Παρακάτω μπορείτε να δείτε τα βίντεο αλλά και την περιγραφή των ίδιων των ομάδων για τα όσα έγιναν:

Οι νέοι επιστήμονες, φοιτητές, μηχανικοί, κάτοικοι της Αμανής και της Χίου που βρέθηκαν στον φιλόξενο χώρο της Ομάδας εθελοντικής δράσης Χίου «Όμικρον» στην εκπνοή του Αυγούστου, είχαν την ευκαιρία να ακούσουν και να συμμετάσχουν σε μια ευρύτατη συζήτηση για την παραγωγή, την κατανάλωση και τις χρήσεις της ενέργειας υπό μια διαφορετική, κοινωνική προσέγγιση της τεχνολογίας, να πειραματιστούν με την κατασκευή εκ του μηδενός ενός φωτοβολταϊκού πάνελ και να συναρμολογήσουν από κοντά μια μικρή, κατασκευασμένη από απλά υλικά, ανεμογεννήτρια.

Η ανοιχτή συζήτηση της Κυριακής, 30/8, μας έδωσε τη δυνατότητα να μοιραστούμε εμπειρίες, γνώσεις και προβληματισμούς, αλλά και να μιλήσουμε για το τραύμα της περσινής πυρκαγιάς που κατέκαψε την περιοχή, την απειλή εξόρυξης αντιμονίου στην περιοχή της Αμανής και της ηλεκτρικής διασύνδεσης των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου που θα φέρει μαζί της τις βιομηχανικού τύπου ανεμογεννήτριες.

Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή όσων έγιναν στο τριήμερο, ενώ όσοι/ες το «έχασαν» τριήμερο, μπορούν να πάρουν μια γεύση από τα σχετικά βίντεο:

Την πρώτη ημέρα, την Παρασκευή 28 Αυγούστου, ο καθηγητής του Παν. Κρήτης,  Γιώργος Βελεγράκης, μιλησε για το παράδοξο της κλιματικής αλλαγής: παρότι οι πάντες, κράτη, διεθνείς οργανισμοί, επιστήμονες, κινήματα, μιλούν εδώ και δεκαετίες για την απειλή της κλιματικής αλλαγής, την κλιματική κρίση και την πράσινη μετάβαση, αυτό που αποδεικνύεται, βλέποντας τα ψυχρά νούμερα, είναι ότι δεν έχουν γίνει και μεγάλα βήματα προς μια δίκαιη και δημοκρατική διαχείριση της ενέργειας, τονίζοντας ότι η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη και δεν δίνει πάντα τις λύσεις.

Ο καθηγητής του ΕΚΠΑ, Αριστοτέλης Τύμπας, πήρε τη σκυτάλη και, με μια σύντομη ιστορική αναδρομή, ενίσχυσε το επιχείρημα περί μη ουδετερότητας της τεχνολογίας, εστιάζοντας σε συγκεκριμένα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι στο παρελθόν υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις στους τρόπους παραγωγής ενέργειας και, άρα, κάλλιστα μπορεί να υπάρξει κάτι αντίστοιχο και σήμερα.

Το Σάββατο 29/8 ήταν μέρα μάθησης διά της πράξης: ο Κώστας Λατούφης από τη συλλογικότητα Σχολείο της Γης “Νέα Γουινέα” μας καθοδήγησε στην κατασκευή ενός φωτοβολταϊκού πλαισίου 45W, κολλώντας κυψέλες, συνδέοντάς τις σε σειρές και τοποθετώντας τις σε γυάλινο πάνελ με μεταλλικό πλαίσιο. Η διαδικασία επέτρεψε στους/ις συμμετέχοντες/ουσες να πειραματιστούν με κολλητήρια και κυψέλες, να …καταστρέψουμε κάποιες, και τελικά να δούμε την επόμενη μέρα το φωτοβολταϊκό που φτιάξαμε συλλογικά να παράγει ενέργεια.

Την Κυριακή το πρωί, τελευταία μέρα του τριημέρου, μαζί με τον Κώστα Λατούφη συναρμολογήσαμε όλα τα μέρη μιας μικρής ανεμογεννήτριας, τα πτερύγια, τη γεννήτρια, τη μεταλλική κατασκευή στήριξης και την ουρά, παίρνοντας μια γεύση για το πώς μπορούν να κατασκευαστούν μικρές ανεμογεννήτριες, χαμηλού ύψους, με όσο το δυνατόν τοπικά υλικά. Στη συνέχεια, ο Κ. Λατούφης παρουσίασε παραδείγματα χρήσης τέτοιων, τοπικά κατασκευαζόμενων μικρών ανεμογεννητριών, ως μία ανοιχτή τεχνολογία ΑΠΕ από ομάδες που έχουν δημιουργήσει το σχετικό δίκτυο σε πολλές χώρες του κόσμου, ανταλλάσσοντας τεχνογνωσία και εμπειρίες

Στη συνέχεια, η Δρ Ανθρωπογεωγραφίας και πολιτική οικολόγος Χριστίνα-Ζωή Σιαμαντά παρουσίασε την ανάπτυξη των «Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας» στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κρίσης, εστιάζοντας στην πλήρη αγνόηση των τοπικών κοινωνιών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, στις αδικίες και τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές καταστροφές που συντελούνται στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης».

Η Δρ Πολιτικής Οικολογίας Μαρούλα Τσάγκαρη ανέπτυξε τις βασικές αρχές της αποανάπτυξης, με επίκεντρο τη διαχείριση της ενέργειας, και επιχειρώντας να απαντήσει στο ερώτημα κατά πόσο μπορούμε να έχουμε ευημερία με λιγότερη ενέργεια, λιγότερη κατανάλωση και πιο δημοκρατικά ενεργειακά συστήματα, μέσα από τα αποτελέσματα ερευνών στην Ελλάδα για τα κινήματα ενάντια στην ανάπτυξη των βιομηχανικού τύπου ανεμογεννητριών γενικά, αλλά και για το νησί της Ικαρίας συγκεκριμένα.

Το πρωινό της Κυριακής έκλεισε ο Δρ Τεχνολογικής πολιτικής και καινοτομίας Κώστας Βαττές μιλώντας για την ενεργειακή δημοκρατία και τη βιώσιμη ενεργειακή μετάβαση, εστιάζοντας στο γεγονός ότι η ενεργειακή μετάβαση δεν είναι μόνο τεχνολογική και αναδεικνύοντας τις κοινωνικές προεκτάσεις και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Την Κυριακή το απόγευμα, το τριήμερο έκλεισε με ένα στρογγυλό τραπέζι που συντόνισε, όπως και όλες τις συζητήσεις του τριημέρου, η Μαρία Χαϊδοπούλου-Βρυχέα (κοινωνική επιστημόνισσα, ανεξάρτητη ερευνήτρια). Στην πολύ ενδιαφέρουσα ανοιχτή συζήτηση εστιάσαμε στα κεντρικά ερωτήματα που τέθηκαν εξαρχής: Γιατί χρειαζόμαστε τόση ενέργεια, όση μας λένε; Για ποιες και τίνος τις ανάγκες; Γιατί τα νησιά μας κινδυνεύουν να μετατραπούν σε «μπαταρίες» με τερατώδεις βιομηχανικού τύπου ανεμογεννήτριες που θα καταστρέψουν ολόκληρες περιοχές μοναδικής ομορφιάς και περιβαλλοντικής σημασίας; Τί σημαίνει ενεργειακή δημοκρατία στην πράξη; Πώς οικοδομούμε ενεργειακές κοινότητες στην παρούσα συγκυρία; Πώς μπορούμε να αναδείξουμε και να χρησιμοποιήσουμε τις τοπικές γνώσεις και εμπειρίες; Ποιος είναι ο ρόλος της επιστημονικής κοινότητας; Πώς αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της διαφορετικής κλίμακας; Πώς οικοδομούμε ένα οραματικό πρόταγμα χωρίς να αναπαράγουμε την κυρίαρχη γλώσσα και ενισχύοντας τη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας;

Όλες οι παρουσιάσεις και τα βίντεο των ομιλητ(ρι)ών

Κολεκτίβα Energy Resistance Autonomia (ERA)Η παρουσίαση του Γ. Βελεγράκη (Επ. Καθ. Περιβαλλοντικής Κοινωνιολογίας, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Παν/μιο Κρήτης και συντονιστής της ερευνητικής ομάδας Environment/Sustainability/Environmental Humanities’ ‘Laboratory of Philosophy, Ethics, Policy and Communication of Science and Technology’ ΕΚΠΑ): https://drive.google.com/file/d/1NjmrIrzrHG1ziboXlgnpkwhKf2uI_tHa/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=4FfAYO1y8NE

Η παρουσίαση του Αρ. Τύμπα (Καθηγητής, Διευθυντής του ΔΠΜΣ “Science Technology Society,” Dept. of History and Philosophy of Science, και συντονιστής της ερευνητικής ομάδας Environment/Sustainability/Environmental Humanities’ ‘Laboratory of Philosophy, Ethics, Policy and Communication of Science and Technology’ ΕΚΠΑ):

https://drive.google.com/file/d/1ipsE0SgE3Vn12choFfUeM-CVhFu9inLM/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=xzXEmN883dU

Η παρουσίαση του Κ. Λατούφη (Δρ Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, ερευνητική

ομάδα SmartRUE του (ΣΗΕ), Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών ΕΜΠ. Συνιδρυτής του Σχολείου της Γης “Νέα Γουινέα”):

https://drive.google.com/file/d/1EiHfy21Ar6MKI9dixU5QrFxVMy1skPbL/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=lJujgSE-CvM

Η παρουσίαση της Χρ. Σιαμαντά (Δρ Ανθρωπογεωγραφιας και πολιτικος οικολογος):

https://drive.google.com/file/d/1mV0wIN5a6xucEfQ93g9NhLSKlFzC8A4_/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=ZeIrl_LEvbU

Η παρουσίαση της Μ. Τσάγκαρη (Δρ Πολιτικής Οικολογίας, Μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Institute of Environmental Science and Technology , Autonomous University of Barcelona και πρόεδρος της think-and act tank Research and Degrowth)

https://drive.google.com/file/d/1osqT0dL7NSj8ffIt_MUiku8n4qyJ3KQa/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=mhEPVPpsHoI

Η παρουσίαση του Κ. Βαττέ (Δρ Τεχνολογικής πολιτικής και καινοτομίας, Συνεργαζόμενος Ερευνητής της ερευνητικής ομάδας Environment/Sustainability/Environmental Humanities’ ‘Laboratory of Philosophy, Ethics, Policy and Communication of Science and Technology’ του ΕΚΠΑ):

https://drive.google.com/file/d/1FNv0QlBlNiCJlz2g-w0Jx6acj8WPIHi2/view
Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=T6xfPGRWkdk

Το άρθρο Πόση ενέργεια και από πού: Όσα έγιναν στο τριήμερο εργαστήριο της Βολισσού εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Δεν είναι απλώς μια ανθρωπιστική τραγωδία. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών διμερών συμφωνιών μεταξύ Ισπανίας και Μαρόκου που χρησιμοποιούν τους μετανάστες ως διαπραγματευτικά χαρτιά. Εκατομμύρια ευρώ δαπανώνται κάθε χρόνο για να αναχαιτιστούν οι μεταναστευτικές ροές. (…) Η Ευρώπη αναθέτει σε εξωτερικούς συνεργάτες τα σύνορά της και αποκαλεί το να αφήνει ανθρώπους να πνίγονται στη θάλασσα «διαχείριση της μετανάστευσης». Είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση το αποκαλεί «παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας», εξισώνοντας τη ρητορική της με αυτή της δεξιάς, η οποία υποδαυλίζει το μίσος κατά των μεταναστών. Οι συνέπειες είναι πάντα τα λιντσαρίσματα και η ποινικοποίηση των κοινοτήτων μας»  (https://vientosur.info/la-regularizacion-de-migrantes-contribuye-a-la-prosperidad-espanola-mientras-interior-sigue-deportando-y-aplicando-las-necropoliticas-de-la-ue).

