτική κοινότητα προσφέρει ένα δίκτυο υποστήριξης πιο αποτελεσματικό από το κράτος. Είναι αυτή η Βραζιλιάνα γυναίκα την οποία ο σύζυγός της σταμάτησε να την κακοποιεί όταν σταμάτησε να πίνει, είναι η γυναίκα που έμαθε να διαβάζει από τις Γραφές ή που βλέπει τα μαθήματα κιθάρας των παιδιών της ως μια ασφαλή εναλλακτική αντί για τον δρόμο, όπου το έγκλημα προσφέρει εύκολο χρήμα και κοινωνικό κύρος» (El País, 27/09/2026).

Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους ακολουθούν τους φανατικούς. Όχι οι «ιδεολογικές επιλογές» που διατείνεται η αριστερά. Τη στιγμή του ναυαγίου, αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι είναι συλλογικές σανίδες σωτηρίας, και οι μόνες που γνωρίζουμε, όταν τα έθνη-κράτη βυθίζονται, ονομάζονται αυτονομίες. Δεν υπάρχουν άλλες. Όταν το Σάο Πάολο, η Πόλη του Μεξικού, η Λίμα και πολλές άλλες πόλεις καταρρεύσουν, όσοι βρίσκονται στην κορυφή θα διαφύγουν με ελικόπτερα, αεροπλάνα και συνοδείες προστατευμένοι από ένοπλες συμμορίες.

Όσοι βρίσκονται από κάτω, όσοι παγιδεύτηκαν στα αμπάρια του Τιτανικού από όσους βρίσκονται στην κορυφή επειδή δεν υπήρχαν αρκετές σωσίβιες λέμβοι, θα είναι καταδικασμένοι. Εκτός αν αρχίσουν να χτίζουν από αυτή τη στιγμή αυτονομίες κάθε είδους. Έχουμε δασκάλους που μας δείχνουν αυτό το μονοπάτι, επειδή ήδη το περπατούν, επειδή «η μεταθεωρία των Ζαπατίστας είναι η πρακτική μας» (Υποδιοικητής Γκαλεάνο), και αυτή δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

Η αριστερά δεν μπορεί να πάει πέρα ​​από το Κράτος- Τιτανικός για πολλούς λόγους. Μεταξύ άλλων, επειδή δεν μπορεί να σταθεί στο πλευρό των λαών της γης χωρίς την απαίτηση να τους καθοδηγεί.

πηγή: comune-info.net

Το άρθρο Όταν ο Τιτανικός βυθίζεται, εμφανίζονται οι Μπολσονάρο. Του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η δίκη θα γίνει στις 14 Οκτωβρίου 2026 και οι 14 αντιμετωπίζουν την κατηγορία της «παράνομης βίας», επειδή υπερασπίστηκαν με καθιστική διαμαρτυρία τα 41 δέντρα στο Πάρκο της Αρχαίας Αγοράς στο πλαίσιο της καμπάνιας διαμαρτυριών του «SOSε τα Δέντρα» ενάντια στις κοπές και καταστροφικές κλαδεύσεις 4.000 δέντρων που γινόντουσαν σε όλη την πόλη από την τότε Δημοτική Αρχή.

Η εκδήλωση θα γίνει στην αίθουσα «Μανώλης Αναγνωστάκης», στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη 8.10.2026 στις 19:00. Είναι μια πράξη συμπαράστασης στους 14 αλλά και μια ευκαιρία να συνδεθούν οι αγώνες για τα περιαστικά δάση, το πράσινο και την ποιότητα ζωής στη Θεσσαλονίκη – από τους αγώνες για το Σέιχ Σου και τον Χορτιάτη, τα πρώην στρατόπεδα και το Μητροπολιτικό Πάρκο στη ΔΕΘ, μέχρι τις σημερινές διεκδικήσεις για περισσότερα και προστατευμένα δέντρα στην πόλη.

Στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη με υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση και από τα χαμηλότερα ποσοστά πρασίνου ανά κάτοικο στην Ευρώπη, η προστασία και η αύξηση των δέντρων δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ζήτημα υγείας, ποιότητας ζωής και δικαιώματος στον δημόσιο χώρο.

Στην εκδήλωση θα κάνουν σύντομες τοποθετήσεις οι:

· Αλέξανδρος Γεωργόπουλος, ομ. καθηγητής Παιδαγωγικού ΑΠΘ

· Θεοχάρης Ζάγκας, ομ. καθηγητής Δασολογίας ΑΠΘ

· Ελένη Ιωαννίδου, μέλος της Σύμπραξης «Όλη η ΔΕΘ ένα πάρκο»

· Σοφία Κυπριανίδου, μέλος ΔΣ της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης

· Γαβριέλλα- Αγγελική Σαμψωνίδου, κοινωνιολόγος, μέλος του «SOSε τα Δέντρα»

· Μιχάλης Τρεμόπουλος, Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης

· Νίκος Φωτίου, μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής Δημοψηφίσματος

Θα παιχτεί βίντεο και θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με το κοινό.

