Το “Πρίνος CO₂” είναι ένα έργο CCS – δέσμευσης κι αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα. Η CCS είναι μια τεχνολογία που υπόσχεται ότι μειώνει τις εκπομπές CO₂ πριν φτάσουν στην ατμόσφαιρα. Η διαδικασία προβλέπει τη δέσμευση CO₂ στην πηγή παραγωγής του (δηλαδή τις βιομηχανίες και τις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής), τη μεταφορά του και την αποθήκευσή του σε γεωλογικούς σχηματισμούς και σε κοιτάσματα πετρελαίου που έχουν εξαντληθεί, όπως είναι ο Πρίνος.

Το Alterthess μίλησε με τον Γεράσιμο Παπαδόπουλο, σεισμολόγο και μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου, που έχει  συμμετάσχει ενεργά με γνωμοδοτήσεις και δημόσιες παρεμβάσεις στον αγώνα των κατοίκων για τους σοβαρότατους περιβαλλοντικούς κινδύνους που επιφυλάσσει ένα τέτοιας κλίμακας και φύσης έργο σε μια ήδη επιβαρυμένη περιοχή η οποία, όπως μας εξηγεί, βρίσκεται μάλιστα εν μέσω ενεργών ρηγμάτων.

Ακούστε το σχετικό podcast:

Έρευνα-σενάριο: Σταυρούλα Πουλημένη

Επεξεργασία ήχου-μοντάζ: Μενέλαος Εξίογλου

Το άρθρο “Πρίνος CO₂” εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η εφαρμογή του νόμου δυστυχώς επιβεβαίωσε πολλαπλά τις προειδοποιήσεις μας: αδιαφανής τρόπος διαχείρισης κονδυλίων, απειλές για ποινικές διώξεις όσων εκφράζουν διαφωνίες ή κριτική για τον τρόπο διοίκησης, παρασκηνιακές συναλλαγές για τον έλεγχο συμβουλίων διοίκησης κ.ο.κ. Όλα αυτά αποτελούν πλέον κανόνα στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.
Ακόμα χειρότερα, το συγκεκριμένο μοντέλο μεταφέρεται κάθετα και στα άλλα όργανα διοίκησης, μέχρι και τη διοίκηση των πανεπιστημιακών τμημάτων και τις γενικές συνελεύσεις. Καταγράφονται ολοένα περισσότερα περιστατικά διαπλοκής, εκβιασμών και απειλών από μέρους προέδρων, κοσμητόρων ή κάθε λογής αμυντόρων της νέας αυταρχικής και επιχειρηματικής κανονικότητας εις βάρος συναδέλφων – ιδιαίτερα εις βάρος όσων βρίσκονται σε χαμηλές βαθμίδες και περισσότερο ευάλωτες θέσεις εργασίας. Οι ίδιοι που κραυγάζουν υπέρ της «νομιμότητας» στο πανεπιστήμιο συστηματικά την υπονομεύουν για να εξυπηρετήσουν προσωπικά και πολιτικά τους συμφέροντα, και διώκουν πειθαρχικά και ποινικά διαφωνούντες φοιτητές/τριες κι εργαζομένους.

Οι πρόσφατες δημόσιες διαφωνίες, αντεγκλήσεις και αλληλοκατηγορίες ανάμεσα στις πρυτανικές αρχές και τη μειοψηφία του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ επιβεβαιώνουν γι’ άλλη μια φορά τους λόγους που πρέπει ν’ απορριφθεί το συγκεκριμένο μοντέλο διοίκησης στα ΑΕΙ. Μειοψηφούντα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης (ανάμεσά τους και ο πρώην πρύτανης Χ. Φείδας, ο οποίος αξιοποίησε προηγουμένως τις ίδιες υπερεξουσίες) καταγγέλλουν μια σειρά από σκανδαλώδεις αποφάσεις των πρυτανικών αρχών: ανέγερση με αδιαφανείς διαδικασίες του Αριστοτέλειου Βιοϊατρικού Κέντρου που υποθηκεύει χρηματοδοτικά το ΑΠΘ για πολλές δεκαετίες, αχρείαστη κατασκευή νέου Γυμναστηρίου (δίπλα στο παλιό) με ασαφείς χρήσεις και ανύπαρκτο έλεγχο, αυξημένη παρακράτηση στα έργα που διαχειρίζεται ο ΕΛΚΕ. Ωστόσο παρασιωπούν την απαράδεκτη εισαγγελική δίωξη εις βάρος συναδέλφων-μελών του ΕΣΔΕΠ που αντιτέθηκαν στον νέο κανονισμό λειτουργίας των φοιτητικών εστιών (άλλο ένα μεγάλο σκάνδαλο της παρούσας διοίκησης).

Τα μειοψηφούντα μέλη μιλούν για «δυσανεξία στην κριτική» και για λήψη «κρίσιμων αποφάσεων για το ΑΠΘ με οριακή πλειοψηφία στο Συμβούλιο Διοίκησης, η οποία προκύπτει κατά βάση από την ψήφο των εξωτερικών μελών του». Καταλήγουν ότι ο «πρύτανης δεν είναι ηγεμόνας και το Συμβούλιο Διοίκησης, κατά τον νόμο, δεν αποτελεί ανακτοβούλιο». Εντούτοις το γράμμα και η φιλοσοφία του νόμου δείχνουν καθαρά ότι, ακόμα κι αν κάποιοι έχουν αγνές προθέσεις, εδώ σφάλλουν. Ο Νόμος Κεραμέως πράγματι μετατρέπει τον πρύτανη σε ελέω κυβερνητικής εξουσίας ηγεμόνα, και το ελεγχόμενο από τον ίδιο Συμβούλιο Διοίκησης σε ανακτοβούλιο. Μάλιστα η αντιδημοκρατική αυτή λογική βραχυκυκλώνει ολοένα περισσότερο τη λειτουργία των πανεπιστημίων.

Για αυτό ακριβώς αντιδράσαμε στον Νόμο Κεραμέως, απείχαμε από τις εκλογές για τα συμβούλια διοίκησης, κι εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε για την κατάργηση αμφοτέρων. Για ένα πανεπιστήμιο αυτόνομο από κυβερνητικές διαταγές και προστατευμένο από τα επιχειρηματικά και προσωπικά συμφέροντα που προσπαθούν να το αλώσουν, για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο, δημοκρατικό κι ανοιχτό στην κοινωνία.

Το άρθρο H διοίκηση των «αρίστων» στο πανεπιστήμιο: ένας απολογισμός εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι φοιτητικές εστίες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αποτελούνται από 6 κτίρια και διαθέτουν 1.491 κλίνες. Για χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες αυτές οι εστίες είναι ο τρόπος για να μπορέσουν να σπουδάσουν στη Θεσσαλονίκη. Είναι η κύρια κατοικία τους.

Το συμφωνητικό αυτό αντιμετωπίζει τους ενοίκους των εστιών ως προσωρινά ανεκτούς χρήστες ενός χώρου υπό επιτήρηση. Εισάγει ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας που απαγορεύει τη διαμονή ή διανυκτέρευση συγγενών και φίλων και περιορίζει επισκέψεις μόνο σε συγκεκριμένους κοινόχρηστους χώρους του ισογείου, απαγορεύει την κατοχή κατοικιδίου, αναγκάζει τους φοιτητές να ενημερώνουν για απουσία άνω των 15 ημερών και να επιτρέπουν την επίσκεψη αξιολογητή του δωματίου οποτεδήποτε. Το συμφωνητικό προβλέπει ακόμη ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες αποδέχονται όχι μόνο τον ισχύοντα κανονισμό λειτουργίας, αλλά και κάθε μελλοντική τροποποίησή του, χωρίς να τίθενται σαφείς προϋποθέσεις.

«Αυτή η λογική είναι απαράδεκτη. Οι φοιτητικές εστίες του ΑΠΘ είναι, κατά κοινή παραδοχή, από τις εστίες που βρίσκονται στη χειρότερη κατάσταση στη χώρα. Η απάντηση σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί να είναι η επιβολή κατασταλτικών όρων χρήσης, αλλά η άμεση συντήρηση, ανακαίνιση και αποκατάσταση των κτιριακών υποδομών, με κριτήρια κατοικησιμότητας, ασφάλειας και αξιοπρέπεια» τονίζει η Ένωση ξεκαθαρίζοντας πως η φοιτητική μέριμνα δεν είναι φιλανθρωπία, δεν είναι παραχώρηση υπό όρους υπακοής, είναι κοινωνικό δικαίωμα. Οι φοιτητές/ριες που ζουν στις εστίες έχουν ανάγκη από ασφαλή, αξιοπρεπή και βιώσιμη στέγη, κατάλληλη όχι μόνο για μελέτη και ύπνο, αλλά και για κοινωνική ζωή, συναισθηματική σταθερότητα, συλλογική έκφραση και επικοινωνία στον νέο τόπο εγκατάστασής τους.

Το Σωματείο Ενοικιαστριών Θεσσαλονίκης στηρίζει τον Σύλλογο Οικότροφων Φοιτητικών Εστιών Θεσσαλονίκης και τον αγώνα των εστιακών φοιτητών/ριών. «Ο αγώνας αυτός δεν αφορά μόνο όσους/ες μένουν σήμερα στις εστίες, αλλά συνδέεται με το δικαίωμα στη στέγη για όλους τους φοιτητές.  Συνδέεται με τους φοιτητές που μένουν στα γονεϊκά τους σπίτια επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο. Με όσους δεν πήγαν να σπουδάσουν στην πόλη που πέρασαν λόγω κόστους. Με όσους μετακινούνται καθημερινά, επειδή οι ακριβές μετακινήσεις παραμένουν φθηνότερες από ένα μηνιαίο ενοίκιο. Με όσους νοικιάζουν στην ιδιωτική αγορά, πληρώνοντας υπέρογκα ποσά για παλιά, ακατάλληλα ή επισφαλή σπίτια, κυνηγώντας ένα πτυχίο που πλέον δεν εγγυάται κανένα σταθερό μέλλον» δηλώνει χαρακτηριστικά.