Ανάμεσα στον τεράστιο όγκο άρθρων που γράφτηκαν και συζητήθηκαν στα μέσα ενημέρωσης, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις συζητήσεις σχετικά με την κρίση που προκλήθηκε από τη μαζική εισροή ανθρώπων στη Θέουτα, όχι μόνο Μαροκινών αλλά και υποσαχάριων Αφρικανών, με τους τραγικούς θανάτους περίπου 141 ανθρώπων και την επακόλουθη παρουσία στην πόλη αρκετών χιλιάδων που διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους, λίγα άρθρα και σχόλια έχουν επικεντρωθεί στις υποκείμενες αιτίες των όσων συνέβησαν. Αυτές οι αιτίες, όπως μας υπενθύμισε ο Γάλλος φιλόσοφος Σαμί Ναίρ, στην El País, σχετίζονται με την εξέλιξη της μεταναστευτικής πολιτικής που υιοθετήθηκε στην Ευρώπη από τη Συμφωνία του Σένγκεν του 1985 και, αργότερα, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ του 1991. Αυτή η πολιτική έχει σκληρυνθεί ολοένα και περισσότερο, με αποκορύφωμα τη δημιουργία μιας Ευρώπης-Φρούριο και, πιο πρόσφατα, ενός Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο που ευθυγραμμίζεται ολοένα και περισσότερο με την ακροδεξιά ρητορική για την επαναμετανάστευση.

Έτσι, διαπιστώνουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος των δημοσιευμένων απόψεων έχει αφιερωθεί σε εικασίες σχετικά με τον βαθμό ευθύνης του αντιδραστικού μαροκινού καθεστώτος και της ισπανικής κυβέρνησης σε αυτό που ο Πέδρο Σάντσες, λίγες μέρες αργότερα στη Θέουτα, περιέγραψε ως «επίθεση στην εδαφική ακεραιότητα της Ισπανίας» και αργότερα, ανοιχτά, ως «εισβολή» από ολόκληρο το αντιδραστικό μπλοκ, από ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Θέουτα, συμπεριλαμβανομένων των συνδικάτων CCOO και UGT χωρίς οι εθνικές ηγεσίες τους να έχουν αποστασιοποιηθεί δημόσια, και από μεγάλο μέρος του ισπανικού πληθυσμού στις διαδηλώσεις της 2^ης  Σεπτεμβρίου και στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Αυτοί οι πολεμοχαρείς χαρακτηρισμοί επιτρέπουν στην αντιπολίτευση να απειλήσει επικαλούμενη το άρθρο 8 του Συντάγματος, και στον Φελίπε ΣΤ΄ ως «ανώτατο διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων», πιέζοντας έτσι για τη στρατιωτικοποίηση της Θέουτα και της Μελίγια σε περίπτωση παρόμοιου περιστατικού στο μέλλον.

Αυτή η επίθεση έχει επίσης παρουσιαστεί από την κυβέρνηση και τα φιλικά σε αυτήν μέσα ενημέρωσης ως μέρος του υβριδικού πολέμου που διεξάγουν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, βασικοί σύμμαχοι του μαροκινού βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ΄, αν και έχουν αποφύγει να κατηγορήσουν άμεσα το μαροκινό καθεστώς ότι τουλάχιστον τον διευκολύνει. Αυτή η υπόθεση σίγουρα δεν μπορεί να απορριφθεί, δεδομένης της αυξανόμενης γεωπολιτικής σημασίας του Στενού του Γιβραλτάρ στον παγκόσμιο αγώνα για τον έλεγχο των πόρων εν μέσω μιας ολοένα και πιο βαθιάς ενεργειακής και κλιματικής κρίσης. Ωστόσο, αυτό χρησιμεύει για να συσκοτίσει την υποκείμενη αιτία της κρίσης, η οποία δεν είναι άλλη από την εξωτερίκευση των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε γειτονικές χώρες. Στην προκειμένη περίπτωση, με το Μαρόκο, το καθεστώς του οποίου «όχι μόνο καταστέλλει τους ανθρώπους που αποφασίζουν να μεταναστεύσουν, αλλά μας καθιστά και συνένοχους στη δικτατορία και την πολιτική της κατοχής της Δυτικής Σαχάρας», όπως έχει καταγγείλει ο πρώην ευρωβουλευτής Μιγκέλ Ουρμπάν. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, «είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι, ακόμη και αν το αρχικό κίνημα προωθήθηκε από διακινητές ή είχε τη συνενοχή του μαροκινού κράτους, ή ακόμη και αν το ισπανικό κράτος δεν διέθετε επαρκή μέσα, η μαζικότητα του μεταναστευτικού κινήματος προκαλείται μόνο από την επιθυμία να πάνε στην Ευρώπη, την οποία μοιράζονται ευρέα τμήματα της μαροκινής κοινωνίας, ιδίως οι νέοι» (https://www.publico.es/opinion/columnas/ceuta-invasiones-barbaras.html).

Προφανώς, το αντιδραστικό δεξιό μπλοκ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επιβολής της αφήγησης της εισβολής, προκειμένου να επιβεβαιώσει έναν ανοιχτά ρατσιστικό ισπανικό εθνικισμό και να ποινικοποιήσει τους φτωχούς. Έχουν φτάσει στο σημείο να καταγγείλουν τον Πέδρο Σάντσες ως προδότη  επειδή δεν αντέδρασε με επαρκή δύναμη, επιδιώκοντας έτσι να επιταχύνουν την απομάκρυνσή του από την Λα Μονκλόα (την επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού). Για τον σκοπό αυτό, συνεχίζουν να βασίζονται στην αδιαμφισβήτητη υποστήριξη ενός αυξανόμενου τομέα της δικαστικής εξουσίας, όπως αποδείχθηκε για άλλη μια φορά πρόσφατα με την «προληπτική αναστολή» του λεγόμενου «Νόμου των Εγγονών», ο οποίος παραχώρησε την ισπανική ιθαγένεια, και επομένως το δικαίωμα ψήφου, στους απογόνους Ισπανών πολιτών που εξορίστηκαν μεταξύ 1936 και 1955 ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου και της καταστολής του Φράνκο. Αυτή η απόφαση αποτελεί ένα πρωτοφανές μέτρο που απειλεί να στερήσει το δικαίωμα ψήφου από περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους που πολιτογραφήθηκαν μέσω αυτού του νόμου. Σηματοδοτεί έτσι ένα περαιτέρω βήμα στη μακροχρόνια στρατηγική τους για τη δικαστική εξουσία, που υιοθετήθηκε ενάντια στον συνεχώς αυξανόμενο κατάλογο εχθρών  του καθεστώτος, ο οποίος τώρα περιλαμβάνει και την κυβέρνηση Σάντσες.

Βλέπουμε επίσης ότι το ακροδεξιό Vox έφτασε στο σημείο να κάνει επίκληση του άρθρου 102 του Συντάγματος για να υποστηρίξει την κατηγορία κατά του Πέδρο Σάντσες για «προδοσία» κατά του ισπανικού έθνους. Και σε όλα αυτά προστίθεται η έρευνα που ξεκίνησε στο Εθνικό Δικαστήριο ένας δικαστής (πρώην δημοτικός σύμβουλος του Λαϊκού Κόμματος) για να διερευνήσει πιθανή ποινική ευθύνη εντός του θεσμικού τομέα για την κρίση στη Θέουτα. Ακόμα και έτσι, αντιμέτωποι με αυτή την αντιδραστική επίθεση, βλέπουμε ότι ο Πέδρο Σάντσες, αντί να συνεχίσει να τηρεί την ισχύουσα νομοθεσία, η οποία τον υποχρεώνει να σέβεται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όσων φτάνουν σε ισπανικό έδαφος με παράτυπα μέσα, φαίνεται πρόθυμος να κάνει ένα βήμα πίσω με την ανακοίνωσή του ότι θα προτείνει την τροποποίηση του νόμου περί μετανάστευσης ώστε να αυστηροποιηθεί και να προσαρμοστεί στο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο. Ωστόσο, δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε τη σοβαρότητα της κρίσης που εκτυλίσσεται εντός του καθεστώτος, και την απειλή που θέτει η άνοδος στην εξουσία του Λαϊκού Κόμματος και του Vox και η αντιμεταρρυθμιστική τους ατζέντα σε πολλά διαφορετικά μέτωπα. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις ουσιαστικά συμπίπτουν με εκείνες που προσπαθεί να επιβάλει η ακροδεξιά σε βασικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, όπως είδαμε πρόσφατα με την ηχηρή εκλογική νίκη του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ.