Το δικαίωμα των πολιτών σε μια πράσινη πόλη δεν καταστέλλεται και δεν δικάζεται.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του GREENWAVE Festival. Περισσότερα στο event στο FB: https://fb.me/e/7wUzYqsNg

Το άρθρο 14 στο εδώλιο για τα δέντρα – Οι αγώνες για μια πράσινη πόλη δεν δικάζονται! εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η παραδοσιακή πολιτική, δηλαδή, τα κόμματα, οι εκλογές, τα κοινοβούλια, η θεσμική διαχείριση των κοινωνικών αντιθέσεων μπορεί να λειτουργήσει ως ψευδαίσθηση μετασχηματισμού

Απόστολος Αποστόλου, Εποχή 26 Σεπτεμβρίου 2026

Το απόσπασμα που προηγείται παρουσιάζει την κεντρική ιδέα της άποψης του Ζιλ Ντωβέ για την δημοκρατική πολιτική, ως ξεχωριστή σφαίρα της κοινωνικής ζωής. «[Η δημοκρατική πολιτική] παρουσιάζεται ως ο χώρος όπου οι κοινωνικές διαφορές μπορούν να επιλυθούν. Στην πραγματικότητα όμως περιορίζει την σύγκρουση αποκλειστικά σ’ ένα πεδίο κανόνων που δεν αγγίζουν τον πυρήνα των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων […] Μετατρέπει την κοινωνική σύγκρουση σε εκλογικό αποτέλεσμα, τη διεκδίκηση σε νομοθετική ρύθμιση και την αμφισβήτηση της οικονομικής εξουσίας σε αντιπαράθεση πολιτικών προγραμμάτων. Έτσι λοιπόν ο πολίτης καλείται να επιλέξει. [Με τη διαφορά] ότι σπάνια μπορεί να αμφισβητήσει τους όρους μέσα στους οποίους καλείται να επιλέξει».

Αυτός είναι ο λόγος που, εν τέλει, η δημοκρατική πολιτική «μπορεί να λειτουργήσει ως ψευδαίσθηση μετασχηματισμού».

Οι συγγραφείς του βιβλίου, που σχολιάζω εδώ, με αφορμή την κατάθεση της πρότασης συνταγματικής αναθεώρησης από τη ΝΔ, τον περασμένο Ιούνιο, επιχειρούν να σταθούν απέναντί της και γιατί μπορεί να λειτουργήσει ως ψευδαίσθηση μετασχηματισμού, να λειτουργήσει, δηλαδή, εντελώς αποπροσανατολιστικά. Που δεν σημαίνει, βέβαια, πως, αν υπάρξει συσχετισμός που θα επέτρεπε την υλοποίησή της, δεν θα έχουμε μείζονες μεταρρυθμίσεις, με ό,τι το δυσώνυμο φέρει πια ο όρος μαζί του: η συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού μέσω του δημοσιονομικού ζουρλομανδύα, η ανατροπή του άρθρου 16, ως πολιορκητικός κριός για την πλήρη ιδιωτικοποίηση των πάντων, η κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο με στόχο την ολοκληρωτική επικράτηση του κομματικού κράτους είναι ενδεικτικές.

Το βιβλίο, λοιπόν, υποστηρίζει πως η αναθεώρηση δεν πρέπει να γίνει. Όχι μόνο γιατί οι τέσσερις προηγούμενες αναθεωρήσεις του μεταπολιτευτικού συντάγματος το έκαναν χειρότερο – ανεξαρτήτως, μάλιστα, προθέσεων. Αλλά και γιατί, όπως πολύ καλά δείχνεται, μέσα από «πολύ ωραίες», κάποιες φορές, διατάξεις, «το τυπικό Σύνταγμα χάν[ει] όλο και περισσότερο την κανονιστικότητά [του]. Κατ’ επέκταση, και ευρύτερα, το σύνταγμα χάνει όλο και περισσότερο τη σημασία και την αποτελεσματικότητά του, ως ο νόμος που έχουν στα χέρια τους οι πολλοί για να ελέγχουν την κρατική εξουσία» (σελ. 80).

Μέσα από την κριτική βιογραφία των αναθεωρήσεων του Συντάγματος του 1975 τεκμηριώνεται, νομίζω, απολύτως η κύρια θέση των συγγραφέων, πως, με την επενέργειά τους, οι αναθεωρήσεις το έκαναν χειρότερο.