Εξηγεί ακόμη πως το ζήτημα των φοιτητικών εστιών είναι μέρος της συνολικής στεγαστικής κρίσης. «Την ίδια στιγμή που οι δημόσιες φοιτητικές εστίες αφήνονται για χρόνια στην εγκατάλειψη και η ανακαίνισή τους μετατρέπεται σε πεδίο εργολαβικής κερδοφορίας με κρατικό χρήμα, στην ιδιωτική αγορά φοιτητικής στέγης εισέρχονται όλο και περισσότεροι επενδυτές. Η ανάγκη των φοιτητών για κατοικία γίνεται εμπόρευμα, η δημόσια μέριμνα υποχωρεί, η αγορά επεκτείνεται, και οι φοιτητές καλούνται είτε να πληρώσουν είτε να πειθαρχήσουν».

«Ως Σωματείο Ενοικιαστριών γνωρίζουμε καλά ότι ακόμη και το υπάρχον νομικό πλαίσιο, παρότι είναι ανεπαρκές και συχνά σε βάρος των ενοικιαστριών, προβλέπει κάποιες ελάχιστες προστασίες. Γνωρίζουμε επίσης, από την καθημερινή μας εμπειρία, ότι οι εκμισθωτές συχνά παραβιάζουν ακόμη και αυτές τις ελάχιστες προστασίες, με καταχρηστικούς όρους και αυθαίρετες απαιτήσεις. Για αυτό έχουμε επεξεργαστεί πρότυπο συμβόλαιο κατοικίας, που κάνει σαφή χρήση των υπαρχουσών νομικών προστασιών. Με την ίδια λογική, δηλώνουμε ότι μπορούμε να συμβάλουμε, μαζί με τους εστιακούς φοιτητές, στην επεξεργασία ενός διαφορετικού συμφωνητικού διαμονής, με όρους ευνοϊκούς, δημοκρατικούς και συμβατούς με την πραγματική χρήση των εστιών ως κύριων κατοικιών».

Ζητάει:

-Να επιταχυνθεί η συντήρηση και ανακαίνιση των εστιών, με δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, και όχι με όρους πειθαρχικής διαχείρισης των φοιτητών.

-Να εφαρμοστούν στις εστίες, κατ’ ελάχιστον, οι βασικές προστασίες που ισχύουν για κάθε άνθρωπο σε σχέση με την κύρια κατοικία του.

-Οι όροι χρήσης και λειτουργίας να λαμβάνουν υπόψη τις στεγαστικές ανάγκες των φοιτητ(ρι)ών και να συνδιαμορφωθούν μαζί τους.

-Κατά την παραλαβή δωματίου να υπάρχουν σαφή κριτήρια κατοικησιμότητας.

-Να μην απαγορεύεται η φιλοξενία φιλικών ή συγγενικών προσώπων.

-Να μην απαγορεύεται γενικά και αόριστα η κατοχή κατοικιδίου.

-Να μη γίνονται έλεγχοι στα δωμάτια χωρίς σαφές πλαίσιο, προηγούμενη ενημέρωση και συναίνεση των φοιτητών.

-Να μπορούν οι φοιτητές να διαμορφώνουν το δωμάτιό τους όπως επιθυμούν, εφόσον το επιστρέφουν στην κατάσταση που το παρέλαβαν.

-Ταυτόχρονα, επαναφέρουμε τη θέση μας για την ανάγκη ενίσχυσης των τεχνικών υπηρεσιών. Η συντήρηση, επισκευή και ανακαίνιση κατοικιών κοινωνικής χρήσης δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από υπεργολαβίες. Χρειαζόμαστε τεχνικό προσωπικό, εξοπλισμό, μηχανήματα που να μπορούν να παρεμβαίνουν στην αποκατάσταση κτιρίων, στη συντήρηση του κτιριακού αποθέματος και στην αξιοποίηση κενών ακινήτων για κοινωνική χρήση.

-Οι εστίες δεν είναι χώροι πειθαρχίας και επιτήρησης. Είναι κατοικίες και οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές έχουν δικαίωμα να κατοικούν με αξιοπρέπεια, ελευθερία και ασφάλεια.

Το άρθρο «Οι φοιτητικές εστίες δεν είναι φυλακές, είναι κατοικίες» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Με το βλέμμα στην κλιμάκωση των πολέμων στη Μέση Ανατολή, τη συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, τον παρατεταμένο πόλεμο στην Ουκρανία και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς και δηλώνει ότι η απάντηση είναι η αλληλεγγύη, η εξωστρέφεια κι αγώνες ενάντια στον πόλεμο και σε κάθε μορφή διάκρισης και εκμετάλλευσης. Κατά τη διάρκειά του θα πραγματοποιηθούν συζητήσεις, μουσικές, θέατρο, performances και εκθέσεις. To φετινό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στη Νικόλ, στην υπέροχη συντρόφισσά μας, στην αγωνίστρια, εργάτρια, τρανς αδερφή μας. Για όσα έδωσε, για όσα μας δίδαξε, για τον τρόπο που έκανε τον κόσμο γύρω της πιο όμορφο. Το φως και οι αγώνες της συνεχίζουν μαζί μας.

Ολόκληρο το κάλεσμα του φεστιβάλ: 

Στις 25 με 27 Ιουνίου, σας προσκαλούμε στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ επιστρέφει ως ένας ζωντανός χώρος συνάντησης, συλλογικής συζήτησης και ταξικής αλληλεγγύης. Για τρεις ημέρες, μεταμορφώνουμε το πάρκο Ξαρχάκου (πάρκο ΧΑΝΘ) σε πεδίο κοινού αγώνα και ορατότητας για τους μετανάστες και τις μετανάστριες, τους πρόσφυγες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, τα ανάπηρα άτομα, τους ανθρώπους από εθνικές μειονότητες, καθώς και κάθε κομμάτι της κοινωνίας της πόλης που δέχεται την κρατική καταστολή, την εργοδοτική αυθαιρεσία, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις.

Φέτος, η κλιμάκωση των πολέμων στη Μέση Ανατολή, η συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, ο παρατεταμένος πόλεμος στην Ουκρανία και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς. Την ίδια στιγμή που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ωθούνται στην προσφυγιά και τη βίαιη μετανάστευση, η Ευρώπη απαντά με ολοένα σκληρότερες αντιμεταναστευτικές πολιτικές, μετατρέποντας τα σύνορά της σε τόπους θανάτου και αποκλεισμού.

Οι πολιτικές αυτές συνθέτουν μια ενιαία εικόνα: την κανονικοποίηση της βίας απέναντι στους κατατρεγμένους, τη συγκάλυψη των εγκλημάτων στα σύνορα και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολούθησε την απαγωγή και τον βασανισμό των αγωνιστ(ρι)ών του Global Sumud Flotilla από το σιωνιστικό καθεστώς, με την έγκριση της ελληνικής κυβέρνησης, δίνοντας μια εικόνα, έστω και ελάχιστη, της βαρβαρότητας που βιώνει ο παλαιστινιακός λαός, ο οποίος παρά τις δεκαετίες απαρτχάιντ, εκτοπισμών και καταστροφής εξακολουθεί να αντιστέκεται, επιμένοντας στην ίδια του την ύπαρξη.

Στους άδικους αυτούς πολέμους η Ελλάδα δεν στέκεται ουδέτερη. Αντίθετα, βαθαίνει τη στρατιωτική και πολιτική της συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ και τις ευρωατλαντικές συμμαχίες, εμπλέκοντας όλο και περισσότερο την κοινωνία σε επικίνδυνες γεωπολιτικές συγκρούσεις, με τις βάσεις του θανάτου αλλά και ενεργές πολεμικές επιχειρήσεις εκτός συνόρων. Μια εμπλοκή που δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού που ζει εδώ.

Τα γεγονότα της τελευταίας περιόδου γύρω από το προσφυγικό στην Ελλάδα και την Ευρώπη, τα πολύνεκρα ναυάγια όπως αυτό της Χίου, συνθέτουν μια ενιαία, όλο και πιο ανησυχητική εικόνα. Η εφαρμογή του νέου Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο σε συνδυασμό με το νόμο Βορίδη, θεσμοθετούν μια χώρα-φρούριο που υψώνει νέους φράχτες, φυσικούς και νομικούς. Οι πολιτικές αυτές είναι που μετατρέπουν τη Μεσόγειο σε υγρό τάφο, που παγιώνουν τα καμπς, τις κλειστές δομές και τις επαναπροωθήσεις ενώ οι διακρίσεις, ο ρατσισμός και η εργασιακή εκμετάλλευση αποτελούν καθημερινότητα.

Την ίδια στιγμή που η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της αυξάνουν τις στρατιωτικές δαπάνες και προετοιμάζονται για νέους πολέμους, η κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, την ενεργειακή φτώχεια και τους καθηλωμένους μισθούς. Εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα αμφισβητούνται, ενώ η καταστολή, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο αυταρχισμός κερδίζουν συνεχώς έδαφος.Το πανεπιστημιακό άσυλο υπονομεύεται, οι απεργίες περιορίζονται, οι δημόσιοι χώροι ελέγχονται όλο και πιο ασφυκτικά. Η πολιτιστική ελευθερία αντίστοιχα φιμώνεται, ενω επιχειρείται να κατασταλούν ακόμα και τα τραγούδια των καταπιεσμένων ανθρώπων της μακεδονικής μειονότητας στα χωριά της Β. Ελλάδας.

Η άνοδος της ακροδεξιάς και η συνολική μετατόπιση του πολιτικού συστήματος προς πιο αντιδραστικές κατευθύνσεις συνοδεύονται από επιθέσεις σε μετανάστες, ΛΟΑΤΚΙ+ και ανθρώπους των κινημάτων. Αυτοί που αναπαράγουν τις δομές καταπίεσης, έπειτα επικαλλουνται την “απελευθέρωση των γυναικών στο Ιράν” και την “ελευθερία των ΛΟΑΤΚΙ υποκειμένων στο Ισραήλ” για να δικαιολογήσουν την επιθετική και βίαιη πολιτική τους.