Η καταπολέμηση αυτής της αντιδραστικής απειλής δεν συνεπάγεται την παύση της κριτικής του γεγονότος ότι τόσο το αντιδραστικό όσο και το προοδευτικό μπλοκ, αν και με κάποιες εξαιρέσεις στο τελευταίο,  έχουν τοποθετηθεί στο ίδιο πλαίσιο όσον αφορά την κρίση της Θέουτα. Και τα δύο έχουν περιοριστεί στο να διαφωνούν σχετικά με την ύπαρξη αποδεικτικών στοιχείων για τον βαθμό εμπλοκής του Μαρόκου σε αυτήν την κρίση, σχετικά με το εάν η κυβέρνηση είχε προηγούμενη γνώση της εισβολής που τελικά έλαβε χώρα ή, τέλος, σχετικά με το ποιος είναι πιο εθνικιστής στην υπεράσπιση της ισπανικότητας της Θέουτα και της Μελίγια. Στη συνέχεια, αυτή η αντιπαράθεση έχει επεκταθεί στη διαμάχη για την τεράστια καθυστέρηση της κυβέρνησης στη διαχείριση της κατάστασης στη Θέουτα και τις εντάσεις που προκύπτουν μεταξύ ενός τμήματος του ιθαγενούς πληθυσμού και των χιλιάδων φυλετικοποιημένων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων ανηλίκων, μερικοί από τους οποίους είναι θύματα βίαιων επιθέσεων. Αυτό το τελευταίο είναι η πραγματική τραγωδία που πρέπει να καταγγελθεί όχι μόνο στη Θέουτα και τη Μελίγια, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου: η αυξανόμενη στρατιωτική και κατασταλτική αντίδραση στην ολοένα και συχνότερη εμφάνιση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που αναγκάζονται να διασχίσουν τα σύνορα προκειμένου να έχουν πρόσβαση σε εργασία και σε μια αξιοπρεπή ζωή, την οποία δεν μπορούν να επιτύχουν στις χώρες τους για μια ολοένα και μεγαλύτερη ποικιλία λόγων, φτώχεια και ανισότητες κάθε είδους, καταστολή, πόλεμοι, κλιματική κρίση, και η οποία καθιστά επίσης ολοένα και πιο δύσκολη τη διάκριση μεταξύ των ανθρώπων που ζητούν άσυλο και εκείνων που θεωρούνται μετανάστες.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το κύριο καθήκον μιας ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς θα πρέπει να είναι η ενίσχυση ενός ισχυρού κινήματος ενάντια σε όλες τις μορφές ρατσισμού, κοινωνικοπολιτισμικού, αλλά και θεσμικού εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που να εκφράζει σταθερά την αλληλεγγύη του με τα θύματα των επιθέσεων που γίνονται στη Θέουτα και να απαιτεί μια πολιτική υποδοχής όλων αυτών από όλες τις Αυτόνομες Κοινότητες του ισπανικού κράτους. Μια τέτοια πολιτική φιλοξενίας θα συνέβαλε επίσης στην αποκατάσταση, το συντομότερο δυνατό, των συνθηκών διαβίωσης των κατοίκων της πόλης πριν από το τέλος Ιουλίου. Ακόμα και έτσι, ας μην ξεχνάμε ότι η τρέχουσα κρίση δεν είναι άσχετη, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, με το γεγονός ότι αυτή η πόλη, μαζί με τη Μελίγια, έχει γίνει ένα ευρωπαϊκό όργανο ελέγχου των συνόρων στην Αφρική. Είναι ο μοναδικός χαρακτήρας αυτών των πόλεων, μια κληρονομιά του ισπανικού αποικισμού, όπως επισημαίνει και η  συγραφέας και ακτιβίστρια των Anticapitalistas Τερέζα Άντζια σε πρόσφατο άρθρο της (https://vientosur.info/crisis-muertes-y-agencia-politica-en-la-frontera-del-mediterraneo) που θα πρέπει να αμφισβητηθεί ριζικά αν θέλουμε πραγματικά να αποτρέψουμε την επανάληψη αυτού που συνέβη στα τέλη Ιουλίου και την στρατιωτικοποίηση της περιοχής, όπως θέλουν το Λαϊκό Κόμμα και το Vox. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, επιπλέον, μπορούμε να εγγυηθούμε την επιδίωξη της σεβαστής συνύπαρξης μεταξύ των διαφορετικών πολιτιστικών και θρησκευτικών κοινοτήτων που υπάρχουν και στις δύο πόλεις, ενόψει των διαιρέσεων που βλέπουμε σήμερα, οι οποίες σχετίζονται επίσης με την ταξική ανισότητα που υπάρχει σε αυτές.

Σε αυτή την πορεία, πρέπει να καλωσορίσουμε ενωτικές πρωτοβουλίες όπως αυτή που ανακοινώθηκε για το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, σε διάφορα μέρη της χώρας, με το σύνθημα «Θέουτα, ούτε εργαλειοποίηση ούτε καταστολή. Αρκετά με τη ρατσιστική και αποικιακή βία», συμπεριλαμβανομένου του αιτήματος προς την Ευρωπαϊκή Ένωση να τελειώσει τις πολιτικές εξωτερικής ανάθεσης και χρηματοδότησης του ελέγχου της μετανάστευσης σε τρίτες χώρες, και  προς την Ισπανία, το Μαρόκο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην εργαλειοποίηση και τη ρατσιστική και αποικιακή βία. Αυτό το αντιρατσιστικό κίνημα θα πρέπει επίσης να σφυρηλατήσει αλληλεγγύη με τους λαούς της Δυτικής Σαχάρας, του Ριφ και ολόκληρου του μαροκινού πληθυσμού στον αγώνα κατά του καθεστώτος του Μοχάμεντ ΣΤ΄, ο οποίος τώρα υποστηρίζει την ανυπότακτη αριστερά που υποστηρίζει το μποϊκοτάζ της εκλογικής φάρσας στις 23 Σεπτεμβρίου (σημ; αναφέρεται στις εκλογές που θα γίνουν στο Μαρόκο), καθώς και να αναζητήσει νέους δεσμούς συνεργασίας μαζί τους από τους διάφορους λαούς του ισπανικού κράτους. Ταυτόχρονα, η μετατροπή της κρίσης της Θέουτα σε παράγοντα που επιδεινώνει την κρίση του καθεστώτος του 1978, ευνοώντας το δεξιό μπλοκ και την άνοδο της πιο αντιδραστικής του πτέρυγας, μας υποχρεώνει να ενισχύσουμε, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, την ανάγκη να αναζητήσουμε την ευρύτερη δυνατή ενότητα δράσης για την προώθηση ενός κύκλου διαρκούς κινητοποίησης στα διάφορα μέτωπα του αγώνα, γύρω από αιτήματα και πολιτικές ικανές να συνδεθούν με τις ανάγκες του εργαζόμενου πληθυσμού γενικότερα. Αυτό το καθήκον αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία της καλύτερης δυνατής ισορροπίας δυνάμεων, που θα βοηθήσει στην ήττα του αντιδραστικού μπλοκ στην κάλπη.

Πηγή: https://vientosur.info/marruecos-la-necropolitica-migratoria-y-el-ascenso-del-racismo

Το άρθρο Η νεκροπολιτική της μετανάστευσης και η άνοδος του ρατσισμού εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δημοσιεύουμε το άρθρο που μας απέστειλε:

Ονομάζομαι Θανάσης Τουρναβίτης, είμαι 36 ετών και ζω στον Βόλο με προχωρημένη Μυϊκή Δυστροφία Duchenne.

Έχω πιστοποιημένη αναπηρία 95%, μόνιμη τραχειοστομία εδώ και περίπου 17 χρόνια και χρειάζομαι μηχανική υποστήριξη της αναπνοής 24 ώρες το 24ωρο.

Η Duchenne είναι μια σοβαρή, προοδευτική νευρομυϊκή νόσος. Στη δική μου περίπτωση έχει πλέον προχωρήσει σε σημείο όπου είμαι ουσιαστικά τετραπληγικός. Η αισθητικότητά μου παραμένει, όμως η εκούσια μυϊκή κίνηση είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Στα άνω άκρα έχει απομείνει ελάχιστη χρήσιμη κίνηση και ακόμη και αυτή μειώνεται σταδιακά.

Αυτό έχει μια σημασία που δύσκολα γίνεται αντιληπτή από κάποιον που δεν ζει με προχωρημένη Duchenne.

Μερικά χιλιοστά κίνησης ενός δαχτύλου ή του χεριού μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στο να μπορώ να χειριστώ μόνος μου το αμαξίδιό μου και στο να εξαρτώμαι πλήρως από κάποιον άλλο. Μια κίνηση που σήμερα γίνεται με δυσκολία μπορεί μετά από μήνες ή χρόνια να μην είναι πλέον δυνατή.

Γι’ αυτό στη Duchenne η λειτουργικότητα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Η νόσος εξελίσσεται συνεχώς και ο εξοπλισμός πρέπει να μπορεί να προσαρμόζεται σε αυτή την εξέλιξη, όχι να σχεδιάζεται μόνο για το πώς είναι κάποιος τη συγκεκριμένη ημέρα της αξιολόγησης.

Η αναπνοή μου εξαρτάται συνεχώς από μηχανική υποστήριξη. Ο αναπνευστήρας και η αναρρόφηση δεν είναι αντικείμενα που χρησιμοποιώ περιστασιακά· αποτελούν μέρος της καθημερινής μου ζωής και πρέπει να με συνοδεύουν με ασφάλεια.

Παράλληλα, επειδή δεν μπορώ να αλλάζω μόνος μου εύκολα τη θέση του σώματός μου, η σωστή υποστήριξη κεφαλής, αυχένα, κορμού, λεκάνης και άκρων αποκτά τεράστια σημασία. Η πολύωρη παραμονή στην ίδια θέση, η πίεση στο σώμα, η κόπωση και η ανάγκη συνεχούς repositioning δεν είναι ζητήματα απλής άνεσης.

Η Duchenne δεν είναι μια στατική αναπηρία. Αυτό που μπορώ να κάνω σήμερα μπορεί αύριο να μην είναι πλέον δυνατό. Κάθε καθυστέρηση, κάθε γραφειοκρατικό κενό και κάθε λύση που σχεδιάζεται για έναν «μέσο» χρήστη μπορεί στην πράξη να σημαίνει απώλεια λειτουργικότητας που δεν επιστρέφει.

Τα τελευταία περίπου 15 χρόνια χρησιμοποιώ το ίδιο ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο, το οποίο σήμερα είναι περίπου 18 ετών. Το είχα αγοράσει ιδιωτικά, επειδή χρειαζόμουν ένα σύστημα που να καλύπτει πραγματικά τις ανάγκες μου.

Σήμερα αυτό το αμαξίδιο έχει φτάσει πλέον στα όριά του.

Δεν χρειάζομαι απλώς «ένα καινούργιο ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο». Χρειάζομαι ένα πλήρως εξατομικευμένο σύστημα Complex Rehabilitation Technology, σχεδιασμένο πάνω στις πραγματικές ανάγκες του σώματος, της κινητικότητας και της αναπνευστικής μου υποστήριξης.

Ένα τέτοιο σύστημα χρειάζεται πλήρως εξατομικευμένο seating και positioning, κατάλληλη στήριξη κεφαλής, αυχένα, κορμού και λεκάνης, pressure-management cushion και τις απαραίτητες ηλεκτρικές λειτουργίες αλλαγής θέσης: power standing, power tilt, power recline και power elevating legrests, μαζί με ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη υποστήριξη και θέση των ποδιών.

Οι λειτουργίες αυτές δεν είναι διακοσμητικά extras. Αφορούν το πώς το σώμα μου υποστηρίζεται και αλλάζει θέση κατά τη διάρκεια πολλών ωρών καθημερινής χρήσης.

Το σημαντικότερο όμως είναι ο χειρισμός.

Οι μικρές κινήσεις με τις οποίες εξακολουθώ να χρησιμοποιώ συμβατικό joystick γίνονται ολοένα δυσκολότερες, πιο κουραστικές και λιγότερο αξιόπιστες. Χρειάζομαι σύστημα εξαιρετικά χαμηλής απαίτησης δύναμης ή άλλη κατάλληλη εναλλακτική μέθοδο ελέγχου, με προηγμένα ηλεκτρονικά και εξατομικευμένο programming, ώστε να μπορώ να αξιοποιώ τη λίγη κίνηση που μου απομένει.

Για κάποιον με προχωρημένη Duchenne, αυτή η ελάχιστη υπολειπόμενη κίνηση είναι πολύτιμη. Ο σωστός χειρισμός δεν σημαίνει απλώς καλύτερη οδήγηση. Μπορεί να καθορίζει αν μπορώ να κινηθώ και να αλλάξω θέση μόνος μου ή αν χρειάζομαι συνεχώς έναν δεύτερο άνθρωπο δίπλα μου.

