Το  κεντρικό αμφιθέατρο της Παλιάς Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ γέμισε κυρίως με φοιτήτριες και φοιτητές, ερευνήτριες και ερευνητές. Συμμετείχαν με τεκμηριωμένες τοποθετήσεις εκπρόσωποι του Ελευθεριακού Σχήματος Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ, της Αναρχικής Συνέλευσης Φoιτητ(ρι)ών Quieta Movere, του φοιτητικού σχήματος Attack στα πανεπιστήμια, του Πανελλαδικού Σωματείου Εργαζομένων στην Έρευνα και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση-παράρτημα Θεσσαλονίκης και του το March to Gaza.

Μετά και από την ακύρωση της εκδήλωσης στο ΚΕΔΕΑ στις 29 Οκτωβρίου 2026 με τον ‘Ελληνα CEO της εγχώριας εταιρείας της πολυεθνικής πολεμικής βιομηχανίας της Stark Defence, η εκδήλωση θέλησε, όπως ανέφεραν οι διοργανωτές, να ξαναζωντανέψει το πανεπιστήμιο μετά από τις προσπάθειες φίμωσης και καταστολής από τις κρατικές και πρυτανικές αρχές.

Σε όλες τις ομιλίες τονίστηκε η ατμόσφαιρα πολεμικής προετοιμασίας που επιχειρείται να επιβληθεί, οι δραματικά αυξανόμενοι δημόσιοι πόροι που παραχωρούνται για εξοπλισμούς, η στενή συνεργασία του Ελληνικού κράτους με το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ, η συμμετοχή των ελληνικών πανεπιστημίων με πολεμικά προγράμματα και η σταδιακή ευθυγράμμιση της πολεμικής βιομηχανίας με την επιστημονική έρευνα. Υπογραμμίστηκε η ανάγκη αγωνιστικής κινητοποίησης φοιτητ(ρι)ών και καθηγητ(ρι)ών, ώστε να ανασχεθούν ο μιλιταρισμός και η έρευνα για τον πόλεμο.

Η εισαγωγική ομιλία της Πρωτοβουλίας Πανεπιστημιακών ΑΠΘ, ΠΑΜΑΚ, ΔΙΠΑΕ, παρουσίασε ορισμένα προγράμματα εξοικείωσης με τη χρήση και τον σχεδιασμό όπλων στο Ισραήλ, τα οποία απευθύνονται σε παιδιά από 12 ετών, στο πλαίσιο του επαγγελματικού προσανατολισμού στα σχολεία από εταιρείες όπως η Elbit και κρατικές υπηρεσίες Σιν Μπετ και Μoσάντ. Αναφέρθηκε και το πρόγραμμα που ίδρυσαν το 2013 βετεράνοι των μυστικών υπηρεσιών για νέους, που βρίσκονται, σύμφωνα με την επίσημη διαφήμιση του προγράμματος, «στο φάσμα του αυτισμού αλλά χρήζουν μικρής φροντίδας». Είναι σαφές ότι τόσο εταιρείες όσο και ακαδημαϊκά προγράμματα που αναζητούν χορηγίες μπορούν να επιδιώκουν πολύ μεγαλύτερο κέρδος από τα όπλα και την πολεμική τεχνολογία από ό,τι σε οποιονδήποτε άλλον τομέα παραγωγής.

Ενδεικτικό είναι ότι στα Διαβατα υπάρχει ένας καταυλισμός ρομά με 3.000 πληθυσμό. Η ΕΛΒΟ που ξανανοίγει πλέον ως μέλος της ισραηλινής εταιρείας παραγωγής “αμυντικών” drones SK Group λίγο πιο δίπλα στη Σίνδο είναι πολύ πιο ορατή.

Όπως αναφέρεθηκε, στην Ελλάδα έχει αναδυθεί μία νέα κοινωνική τάξη νέων που εργάζεται στις ναυτιλιακές εταιρείες, οι οποίες έχουν ως σλόγκαν το «ανακάλυψε τον κόσμο, ζήσε μια μοναδική εμπειρία» και άλλα εφάμιλλα της ρητορικής που χρησιμοποιεί η στρατιωτική βιομηχανία του Ισραήλ, προκειμένου να προσελκύσουν ένοπλους φρουρούς για τα δεξαμενόπλοια, τα παγοθραυστικά και τα εμπορικά τους πλοία.