Γνωρίζουμε πως η ειρήνη δεν είναι απλά η απουσία όπλων, αλλά και η παρουσία της δικαιοσύνης. Μιας δικαιοσύνης που μόνο οι λαοί μπορούν να επιβάλλουν. Μιας δικαιοσύνης που λάμπει δια της απουσίας της ανάμεσα στις στοιβαγμένες οικογένειες στη δίκη των Τεμπών, ανάμεσα στις θάλασσες που χωρίζουν τους “πολίτες” από τους “πνιγμένους μετανάστες” στο Αιγαίο, ανάμεσα στους ελάχιστους χρόνους που μετράμε από το ένα εργατικό ατύχημα μέχρι το επόμενο. “Ο πόλεμος τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους…” έγραφε ο Μπρεχτ.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι συλλογική. Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής και στο Εφετείο υπενθυμίζει ότι καμία νίκη απέναντι στον φασισμό δεν χαρίζεται, αλλά, όπως όλες οι νίκες, κατακτιέται μέσα από τους αγώνες στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης. Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι ένα τέτοιο πεδίο συνάντησης: ένας χώρος όπου οι αγώνες διασταυρώνονται, οι φωνές ενώνονται και η ελπίδα παίρνει συλλογική μορφή. Γιατί απέναντι στον κόσμο του πολέμου, της εκμετάλλευσης και του ρατσισμού, επιμένουμε να χτίζουμε τον κόσμο της αλληλεγγύης, της αντίστασης και της κοινής μας απελευθέρωσης.

Βρισκόμαστε και φέτος στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με συζητήσεις, μουσικές, θέατρο, performances και εκθέσεις. Απαντάμε με αλληλεγγύη, εξωστρέφεια κι αγώνες ενάντια στον πόλεμο και σε κάθε μορφή διάκρισης και εκμετάλλευσης.

Στον πόλεμό τους καμία εμπλοκή,

Θύελλες αντίστασης θα γίνουν οι λαοί

To φετινό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στη Νικόλ, στην υπέροχη συντρόφισσά μας, στην αγωνίστρια, εργάτρια, τρανς αδερφή μας. Για όσα έδωσε, για όσα μας δίδαξε, για τον τρόπο που έκανε τον κόσμο γύρω της πιο όμορφο. Το φως και οι αγώνες της συνεχίζουν μαζί μας.

Δείτε το πρόγραμμα εδώ

Ώρα έναρξης του φεστιβάλ: 18:00

Ώρα έναρξης του παιδότοπου: 19:00

Ώρα έναρξης των συζητήσεων, εργαστηρίων και παραστάσεων: 19:00

Ώρα έναρξης των συναυλιών: 22:00

Υ.Γ.: Επειδή το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, θέλουμε κάθε χρόνο, να αποτελεί έναν ασφαλή χώρο για όλες, όλα και όλους μας, κατά τη διάρκεια των 3 ημερών του Φεστιβάλ θα λειτουργεί το «Μωβ Σημείο», το οποίο βρίσκεται στη Γραμματεία του Φεστιβάλ. Σεξιστικές, ομοτρανσφοβικές, ρατσιστικές, μισαναπηρικές, παραβιαστικές ή/και επιθετικές συμπεριφορές -κάθε τύπου- δεν θα γίνουν ανεκτές. Εάν βιώσετε ή γίνεται μάρτυρας κάποιου περιστατικού, μπορείτε να απευθυνθείτε στο «Μωβ Σημείο», ώστε να αντιμετωπίσουμε μαζί οτιδήποτε συμβαίνει (περισσότερα στο σχετικό συνημμένο).

Το άρθρο Ενάντια στον πόλεμο, με την αντίσταση των λαών και την αλληλεγγύη ξεκινάει το 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Καθώς γράφω, τα Στενά του Ορμούζ είναι κλειστά, ο πόλεμος των τελευταίων μηνών μεταξύ του Ιράν και του ισραηλο-αμερικανικού μπλοκ έχει αναδιαμορφώσει την τιμή του αργού πετρελαίου και, μαζί με αυτήν, την τιμή του ψωμιού σε παγκόσμια κλίμακα, το Σουδάν συνεχίζει να μετράει τους νεκρούς του στα όρια του ορατού, ο Λίβανος έχει παρασυρθεί από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς του 2024 και οδεύει προς μια γενοκτονία σύμφωνα με το εργαστηριακό μοντέλο της Γάζας, η Ταϊβάν δέχεται Αμερικανούς προμηθευτές όπλων σαν ένα νέο Βερολίνο του 1948, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συσπειρώνονται γύρω από τη λέξη επανεξοπλισμός.

Το πρόβλημα είναι άλλο. Η Γάζα δεν συγκρίνεται με αυτές τις καταστροφές: τις εμπεριέχει. Είναι το πεδίο των δοκιμών όπου επαληθεύεται τι θα αποδεχτεί ο κόσμος τα επόμενα πενήντα χρόνια.

Η διαφορά μεταξύ ενός πολέμου και της Γάζας έγκειται αποκλειστικά σε αυτή την πρωτότυπη λειτουργία, μια γενοκτονία εξαγώγιμη σε μεγάλη κλίμακα. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι ένας κλασικός πόλεμος μεταξύ κρατών του εικοστού αιώνα, με γραμμές χαρακωμάτων και την εθνικιστική ρητορική του προηγούμενου αιώνα.

Η σύγκρουση με το Ιράν το 2025 ήταν η πρώτη μεγάλη σύγκρουση της αναδυόμενης πολυπολικής τάξης πραγμάτων και επιβεβαίωσε δύο αποφασιστικά γεγονότα. Ο ισραηλινός στρατός μπορεί πλέον να επιτύχει οποιονδήποτε στόχο στον πλανήτη. Το Ορμούζ μπορεί να κλείσει σε αντίποινα για τη δυτική επιθετικότητα.

Στο Σουδάν, διεξάγεται εμφύλιος πόλεμος για τον έλεγχο των εξορυκτικών εσόδων και για χίλιους άλλους λόγους, σε κλίμακα μεγαλύτερη από τη Γάζα όσον αφορά τον αριθμό των νεκρών, ωστόσο παραμένει αόρατος στον ευρωπαϊκό δημόσιο λόγο, μια περαιτέρω απόδειξη της φυλετικής επιλεκτικότητας του δυτικού πένθους.

Όλοι αυτοί οι πόλεμοι/σφαγές ανταποκρίνονται σε γνωστές λογικές. Είναι καταστροφές του εικοστού αιώνα που παρατείνονται στον εικοστό πρώτο. Η Γάζα είναι κάτι άλλο.

Εκεί, δοκιμάζουν τι μπορεί να κάνουν σε έναν άοπλο πληθυσμό μπροστά στα μάτια ενός διασυνδεδεμένου παγκόσμιου πληθυσμού, χωρίς να πληρώσουν κανένα πολιτικό κόστος. Η πρώτη πλήρως βιντεοσκοπημένη γενοκτονία στην ανθρώπινη ιστορία λαμβάνει χώρα σε υψηλή ευκρίνεια και μεταδίδεται ζωντανά από τα ίδια τα θύματα μέσω των τηλεφώνων τους.

Η θεωρητική κεντρική θέση της Παλαιστίνης πηγάζει από αυτή τη λειτουργία. Το εργαστήριο δεν αφορά μόνο την τεχνολογία ελέγχου που εξάγει το Τελ Αβίβ εδώ και δεκαετίες, από αυτόνομα drones έως συστήματα βιομετρικής επιτήρησης. Αυτό είναι το βιομηχανικό επίπεδο, που έχει ήδη αναλυθεί εκτενώς. Κάτω από αυτό, λειτουργεί ένα πιο ριζοσπαστικό επίπεδο.

Πειραματίζονται με το τι είναι ικανή να αφομοιώσει η παγκόσμια δημόσια συνείδηση. Η δικαιολογία της επιτυχημένης προπαγάνδας του εικοστού αιώνα δεν ισχύει πλέον, επειδή η ισραηλινή προπαγάνδα, μετά από δύο χρόνια πολέμου, έχει αποτύχει. Το διαδίκτυο έχει κορεστεί με αδιαμφισβήτητες εικόνες και ακόμη και οι σελίδες των μεγάλων δυτικών εφημερίδων έχουν αλλάξει το λεξιλόγιό τους.

Το γεγονός είναι γνωστό σε οποιονδήποτε ξέρει να διαβάζει. Ωστόσο, παραμένει σε εκκρεμότητα πολιτικά. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είναι παγκοσμίως γνωστό και σε αυτό που πολιτικά μεταφράζεται σε δράση παραμένει η πραγματική «εφεύρεση» της Γάζας και αποτελεί την ιστορική καινοτομία της εποχής μας.

Η πλήρης μετάδοση του θεάματος της γενοκτονίας έχει δημιουργήσει μια νέα πολιτική μορφή: τον μαζικό θεατή με απεριόριστη αντοχή. Αυτή η μορφή είναι το εξαγώγιμο προϊόν του εργαστηρίου της Γάζας και είναι ο πολίτης- πρότυπο του επόμενου παγκόσμιου καθεστώτος. Η συμπεριφορά του έχει μια συγκεκριμένη δομή.

Γνωρίζει σε πραγματικό χρόνο τι συμβαίνει εκεί, συσσωρεύει πληροφορίες και αγανάκτηση, κι όμως δεν περνάει στην πολιτική δράση. Όταν το κάνει, αντιμετωπίζεται από τις ευρωπαϊκές αστυνομικές δυνάμεις ως πρόβλημα της δημόσιας τάξης, φακελώνεται από τους Γερμανούς και Γάλλους εισαγγελείς με την ετικέτα της υπεράσπισης, αποβάλλεται από τα πανεπιστήμια του αγγλόφωνου κόσμου, σφαγιάζεται και καταγγέλλεται, σαν να ήταν η «νόρμα».

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός χαρακτήρισε «ιδεολογική» τη μεγαλύτερη κινητοποίηση στους δρόμους της χώρας από το 2003. Ο μαζικός θεατής είναι η πρώτη ύλη του επερχόμενου ευρωπαϊκού κράτους επιτήρησης, και εκεί πέρα διαμορφώνεται τώρα.

Η κυβέρνηση Νετανιάχου απέδειξε, μεταξύ του 2023 και σήμερα, κάτι που οι πολιτικές επιστήμες δεν είχαν ακόμη θεωρητικοποιήσει.