Παράλληλα, το αμαξίδιο πρέπει να μεταφέρει με ασφάλεια τον αναπνευστήρα και την αναρρόφηση που χρειάζομαι καθημερινά, με ασφαλή στήριξη και σωστή διαχείριση σωληνώσεων και καλωδίων, χωρίς να δημιουργείται κίνδυνος για τη σταθερότητα, την κίνηση ή την πρόσβαση στον αναπνευστικό εξοπλισμό.

Το εκτιμώμενο κόστος ενός τέτοιου ολοκληρωμένου συστήματος μπορεί να φτάσει περίπου τις 35.000–40.000 ευρώ.

Αυτό είναι το ένα μισό της ιστορίας.

Το άλλο μισό είναι το πώς είναι να ζει κάποιος για δεκαετίες με μια σοβαρή, προοδευτική αναπηρία και να προσπαθεί καθημερινά να καλύψει τα κενά που αφήνει το σύστημα.

Οι γονείς μου είναι περίπου 70 ετών και παραμένουν οι βασικοί μου φροντιστές. Όσο μεγαλώνω εγώ, μεγαλώνουν και εκείνοι.

Και αυτό δημιουργεί ένα ακόμη δύσκολο ερώτημα για το μέλλον. Όταν ένας ενήλικος άνθρωπος με τόσο βαριά αναπηρία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους γονείς του, τι συμβαίνει καθώς και οι ίδιοι χάνουν σταδιακά τις δικές τους δυνάμεις;

Το επίδομα αναπηρίας μου είναι περίπου 846 ευρώ τον μήνα. Οι πραγματικές ιδιωτικές δαπάνες που σχετίζονται με την υγεία και την αναπηρία μου μπορούν να πλησιάζουν ή να ξεπερνούν τα 2.000 ευρώ τον μήνα — και αυτό ήδη με πολύ αυστηρή διαχείριση των αναγκών και συνεχή προσπάθεια να κρατηθεί το κόστος όσο γίνεται χαμηλότερα.

Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές στηριζόμαστε σε παλιό εξοπλισμό πολύ πέρα από το χρονικό σημείο στο οποίο κανονικά θα έπρεπε  να έχει αντικατασταθεί, σε αυτοσχέδιες προσαρμογές και «πατέντες» για να συνεχίσει να λειτουργεί κάτι που δεν μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί, ακόμη και σε αναλώσιμα που έχουν λήξει όταν δεν υπάρχει οικονομικά εφικτή εναλλακτική.

Αυτή δεν είναι μια φυσιολογική ή επιθυμητή κατάσταση. Είναι το αποτέλεσμα της συνεχούς προσπάθειας να περιοριστεί ένα κόστος που διαφορετικά θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο.

Η πραγματικότητα της προχωρημένης Duchenne δεν χωράει σε μία παροχή και δεν τελειώνει με μια διάγνωση.

Είναι το να γνωρίζεις ότι το σώμα σου συνεχίζει να χάνει δύναμη ενώ το μυαλό και η αισθητικότητά σου παραμένουν.

Είναι ο αναπνευστήρας που πρέπει να λειτουργεί κάθε ώρα της ημέρας. Είναι η τραχειοστομία. Είναι η αναρρόφηση. Είναι η σωστή θέση του σώματος. Είναι η πίεση από την πολύωρη καθιστή θέση. Είναι η ανάγκη να αλλάζω θέση χωρίς να έχω τη μυϊκή δύναμη να το κάνω μόνος μου.

Είναι το να προσπαθείς να διατηρήσεις και να αξιοποιήσεις ακόμη και την ελάχιστη κίνηση που έχει απομείνει.

Είναι η εξάρτηση από άλλους ανθρώπους για βασικές καθημερινές ανάγκες.

Είναι οι γονείς που εξακολουθούν να φροντίζουν έναν ενήλικο γιο με πολύ βαριά αναπηρία καθώς και οι ίδιοι γερνούν.

Και είναι το συνεχές οικονομικό κόστος μιας ζωής που απαιτεί εξοπλισμό, αναλώσιμα, φροντίδα, προσαρμογές και λύσεις που συχνά δεν καλύπτονται πλήρως στην πράξη.

Γι’ αυτό η υπόθεσή μου δεν αφορά μόνο ένα αμαξίδιο.

Αφορά το τι σημαίνει πραγματική πρόσβαση για έναν άνθρωπο με βαριά και προοδευτική αναπηρία.

Μπορεί κάποιος να έχει επίσημη πιστοποίηση αναπηρίας 95%. Μπορεί να υπάρχουν κανονισμοί, κατηγορίες παροχών και θεσμικά δικαιώματα.

Το ερώτημα όμως είναι πιο απλό:

Μπορεί πραγματικά να αποκτήσει αυτό που χρειάζεται για να ζει όσο το δυνατόν ασφαλέστερα και με τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία;

Στη δική μου περίπτωση, η πρόσβαση σε κατάλληλο αμαξίδιο δεν αφορά άνεση ή πολυτέλεια.

Αφορά το αν μπορώ να αλλάζω θέση με power standing, tilt και recline, να διαχειρίζομαι καλύτερα τη θέση των κάτω άκρων μου με power elevating legrests, να υποστηρίζομαι σωστά, να μετακινούμαι με ασφάλεια, να χειρίζομαι το αμαξίδιο με την ελάχιστη δύναμη που μου απομένει και να έχω μαζί μου με ασφάλεια τον εξοπλισμό που με κρατά αναπνευστικά υποστηριζόμενο.

Αλλά αφορά και κάτι μεγαλύτερο.

Το αν ένας άνθρωπος με σοβαρή αναπηρία μπορεί να συμμετέχει στην κοινωνία χωρίς ολόκληρη η ζωή του και η ζωή της οικογένειάς του να μετατρέπεται σε μια ατελείωτη προσπάθεια να καλυφθούν τα κενά μεταξύ όσων θεωρητικά προβλέπονται και όσων τελικά είναι πραγματικά διαθέσιμα.

Το φετινό μήνυμα της World Duchenne Awareness Day ήταν «Access changes lives».

Για ανθρώπους σαν εμένα, αυτό δεν είναι σύνθημα.

Είναι η καθημερινότητα.

Η πρόσβαση πράγματι αλλάζει ζωές.

Το ίδιο όμως και η έλλειψή της.

Θανάσης Τουρναβίτης

Βόλος

Το άρθρο Μια υπόθεση που δεν αφορά μόνο ένα αμαξίδιο αλλά την πρόσβαση στην κοινωνική ζωή εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το άρθρο Με τριαντάφυλλα και τραγούδια τίμησαν τη μνήμη του Γιάννη Χαλκίδη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το “Πρίνος CO₂” είναι ένα έργο CCS – δέσμευσης κι αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα. Η CCS είναι μια τεχνολογία που υπόσχεται ότι μειώνει τις εκπομπές CO₂ πριν φτάσουν στην ατμόσφαιρα. Η διαδικασία προβλέπει τη δέσμευση CO₂ στην πηγή παραγωγής του (δηλαδή τις βιομηχανίες και τις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής), τη μεταφορά του και την αποθήκευσή του σε γεωλογικούς σχηματισμούς και σε κοιτάσματα πετρελαίου που έχουν εξαντληθεί, όπως είναι ο Πρίνος.

Το Alterthess μίλησε με τον Γεράσιμο Παπαδόπουλο, σεισμολόγο και μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου, που έχει  συμμετάσχει ενεργά με γνωμοδοτήσεις και δημόσιες παρεμβάσεις στον αγώνα των κατοίκων για τους σοβαρότατους περιβαλλοντικούς κινδύνους που επιφυλάσσει ένα τέτοιας κλίμακας και φύσης έργο σε μια ήδη επιβαρυμένη περιοχή η οποία, όπως μας εξηγεί, βρίσκεται μάλιστα εν μέσω ενεργών ρηγμάτων.

Ακούστε το σχετικό podcast:

Έρευνα-σενάριο: Σταυρούλα Πουλημένη

Επεξεργασία ήχου-μοντάζ: Μενέλαος Εξίογλου

Το άρθρο “Πρίνος CO₂” εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η εφαρμογή του νόμου δυστυχώς επιβεβαίωσε πολλαπλά τις προειδοποιήσεις μας: αδιαφανής τρόπος διαχείρισης κονδυλίων, απειλές για ποινικές διώξεις όσων εκφράζουν διαφωνίες ή κριτική για τον τρόπο διοίκησης, παρασκηνιακές συναλλαγές για τον έλεγχο συμβουλίων διοίκησης κ.ο.κ. Όλα αυτά αποτελούν πλέον κανόνα στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.
Ακόμα χειρότερα, το συγκεκριμένο μοντέλο μεταφέρεται κάθετα και στα άλλα όργανα διοίκησης, μέχρι και τη διοίκηση των πανεπιστημιακών τμημάτων και τις γενικές συνελεύσεις. Καταγράφονται ολοένα περισσότερα περιστατικά διαπλοκής, εκβιασμών και απειλών από μέρους προέδρων, κοσμητόρων ή κάθε λογής αμυντόρων της νέας αυταρχικής και επιχειρηματικής κανονικότητας εις βάρος συναδέλφων – ιδιαίτερα εις βάρος όσων βρίσκονται σε χαμηλές βαθμίδες και περισσότερο ευάλωτες θέσεις εργασίας. Οι ίδιοι που κραυγάζουν υπέρ της «νομιμότητας» στο πανεπιστήμιο συστηματικά την υπονομεύουν για να εξυπηρετήσουν προσωπικά και πολιτικά τους συμφέροντα, και διώκουν πειθαρχικά και ποινικά διαφωνούντες φοιτητές/τριες κι εργαζομένους.

Οι πρόσφατες δημόσιες διαφωνίες, αντεγκλήσεις και αλληλοκατηγορίες ανάμεσα στις πρυτανικές αρχές και τη μειοψηφία του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ επιβεβαιώνουν γι’ άλλη μια φορά τους λόγους που πρέπει ν’ απορριφθεί το συγκεκριμένο μοντέλο διοίκησης στα ΑΕΙ. Μειοψηφούντα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης (ανάμεσά τους και ο πρώην πρύτανης Χ. Φείδας, ο οποίος αξιοποίησε προηγουμένως τις ίδιες υπερεξουσίες) καταγγέλλουν μια σειρά από σκανδαλώδεις αποφάσεις των πρυτανικών αρχών: ανέγερση με αδιαφανείς διαδικασίες του Αριστοτέλειου Βιοϊατρικού Κέντρου που υποθηκεύει χρηματοδοτικά το ΑΠΘ για πολλές δεκαετίες, αχρείαστη κατασκευή νέου Γυμναστηρίου (δίπλα στο παλιό) με ασαφείς χρήσεις και ανύπαρκτο έλεγχο, αυξημένη παρακράτηση στα έργα που διαχειρίζεται ο ΕΛΚΕ. Ωστόσο παρασιωπούν την απαράδεκτη εισαγγελική δίωξη εις βάρος συναδέλφων-μελών του ΕΣΔΕΠ που αντιτέθηκαν στον νέο κανονισμό λειτουργίας των φοιτητικών εστιών (άλλο ένα μεγάλο σκάνδαλο της παρούσας διοίκησης).