Το 1986 οδήγησε σε μια πραγματική τυραννία του «πρωθυπουργισμού», μια πολιτική παντοδυναμία του πρωθυπουργού, η οποία απομείωσε, από πολλές απόψεις, τη δημοκρατική λειτουργία της πολιτικής βαθμίδας. Ακόμη και στην περίοδο της αριστερής διακυβέρνησης, αυτή η παντοδυναμία αξιοποιήθηκε ώστε να παρακαμφθεί η σαφώς πλειοψηφική άποψη του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ για απόρριψη του 3ου Μνημονίου. Για να μη μιλήσουμε για το μητσοτακικό κράτος, άκρο άωτο της αυθαιρεσίας και της ανεξέλεγκτης ασυδοσίας.

Η αναθεώρηση του 2001 -ισχυρά συναινετική, στο μέτρο που τα δύο κύρια συστημικά κόμματα είχαν συγκλίνει σε όλα τα βασικά θέματα στην πράξη- απέτυχε: τόσο σε ό,τι αφορά τον περίφημο «βασικό μέτοχο» στα επιχειρηματικά μέσα επικοινωνίας, που υποτίθεται θα έβαζε τέλος στον θεσμικό πυρήνα της «διαπλοκής» των πολιτικών ελίτ και των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, όσο και στην -ήσσονος σημασίας- διάταξη για το επαγγελματικό ασυμβίβαστο των βουλευτών. Αυτό που άφησε ήταν η αναθεώρηση, με πρωταγωνιστική παρουσία του Ευάγγελου Βενιζέλου, του άρθρου 86 για την παραγραφή των υπουργικών αδικημάτων, που απογείωσε τη δυνατότητα των πολιτικών να δρουν ανεξέλεγκτα χωρίς κανένα φόβο – στην πραγματικότητα, επρόκειτο για την επαναφορά μιας παραλλαγής της σχετικής χουντικής ρύθμισης. «Με την αναθεώρηση του 2001, το χουντικό [υπουργικό] προνόμιο δεν επιβεβαιώθηκε απλώς· αναβιβάστηκε σε συνταγματική επιταγή» (σελ. 54).

Η αναθεώρηση του 2008 δεν αναθεώρησε τίποτε. Με μόνο στόχο την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, η πρόθεση της κυβέρνησης Καραμανλή συντρίφτηκε ήδη από το μεγαλειώδες εκπαιδευτικό κίνημα του 2006 -2007.

Η πιο πρόσφατη τέταρτη αναθεώρηση του 2021, που εισηγήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, με όλο που είχε αξιοσημείωτα δημοκρατικές προτάσεις, κατέληξε συναινετικά (;), αλλά, εκ του αποτελέσματος, στο απόλυτο μηδέν.

Το Σύνταγμα του 1975 υπήρξε αποτέλεσμα του «μεταπολιτευτικού συμβιβασμού». Η πτώση της δικτατορίας, όπως και εκείνων της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, διαμόρφωσε συνθήκες ευνοϊκές για τις κατώτερες τάξεις. Το ευρύτερο διεθνές πλαίσιο, όπως διαμορφώνονταν μέσα στον απόηχο των μεγάλων κινημάτων του ’68, έδινε ευκαιρίες πρωτόγνωρες. Η όξυνση της ταξικής πάλης εσωτερικά, μαζί και η ευρεία αποδοχή του αντιδικτατορικού αγώνα, έδωσε τη δυνατότητα μιας δυναμικής παρουσίας των εργατικών συμφερόντων στα κεντρικά πολιτικά διακυβεύματα. Η άμεση μεταπολίτευση συνέβη σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς για χρόνια ριζοσπαστισμού, που έκανε αυτονόητα κάποια αιτήματα, που σήμερα ακόμη και μια ορισμένη Αριστερά δεν θέτει.

Σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση, για παράδειγμα, ο μεταπολιτευτικός ριζοσπαστισμός επηρέαζε και την ίδια τη καραμανλική δεξιά. «Έτσι, ο εισηγητής της πλειοψηφίας (Νέα Δημοκρατία) για την εκπαίδευση Δημήτριος Νιάνιας τόνιζε ότι ‘η Ανώτατη Παιδεία είναι και οφείλει να είναι μόνο κρατική δια τον φόβον του μπίζνες BUSINE[S]S» […] Δεν δίσταζε, μάλιστα, να προσθέσει ότι με την πάροδο του χρόνου θα έπρεπε να περάσει και η ανώτερη παιδεία αποκλειστικά στην ευθύνη του κράτους, όπως η ανώτατη. Αντίστοιχα, ο κεντρώος επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιος Μαύρος υποστήριζε ότι, σε ένα σύγχρονο κράτος, ούτε η παιδεία ούτε η υγεία μπορεί αν είναι ιδιωτική” (σελ. 132). Η σύγκριση αυτών των τοποθετήσεων με την στάση του κόμματος του κ. Τσίπρα σχετικά με την «ασφάλεια δικαίου» σε ό,τι αφορά τα ιδιωτικά «πανεπιστήμια» του Πιερρακάκη δείχνει, σε όλο το μέγεθός της, την ήττα των μεταπολιτευτικών προσδοκιών και την ντε φάκτο άρση των κοινωνικών κατακτήσεων.