Μπορείς να διαπράξεις μια γενοκτονία μπροστά σε οκτώ δισεκατομμύρια μάρτυρες αν συνδυάσεις την πλήρη στρατιωτική κάλυψη μιας πυρηνικής δύναμης με έναν σημασιολογικό μηχανισμό, ικανό να μετατρέψει οποιαδήποτε κριτική στην κυβέρνησή σου σε έγκλημα μίσους.

Ο δυτικός τύπος, σε αυτό το πλαίσιο, είναι η εξαρτημένη μεταβλητή. Εξακολουθεί να μιλάει για «σύγκρουση» μπροστά σε μια δυσαναλογία εβδομήντα χιλιάδων προς έναν, επειδή μιλάει τη γλώσσα της εξουσίας που τον χρηματοδοτεί.

Ο σημασιολογικός μηχανισμός είναι η μεγάλη πολιτική καινοτομία της δεκαετίας. Όταν άρχισα να ασχολούμαι με την Παλαιστίνη, πριν από είκοσι χρόνια, η κατηγορία για αντισημιτισμό εναντίον όσων επέκριναν τις πολιτικές του Τελ Αβίβ ήταν ακόμα σπάνια και δύσκολα μπορούσε να διατυπωθεί δημόσια.

Σήμερα, είναι η προϋπόθεση για την συμμετοχή στη συζήτηση. Η αλληλοεπικάλυψη του εβραϊσμού ως παράδοση και της πολιτικής της ισραηλινής κυβέρνησης διαμορφώθηκε σε λίγα μόνο χρόνια, και μετέτρεψε σε ταμπού αυτό που μέχρι τη δεκαετία του 1970 αποτελούσε αντικείμενο ανοιχτού διαλόγου εντός της ίδιας της εβραϊκής αριστεράς.

Μια ευρωπαϊκή κοινωνία των πολιτών που αποδέχεται αυτή την αλληλοεπικάλυψη παραχωρεί προληπτικά την ελευθερία του λόγου για ένα συγκεκριμένο θέμα, και το κάνει αυτό θεωρώντας ότι προστατεύει τη μνήμη. Στην πραγματικότητα, προστατεύει μια κυβέρνηση.

Το κλείσιμο του Ορμούζ, στο πλαίσιο όλων αυτών, πρέπει να ερμηνευτεί πέρα ​​από την γεωπολιτική της ενέργειας. Αποτελεί ένα μακροχρόνιο πολιτικό σύμπτωμα.

Το Ιράν σφράγισε το Στενό ως αντίποινα ενάντια σε μια επιθετικότητα που γεννήθηκε από τον πόλεμο της Γάζας, και είναι η πρώτη φορά από το 1973 που μια περιφερειακή δύναμη επιβάλλει άμεσο οικονομικό κόστος στη Δύση εξαιτίας της πολιτικής της στη Μέση Ανατολή.

Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου που προέκυψε πλήττει ευθέως τον προϋπολογισμό των ευρωπαϊκών οικογενειών.

Ο επιταχυνόμενος επανεξοπλισμός της ηπείρου, ο οποίος δικαιολογείται δημόσια με τη ρωσική απειλή, στην πραγματικότητα χρηματοδοτείται για να επιτρέψει στη δυτική στρατιωτική βιομηχανία να διατηρήσει την παρουσία του Ισραήλ στην περιοχή. Οι ευρωπαϊκές πλατείες, που διαμαρτύρονται κατά του επανεξοπλισμού και υπέρ της Γάζας, από κοινού, αντιλήφθηκαν τη δομική σύνδεση αυτών των δύο πριν από τις κυβερνήσεις.

Το ερώτημα που θέτει ο αγώνας για την Παλαιστίνη, και το οποίο κανένας άλλος σύγχρονος πόλεμος δεν θέτει με την ίδια σαφήνεια, είναι ανθρωπολογικής τάξεως. Αφορά το όριο της ανοχής του ανθρώπινου είδους μπροστά στην πλήρη αποκάλυψη του δικού του εγκλήματος.

Σε όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι μεγάλες σφαγές συνέβησαν έξω από το οπτικό πεδίο των ανθρώπων της εποχής. Το Άουσβιτς αποκαλύφθηκε πλήρως μετά την απελευθέρωση των στρατοπέδων, η Ρουάντα μόλις τα τελευταία σώματα είχαν ήδη ριχτεί στα ποτάμια.

Η Γάζα είναι ορατή σε πραγματικό χρόνο, σε υψηλή ευκρίνεια, μέσα από τα τηλέφωνα των ετοιμοθάνατων, τα οποία φτάνουν στα δικά μας τηλέφωνα. Το ανθρώπινο είδος, για πρώτη φορά στην ιστορία του, έχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για να σταματήσει μια γενοκτονία ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη. Και επιλέγει να μην τη σταματήσει. Αυτή η επιλογή αποτελεί το ανθρωπολογικό διακύβευμα του εργαστηρίου.

Από μια τέτοια διαπίστωση προκύπτουν συγκεκριμένες συνέπειες. Το διεθνές δίκαιο, χτισμένο πάνω στα ερείπια του 1945 γύρω από την υπόσχεση ότι ορισμένα εγκλήματα δεν θα διαπράττονται πλέον ατιμώρητα, αποδεικνύεται ένα διακοσμητικό εργαλείο. Τα Δικαστήρια της Χάγης εκδίδουν αποφάσεις που τα κράτη αγνοούν.

Ο ΟΗΕ εκδίδει ψηφίσματα τα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες μπλοκάρουν εδώ και δεκαετίες. Οι κυρώσεις κατά του Ισραήλ δεν έχουν καν συζητηθεί σοβαρά στα ευρωπαϊκά συμβούλια. Το μεγάλο επίτευγμα του εικοστού αιώνα, η ιδέα μιας διεθνούς κοινότητας ικανής να ονομάζει το έγκλημα και να το τιμωρεί, πέθανε στα νοσοκομεία του Khan Younis. Αυτό το πτώμα ονομάζεται Διεθνές Δίκαιο και η Γάζα είναι ο τόπος ταφής του.

Η αποικιοκρατία, όπως μας υπενθύμισαν οι στοχαστές της Καραϊβικής του περασμένου αιώνα, είναι μια μηχανή που επιστρέφει πάντα στο σημείο της εκκίνησής της. Η Ευρώπη, αφού εξασκήθηκε για πέντε αιώνες πάνω σε μη ευρωπαϊκούς λαούς, δέχτηκε εισβολή από τις δικές της τεχνικές κυριαρχίας και παρήγαγε τον Χίτλερ.

Το ισραηλινό μοντέλο, που εφαρμόστηκε για ογδόντα χρόνια πάνω στους Παλαιστίνιους, επιστρέφει πλέον στις ευρωπαϊκές πόλεις. Η βιομετρική επιτήρηση του δημόσιου χώρου είναι ένα κυριολεκτικό αντίγραφο των checkpoints της Qalandiya.

Ο νόμος έκτακτης ανάγκης που εφαρμόζουν οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς στους φοιτητές που καταλαμβάνουν μια αίθουσα είναι ένα κυριολεκτικό αντίγραφο των βρετανικών στρατιωτικών κανονισμών του 1945, που κληρονόμησε και τελειοποίησε η ισραηλινή διοίκηση μετά το 1948.

Τα αυτόματα πολυβόλα του τείχους της Δυτικής Όχθης θα εγκατασταθούν, αργά ή γρήγορα, στα σύνορα της Ευρώπης εναντίον των Αφρικανών μεταναστών. Το γνωρίζουμε ήδη αυτό. Και το αποδεχόμαστε σιωπηρά.

Ο σιωνισμός, με αυτή την έννοια, αντιπροσωπεύει την πιο ώριμη μορφή μιας ευρωπαϊκής πολιτικής τάσης πέντε αιώνων και είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη μελετά τον εαυτό της μέσω της δικής της προέκτασης στη Μέση Ανατολή.

Όταν υπερασπιζόμαστε την Παλαιστίνη σημαίνει ότι υπερασπιζόμαστε την ίδια την Ευρώπη από την παρακμή της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε να γίνει το κύριο γνώρισμα της εποχής μας η ανεπάρκεια, η ανικανότητα οκτώ δισεκατομμυρίων διασυνδεδεμένων ανθρώπων να παρέμβουν ενάντια σε ένα έγκλημα που καταγράφεται σε ζωντανή μετάδοση.

Γι’ αυτό ο αγώνας για την Παλαιστίνη είναι αγώνας όλων. Η κεντρική θέση της Γάζας δεν εξαρτάται από την κλίμακα του πόνου, ούτε από την ιδιαίτερη ανάδειξη του παλαιστινιακού λαού μεταξύ των θυμάτων της εποχής μας.

Η Γάζα βρίσκεται στο κέντρο επειδή μετρά αυτό που το ανθρώπινο είδος είναι διατεθειμένο να ανεχθεί, ενώ έχει πλήρη γνώση των γεγονότων. Αν την ανεχθούμε μέχρι τέλους, θα είναι πιο εύκολο να διαπραχθεί η επόμενη γενοκτονία, και η μεθεπόμενη ακόμη περισσότερο, μέχρι να έρθει η μέρα που η αποικιοκρατία, την οποία εκπαιδευτήκαμε να αποδεχόμαστε εκεί πέρα, θα επιστρέψει για να μας ζητήσει τον λογαριασμό στο σπίτι μας.

Τότε, θα έχουμε ήδη χάσει το δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαστε πολιτισμένοι.

Το άρθρο Γιατί η Παλαιστίνη είναι ο αγώνας όλων; Της Lavinia Marchetti εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται μέχρι τώρα το 89ο Δημοτικό Σχολείο είχε αποδοθεί επί σειρά δεκαετιών για εκπαιδευτική χρήση, καλύπτοντας -έστω και με ένα τέτοιο κτίριο- τις τοπικές ανάγκες. Η διοίκηση  του Δήμου αποδέχτηκε πλήρως την αλλαγή χαρακτηρισμού του οικοπέδου στο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο, που η ίδια παρέλαβε, και δεν έχει ζητήσει καμία τροποποίηση ώστε να χαρακτηριστεί ως χώρος για εκπαιδευτική χρήση, παρά τις σχετικές προτάσεις των Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων.

Τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2026, ωστόσο και μετά από μήνες κινητοποιήσεων, ο Δήμος Θεσσαλονίκης δεσμεύτηκε με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για την αλλαγή του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου (ΓΠΣ) όσον αφορά το υφιστάμενο οικόπεδο του σχολείου.