Τα μειοψηφούντα μέλη μιλούν για «δυσανεξία στην κριτική» και για λήψη «κρίσιμων αποφάσεων για το ΑΠΘ με οριακή πλειοψηφία στο Συμβούλιο Διοίκησης, η οποία προκύπτει κατά βάση από την ψήφο των εξωτερικών μελών του». Καταλήγουν ότι ο «πρύτανης δεν είναι ηγεμόνας και το Συμβούλιο Διοίκησης, κατά τον νόμο, δεν αποτελεί ανακτοβούλιο». Εντούτοις το γράμμα και η φιλοσοφία του νόμου δείχνουν καθαρά ότι, ακόμα κι αν κάποιοι έχουν αγνές προθέσεις, εδώ σφάλλουν. Ο Νόμος Κεραμέως πράγματι μετατρέπει τον πρύτανη σε ελέω κυβερνητικής εξουσίας ηγεμόνα, και το ελεγχόμενο από τον ίδιο Συμβούλιο Διοίκησης σε ανακτοβούλιο. Μάλιστα η αντιδημοκρατική αυτή λογική βραχυκυκλώνει ολοένα περισσότερο τη λειτουργία των πανεπιστημίων.

Για αυτό ακριβώς αντιδράσαμε στον Νόμο Κεραμέως, απείχαμε από τις εκλογές για τα συμβούλια διοίκησης, κι εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε για την κατάργηση αμφοτέρων. Για ένα πανεπιστήμιο αυτόνομο από κυβερνητικές διαταγές και προστατευμένο από τα επιχειρηματικά και προσωπικά συμφέροντα που προσπαθούν να το αλώσουν, για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο, δημοκρατικό κι ανοιχτό στην κοινωνία.

Το άρθρο H διοίκηση των «αρίστων» στο πανεπιστήμιο: ένας απολογισμός εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι φοιτητικές εστίες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αποτελούνται από 6 κτίρια και διαθέτουν 1.491 κλίνες. Για χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες αυτές οι εστίες είναι ο τρόπος για να μπορέσουν να σπουδάσουν στη Θεσσαλονίκη. Είναι η κύρια κατοικία τους.

Το συμφωνητικό αυτό αντιμετωπίζει τους ενοίκους των εστιών ως προσωρινά ανεκτούς χρήστες ενός χώρου υπό επιτήρηση. Εισάγει ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας που απαγορεύει τη διαμονή ή διανυκτέρευση συγγενών και φίλων και περιορίζει επισκέψεις μόνο σε συγκεκριμένους κοινόχρηστους χώρους του ισογείου, απαγορεύει την κατοχή κατοικιδίου, αναγκάζει τους φοιτητές να ενημερώνουν για απουσία άνω των 15 ημερών και να επιτρέπουν την επίσκεψη αξιολογητή του δωματίου οποτεδήποτε. Το συμφωνητικό προβλέπει ακόμη ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες αποδέχονται όχι μόνο τον ισχύοντα κανονισμό λειτουργίας, αλλά και κάθε μελλοντική τροποποίησή του, χωρίς να τίθενται σαφείς προϋποθέσεις.

«Αυτή η λογική είναι απαράδεκτη. Οι φοιτητικές εστίες του ΑΠΘ είναι, κατά κοινή παραδοχή, από τις εστίες που βρίσκονται στη χειρότερη κατάσταση στη χώρα. Η απάντηση σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί να είναι η επιβολή κατασταλτικών όρων χρήσης, αλλά η άμεση συντήρηση, ανακαίνιση και αποκατάσταση των κτιριακών υποδομών, με κριτήρια κατοικησιμότητας, ασφάλειας και αξιοπρέπεια» τονίζει η Ένωση ξεκαθαρίζοντας πως η φοιτητική μέριμνα δεν είναι φιλανθρωπία, δεν είναι παραχώρηση υπό όρους υπακοής, είναι κοινωνικό δικαίωμα. Οι φοιτητές/ριες που ζουν στις εστίες έχουν ανάγκη από ασφαλή, αξιοπρεπή και βιώσιμη στέγη, κατάλληλη όχι μόνο για μελέτη και ύπνο, αλλά και για κοινωνική ζωή, συναισθηματική σταθερότητα, συλλογική έκφραση και επικοινωνία στον νέο τόπο εγκατάστασής τους.

Το Σωματείο Ενοικιαστριών Θεσσαλονίκης στηρίζει τον Σύλλογο Οικότροφων Φοιτητικών Εστιών Θεσσαλονίκης και τον αγώνα των εστιακών φοιτητών/ριών. «Ο αγώνας αυτός δεν αφορά μόνο όσους/ες μένουν σήμερα στις εστίες, αλλά συνδέεται με το δικαίωμα στη στέγη για όλους τους φοιτητές.  Συνδέεται με τους φοιτητές που μένουν στα γονεϊκά τους σπίτια επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο. Με όσους δεν πήγαν να σπουδάσουν στην πόλη που πέρασαν λόγω κόστους. Με όσους μετακινούνται καθημερινά, επειδή οι ακριβές μετακινήσεις παραμένουν φθηνότερες από ένα μηνιαίο ενοίκιο. Με όσους νοικιάζουν στην ιδιωτική αγορά, πληρώνοντας υπέρογκα ποσά για παλιά, ακατάλληλα ή επισφαλή σπίτια, κυνηγώντας ένα πτυχίο που πλέον δεν εγγυάται κανένα σταθερό μέλλον» δηλώνει χαρακτηριστικά.

Εξηγεί ακόμη πως το ζήτημα των φοιτητικών εστιών είναι μέρος της συνολικής στεγαστικής κρίσης. «Την ίδια στιγμή που οι δημόσιες φοιτητικές εστίες αφήνονται για χρόνια στην εγκατάλειψη και η ανακαίνισή τους μετατρέπεται σε πεδίο εργολαβικής κερδοφορίας με κρατικό χρήμα, στην ιδιωτική αγορά φοιτητικής στέγης εισέρχονται όλο και περισσότεροι επενδυτές. Η ανάγκη των φοιτητών για κατοικία γίνεται εμπόρευμα, η δημόσια μέριμνα υποχωρεί, η αγορά επεκτείνεται, και οι φοιτητές καλούνται είτε να πληρώσουν είτε να πειθαρχήσουν».

«Ως Σωματείο Ενοικιαστριών γνωρίζουμε καλά ότι ακόμη και το υπάρχον νομικό πλαίσιο, παρότι είναι ανεπαρκές και συχνά σε βάρος των ενοικιαστριών, προβλέπει κάποιες ελάχιστες προστασίες. Γνωρίζουμε επίσης, από την καθημερινή μας εμπειρία, ότι οι εκμισθωτές συχνά παραβιάζουν ακόμη και αυτές τις ελάχιστες προστασίες, με καταχρηστικούς όρους και αυθαίρετες απαιτήσεις. Για αυτό έχουμε επεξεργαστεί πρότυπο συμβόλαιο κατοικίας, που κάνει σαφή χρήση των υπαρχουσών νομικών προστασιών. Με την ίδια λογική, δηλώνουμε ότι μπορούμε να συμβάλουμε, μαζί με τους εστιακούς φοιτητές, στην επεξεργασία ενός διαφορετικού συμφωνητικού διαμονής, με όρους ευνοϊκούς, δημοκρατικούς και συμβατούς με την πραγματική χρήση των εστιών ως κύριων κατοικιών».

Ζητάει:

-Να επιταχυνθεί η συντήρηση και ανακαίνιση των εστιών, με δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, και όχι με όρους πειθαρχικής διαχείρισης των φοιτητών.

-Να εφαρμοστούν στις εστίες, κατ’ ελάχιστον, οι βασικές προστασίες που ισχύουν για κάθε άνθρωπο σε σχέση με την κύρια κατοικία του.

-Οι όροι χρήσης και λειτουργίας να λαμβάνουν υπόψη τις στεγαστικές ανάγκες των φοιτητ(ρι)ών και να συνδιαμορφωθούν μαζί τους.

-Κατά την παραλαβή δωματίου να υπάρχουν σαφή κριτήρια κατοικησιμότητας.

-Να μην απαγορεύεται η φιλοξενία φιλικών ή συγγενικών προσώπων.

-Να μην απαγορεύεται γενικά και αόριστα η κατοχή κατοικιδίου.

-Να μη γίνονται έλεγχοι στα δωμάτια χωρίς σαφές πλαίσιο, προηγούμενη ενημέρωση και συναίνεση των φοιτητών.

-Να μπορούν οι φοιτητές να διαμορφώνουν το δωμάτιό τους όπως επιθυμούν, εφόσον το επιστρέφουν στην κατάσταση που το παρέλαβαν.

-Ταυτόχρονα, επαναφέρουμε τη θέση μας για την ανάγκη ενίσχυσης των τεχνικών υπηρεσιών. Η συντήρηση, επισκευή και ανακαίνιση κατοικιών κοινωνικής χρήσης δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από υπεργολαβίες. Χρειαζόμαστε τεχνικό προσωπικό, εξοπλισμό, μηχανήματα που να μπορούν να παρεμβαίνουν στην αποκατάσταση κτιρίων, στη συντήρηση του κτιριακού αποθέματος και στην αξιοποίηση κενών ακινήτων για κοινωνική χρήση.

-Οι εστίες δεν είναι χώροι πειθαρχίας και επιτήρησης. Είναι κατοικίες και οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές έχουν δικαίωμα να κατοικούν με αξιοπρέπεια, ελευθερία και ασφάλεια.

Το άρθρο «Οι φοιτητικές εστίες δεν είναι φυλακές, είναι κατοικίες» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Με το βλέμμα στην κλιμάκωση των πολέμων στη Μέση Ανατολή, τη συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, τον παρατεταμένο πόλεμο στην Ουκρανία και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς και δηλώνει ότι η απάντηση είναι η αλληλεγγύη, η εξωστρέφεια κι αγώνες ενάντια στον πόλεμο και σε κάθε μορφή διάκρισης και εκμετάλλευσης. Κατά τη διάρκειά του θα πραγματοποιηθούν συζητήσεις, μουσικές, θέατρο, performances και εκθέσεις. To φετινό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στη Νικόλ, στην υπέροχη συντρόφισσά μας, στην αγωνίστρια, εργάτρια, τρανς αδερφή μας. Για όσα έδωσε, για όσα μας δίδαξε, για τον τρόπο που έκανε τον κόσμο γύρω της πιο όμορφο. Το φως και οι αγώνες της συνεχίζουν μαζί μας.