Αλλά και ευρύτερα, σε ό,τι αφορά το ζήτημα της κρατικής παρέμβασης, το πνεύμα της εποχής οδηγούσε τις συστημικότερες των δυνάμεων σε στάσεις αληθινά παράδοξες, σαφώς αριστερότερες από αυτές της σημερινής, ιδίως της αυτοαποκαλούμενης κυβερνώσας (;), αριστεράς.

“Έτσι, ο γενικός εισηγητής της πλειοψηφίας (Νέα Δημοκρατία) Δημήτριος Παπασπύρου ανέφερε ως παράδειγμα κατάχρησης δικαιώματος «την χρησιμοποίηση των οικονομικών ελευθεριών υπό των πολυεθνικών εταιριών, ο κοσμοπολιτικός και απρόσωπος χαρακτήρ των οποίων δημιουργεί κινδύνους δια την ελευθερίαν των εργαζομένων και την αποτελεσματικότητα της κρατικής προστασίας» και υπογράμμιζε  ότι «άνευ της συνυπάρξεως οικονομικής ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης οδηγούμεθα εις το άκρατον κεφαλαιοκρατικόν σύστημα του 19ου αιώνος, ότε αι λέξεις ελευθερία και ισότης δεν είχον τον ίδιον βάρος δι’ όλους, απετέλουν προνόμιον των οικονομικώς ισχυρών». [Και ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, μετέπειτα πατριάρχης των πιο επιθετικών νεοφιλελεύθερων, μ]ιλώντας για τους κινδύνους των ξένων επενδύσεων, δήλωνε ότι το ξένο κεφάλαιο, «με την δέσμευση της επενδύσεως μπορή να διαμορφώση την οικονομική αποδοχή της Χώρας [μ]ε τέτοιον τρόπο που να είναι απόλυτα σύμφωνη με τις επιθυμίες του» και υπενθύμιζε την πρόσφατη περίπτωση «της ανατροπής του ΑΛΛ[Ι]ΕΝΤΕ στη ΧΙΛΗ, όπου η Παγκόσμιος Τράπεζα διέκοψε κάθε χρηματοδότηση προς το Χιλιανό καθεστώς μετά την υπ’ αυτού εθνικοποίηση των μεταλλείων Χαλκού. Αμέσως μετά από την ανατροπή υπο της στρατιωτικής χούντας της κυβερνήσεως ΑΛΛ[Ι]ΕΝΤΕ ΤΟΝ Σεπτέμβριον του 1973 επανέλαβε την χρηματοδότηση” (σελ. 114).

Ο δε κεντρώος Ιωάννης Παπασπύρου πρότεινε την δημιουργία, ενάντια στους εφοπλιστές, Ελληνικής Κρατικής Εμπορικής Ναυτιλίας!

Τα 50 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε αποτελούν μια πραγματική ιστορική άβυσσο, που είναι πιθανό να καταβροχθίσει και την τελευταία λαϊκή κατάκτηση.

Το βιβλίο των Καϊδατζή και Κουρουνδή μας καλεί να τα πάρουμε όλα αυτά υπόψη και να τα δούμε ως αφορμή για αγώνα -ακόμα κι όταν αυτός φαίνεται ανέλπιδος. Σημειώνουν στην εισαγωγή τους:

“Η συγκυρία είναι κρίσιμη. Πενήντα και πλέον χρόνια μετά την θέσπισή του, το Σύνταγμα του 1975 μοιάζει εξαντλημένο, απαξιωμένο από τις διαρκείς -και αυξανόμενες τα τελευταία χρόνια- παραβιάσεις του. Την ίδια στιγμή, αυτοί που το πλήγωσαν οσμίζονται την ευκαιρία να το αποτελειώσουν. Σαν κυνηγοί που περικυκλώνουν το θύμα τους, ετοιμάζονται να του ρίξουν την χαριστική βολή, να κατεδαφίσουν τον μεταπολιτευτικό συμβιβασμό· να αφήσουν το Σύνταγμα ως ένα κέλυφος, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των «από πάνω», που δεν θα γεννά προσδοκίες στους πολλούς. Η τρέχουσα αναθεωρητική πρωτοβουλία είναι η χρυσή ευκαιρία τους” (σελ. 15).