Έπειτα από αίτημα του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 89ου Δημοτικού Σχολείου, παρεμβάσεις εκπροσώπων των Συλλόγων Γονέων του 89ου και του 5ου Δημοτικού Σχολείου, καθώς και την πίεση φορέων και σύσσωμης της αντιπολίτευσης, λήφθηκε ομόφωνη απόφαση ο Δήμος να αιτηθεί τη σημειακή τροποποίηση του ΓΠΣ για τον χαρακτηρισμό του υφιστάμενου οικοπέδου του 89ου Δ.Σ. ως χώρο εκπαίδευσης για τη μελλοντική στέγαση του 89ου Δ.Σ..

«Για πρώτη φορά, το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης αναγνώρισε επίσημα και ομόφωνα ότι υπάρχει θεσμικό μονοπάτι για τη σημειακή τροποποίηση του ΓΠΣ και την επαναφορά της σχολικής χρήσης στο οικόπεδο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή το σχολείο μας, το 89ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική πολιτική μετατόπιση, που δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε εύκολη, ιδιαίτερα απέναντι σε αρνητικές εισηγήσεις υπηρεσιών και σε δεδομένα που μέχρι πρόσφατα παρουσιάζονταν ως οριστικά και “τετελεσμένα”.

Η απόφαση αυτή είναι αποτέλεσμα ενός μεγάλου συλλογικού αγώνα γονέων και παιδιών, κατοίκων, φορέων, της Ομοσπονδίας Ενώσεων Γονέων Κεντρικής Μακεδονίας, πολλών ενώσεων γονέων και συλλόγων που στάθηκαν στο πλευρό μας και που εδώ και δυόμισι χρόνια κρατούν το θέμα ζωντανό και διεκδικούν ένα νέο σύγχρονο 89ο Δημοτικό Σχολείο στη φυσική του γειτονιά, αποδεικνύοντας ότι όταν μια κοινότητα μένει ενωμένη, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα» αναφέρει σε ανακοίνωσή το Δ. Σ. Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων 89ου Δημ. Σχολείου Θεσ/νίκης.

Πρόκειται, όπως τονίζεται, για μια απόφαση που θα βοηθήσει την διεκδίκηση ενός νέου σύγχρονου 89ου Δημοτικού Σχολείου στο υφιστάμενο οικόπεδο του σχολείου. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει σαφής δέσμευση ότι η διαδικασία θα επισπευσθεί, παρά τον επείγοντα χαρακτήρα του ζητήματος. Από την πλευρά του, ο Σύλλογος δηλώνει ότι «θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε με επιμονή την άμεση προώθηση όλων των απαραίτητων ενεργειών, ώστε η απόφαση αυτή να μη μείνει μόνο μια πολιτική δέσμευση, αλλά να μετατραπεί σε πραγματική προοπτική για το σχολείο μας».

Στο μεταξύ όμως, η συστέγαση των δύο σχολείων φαίνεται ότι θα προχωρήσει κανονικά, κάτι που βρίσκει αντίθετους όχι μόνο τους γονείς του 89ου, αλλά και τους γονείς του 5ου Δημοτικού Σχολείου στο οποίο πρόκειται να συστεγαστούν.

Ο Σύλλογος αναφέρει σχετικά πως δεδομένου ότι Τεχνικές Εκθέσεις του Δήμου, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ), καθώς και ο επίσημος κρατικός φορέας για τον προσεισμικό έλεγχο σχολικών κτιρίων, ο ΟΑΣΠ, δεν έχουν κρίνει το υπάρχον κτίριο του 89ου Δημοτικού ως επικίνδυνο και δεν προκύπτει τεκμηριωμένη ανάγκη άμεσης αποχώρησης από το υφιστάμενο σχολείο, ιδιαίτερα όταν η προτεινόμενη λύση συστέγασης εμφανίζει σοβαρά προβλήματα επάρκειας και λειτουργικότητας, «πιστεύουμε ότι θα πρέπει να εξεταστεί η παραμονή του 89ου στον σημερινό του χώρο μέχρι να ωριμάσει ο σχεδιασμός, να ολοκληρωθεί η διαδικασία τροποποίησης του ΓΠΣ και να δρομολογηθεί ουσιαστικά η ανέγερση νέου σχολικού κτιρίου στο οικόπεδο που στεγάζεται σήμερα το 89ο Δημοτικό Σχολείο».

Ο Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων ζητά σαφείς απαντήσεις και δεσμεύσεις σχετικά με τη προγραμματισμένη συστέγαση μας σε πτέρυγα του 5ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης:

-Θεωρεί ο Δήμος και οι εμπλεκόμενοι αρμόδιοι ότι η προτεινόμενη συστέγαση του 89ου και του 5ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης πληροί τις προδιαγραφές της ΥΑ 37237/ΣΤ1/28-03-2007 για την ασφαλή και παιδαγωγικά κατάλληλη λειτουργία δύο σχολικών μονάδων συνολικά 12 θέσεων;

-Πώς θα δικαιολογηθεί η λειτουργία δύο εξαθέσιων δημοτικών σχολείων σε οικόπεδο μικρότερο ακόμη και από το ελάχιστο προβλεπόμενο για τριθέσιο σχολείο;

-Προτίθενται οι αρμόδιοι να επανεξετάσουν συνολικά τον σχεδιασμό, ώστε να καταστεί δυνατή η ανέγερση νέου σύγχρονου σχολείου στη φυσική γειτονιά που εξυπηρετεί σήμερα το 89ο Δημοτικό Σχολείο καθώς και να εξεταστεί η παραμονή του 89ου στον σημερινό του χώρο μέχρι να ωριμάσει ο σχεδιασμός, να ολοκληρωθεί η διαδικασία τροποποίησης του ΓΠΣ και να δρομολογηθεί η ανέγερση;

«Έχουμε ήδη πετύχει πράγματα που μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζαν αδιανόητα. Καταφέραμε να αλλάξουμε δεδομένα που παρουσιάζονταν ως οριστικά και να κρατήσουμε ζωντανό το αίτημα για ένα νέο 89ο Δημοτικό Σχολείο στη γειτονιά μας. Ο αγώνας μας όμως δεν τελειώνει εδώ. Έχουμε ακόμη πολλά να διεκδικήσουμε, με ενότητα, επιμονή και πίστη στη δύναμη της κοινότητάς μας.» καταλήγει στην ανακοίνωσή του.

Από την πλευρά της η δημοτική παράταξη «Πόλη Ανάποδα» χαιρετίζει τη νίκη των γονιών και των εκπαιδευτικών καλώντας την Δημοτική Αρχή να εφαρμόσει άμεσα την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Ζητά ακόμη να κληθεί η αρμόδια υπηρεσία να προβεί στην κατάρτιση φακέλου, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος.

Μάλιστα τονίζει ότι όσο διάστημα διαρκέσει η διαδικασία επαναχαρακτηρισμού του οικοπέδου, οι μαθητές & οι μαθήτριες του 89ου πρέπει να συνεχίσουν να φοιτούν στο σημείο που βρίσκεται τώρα το σχολείο.

«Γονείς, μαθητές, μαθήτριες, εκπαιδευτικοί και οι ενεργοί πολίτες, που μένουν στην περιοχή, είναι κρίσιμο να συνεχίσουν τις μαχητικές δράσεις και να πιέσουν για άμεση υλοποίηση της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου.

Η Πόλη Ανάποδα αυτονόητα θα συνεχίσει να στηρίζει ενεργά αυτόν τον πολύ σημαντικό αγώνα» αναφέρει στην ανακοίνωσή της.

Το άρθρο Μια σημαντική εξέλιξη στον αγώνα μαθητ(ρι)ών, γονέων και εκπαιδευτικών του 89ου Δημοτικού Σχολείου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όπως αναφέρει, «στις 26 Μαΐου οι γονείς του ολοκληρώσαμε τις πολύωρες καταθέσεις μας για την υπόθεση βασανισμού του από αστυνομικούς.

Στη διάρκεια της διαδικασίας δεχτήκαμε αρκετές ερωτήσεις και οι περισσότερες δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τα πραγματικά γεγονότα, αλλά απέβλεπαν στην μετά θάνατον δολοφονία χαρακτήρα του παιδιού μας, όπως και στη δική μας. Στη διάρκεια των απαντήσεών μας δεχτήκαμε προσωπικές επιθέσεις, προσβολές, ειρωνείες και υποτιμητικούς εν χορώ σχολιασμούς.

Έγινε προσπάθεια να μας παγιδεύσουν με “ύπουλες” ερωτήσεις, ώστε να απαξιωθεί και να αμφισβητηθεί ακόμα και η σχέση που είχαμε με το παιδί μας.

Αποκορύφωμα αυτών ήταν, όταν ένας συνήγορος υπεράσπισης των κατηγορουμένων, στην προσπάθειά του να απαξιώσει τη σχέση της μητέρας προς τον Βασίλειο, κρατώντας ένα έγγραφο και ισχυριζόμενος ότι ήταν η κατάθεσή της στις 11-11-2021 στα πλαίσια της ΕΔΕ, με στόμφο τη ρώτησε αν μετά τις 14-6-2020 ξαναείδε τον Βασίλειο. Η μητέρα του απάντησε ότι και φυσικά έβλεπε το παιδί της και μάλιστα κάθε μέρα. Και τότε ο συνήγορος κραδαίνοντας το έγγραφο, επιτιμητικά, υποτιμητικά και προσβλητικά, τις διάβασε δύο φορές τη σχετική ερώτηση από την “κατάθεσή” της και δύο φορές την απάντηση που υποτίθεται ότι έδωσε και που ήταν: “όχι δεν μίλησα ούτε συναντήθηκα μαζί του”. Η μητέρα του απόρησε και αμφισβήτησε ότι είπε κάτι τέτοιο και ο συνήγορος ανεμίζοντας θριαμβευτικά το έγγραφο και με έπαρση κραύγαζε: “κυρία μου είστε η κ. Μουρτζοπούλου, είστε η μητέρα του, αυτό είπατε και το υπογράψατε”».