Ολόκληρο το κάλεσμα του φεστιβάλ: 

Στις 25 με 27 Ιουνίου, σας προσκαλούμε στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ επιστρέφει ως ένας ζωντανός χώρος συνάντησης, συλλογικής συζήτησης και ταξικής αλληλεγγύης. Για τρεις ημέρες, μεταμορφώνουμε το πάρκο Ξαρχάκου (πάρκο ΧΑΝΘ) σε πεδίο κοινού αγώνα και ορατότητας για τους μετανάστες και τις μετανάστριες, τους πρόσφυγες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, τα ανάπηρα άτομα, τους ανθρώπους από εθνικές μειονότητες, καθώς και κάθε κομμάτι της κοινωνίας της πόλης που δέχεται την κρατική καταστολή, την εργοδοτική αυθαιρεσία, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις.

Φέτος, η κλιμάκωση των πολέμων στη Μέση Ανατολή, η συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, ο παρατεταμένος πόλεμος στην Ουκρανία και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς. Την ίδια στιγμή που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ωθούνται στην προσφυγιά και τη βίαιη μετανάστευση, η Ευρώπη απαντά με ολοένα σκληρότερες αντιμεταναστευτικές πολιτικές, μετατρέποντας τα σύνορά της σε τόπους θανάτου και αποκλεισμού.

Οι πολιτικές αυτές συνθέτουν μια ενιαία εικόνα: την κανονικοποίηση της βίας απέναντι στους κατατρεγμένους, τη συγκάλυψη των εγκλημάτων στα σύνορα και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολούθησε την απαγωγή και τον βασανισμό των αγωνιστ(ρι)ών του Global Sumud Flotilla από το σιωνιστικό καθεστώς, με την έγκριση της ελληνικής κυβέρνησης, δίνοντας μια εικόνα, έστω και ελάχιστη, της βαρβαρότητας που βιώνει ο παλαιστινιακός λαός, ο οποίος παρά τις δεκαετίες απαρτχάιντ, εκτοπισμών και καταστροφής εξακολουθεί να αντιστέκεται, επιμένοντας στην ίδια του την ύπαρξη.

Στους άδικους αυτούς πολέμους η Ελλάδα δεν στέκεται ουδέτερη. Αντίθετα, βαθαίνει τη στρατιωτική και πολιτική της συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ και τις ευρωατλαντικές συμμαχίες, εμπλέκοντας όλο και περισσότερο την κοινωνία σε επικίνδυνες γεωπολιτικές συγκρούσεις, με τις βάσεις του θανάτου αλλά και ενεργές πολεμικές επιχειρήσεις εκτός συνόρων. Μια εμπλοκή που δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού που ζει εδώ.

Τα γεγονότα της τελευταίας περιόδου γύρω από το προσφυγικό στην Ελλάδα και την Ευρώπη, τα πολύνεκρα ναυάγια όπως αυτό της Χίου, συνθέτουν μια ενιαία, όλο και πιο ανησυχητική εικόνα. Η εφαρμογή του νέου Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο σε συνδυασμό με το νόμο Βορίδη, θεσμοθετούν μια χώρα-φρούριο που υψώνει νέους φράχτες, φυσικούς και νομικούς. Οι πολιτικές αυτές είναι που μετατρέπουν τη Μεσόγειο σε υγρό τάφο, που παγιώνουν τα καμπς, τις κλειστές δομές και τις επαναπροωθήσεις ενώ οι διακρίσεις, ο ρατσισμός και η εργασιακή εκμετάλλευση αποτελούν καθημερινότητα.

Την ίδια στιγμή που η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της αυξάνουν τις στρατιωτικές δαπάνες και προετοιμάζονται για νέους πολέμους, η κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, την ενεργειακή φτώχεια και τους καθηλωμένους μισθούς. Εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα αμφισβητούνται, ενώ η καταστολή, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο αυταρχισμός κερδίζουν συνεχώς έδαφος.Το πανεπιστημιακό άσυλο υπονομεύεται, οι απεργίες περιορίζονται, οι δημόσιοι χώροι ελέγχονται όλο και πιο ασφυκτικά. Η πολιτιστική ελευθερία αντίστοιχα φιμώνεται, ενω επιχειρείται να κατασταλούν ακόμα και τα τραγούδια των καταπιεσμένων ανθρώπων της μακεδονικής μειονότητας στα χωριά της Β. Ελλάδας.

Η άνοδος της ακροδεξιάς και η συνολική μετατόπιση του πολιτικού συστήματος προς πιο αντιδραστικές κατευθύνσεις συνοδεύονται από επιθέσεις σε μετανάστες, ΛΟΑΤΚΙ+ και ανθρώπους των κινημάτων. Αυτοί που αναπαράγουν τις δομές καταπίεσης, έπειτα επικαλλουνται την “απελευθέρωση των γυναικών στο Ιράν” και την “ελευθερία των ΛΟΑΤΚΙ υποκειμένων στο Ισραήλ” για να δικαιολογήσουν την επιθετική και βίαιη πολιτική τους.

Γνωρίζουμε πως η ειρήνη δεν είναι απλά η απουσία όπλων, αλλά και η παρουσία της δικαιοσύνης. Μιας δικαιοσύνης που μόνο οι λαοί μπορούν να επιβάλλουν. Μιας δικαιοσύνης που λάμπει δια της απουσίας της ανάμεσα στις στοιβαγμένες οικογένειες στη δίκη των Τεμπών, ανάμεσα στις θάλασσες που χωρίζουν τους “πολίτες” από τους “πνιγμένους μετανάστες” στο Αιγαίο, ανάμεσα στους ελάχιστους χρόνους που μετράμε από το ένα εργατικό ατύχημα μέχρι το επόμενο. “Ο πόλεμος τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους…” έγραφε ο Μπρεχτ.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι συλλογική. Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής και στο Εφετείο υπενθυμίζει ότι καμία νίκη απέναντι στον φασισμό δεν χαρίζεται, αλλά, όπως όλες οι νίκες, κατακτιέται μέσα από τους αγώνες στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης. Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι ένα τέτοιο πεδίο συνάντησης: ένας χώρος όπου οι αγώνες διασταυρώνονται, οι φωνές ενώνονται και η ελπίδα παίρνει συλλογική μορφή. Γιατί απέναντι στον κόσμο του πολέμου, της εκμετάλλευσης και του ρατσισμού, επιμένουμε να χτίζουμε τον κόσμο της αλληλεγγύης, της αντίστασης και της κοινής μας απελευθέρωσης.

Βρισκόμαστε και φέτος στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με συζητήσεις, μουσικές, θέατρο, performances και εκθέσεις. Απαντάμε με αλληλεγγύη, εξωστρέφεια κι αγώνες ενάντια στον πόλεμο και σε κάθε μορφή διάκρισης και εκμετάλλευσης.

Στον πόλεμό τους καμία εμπλοκή,

Θύελλες αντίστασης θα γίνουν οι λαοί

To φετινό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στη Νικόλ, στην υπέροχη συντρόφισσά μας, στην αγωνίστρια, εργάτρια, τρανς αδερφή μας. Για όσα έδωσε, για όσα μας δίδαξε, για τον τρόπο που έκανε τον κόσμο γύρω της πιο όμορφο. Το φως και οι αγώνες της συνεχίζουν μαζί μας.

Δείτε το πρόγραμμα εδώ

Ώρα έναρξης του φεστιβάλ: 18:00

Ώρα έναρξης του παιδότοπου: 19:00

Ώρα έναρξης των συζητήσεων, εργαστηρίων και παραστάσεων: 19:00

Ώρα έναρξης των συναυλιών: 22:00

Υ.Γ.: Επειδή το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, θέλουμε κάθε χρόνο, να αποτελεί έναν ασφαλή χώρο για όλες, όλα και όλους μας, κατά τη διάρκεια των 3 ημερών του Φεστιβάλ θα λειτουργεί το «Μωβ Σημείο», το οποίο βρίσκεται στη Γραμματεία του Φεστιβάλ. Σεξιστικές, ομοτρανσφοβικές, ρατσιστικές, μισαναπηρικές, παραβιαστικές ή/και επιθετικές συμπεριφορές -κάθε τύπου- δεν θα γίνουν ανεκτές. Εάν βιώσετε ή γίνεται μάρτυρας κάποιου περιστατικού, μπορείτε να απευθυνθείτε στο «Μωβ Σημείο», ώστε να αντιμετωπίσουμε μαζί οτιδήποτε συμβαίνει (περισσότερα στο σχετικό συνημμένο).

Το άρθρο Ενάντια στον πόλεμο, με την αντίσταση των λαών και την αλληλεγγύη ξεκινάει το 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Καθώς γράφω, τα Στενά του Ορμούζ είναι κλειστά, ο πόλεμος των τελευταίων μηνών μεταξύ του Ιράν και του ισραηλο-αμερικανικού μπλοκ έχει αναδιαμορφώσει την τιμή του αργού πετρελαίου και, μαζί με αυτήν, την τιμή του ψωμιού σε παγκόσμια κλίμακα, το Σουδάν συνεχίζει να μετράει τους νεκρούς του στα όρια του ορατού, ο Λίβανος έχει παρασυρθεί από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς του 2024 και οδεύει προς μια γενοκτονία σύμφωνα με το εργαστηριακό μοντέλο της Γάζας, η Ταϊβάν δέχεται Αμερικανούς προμηθευτές όπλων σαν ένα νέο Βερολίνο του 1948, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συσπειρώνονται γύρω από τη λέξη επανεξοπλισμός.

Το πρόβλημα είναι άλλο. Η Γάζα δεν συγκρίνεται με αυτές τις καταστροφές: τις εμπεριέχει. Είναι το πεδίο των δοκιμών όπου επαληθεύεται τι θα αποδεχτεί ο κόσμος τα επόμενα πενήντα χρόνια.

Η διαφορά μεταξύ ενός πολέμου και της Γάζας έγκειται αποκλειστικά σε αυτή την πρωτότυπη λειτουργία, μια γενοκτονία εξαγώγιμη σε μεγάλη κλίμακα. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι ένας κλασικός πόλεμος μεταξύ κρατών του εικοστού αιώνα, με γραμμές χαρακωμάτων και την εθνικιστική ρητορική του προηγούμενου αιώνα.

Η σύγκρουση με το Ιράν το 2025 ήταν η πρώτη μεγάλη σύγκρουση της αναδυόμενης πολυπολικής τάξης πραγμάτων και επιβεβαίωσε δύο αποφασιστικά γεγονότα. Ο ισραηλινός στρατός μπορεί πλέον να επιτύχει οποιονδήποτε στόχο στον πλανήτη. Το Ορμούζ μπορεί να κλείσει σε αντίποινα για τη δυτική επιθετικότητα.

Στο Σουδάν, διεξάγεται εμφύλιος πόλεμος για τον έλεγχο των εξορυκτικών εσόδων και για χίλιους άλλους λόγους, σε κλίμακα μεγαλύτερη από τη Γάζα όσον αφορά τον αριθμό των νεκρών, ωστόσο παραμένει αόρατος στον ευρωπαϊκό δημόσιο λόγο, μια περαιτέρω απόδειξη της φυλετικής επιλεκτικότητας του δυτικού πένθους.