***

Ξεκίνησα το κείμενό μου με μια αναφορά στον Ντωβέ, που φαίνεται να αμφισβητεί τη δυνατότητα ουσιαστικής αξιοποίησης της θεσμικής πολιτικής για την επίτευξη πραγματικά άξιων λόγου μετασχηματισμών προς όφελος των κατώτερων τάξεων.

Αυτή η αμφισβήτηση αποτέλεσε μια σταθερά της συζήτησης στο πλαίσιο της παγκόσμιας Αριστεράς. Από ένα μεγάλο μέρος των επαναστατών -μαρξιστών και αναρχικών- του 19ου αιώνα, τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, για την οποία το κόμμα της Αριστεράς θα έπρεπε να είναι πάντα στην αντιπολίτευση, τους Ρώσους οτζοβιστές μπολσεβίκους και τους σπουδαίους συμβουλιακούς, Ολλανδούς και Γερμανούς, κομμουνιστές, που τόσο άδικα, νομίζω, κακολόγησε ο Λένιν στον «Αριστερισμό» του, μέχρι τον Αλτουσέρ, για τον οποίο το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να μένει αυστηρά «έξω από το κράτος», έχουν διατυπωθεί εξαιρετικά επιχειρήματα. Η «αυτονόητη» απόρριψή τους από τους «θεσμικούς αριστερούς» είναι, στις μέρες μας, δείκτης όχι αναλυτικής ικανότητας, αλλά πνευματικής οκνηρίας. Τα αυτονόητα, έτσι κι αλλιώς, βυθίστηκαν αύτανδρα.

Η συζήτηση αναφορικά με αυτά τα ζητήματα αφορά το κεντρικό σημείο μιας αριστερής στρατηγικής -σήμερα και πάντα. Το δυστύχημα είναι πως η στρατηγική συζήτηση, με σοβαρές θεωρητικές αξιώσεις, στο πλαίσιο της διεθνούς Αριστεράς, έχει, στην πραγματικότητα, σταματήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Όταν το ζήτημα της θεσμικής δυνατότητας για μια ριζοσπαστική πολιτική βρέθηκε και πάλι στο κέντρο της διαμάχης· τότε που ευρωκομουνιστές -αριστεροί και δεξιοί-, αριστεροί σοσιαλδημοκράτες, θεωρητικοί της ιταλικής αυτονομίας, τριτοκοσμικοί και τμήματα της άκρας Αριστεράς είχαν εμπλακεί σε μια αρκετά παραγωγική, αλλά εντελώς ανολοκλήρωτη προσπάθεια να αναμετρηθούν με τα θέματα, που έφερνε στην ημερήσια διάταξη η συνθήκη του ύστερου καπιταλισμού. Η κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού υπήρξε μαζί αίτιο και συνέπεια αυτής της ιστορικής αποτυχίας· η κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και τους δορυφόρους της την έφερε στο απώγειο.

Μια από τις χαρακτηριστικότερες -και πιο γόνιμες, νομίζω- παρεμβάσεις, σε εκείνη την ξεχασμένη πια συζήτηση,  υπήρξε αυτή του Πέρι Άντερσον, με τις Αντινομίες του Αντόνιο Γκράμσι.  Στην αναζήτηση των αιτίων για την προφανή επικράτηση της συναίνεσης, από μέρους των κατώτερων τάξεων, στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό μετά το 1945 -ήταν η ιδεολογική κατήχηση; η επίδραση των ΜΜΕ; ο φετιχισμός του εμπορεύματος; η επικράτηση των καταναλωτισμού; η σχετική λιβιδινική «οικονομία»;…-, ο Άντερσον θα υποστήριζε ότι

“η γενική μορφή του αντιπροσωπευτικού κράτους -η αστική δημοκρατία- είναι η ίδια το κύριο ιδεολογικό στήριγμα του δυτικού καπιταλισμού, του οποίου η ίδια η ύπαρξη στερεί από την εργατική τάξη από την ιδέα του σοσιαλισμού σαν ένα κράτος διαφορετικού τύπου, και τα μέσα επικοινωνίας και οι άλλοι μηχανισμοί πολιτισμικού ελέγχου ολοκληρώνουν στη συνέχεια αυτήν την κεντρική ιδεολογική «επίδραση»”[1]. Το αστικό κράτος εξ ορισμού «αντιπροσωπεύει» το σύνολο του πληθυσμού σαν μεμονωμένους και ίσους πολίτες, κάνοντας αφαίρεση της διαίρεσής τους σε κοινωνικές τάξεις -και το κάνει πολύ αποτελεσματικά. Έτσι γίνεται το τυπικό πλαίσιο για όλους τους άλλους ιδεολογικούς μηχανισμούς της άρχουσας τάξης. Ακόμα και “οι [πραγματικά ουσιώδεις] οικονομικές βελτιώσεις που κερδήθηκαν με μεταρρυθμίσεις μέσα στο πλαίσιο του αντιπροσωπευτικού κράτους -φαινομενικά πιο υλικές- έχουν αφήσει χαρακτηριστικά μικρότερο ιδεολογικό ίχνος πάνω στις μάζες της Δύσης”. Η ιδεολογία της αστικής δημοκρατίας και της νομικής ισότητας είναι πολύ πιο δυναμική από οποιονδήποτε ρεφορμισμό κοινωνικής πρόνοιας.