Ο Γ. Μάγγος καταγγέλλει ότι μετά τη μελέτη της δικογραφίας διαπιστώθηκε ότι ο συνήγορος διάβαζε άλλη(!) κατάθεση, άλλου προσώπου που δόθηκε σε άλλη ημερομηνία και δεν είναι καν μάρτυρας στο δικαστήριο. Μάλιστα, όπως τονίζει, απομόνωσε τη συγκεκριμένη ερώτηση και απάντηση, γιατί από όλα τα υπόλοιπα προκύπτει καταφανώς ότι δεν ήταν κατάθεση της μητέρας του Βασίλειου.

«Καταγγέλλουμε ότι επιχειρήθηκε προσπάθεια σκόπιμης παγίδευσης της μητέρας, αλλά και εξαπάτησης του δικαστηρίου από τον συγκεκριμένο συνήγορο.

Και ειδικά τώρα που ως γνωστόν δεν έχουμε υπεράσπιση, δημιουργείται τεράστιο ζήτημα αξιοπιστίας των όσων λέγονται και ακούγονται από τους συνηγόρους. Και όταν επιχειρούμε να διαμαρτυρηθούμε στο δικαστήριο, επειδή μας πνίγει το δίκιο μας, είναι πιθανόν ότι θα βρεθούμε εκτός αιθούσης, γιατί δεν έχουμε πια κανένα δικαίωμα…

Διαπιστώσαμε επίσης ότι λέγονται ψέματα ενώπιον του δικαστηρίου για δημιουργία εντυπώσεων. Για παράδειγμα, συνήγορος των κατηγορουμένων ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν ιατρικά έγγραφα που βεβαιώνουν ότι ήταν υπό την επήρεια ουσιών, όταν εισήχθη το παιδί μας στο νοσοκομείο.

Γεγονός που δεν ισχύει».

Όλα τα παραπάνω θέτουν, σύμφωνα με τον ίδιο, τουλάχιστον δύο τεράστια ζητήματα σ’ αυτή τη δίκη: Το υπερασπιστικό καθήκον των συνηγόρων που υπηρετούν την απονομή της δικαιοσύνης, αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας . Στην περίπτωση του συγκεκριμένου συνηγόρου κατέληξε σε λαθροχειρία.

Και αυτό είναι τα ουσιώδες που θα έπρεπε πραγματικά να απασχολήσει τους δικηγορικούς συλλόγους και ειδικά τον δικηγορικό Σύλλογο Βόλου»

Το άρθρο Ο Γ. Μάγγος καταγγέλλει λαθροχειρία από πλευρά του συνηγόρου υπεράσπισης στη δίκη για την υπόθεση βασανισμού του Β. Μάγγου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Τις τελευταίες μέρες κοινό ψήφισμά που συνυπογράφεται από συλλογικότητες και φορείς στη Θεσσαλονίκη υπενθυμίζει ότι τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους. «Είναι δεδομένο ότι ενδεχόμενη καταστολή και εκκένωση θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία δεκάδων παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών της Κοινότητας. Παράλληλα, η σχεδιαζόμενη “ανάπλαση” των προσφυγικών Θα σημάνει εκτόξευση των ενοικίων, αύξηση του κόστους ζωής και αναγκαστικό εκτοπισμό κατοίκων από την ευρύτερη περιοχή. Πρόκειται για μια πολιτική επιλογή που προωθεί την εμπορευματοποίηση του χώρου και τη διάλυση ενός ζωντανού κοινωνικού εγχειρήματος» αναφέρεται μεταξύ άλλων.

Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης συνυπογράφει το παρακάτω ψήφισμα δηλώνοντας ότι «η υπεράσπιση της στέγης, της συλλογικής ζωής, της αλληλεγγύης και των ελεύθερων χώρων αποτελεί υπόθεση όλων μας. Οι κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης, όπως αυτή στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας, συνιστούν ζωντανό παράδειγμα αυτοοργάνωσης, αντίστασης και αξιοπρέπειας!»

Καλεί την κοινωνία να στηρίξει, να αγκαλιάσει και να πλαισιώσει την προσπάθεια και τον αγώνα της κοινότητας.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ

Τον Ιούνιο του 2025 υπογράφηκε προγραμματική σύμβαση μεταξύ της ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ και της Δ.ΥΠ.Α., η οποία προβλέπει την ανάπλαση των 4 πρώτων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της σύμβασης αυτής η προκήρυξη του διαγωνισμού για την ανάθεση του έργου θα λάβει χώρα στο πρώτο τρίμηνο του 2026. Παράλληλα, προβλέπει τη δήθεν δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων φιλοξενίας. Στην πραγματικότητα όμως στοχεύει στην εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και των ήδη υπαρχόντων κοινωνικών κατοικιών και Δομών Φιλοξενίας για τους θεραπευόμενους και συνοδούς του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”.

Σήμερα στα Προσφυγικά κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι, Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, 50 παιδιά, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, καρκινοπαθείς, υπερήλικες κ.ά.

Στα 16 χρόνια λειτουργίας της, η Κοινότητα έχει συγκροτήσει 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για τους κατοίκους των Προσφυγικών και των γύρω περιοχών. Αγωνίζεται και στηρίζει άτομα με εξαρτήσεις και συνεργάζεται με τις δομές απεξάρτησης του 18 άνω.

Ήδη μέσα στον τελευταίο χρόνο έχει ανακοινωθεί δημόσια η απόφαση της Κοινότητας για συντήρηση και αποκατάσταση των Προσφυγικών, με δική της αυτοχρηματοδότηση και με τη συμμετοχή ομάδας αλληλέγγυων αρχιτεκτόνων, μηχανικών και άλλων ανθρώπων τεχνικής ειδίκευσης.

Η απόφαση της Περιφέρειας αποτελεί κεντρική πολιτική εντολή του καθεστώτος Μητσοτάκη για τη διάλυση του μεγαλύτερου κοινωνικού εγχειρήματος στην Ελλάδα κι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, που έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον πανεπιστημίων και φορέων πολιτισμού και παιδείας σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Τα Προσφυγικά αποτελούν ήδη κοινωνική κατοικία για εκατοντάδες ανθρώπους. Είναι προκλητικό να επικαλούνται την «ενίσχυση της κοινωνικής κατοικίας» την ώρα που επιχειρούν τη διάλυση μιας υπάρχουσας, ζωντανής κοινωνικής πρότασης απέναντι στον κόσμο της μοναξιάς, της εξατομίκευσης, της ανασφάλειας, της αστεγίας, της ελλιπούς ως και μηδαμινής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που μας σπρώχνουν τα κράτη και ο καπιταλισμός.

Τα Προσφυγικά προσφέρουν ήδη στους καρκινοπαθείς και τους συγγενείς τους αξιοπρεπείς συνθήκες φιλοξενίας με δωρεάν ξενώνες φιλοξενίας.

Τα Προσφυγικά αποτελούν παράδειγμα αρμονικής συνύπαρξης 27 διαφορετικών εθνικοτήτων και ανάλογων γλωσσών και θρησκειών.

Είναι δεδομένο ότι ενδεχόμενη καταστολή και εκκένωση θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία δεκάδων παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών της Κοινότητας. Παράλληλα, η σχεδιαζόμενη «ανάπλαση» των προσφυγικών Θα σημάνει εκτόξευση των ενοικίων, αύξηση του κόστους ζωής και αναγκαστικό εκτοπισμό κατοίκων από την ευρύτερη περιοχή. Πρόκειται για μια πολιτική επιλογή που προωθεί την εμπορευματοποίηση του χώρου και τη διάλυση ενός ζωντανού κοινωνικού εγχειρήματος.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών πήρε την απόφαση να υπερασπιστεί μέχρι τέλους την κοινωνική της πρόταση, τους ανθρώπους, τις δομές και την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών. Πάνω σε αυτή τη συλλογική απόφαση υπεράσπισης από τις 5 Φλεβάρη του 2026, ένα μέλος και κάτοικος των προσφυγικών, ο Αριστοτέλης Χαντζής, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, με ύψιστο σεβασμό προς τη ζωή.

Τα Προσφυγικά δεν είναι «φιλέτο» προς αξιοποίηση. Είναι ιστορική μνήμη, κοινωνική κατοικία και ζωντανό παράδειγμα συλλογικής οργάνωσης. Η υπεράσπισή τους αποτελεί ζήτημα όλων μας, κοινωνικής δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.

Απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της κοινότητας των προσφυγικών που εκφράζονται μέσω της απεργίας πείνας:

1. ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ «ΑΝΑΠΛΑΣΗ» ΚΑΙ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ.
2. ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
3. ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΉ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Α.ΠΑ.Ν – ΛαΪκή Βιβλιοθήκη

Ένωση Ενοικιαστών/τριών Θεσσαλονίκης

Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Θεσσαλονίκης

Κίνηση για την Ανατροπή στο χώρο της Υγείας – SKG

Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης

Πανελλαδικό Σωματείο Εργαζομένων στην Έρευνα και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (ΣΕΡΕΤΕ)

Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών ΑΠΘ-ΠΑΜΑΚ-ΔΙΠΑΕ

Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδος

Σωματείο Βάσης Ενοικιαστών Αθήνας

Φοιτητικός Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πάτρας

Φοιτητικός Σύλλογος Ηλεκτρολόγων – Μηχανολόγων Μηχανικών Α.Π.Θ

Φοιτητικός Σύλλογος Φυσικού ΑΠΘ

Παράλληλα, ψηφίσματα αλληλεγγύης και στήριξης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών υπογράφονται επίσης από:

Α’ Σύλλoγoς Αθηvώv Εκπαιδευτικώv Πρωτoβάθμιας Εκπαίδευσης

Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Β΄ ΕΛΜΕ Αθήνας

Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Δημοτικό Συμβούλιο Χαλανδρίου

Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Εκπαιδευτικοί – μέλη Συλλόγου Διδασκόντων 23ου Γυμνασίου Αθηνών

Ενιαίο Σωματείο Εργαζομένων Αιγινήτειου Νοσοκομείου (Ε.Σ.Ε.Α.Ν.)