Όλοι αυτοί οι πόλεμοι/σφαγές ανταποκρίνονται σε γνωστές λογικές. Είναι καταστροφές του εικοστού αιώνα που παρατείνονται στον εικοστό πρώτο. Η Γάζα είναι κάτι άλλο.

Εκεί, δοκιμάζουν τι μπορεί να κάνουν σε έναν άοπλο πληθυσμό μπροστά στα μάτια ενός διασυνδεδεμένου παγκόσμιου πληθυσμού, χωρίς να πληρώσουν κανένα πολιτικό κόστος. Η πρώτη πλήρως βιντεοσκοπημένη γενοκτονία στην ανθρώπινη ιστορία λαμβάνει χώρα σε υψηλή ευκρίνεια και μεταδίδεται ζωντανά από τα ίδια τα θύματα μέσω των τηλεφώνων τους.

Η θεωρητική κεντρική θέση της Παλαιστίνης πηγάζει από αυτή τη λειτουργία. Το εργαστήριο δεν αφορά μόνο την τεχνολογία ελέγχου που εξάγει το Τελ Αβίβ εδώ και δεκαετίες, από αυτόνομα drones έως συστήματα βιομετρικής επιτήρησης. Αυτό είναι το βιομηχανικό επίπεδο, που έχει ήδη αναλυθεί εκτενώς. Κάτω από αυτό, λειτουργεί ένα πιο ριζοσπαστικό επίπεδο.

Πειραματίζονται με το τι είναι ικανή να αφομοιώσει η παγκόσμια δημόσια συνείδηση. Η δικαιολογία της επιτυχημένης προπαγάνδας του εικοστού αιώνα δεν ισχύει πλέον, επειδή η ισραηλινή προπαγάνδα, μετά από δύο χρόνια πολέμου, έχει αποτύχει. Το διαδίκτυο έχει κορεστεί με αδιαμφισβήτητες εικόνες και ακόμη και οι σελίδες των μεγάλων δυτικών εφημερίδων έχουν αλλάξει το λεξιλόγιό τους.

Το γεγονός είναι γνωστό σε οποιονδήποτε ξέρει να διαβάζει. Ωστόσο, παραμένει σε εκκρεμότητα πολιτικά. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είναι παγκοσμίως γνωστό και σε αυτό που πολιτικά μεταφράζεται σε δράση παραμένει η πραγματική «εφεύρεση» της Γάζας και αποτελεί την ιστορική καινοτομία της εποχής μας.

Η πλήρης μετάδοση του θεάματος της γενοκτονίας έχει δημιουργήσει μια νέα πολιτική μορφή: τον μαζικό θεατή με απεριόριστη αντοχή. Αυτή η μορφή είναι το εξαγώγιμο προϊόν του εργαστηρίου της Γάζας και είναι ο πολίτης- πρότυπο του επόμενου παγκόσμιου καθεστώτος. Η συμπεριφορά του έχει μια συγκεκριμένη δομή.

Γνωρίζει σε πραγματικό χρόνο τι συμβαίνει εκεί, συσσωρεύει πληροφορίες και αγανάκτηση, κι όμως δεν περνάει στην πολιτική δράση. Όταν το κάνει, αντιμετωπίζεται από τις ευρωπαϊκές αστυνομικές δυνάμεις ως πρόβλημα της δημόσιας τάξης, φακελώνεται από τους Γερμανούς και Γάλλους εισαγγελείς με την ετικέτα της υπεράσπισης, αποβάλλεται από τα πανεπιστήμια του αγγλόφωνου κόσμου, σφαγιάζεται και καταγγέλλεται, σαν να ήταν η «νόρμα».

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός χαρακτήρισε «ιδεολογική» τη μεγαλύτερη κινητοποίηση στους δρόμους της χώρας από το 2003. Ο μαζικός θεατής είναι η πρώτη ύλη του επερχόμενου ευρωπαϊκού κράτους επιτήρησης, και εκεί πέρα διαμορφώνεται τώρα.

Η κυβέρνηση Νετανιάχου απέδειξε, μεταξύ του 2023 και σήμερα, κάτι που οι πολιτικές επιστήμες δεν είχαν ακόμη θεωρητικοποιήσει.

Μπορείς να διαπράξεις μια γενοκτονία μπροστά σε οκτώ δισεκατομμύρια μάρτυρες αν συνδυάσεις την πλήρη στρατιωτική κάλυψη μιας πυρηνικής δύναμης με έναν σημασιολογικό μηχανισμό, ικανό να μετατρέψει οποιαδήποτε κριτική στην κυβέρνησή σου σε έγκλημα μίσους.

Ο δυτικός τύπος, σε αυτό το πλαίσιο, είναι η εξαρτημένη μεταβλητή. Εξακολουθεί να μιλάει για «σύγκρουση» μπροστά σε μια δυσαναλογία εβδομήντα χιλιάδων προς έναν, επειδή μιλάει τη γλώσσα της εξουσίας που τον χρηματοδοτεί.

Ο σημασιολογικός μηχανισμός είναι η μεγάλη πολιτική καινοτομία της δεκαετίας. Όταν άρχισα να ασχολούμαι με την Παλαιστίνη, πριν από είκοσι χρόνια, η κατηγορία για αντισημιτισμό εναντίον όσων επέκριναν τις πολιτικές του Τελ Αβίβ ήταν ακόμα σπάνια και δύσκολα μπορούσε να διατυπωθεί δημόσια.

Σήμερα, είναι η προϋπόθεση για την συμμετοχή στη συζήτηση. Η αλληλοεπικάλυψη του εβραϊσμού ως παράδοση και της πολιτικής της ισραηλινής κυβέρνησης διαμορφώθηκε σε λίγα μόνο χρόνια, και μετέτρεψε σε ταμπού αυτό που μέχρι τη δεκαετία του 1970 αποτελούσε αντικείμενο ανοιχτού διαλόγου εντός της ίδιας της εβραϊκής αριστεράς.

Μια ευρωπαϊκή κοινωνία των πολιτών που αποδέχεται αυτή την αλληλοεπικάλυψη παραχωρεί προληπτικά την ελευθερία του λόγου για ένα συγκεκριμένο θέμα, και το κάνει αυτό θεωρώντας ότι προστατεύει τη μνήμη. Στην πραγματικότητα, προστατεύει μια κυβέρνηση.

Το κλείσιμο του Ορμούζ, στο πλαίσιο όλων αυτών, πρέπει να ερμηνευτεί πέρα ​​από την γεωπολιτική της ενέργειας. Αποτελεί ένα μακροχρόνιο πολιτικό σύμπτωμα.

Το Ιράν σφράγισε το Στενό ως αντίποινα ενάντια σε μια επιθετικότητα που γεννήθηκε από τον πόλεμο της Γάζας, και είναι η πρώτη φορά από το 1973 που μια περιφερειακή δύναμη επιβάλλει άμεσο οικονομικό κόστος στη Δύση εξαιτίας της πολιτικής της στη Μέση Ανατολή.

Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου που προέκυψε πλήττει ευθέως τον προϋπολογισμό των ευρωπαϊκών οικογενειών.

Ο επιταχυνόμενος επανεξοπλισμός της ηπείρου, ο οποίος δικαιολογείται δημόσια με τη ρωσική απειλή, στην πραγματικότητα χρηματοδοτείται για να επιτρέψει στη δυτική στρατιωτική βιομηχανία να διατηρήσει την παρουσία του Ισραήλ στην περιοχή. Οι ευρωπαϊκές πλατείες, που διαμαρτύρονται κατά του επανεξοπλισμού και υπέρ της Γάζας, από κοινού, αντιλήφθηκαν τη δομική σύνδεση αυτών των δύο πριν από τις κυβερνήσεις.

Το ερώτημα που θέτει ο αγώνας για την Παλαιστίνη, και το οποίο κανένας άλλος σύγχρονος πόλεμος δεν θέτει με την ίδια σαφήνεια, είναι ανθρωπολογικής τάξεως. Αφορά το όριο της ανοχής του ανθρώπινου είδους μπροστά στην πλήρη αποκάλυψη του δικού του εγκλήματος.

Σε όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι μεγάλες σφαγές συνέβησαν έξω από το οπτικό πεδίο των ανθρώπων της εποχής. Το Άουσβιτς αποκαλύφθηκε πλήρως μετά την απελευθέρωση των στρατοπέδων, η Ρουάντα μόλις τα τελευταία σώματα είχαν ήδη ριχτεί στα ποτάμια.

Η Γάζα είναι ορατή σε πραγματικό χρόνο, σε υψηλή ευκρίνεια, μέσα από τα τηλέφωνα των ετοιμοθάνατων, τα οποία φτάνουν στα δικά μας τηλέφωνα. Το ανθρώπινο είδος, για πρώτη φορά στην ιστορία του, έχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για να σταματήσει μια γενοκτονία ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη. Και επιλέγει να μην τη σταματήσει. Αυτή η επιλογή αποτελεί το ανθρωπολογικό διακύβευμα του εργαστηρίου.

Από μια τέτοια διαπίστωση προκύπτουν συγκεκριμένες συνέπειες. Το διεθνές δίκαιο, χτισμένο πάνω στα ερείπια του 1945 γύρω από την υπόσχεση ότι ορισμένα εγκλήματα δεν θα διαπράττονται πλέον ατιμώρητα, αποδεικνύεται ένα διακοσμητικό εργαλείο. Τα Δικαστήρια της Χάγης εκδίδουν αποφάσεις που τα κράτη αγνοούν.

Ο ΟΗΕ εκδίδει ψηφίσματα τα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες μπλοκάρουν εδώ και δεκαετίες. Οι κυρώσεις κατά του Ισραήλ δεν έχουν καν συζητηθεί σοβαρά στα ευρωπαϊκά συμβούλια. Το μεγάλο επίτευγμα του εικοστού αιώνα, η ιδέα μιας διεθνούς κοινότητας ικανής να ονομάζει το έγκλημα και να το τιμωρεί, πέθανε στα νοσοκομεία του Khan Younis. Αυτό το πτώμα ονομάζεται Διεθνές Δίκαιο και η Γάζα είναι ο τόπος ταφής του.

Η αποικιοκρατία, όπως μας υπενθύμισαν οι στοχαστές της Καραϊβικής του περασμένου αιώνα, είναι μια μηχανή που επιστρέφει πάντα στο σημείο της εκκίνησής της. Η Ευρώπη, αφού εξασκήθηκε για πέντε αιώνες πάνω σε μη ευρωπαϊκούς λαούς, δέχτηκε εισβολή από τις δικές της τεχνικές κυριαρχίας και παρήγαγε τον Χίτλερ.

Το ισραηλινό μοντέλο, που εφαρμόστηκε για ογδόντα χρόνια πάνω στους Παλαιστίνιους, επιστρέφει πλέον στις ευρωπαϊκές πόλεις. Η βιομετρική επιτήρηση του δημόσιου χώρου είναι ένα κυριολεκτικό αντίγραφο των checkpoints της Qalandiya.

Ο νόμος έκτακτης ανάγκης που εφαρμόζουν οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς στους φοιτητές που καταλαμβάνουν μια αίθουσα είναι ένα κυριολεκτικό αντίγραφο των βρετανικών στρατιωτικών κανονισμών του 1945, που κληρονόμησε και τελειοποίησε η ισραηλινή διοίκηση μετά το 1948.