Όπως γίνεται κατανοητό πρόκειται για στρατηγικά βαρυσήμαντες επισημάνσεις. Πολύ περισσότερο που ο Άντερσον παίρνει πολύ σοβαρά υπόψη πως η αστική δημοκρατία δεν είναι ένα «κόλπο»· ξέρει καλά πως «οι πολιτικές ελευθερίες και η καθολική ψηφοφορία είναι μια απτή πραγματικότητα, της οποίας η ολοκλήρωση αποτέλεσε ιστορικά έργο -εν μέρει- του ίδιου του εργατικού κινήματος και η απώλειά τους θα σήμαινε μια βαρύτατη ήττα για την εργατική τάξη».

Σταματώ εδώ με την ευχή η θεμελιώδης συζήτηση να ξαναρχίσει εκ νέου.

Το βιβλίο του Καϊδατζή και του Κουρουνδή, με αφορμή πολύ πιο άμεσα ζητήματα, αναγκαστικά επαναφέρει και τον στρατηγικό προβληματισμό. Κι έτσι γίνεται πολλαπλά πολύτιμο.

___________

[1] Eκδόσεις redmarks 2017, σελ. 86.

Το άρθρο Έχει καμιά σημασία το Σύνταγμα; Του Χρήστου Λάσκου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δεν θέλω να γράψω πολλά για πρόλογο, ελπίζω να γνωρίσετε και εσείς καλύτερα τον Κύριο Τζέι μέσα από τις Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις που του έθεσα.

Αφήνω εδώ τις αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση και προχωράμε!

Στον Κύριο Τζέι

Συντελεστές

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Αρετή Μακρολειβαδίτη

Ερμηνεία: Λένια Κοκκίνου

Visual artist – Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Χατζηγιάννη

Γραφιστική επιμέλεια: Χρήστος Καλογριδάκης

Σκηνικά – Κοστούμια – Φωτισμοί: θέατρο εΦ

Φωτογραφίες: Αναστασία Ζησοπούλου

Μουσική: Eli and the Portraits (Letter to a love that should have lasted long, O Breath), mobygratis.com

Επιμέλεια μουσικής και trailer: Αρετή Μακρολειβαδίτη

Παραγωγή: Θέατρο εΦ – ομάδα θεάτρου

Από 30 Οκτωβρίου μέχρι 8 Νοεμβρίου για συγκεκριμένες μέρες στο Θέατρο Τ!

1: Αρετή, για αρχή: Ποιος ή τι είναι επιτέλους ο «Κύριος Τζέι»; Είναι ένας φανταστικός φίλος, μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας που ξέμεινε στο παιδικό δωμάτιο ή απλώς το όνομα που δίνουμε στο ταβάνι όταν το κοιτάμε επί ώρες το βράδυ;

• Μιλάς σαν να έχεις δει ήδη την παράσταση! Ο κύριος Τζέι μπορεί να είναι όλα αυτά που λες ή μπορεί να είναι κάτι που προκύπτει από τη θέαση της παράστασης. Για μένα προσωπικά, ο κύριος Τζέι υπήρξε. Ήταν πρόσωπο στη ζωή μου που δεν υπάρχει πια και άρχισα να γράφω αυτήν την παράσταση ως αφιέρωμα. Ένα memoir. Είναι για μένα ένα σημείο αναφοράς του τι σημαίνει ή τι μπορεί να είναι η πραγματικότητα.

2: Στο κείμενο γράφεις για τη λούπα «με φορώ – με κινώ – καταρρέω μόλις φτάσω σπίτι». Πόσο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να φοράει ένα «κοστούμι λειτουργικού ανθρώπου» για να βγει έξω;

• Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Η αναφορά στο Donnie Darko με το “why are you wearing this stupid man suit” μου ήρθε όταν το έγραψα και μετά το ξέχασα. Είναι για μένα ένα μοτίβο που επανέρχεται και αυτόν τον καιρό το βιώνω ξανά. Ευτυχώς, μεγαλώνοντας και ως θεραπευόμενη μπορώ να το καταλάβω πριν με φάει.