Νέος Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 36ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ) – Παράρτημα Βοιωτίας

Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων ΟΑΕΔ-τ.ΟΕΕ-τ.ΟΕΚ

Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Αμπελοκήπων

Σύλλογος Γονέων 35ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 14ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών «Δημήτρης Πικιώνης»

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 23ου Γυμνασίου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 40ού Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 56ου Γενικού Λυκείου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 133ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων Μουσικού Σχολείου Αθήνας

Σύλλογος Διδασκόντων 40ού Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Αριστοτέλης»

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Η Αθηνά»

Σύλλογος Ελλήνων Πολεοδόμων & Χωροτακτών (ΣΕΠΟΧ)

Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (Σ.Ε.Φ.Κ)

Φοιτητικός Σύλλογος Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών ΕΜΠ

Φοιτητικός Σύλλογος Νομικής ΕΚΠΑ

Φοιτητικός Σύλλογος Παντείου

Το άρθρο Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης μαζί με πλήθος συλλογικοτήτων και φορέων δηλώνει ότι η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι υπόθεση όλων μας εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι Ευρωπαϊκές Πρωτοβουλίες Πολιτών (ΕΠΠ) είναι ένας θεσμός που επιτρέπει σε πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προσκαλέσουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει νομοθεσίες πάνω σε κρίσιμα θέματα και να συγκεντρώσουν δηλώσεις υποστήριξης (υπογραφές) μέσω ενός επίσημου ιστοτόπου.

Αυτές οι υπογραφές αποτελούν το βασικό κριτήριο επιτυχίας ή αποτυχίας μιας ΕΠΠ μιας και απαιτούνται τουλάχιστον ένα εκατομμύριο (1.000.000) υπογραφές που θα προέρχονται από τουλάχιστον επτά (7) κράτη-μέλη της ΕΕ, με αντίστοιχα ελάχιστα όρια ανά κράτος π.χ. 14.805 υπογραφές για την Ελλάδα.

Από τις πιο πρόσφατες και μάλλον πιο επιδραστικές τέτοιες πρωτοβουλίες ήταν η ΕΠΠ «My Voice, My Choice: υπέρ των ασφαλών και προσβάσιμων αμβλώσεων» (citizens-initiative.europa.eu) η οποία καταχωρήθηκε τον Απρίλιο του 2024, ολοκλήρωσε με επιτυχία τη συλλογή υπογραφών τον επόμενο Απρίλιο του 2025 και έπειτα από την απαραίτητη επιβεβαίωση των υπογραφών παρουσιάστηκε επίσημα στο Ευρωκοινοβούλιο τον Δεκέμβριο του 2025.

Στο «My Voice, My Choice» η Ελλάδα συνεισέφερε 43.214 υπογραφές, ξεπερνώντας το απαιτούμενο όριο της εκστρατείας κατά 192%, μια από τις ισχυρότερες «εθνικές» επιδόσεις σε ολόκληρη την εκστρατεία. Την ίδια χρονιά, η συμμετοχή των Ελλήνων ψηφοφόρων στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατέρρευσε από το 58,69% το 2019 στο 41,24% το 2024, για πρώτη φορά κάτω από τη βάση του 50%. Ίδια χρονιά, ίδια χώρα, τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.

Η επίδοσή της Ελλάδας στις ΕΠΠ

Από το 2011 οπότε και θεσμοθετήθηκαν οι ΕΠΠ, μόλις δώδεκα (12) από τις εκατόν είκοσι εννέα (129) Ευρωπαϊκές Πρωτοβουλίες Πολιτών έχουν ξεπεράσει το όριο του ενός εκατομμυρίου υπογραφών και έχουν λάβει επίσημες απαντήσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η επίδοση της Ελλάδας σε αυτές τις δώδεκα ποικίλλει σημαντικά:

• -Ένας από μας (2012): 52.977 υπογραφές, 321% του ορίου. Μια πρωτοβουλία για τη «νομική προστασία της αξιοπρέπειας, του δικαιώματος στη ζωή και της ακεραιότητας του κάθε ανθρώπου από τη σύλληψη» που ζητούσε «τον τερματισμό της χρηματοδότησης από την ΕΕ για δραστηριότητες που περιλαμβάνουν την καταστροφή ανθρώπινων εμβρύων»
• -My Voice, My Choice: υπέρ των ασφαλών και προσβάσιμων αμβλώσεων (2024): 43.214 υπογραφές, 292% του ορίου. Μια εκστρατεία για πρόσβαση σε ασφαλείς αμβλώσεις με χρηματοδότηση από την ΕΕ.
• -Η ύδρευση και η αποχέτευση είναι ανθρώπινο δικαίωμα! Το νερό είναι δημόσιο αγαθό, όχι εμπόρευμα! (2012): 33.220 υπογραφές, 201% του ορίου. Η πρώτη επιτυχημένη ΕΠΠ στην ιστορία του θεσμού, απαιτούσε να αναγνωριστεί το νερό ως ανθρώπινο δικαίωμα και να εξαιρεθεί από την απελευθέρωση της αγοράς.
• -Fur Free Europe (Ευρώπη χωρίς γούνες) (2022): 16.713 υπογραφές, 113% του ορίου. Ένα κάλεσμα για την απαγόρευση της εκτροφής γουνοφόρων ζώων σε ολόκληρη την ΕΕ.
• -Σταματήστε την πρακτική αφαίρεσης πτερυγίων – Σταματήστε το εμπόριο (2020): 16.777 υπογραφές, 106% του ορίου. Μια εκστρατεία για τον τερματισμό του εμπορίου πτερυγίων καρχαρία.

Σε τέσσερις άλλες, η Ελλάδα είχε επίδοση κάτω από το 20% του ορίου της:

• -Πολιτική συνοχής για την ισότητα των περιφερειών και τη διατήρηση των ιδιαίτερων πολιτιστικών χαρακτηριστικών τους (2019): 114 υπογραφές, 0,72% του ορίου. Μια πρωτοβουλία που ζητούσε από την ΕΕ να δώσει ιδιαίτερη προσοχή σε πολιτιστικά διακριτές περιοχές.
• -Απαγόρευση γλυφοσάτης και προστασία των πολιτών και του περιβάλλοντος από τα τοξικά φυτοφάρμακα (2017): 1.094 υπογραφές, γύρω στο 7% του ορίου. Μια εκστρατεία για την απαγόρευση των ζιζανιοκτόνων με βάση τη γλυφοσάτη.
• -Σταματήστε τη ζωοτομία (2012): 1.952 υπογραφές, 12% του ορίου. Ένα κάλεσμα για τη σταδιακή κατάργηση των πειραμάτων σε ζώα.
• -Minority SafePack – Ένα εκατομμύριο υπογραφές για την πολυμορφία στην Ευρώπη (2020): 2.888 υπογραφές, 18,34% του ορίου. Ένα πακέτο προτάσεων για ισχυρότερη προστασία των εθνικών και γλωσσικών μειονοτήτων.

Το χάσμα μεταξύ της καλύτερης επίδοσης της Ελλάδας (321%) και της χειρότερης (0,72%) είναι τεράστιο. Μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι δεν απουσιάζουμε από τη διαδικασία των ΕΠΠ αλλά σίγουρα είμαστε επιλεκτικοί.

Εμπόδια

Κενό Ενημέρωσης

Η πιο απλή εξήγηση είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχει η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών ως θεσμός και μαθαίνουν για αυτή παρά μόνο στο στο πλαίσιο μιας καμπάνιας.

Το Ευρωβαρόμετρο παρακολουθεί την ενημέρωση για την ΕΠΠ στα κράτη μέλη. Τα επίπεδα ενημέρωσης στην Ελλάδα ήταν ιστορικά από τα χαμηλότερα στην ΕΕ. Μια έρευνα του 2024 διαπίστωσε ότι η ενημέρωση κυμαίνεται από 15% στη Σλοβακία έως 44% στη Μάλτα, με την Ελλάδα να βρίσκεται μεταξύ των χωρών με την χαμηλότερη ενημέρωση για την έννοια της ΕΠΠ.

Ταυτόχρονα, Η βάση δεδομένων που δημιουργήθηκε για αυτήν την ανάλυση καλύπτει 233 ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Από το 2012 μέχρι σήμερα, λιγότερα από 30 από αυτά έχουν καλύψει ποτέ μια ΕΠΠ μέσω της αρθρογραφίας τους.

Γλώσσα

Η διαδικασία της ΕΠΠ λειτουργεί κυρίως στα αγγλικά. Ο ιστότοπος της Επιτροπής είναι διαθέσιμος σε όλες τις γλώσσες της ΕΕ, αλλά στην πράξη το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας μιας καμπάνιας γίνεται στα Αγγλικά. Για να συμμετάσχει ουσιαστικά ένας/μία Έλληνας-ίδα πολίτης-ισσα σε μια ΕΠΠ πέρα από την υπογραφή, χρειάζεται ευχέρεια στα αγγλικά. Αυτό αποκλείει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, ιδιαίτερα τους μεγαλύτερους σε ηλικία πολίτες ή όσους βρίσκονται εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων. Αντίθετα, όταν υπάρχει κάποιος τοπικός σύνδεσμος στα ελληνικά, τα αποτελέσματα είναι πολύ διαφορετικά: για το «My Voice, My Choice» η δημοσιογράφος Αναστασία Γιάμαλη λειτούργησε ως πρέσβειρα που ενεργοποίησε κοινά στην Ελλάδα μέσω της τηλεόρασης και του Instagram.

Εμπιστοσύνη στους Θεσμούς

Πολλοί πιστεύουν ότι η ελληνική οικονομική κρίση (2010-2018) κατέστρεψε την εμπιστοσύνη στους θεσμούς της ΕΕ και ότι αυτή η δυσπιστία εξηγεί τη χαμηλή συμμετοχή στις ΕΠΠ. Ωστόσο, τα δεδομένα του Ευρωβαρόμετρου της Άνοιξης του 2024 δεν συμφωνούν με αυτή την άποψη:

• -Εμπιστοσύνη των Ελλήνων στην ΕΕ: 45%, αυξημένη κατά 6 ποσοστιαίες μονάδες από την προηγούμενη έρευνα.
• -Μέσος όρος εμπιστοσύνης στην ΕΕ (συνολικά): 49%
• -Εμπιστοσύνη των Ελλήνων στην κυβέρνηση της χώρας: 26%.
• -Μέσος όρος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση  της χώρας (συνολικά): 33%

Οι Έλληνες φαίνεται να εμπιστευόμαστε την ΕΕ περισσότερο από την ίδια μας την κυβέρνηση. Το χάσμα στην Ελλάδα (19 μονάδες) είναι ευρύτερο από τον μέσο όρο της ΕΕ (16 μονάδες). Η κρίση όντως κατέστρεψε την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, αλλά κατέστρεψε την εμπιστοσύνη στους ελληνικούς θεσμούς περισσότερο από ό,τι στους ευρωπαϊκούς. Αυτό σημαίνει ότι το εμπόδιο για τη συμμετοχή στις ΕΠΠ μάλλον δεν είναι η εχθρότητα προς οτιδήποτε προέρχεται από την ΕΕ.