Τα αυτόματα πολυβόλα του τείχους της Δυτικής Όχθης θα εγκατασταθούν, αργά ή γρήγορα, στα σύνορα της Ευρώπης εναντίον των Αφρικανών μεταναστών. Το γνωρίζουμε ήδη αυτό. Και το αποδεχόμαστε σιωπηρά.

Ο σιωνισμός, με αυτή την έννοια, αντιπροσωπεύει την πιο ώριμη μορφή μιας ευρωπαϊκής πολιτικής τάσης πέντε αιώνων και είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη μελετά τον εαυτό της μέσω της δικής της προέκτασης στη Μέση Ανατολή.

Όταν υπερασπιζόμαστε την Παλαιστίνη σημαίνει ότι υπερασπιζόμαστε την ίδια την Ευρώπη από την παρακμή της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε να γίνει το κύριο γνώρισμα της εποχής μας η ανεπάρκεια, η ανικανότητα οκτώ δισεκατομμυρίων διασυνδεδεμένων ανθρώπων να παρέμβουν ενάντια σε ένα έγκλημα που καταγράφεται σε ζωντανή μετάδοση.

Γι’ αυτό ο αγώνας για την Παλαιστίνη είναι αγώνας όλων. Η κεντρική θέση της Γάζας δεν εξαρτάται από την κλίμακα του πόνου, ούτε από την ιδιαίτερη ανάδειξη του παλαιστινιακού λαού μεταξύ των θυμάτων της εποχής μας.

Η Γάζα βρίσκεται στο κέντρο επειδή μετρά αυτό που το ανθρώπινο είδος είναι διατεθειμένο να ανεχθεί, ενώ έχει πλήρη γνώση των γεγονότων. Αν την ανεχθούμε μέχρι τέλους, θα είναι πιο εύκολο να διαπραχθεί η επόμενη γενοκτονία, και η μεθεπόμενη ακόμη περισσότερο, μέχρι να έρθει η μέρα που η αποικιοκρατία, την οποία εκπαιδευτήκαμε να αποδεχόμαστε εκεί πέρα, θα επιστρέψει για να μας ζητήσει τον λογαριασμό στο σπίτι μας.

Τότε, θα έχουμε ήδη χάσει το δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαστε πολιτισμένοι.

Το άρθρο Γιατί η Παλαιστίνη είναι ο αγώνας όλων; Της Lavinia Marchetti εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται μέχρι τώρα το 89ο Δημοτικό Σχολείο είχε αποδοθεί επί σειρά δεκαετιών για εκπαιδευτική χρήση, καλύπτοντας -έστω και με ένα τέτοιο κτίριο- τις τοπικές ανάγκες. Η διοίκηση  του Δήμου αποδέχτηκε πλήρως την αλλαγή χαρακτηρισμού του οικοπέδου στο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο, που η ίδια παρέλαβε, και δεν έχει ζητήσει καμία τροποποίηση ώστε να χαρακτηριστεί ως χώρος για εκπαιδευτική χρήση, παρά τις σχετικές προτάσεις των Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων.

Τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2026, ωστόσο και μετά από μήνες κινητοποιήσεων, ο Δήμος Θεσσαλονίκης δεσμεύτηκε με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για την αλλαγή του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου (ΓΠΣ) όσον αφορά το υφιστάμενο οικόπεδο του σχολείου.

Έπειτα από αίτημα του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 89ου Δημοτικού Σχολείου, παρεμβάσεις εκπροσώπων των Συλλόγων Γονέων του 89ου και του 5ου Δημοτικού Σχολείου, καθώς και την πίεση φορέων και σύσσωμης της αντιπολίτευσης, λήφθηκε ομόφωνη απόφαση ο Δήμος να αιτηθεί τη σημειακή τροποποίηση του ΓΠΣ για τον χαρακτηρισμό του υφιστάμενου οικοπέδου του 89ου Δ.Σ. ως χώρο εκπαίδευσης για τη μελλοντική στέγαση του 89ου Δ.Σ..

«Για πρώτη φορά, το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης αναγνώρισε επίσημα και ομόφωνα ότι υπάρχει θεσμικό μονοπάτι για τη σημειακή τροποποίηση του ΓΠΣ και την επαναφορά της σχολικής χρήσης στο οικόπεδο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή το σχολείο μας, το 89ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική πολιτική μετατόπιση, που δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε εύκολη, ιδιαίτερα απέναντι σε αρνητικές εισηγήσεις υπηρεσιών και σε δεδομένα που μέχρι πρόσφατα παρουσιάζονταν ως οριστικά και “τετελεσμένα”.

Η απόφαση αυτή είναι αποτέλεσμα ενός μεγάλου συλλογικού αγώνα γονέων και παιδιών, κατοίκων, φορέων, της Ομοσπονδίας Ενώσεων Γονέων Κεντρικής Μακεδονίας, πολλών ενώσεων γονέων και συλλόγων που στάθηκαν στο πλευρό μας και που εδώ και δυόμισι χρόνια κρατούν το θέμα ζωντανό και διεκδικούν ένα νέο σύγχρονο 89ο Δημοτικό Σχολείο στη φυσική του γειτονιά, αποδεικνύοντας ότι όταν μια κοινότητα μένει ενωμένη, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα» αναφέρει σε ανακοίνωσή το Δ. Σ. Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων 89ου Δημ. Σχολείου Θεσ/νίκης.

Πρόκειται, όπως τονίζεται, για μια απόφαση που θα βοηθήσει την διεκδίκηση ενός νέου σύγχρονου 89ου Δημοτικού Σχολείου στο υφιστάμενο οικόπεδο του σχολείου. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει σαφής δέσμευση ότι η διαδικασία θα επισπευσθεί, παρά τον επείγοντα χαρακτήρα του ζητήματος. Από την πλευρά του, ο Σύλλογος δηλώνει ότι «θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε με επιμονή την άμεση προώθηση όλων των απαραίτητων ενεργειών, ώστε η απόφαση αυτή να μη μείνει μόνο μια πολιτική δέσμευση, αλλά να μετατραπεί σε πραγματική προοπτική για το σχολείο μας».

Στο μεταξύ όμως, η συστέγαση των δύο σχολείων φαίνεται ότι θα προχωρήσει κανονικά, κάτι που βρίσκει αντίθετους όχι μόνο τους γονείς του 89ου, αλλά και τους γονείς του 5ου Δημοτικού Σχολείου στο οποίο πρόκειται να συστεγαστούν.

Ο Σύλλογος αναφέρει σχετικά πως δεδομένου ότι Τεχνικές Εκθέσεις του Δήμου, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ), καθώς και ο επίσημος κρατικός φορέας για τον προσεισμικό έλεγχο σχολικών κτιρίων, ο ΟΑΣΠ, δεν έχουν κρίνει το υπάρχον κτίριο του 89ου Δημοτικού ως επικίνδυνο και δεν προκύπτει τεκμηριωμένη ανάγκη άμεσης αποχώρησης από το υφιστάμενο σχολείο, ιδιαίτερα όταν η προτεινόμενη λύση συστέγασης εμφανίζει σοβαρά προβλήματα επάρκειας και λειτουργικότητας, «πιστεύουμε ότι θα πρέπει να εξεταστεί η παραμονή του 89ου στον σημερινό του χώρο μέχρι να ωριμάσει ο σχεδιασμός, να ολοκληρωθεί η διαδικασία τροποποίησης του ΓΠΣ και να δρομολογηθεί ουσιαστικά η ανέγερση νέου σχολικού κτιρίου στο οικόπεδο που στεγάζεται σήμερα το 89ο Δημοτικό Σχολείο».

Ο Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων ζητά σαφείς απαντήσεις και δεσμεύσεις σχετικά με τη προγραμματισμένη συστέγαση μας σε πτέρυγα του 5ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης:

-Θεωρεί ο Δήμος και οι εμπλεκόμενοι αρμόδιοι ότι η προτεινόμενη συστέγαση του 89ου και του 5ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης πληροί τις προδιαγραφές της ΥΑ 37237/ΣΤ1/28-03-2007 για την ασφαλή και παιδαγωγικά κατάλληλη λειτουργία δύο σχολικών μονάδων συνολικά 12 θέσεων;

-Πώς θα δικαιολογηθεί η λειτουργία δύο εξαθέσιων δημοτικών σχολείων σε οικόπεδο μικρότερο ακόμη και από το ελάχιστο προβλεπόμενο για τριθέσιο σχολείο;

-Προτίθενται οι αρμόδιοι να επανεξετάσουν συνολικά τον σχεδιασμό, ώστε να καταστεί δυνατή η ανέγερση νέου σύγχρονου σχολείου στη φυσική γειτονιά που εξυπηρετεί σήμερα το 89ο Δημοτικό Σχολείο καθώς και να εξεταστεί η παραμονή του 89ου στον σημερινό του χώρο μέχρι να ωριμάσει ο σχεδιασμός, να ολοκληρωθεί η διαδικασία τροποποίησης του ΓΠΣ και να δρομολογηθεί η ανέγερση;

«Έχουμε ήδη πετύχει πράγματα που μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζαν αδιανόητα. Καταφέραμε να αλλάξουμε δεδομένα που παρουσιάζονταν ως οριστικά και να κρατήσουμε ζωντανό το αίτημα για ένα νέο 89ο Δημοτικό Σχολείο στη γειτονιά μας. Ο αγώνας μας όμως δεν τελειώνει εδώ. Έχουμε ακόμη πολλά να διεκδικήσουμε, με ενότητα, επιμονή και πίστη στη δύναμη της κοινότητάς μας.» καταλήγει στην ανακοίνωσή του.

Από την πλευρά της η δημοτική παράταξη «Πόλη Ανάποδα» χαιρετίζει τη νίκη των γονιών και των εκπαιδευτικών καλώντας την Δημοτική Αρχή να εφαρμόσει άμεσα την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Ζητά ακόμη να κληθεί η αρμόδια υπηρεσία να προβεί στην κατάρτιση φακέλου, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος.

Μάλιστα τονίζει ότι όσο διάστημα διαρκέσει η διαδικασία επαναχαρακτηρισμού του οικοπέδου, οι μαθητές & οι μαθήτριες του 89ου πρέπει να συνεχίσουν να φοιτούν στο σημείο που βρίσκεται τώρα το σχολείο.

«Γονείς, μαθητές, μαθήτριες, εκπαιδευτικοί και οι ενεργοί πολίτες, που μένουν στην περιοχή, είναι κρίσιμο να συνεχίσουν τις μαχητικές δράσεις και να πιέσουν για άμεση υλοποίηση της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου.

Η Πόλη Ανάποδα αυτονόητα θα συνεχίσει να στηρίζει ενεργά αυτόν τον πολύ σημαντικό αγώνα» αναφέρει στην ανακοίνωσή της.

Το άρθρο Μια σημαντική εξέλιξη στον αγώνα μαθητ(ρι)ών, γονέων και εκπαιδευτικών του 89ου Δημοτικού Σχολείου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.