3: Στη σκηνή βλέπουμε τη Λένια Κοκκίνου να δίνει ουσιαστικά μια κατάθεση/εξομολόγηση.

Πώς δουλέψατε με τη Λένια για να ισορροπήσετε ανάμεσα στην κραυγή για βοήθεια και στην απόλυτη κωμωδία της παράλογης καθημερινότητας;

• Με τη Λένια μπορεί να μην μοιραζόμαστε τα ίδια βιώματα, μα έχουμε μια κοινή γραμμή ύπαρξης ως άνθρωποι και σκηνικά ταιριάξαμε αμέσως. Η Λένια μου είπε ναι στο τηλέφωνο πριν καν διαβάσει το κείμενο και εγώ έπλεα σε πελάγη ευτυχίας σαν καρτούν που κυνηγάει την πίτα. Ταυτίστηκε πολύ σε αρκετά σημεία με αποτέλεσμα όταν αρχίσαμε τις πρόβες να καταλαβαίνει κατευθείαν αυτά που ήθελα να της πω. Πειραματιστήκαμε αρκετά, έβαλε και η Λένια τις προτάσεις της πάνω στις ιδέες μου, έχει πολύ μεγάλη σκηνική αντίληψη, άλλωστε. Της έλεγα ένα και μου έκανε δέκα. Ήταν μαγικό το πώς βγήκε.

4: Αν η αποπραγματοποίηση ήταν φαγητό, ποιο θα ήταν;

• (γελάει δυνατά). Θα ήταν, μάλλον, ένα από εκείνα τα μαγειρευτά σε αυτούς τους μπουφέδες που είναι γυάλινοι και το φαγητό φαίνεται σαν prop. Σε αυτά τα πολύ default λευκά πιάτα που δεν ξέρεις από που να τα πιάσεις, ένα κρέας με αρακά ή πουρέ που μπορεί και να μην είναι αληθινό.

5: Στη μουσική, όταν πατάς λάθος πλήκτρο στο πιάνο, αν το επαναλάβεις με αυτοπεποίθηση λέγεται τζαζ. Τι γίνεται όμως με τα λάθη στη ζωή; Μπορούν να γίνουν μουσική;

• Πολύ καλή ερώτηση και συνήθως προσπαθώ να αποφεύγω την απάντηση. Δεν τα πάω καλά με την απόρριψη και τα λάθη. Παλαιότερα, αν έπαιζα λάθος νότα σε μάθημα ή συναυλία κατέβαζα μούτρα, έχανα χρόνο και ίσως έκανα επιπλέον λάθη. Τώρα, στη ζωή νιώθω πως οφείλουμε να παραμένουμε όσο γίνεται ψύχραιμοι. Κανείς δεν είναι τέλειος, όσο κλισέ και αν ακούγεται, βοηθάει.Η αντιμετώπιση του λάθους και η συνέχεια μετά από αυτό έχει να κάνει και με την ικανότητα σου να μετατοπιστείς.

6: Τι θα έλεγε ο κύριος Τζέι για το στεγαστικό και την ακρίβεια; Πώς χωράνε τα υπαρξιακά ζητήματα στην κοινωνικοπολιτική μας σκέψη και δράση;

• Τι θα έλεγε ε; Οff the record θα έλεγε Νιάου και Χρατς. Δευτερευόντως, να το πω λίγο ποιητικά, πρέπει να μάθουμε πρώτα να κατοικούμε στο μυαλό μας για να μπορέσουμε να χωρέσουμε και στο σπίτι μας. Ο κύριος Τζέι ευτυχώς δεν πληρώνει ενοίκιο, είναι δύσκολα τα πράγματα. Είναι κρίμα, αλλά όπως φαίνεται γράφουμε και παράγουμε όταν είμαστε στα πιο δύσκολα, αλλά τι θα γινόταν αν είχαμε κάποια θέματα έστω και λίγο λυμένα και μπορούσαμε να επεκταθούμε περισσότερο, πόσο πιο δημιουργικά θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχαμε καθημερινά να αναρωτιόμαστε πώς θα επιζήσουμε.