Σχετικότητα του Ζητήματος

Ο ισχυρότερος παράγοντας πρόβλεψης της ελληνικής δέσμευσης στις ΕΠΠ είναι το εάν η πρωτοβουλία αφορά μια ανησυχία για την οποία οι Έλληνες ήδη ενδιαφέρονται:

Για παράδειγμα, η ιδιωτικοποίηση του νερού ήταν μια ζωντανή πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα όταν ξεκίνησε η πρωτοβουλία Right2Water. Το 2011, η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε σχέδια για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ στη Θεσσαλονίκη ως μέρος των στόχων λιτότητας των προγραμμάτων διάσωσης. Το Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ, δήμοι και ομάδες πολιτών σχημάτισαν έναν ευρύ συνασπισμό ο οποίος κατάφερε και προσέλκυσε 218.002 ψηφοφόρους στο ανεπίσημο δημοψήφισμα τον Μάιο του 2014. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αργότερα την ιδιωτικοποίηση παράνομη. Παράλληλα, το Right2Water συγκέντρωσε 33.220 υπογραφές στην Ελλάδα, φτάνοντας το 201% του ορίου του.

Τα αναπαραγωγικά δικαιώματα είναι ένα ζήτημα που πολώνει και κινητοποιεί αρκετό κόσμο στην Ελλάδα. Το «One of Us» (pro-life, «υπέρ της ζωής») συγκέντρωσε 52.977 υπογραφές, την υψηλότερη ελληνική συμμετοχή σε ΕΠΠ που έχει καταγραφεί. Το «My Voice, My Choice» (pro-choice, «υπέρ της επιλογής») συγκέντρωσε 43.214. Και τα δύο ξεπέρασαν τα όριά τους παρόλο που εκπροσωπούσαν αντίθετες θέσεις.

Τέλος, η καλή διαβίωση των ζώων έχει αυξανόμενη δημόσια υποστήριξη στην Ελλάδα. Το «Fur Free Europe» (112,89%) και το «Stop Finning» (106,38%) ξεπέρασαν και τα δύο τα όριά τους. Το “End the Cage Age” (57,16%) πλησίασε το όριο όσο λίγα.

Το μοτίβο είναι σταθερό: οι πολίτες της Ελλάδας φαίνεται ότι συμμετέχουμε σε ΕΠΠ που συνδέονται με τη ζωή μας και αδιαφορούμε για οτιδήποτε θεωρούμε ότι δεν έχει διακύβευμα.

Τελικά πότε υπογράφουμε;

Πέντε επιτυχημένες ΕΠΠ ξεπέρασαν το όριο στην Ελλάδα.

Οι διοργανωτές που θέλουν να κάνουν το ίδιο θα πρέπει να μελετήσουν σοβαρά τί λειτούργησε. Τα δεδομένα υποδεικνύουν τρεις παράγοντες:

Το ζήτημα πρέπει να έχει ήδη σημασία στην Ελλάδα και να αντιμετωπίζεται με ηθικούς όρους. Το «One of Us» και το «My Voice, My Choice» αντιπροσωπεύουν αντίθετες θέσεις για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, αλλά και τα δύο μίλησαν σε ανησυχίες που ήδη συζητούμε στην Ελλάδα. Οι ΕΠΠ που εισάγουν νέα θέματα αντί να εντάσσονται σε υπάρχουσες δυναμικές σπάνια συγκεντρώνουν υπογραφές.

Η εκστρατεία πρέπει να έχει χειροπιαστό αίτημα και εμβέλεια στην ελληνική γλώσσα. Το «Right2Water» ρωτούσε αν το νερό πρέπει να είναι εμπόρευμα· το «Stop Finning» αν πρέπει να γίνεται εμπόριο πτερυγίων καρχαρία. Ξεκάθαρες ερωτήσεις ναι-ή-όχι.

Το «My Voice, My Choice» είχε επιπλέον Έλληνες διοργανωτές και υλικό στην ελληνική γλώσσα, το «Ban Glyphosate» όχι. Η διαφορά στη συλλογή υπογραφών είναι 292% έναντι 7%.

Ο συγχρονισμός πρέπει να συνδέεται με ευρύτερη κινητοποίηση και υπάρχοντα δίκτυα. Το «Right2Water» ξεκίνησε όταν η ιδιωτικοποίηση του νερού ήταν ένα φλέγον θέμα στην Ελλάδα με πλατιά κοινωνική συμμετοχή. Κάθε μία από τις πέντε επιτυχημένες ΕΠΠ είχε διοργανωτές ή υποστηρικτές με συνδέσεις στην κοινωνία και τα κινήματα. Δεν χτίστηκε καμία από αυτές από το μηδέν αλλά εντάχθηκαν σε υπάρχουσες δυναμικές.

Κατά την άποψη του γράφοντα, το «My Voice, My Choice» καθόρισε το νέο πρότυπο: σαφές ηθικό πλαίσιο, τοπικοί πρέσβεις με εμβέλεια στα μέσα ενημέρωσης και ένα ζήτημα που είναι ήδη υπαρκτό στη Ελληνική δημόσια σφαίρα. Οι διοργανωτές που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα απλώς για την κάλυψη των κατώτατων ορίων θα συνεχίσουν να συγκεντρώνουν σχεδόν μηδενικές υπογραφές.

*O Σπύρος Τζώρτζης είναι οικονομολόγος και σύμβουλος σε θέματα επικοινωνίας και τεχνολογίας για οργανισμούς

Το άρθρο Η ελληνική απουσία (;) από τις Ευρωπαϊκές Πρωτοβουλίες Πολιτών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ο Saif Abukeshek, Ισπανο-Σουηδός πολίτης παλαιστινιακής καταγωγής, και ο Thiago Ávila, Βραζιλιάνος πολίτης, είναι οι μόνοι δύο συμμετέχοντες που δεν απελευθερώθηκαν μετά την αναχαίτιση του Παγκόσμιου Στόλου Sumud σε διεθνή ύδατα κοντά στην Κρήτη.

Και τα δύο μέλη του πληρώματος του στόλου απήχθησαν στις 30 Απριλίου, και βασανίστηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής πάνω σε στρατιωτικό πλοίο σε ελληνικά ύδατα και στη συνέχεια μεταφέρθηκε βίαια στη φυλακή Σίκμα στην Ασκάλαν, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη.

Η συνεχιζόμενη φυλάκιση τους εγείρει σοβαρές ανησυχίες για αυθαίρετη κράτηση, άρνηση δίκαιης δίκης και παραβίαση της απόλυτης απαγόρευσης των βασανιστηρίων βάσει του διεθνούς δικαίου.

Η συγκεκριμένη φυλακή είναι γνωστή για τη κράτηση Παλαιστινίων κρατουμένων υπό σκληρές συνθήκες, ενώ το τελευταίο καιρό χρησιμοποιείται για τη φυλάκιση αμάχων που απήχθησαν από τη Γάζα στο πλαίσιο της γενοκτονικής εκστρατείας του Ισραήλ κατά του παλαιστινιακού λαού.

Σύμφωνα με το March to Gaza Greece το δικαστήριο της πόλης παρέτεινε την κράτηση των μελών του Διεθνούς Στολίσκου για δύο μέρες, μέχρι την Πέμπτη 5 Μαΐου. Στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ο δικηγόρος του Ισραηλινού κράτους αιτήθηκε παράταση τεσσάρων ημερών για την κράτηση των αγωνιστών, παρουσιάζοντας μια λίστα υποτιθέμενων παραβιάσεων του νόμου (μεταξύ άλλων βοήθεια στον εχθρό στη διάρκεια του πολέμου, ιδιότητα μέλους και παροχή υπηρεσιών σε τρομοκρατική οργάνωση). Οι δικηγόροι υποστήριξαν ότι η νομική διαδικασία ήταν εντελώς λανθασμένη και παράνομη, αμφισβητώντας το δικαστήριο καθώς δεν υπήρχε νομική βάση για την απόδοση τέτοιων κατηγοριών στις πράξεις ξένων υπηκόων.

«Δεν μπορούμε να περιμένουμε για να δράσουμε.

Λευτεριά στον Σαΐφ, τον Τιάγκο, τον Δρ. Χουσάμ Αμπού Σαφίγια, τον Μαρουάν Μπαργούτι και όλους τους Παλαιστίνιους ομήρους που εξακολουθούν να κρατούνται σε ισραηλινά κέντρα βασανιστηρίων και φυλακές!» αναφέρει σε κάλεσμά του το March to Gaza Greece

Καλεί επειγόντως κυβερνήσεις, οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, νομικούς θεσμούς, μέσα ενημέρωσης και το κάθε μέλος της διεθνούς κοινωνίας να απαιτήσουν:

• Την άμεση ανάληψη διπλωματικών ενεργειών από τις κυβερνήσεις της Ισπανίας, της Σουηδίας και της Βραζιλίας για την απελευθέρωση των πολιτών τους
• Την άμεση παρέμβαση διεθνών οργανισμών και νομικών φορέων για τη διασφάλιση της ασφάλειας και των δικαιωμάτων των κρατουμένων
• Την απόρριψη και αμφισβήτηση ατεκμηρίωτων κατηγοριών, οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο αμάχους,  από κυβερνήσεις και δημόσιους θεσμούς
• Τη διασφάλιση της λογοδοσίας από τις αρμόδιες αρχές για παραβιάσεις, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων, παράνομης κράτησης και εξαναγκαστικής μεταφοράς

Το άρθρο Την άμεση απελευθέρωση των Saif Abukeshek και Thiago Ávila ζητά το March to Gaza εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.