7: Η ψυχική υγεία έχει γίνει της μόδας στα social media, με άπειρα motivational quotes για self-care. Η παράσταση όμως μιλά για το αληθινό, άβολο κενό που δεν φτιάχνει με αρωματικά κεριά και τσάι μάτσα. Πόσο δύσκολο είναι να μιλήσεις ειλικρινά για διαταραχές αντίληψης σε έναν κόσμο που απαιτεί να είσαι θετικός με το ζόρι;

• Αυτά τα έχω αποδομήσει αρκετά τα τελευταία χρόνια. Δεν γίνεται να περιμένεις να χαμογελάσω έτσι απλά. Προσωπικά, έχω αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζω θέματα άγχους και κατάθλιψης και η αποπροσωποποίηση και αποπραγματοποίηση ήταν σαν τα ξαδερφάκια τους. Τα είχα κανονικοποιήσει, πίστευα πως σε κάποιο βαθμό όλοι τα περνάνε. Very much panic, very little disco.Έγιναν όλα πιο έντονα όσο μεγάλωνα και συναντούσα μεγαλύτερες δυσκολίες. Η παράσταση δεν γίνεται δεικτική, ούτε προφανής με όλα αυτά. Είναι στην ουσία ένα επεισόδιο της ζωής του χαρακτήρα και αρκετά πράγματα τα δίνουμε πολύ σωματικά. Η προσέγγιση είναι σουρεαλιστική, μέσα στη σοβαρότητα έρχεται ένα αστείο, μια ειρωνεία, μια αναφορά σε παραμύθι. Μου αρέσει πολύ η παράσταση μου όσο και αν δυσκολεύομαι να το λέω!

8: Πες μας μια αρχή του αυτοσχεδιαστικού θεάτρου που είναι πολύ σημαντική για τον κύριο Τζέι.

• Κυρίως παίξαμε, όπως είπα, με το σώμα. Και εμένα η εκπαίδευσή μου ήταν πάνω στο σωματικό θέατρο και την έκφραση οπότε ο αυτοσχεδιασμός ήρθε και κατακούμπωσε. Στη ζωή θέλεις δε θέλεις αυτοσχεδιάζεις, αφού την επόμενη μέρα δεν ξέρεις τι θα σου κάτσει. Ειδικά όταν είσαι παιδί αυτοσχεδιάζεις χωρίς να το καταλαβαίνεις. Αυτό είπα και στη Λένια “Παίξε”. Το κείμενο έρχεται μετά για να ταιριάξει. Ξέρουμε ότι τα λόγια που έχεις να πεις μπορούν να ειπωθούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους όταν έχουν περάσει από το σώμα. Μετά το θησαυρίζεις, μετά μειώνεις και μετά αρχίζεις να κεντάς.

9: Ο θεατής που θα έρθει να δει την παράσταση, τι πρέπει να έχει φέρει μαζί του: τηλεσκόπιο για το διάστημα, σημειωματάριο για τον θεραπευτή του ή απλώς άνετα ρούχα για να χωρέσει στο κενό του;

• Τηλεσκόπιο δεν θα χρειαστεί, το διάστημα το κατεβάζουμε στη Γη. Ούτε σημειώσεις για τη θεραπεία θα χρειαστεί, γιατί μπορούμε να τα συζητήσουμε και επί τόπου (θα υπάρξει δράση συζήτησης μετά την παράσταση). Τέλος, ούτε άνετα ρούχα είναι αναγκαία, καθώς υπάρχει ο χώρος μεταξύ σκηνής και θεατών που χωράει άνετα το κενό μας. Θέλω να φέρει τα μάτια, τα αυτιά για να δει τη Λένια. Αν δεν υπήρχε αυτός ο άνθρωπος να κουβαλήσει το όραμα και το κείμενό μου η παράσταση δεν θα ήταν αυτή που είναι.

10: Είναι γνωστό από τις επιστήμες ότι κυριολεκτικά είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των αστεριών. Το ίδιο βέβαια είναι και οι μπάμιες, οι κατσαρίδες και οι ρατσιστές. Πώς βρίσκουμε τη μοναδικότητα και το νόημα στην αγάπη και στην τέχνη χωρίς να φτάσουμε στην έπαρση;

• Θα επιστρέψω στην απόσταση μεταξύ του διαστήματος και της σόλας. Επίσης, μερικά αστέρια βιώνουν βίαιη έκρηξη, οπότε αν σκεφτούμε και τους ρατσιστές… Είναι υπέροχο να πιστευούμε στον εαυτό μας, αλλά να μην μας φάει η αυταρέσκεια. Βρίσκω πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι χωρίς τους άλλους δεν θα υπήρχαμε, αλλά ούτε να φτάνουμε στο άλλο άκρο και να δρούμε μόνο για τους άλλους. Ας μην ξεχνάμε την αστερόσκονη από την οποία προήλθαμε, πιστεύω στη συνεχή εξέλιξη. Όσο δύσκολα και αν περνάω ως καλλιτέχνης, όπως και πολλοί από εμάς, δεν θα μπορούσα να με σκεφτώ να κάνω τίποτα άλλο. Και να σου πω και κάτι; Εμένα μου αρέσουν οι μπάμιες.

Το άρθρο Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις για τον Κύριο Τζέι (Αρετή Μακρολειβαδίτη) εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.