Να σημειωθεί ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας στις «αποστολές υψηλού ρίσκου» για την περιφρούρηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου από τα νέα αυτά μισθοφορικά σώματα-ιδιωτικούς στρατούς επιτρέπεται δια νόμου ήδη από το 2011 στην Ελλάδα, τη χρονιά των μνημονίων και των τεράστιων κινητοποιήσεων. Όπως τονίστηκε «οι καπιταλιστές σήμερα δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Ο πόλεμος δεν είναι αναγκαίο κακό ούτε ατυχής συγκυρία, είναι ευκαιρία και θα κάνουν το παν για να τον κρατήσουν ενεργό. Τον συζητούν πλέον στα στα πανεπιστήμια, σχεδιάζουν όπλα και πολεμικές τεχνολογίες, μιλούν για τις ζημιές που θα επιφέρει η παύση των συρράξεων. Έτσι κι αλλιώς, η χώρα διαθέτει εθελοντικό στρατό στην υπηρεσία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, την Χ.Α. και άλλα ακροδεξιά μορφώματα».

Ανάχωμα στον μιλιταρισμό και τον διαρκή πόλεμο των καπιταλιστών είναι μικρές και μεγάλες κινήσεις παντού (global sumud flotilla, march to Gaza, μπλοκαρίσματα στη Rheinmetall, οι απεργίες λιμενεργατ(ρι)ών) κ.ά.

Η πρόεδρος  του ΣΕΡΕΤΕ-παραρτήματος Θεσσαλονίκης, Ναταλία Πάνου, ανέφερε ότι περισσότερες, από 130 πολεμικές συρράξεις λαμβάνουν χώρα παγκοσμίως αυτήν τη στιγμή, με αποκορύφωμα τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Γάζα. «Το ελληνικό κράτος εμβαθύνει τον ρόλο του στο ΝΑΤΟ. Ο πόλεμος αποτελεί πράγματι οικονομική ευκαιρία για τον καπιταλισμό. Το Εθνικό Κέντρο Έρευνας ανέκαθεν διατηρούσε πολεμικά προγράμματα και είναι τμήμα αυτής της πολεμικής στροφής» σημείωσε.

Η συζήτηση σχετικά με την έρευνα  και τους πολεμικούς της σκοπούς δίνει, σύμφωνα με την ίδια, ιδιαίτερο βάρος στους κλάδους την μηχανικής. Αυτό που συζητιέται, όπως είπε, λιγότερο είναι ο ρόλος των κοινωνικών επιστημών στη νομιμοποίηση των πολεμικών προγραμμάτων και ανέφερε σειρά προγραμμάτων και κινήτρων για την κοινωνική έρευνα για την πολεμική μηχανή, όπως οι υποτροφίες για διδακτορική έρευνα στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Ο πόλεμος χρηματοδοτείται δηλαδή και ως αντικείμενο θεωρητικής και κοινωνικής έρευνας, υποβαθμίζοντας και εξαφανίζοντας άλλες κατευθύνσεις.

 Ο εκπρόσωπος της Αttack στο ΑΠΘ αναφέρθηκε στο πρόγραμμα πολεμικού εξοπλισμού της Ευρώπης Rearm Europe όπου θα δαπανηθούν  πολλά δισεκατομμύρια. Στο πλαίσιο αυτό η επιστήμη, η ανθρώπινη συσσωρευμένη εμπειρία, οι νέες τεχνολογίες  επιστρατεύονται για να υπηρετήσουν την τεχνογνωσία του πολέμου. Μια νέα κάστα στρατιωτικών έχει αναδυθεί, οι gamers οι οποίοι είναι άριστοι χειριστές drone και δολοφονούν από μακριά ό,τι κινείται. Η δυστοπία των videogames έχει μεταφερθεί στην πραγματικότητα. Στην Ουκρανία διεξάγεται ένας πόλεμος drone ενώ στην Παλαιστίνη επιτελείται μια γενοκτονία μέσω τεχνητής νοημοσύνης με συστήματα όπως το lavender. Τεχνικά, αυτό το σύστημα έκανε εφικτή τη βιομηχανική σφαγή στην Γάζα.

«Για να μπορέσει να γίνει δεκτή από την κοινή γνώμη η οπισθοδρόμηση των πανεπιστημίων, η πρόσδεσή τους στον πόλεμο προπαγανδίζεται ως ανάπτυξη και εξασφάλιση οικονομικών πόρων. Πλέον μπαίνουμε σε μια πιο σκληρή εποχή, με ταμεία άμυνας και χορηγίες από στρατιωτικές εταιρείες, ενώ στο πρώτο ελληνικό cluster της πολεμικής βιομηχανίας και του ΕΚΕΤΑ  συμμετέχουν το ΑΠΘ και το ΠΑΜΑΚ με τέσσερα πολεμικά προγράμματα. Στο ΑΠΘ, εργαστήρια στο Πολυτεχνείο δραστηριοποιούνται στις τεχνολογίες drone από το 2011 κι έχουν καθηγητές παρασημοφορημένους για την πολεμική τους έρευνα. Άλλα εργαστήρια αξιοποιούν προγράμματα ΕΛΚΑΚ (Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας) και πολεμικού προσανατολισμού Ηorizon, θεσμοθετείται το μεταπτυχιακό πρόγραμμα που θα ερευνά “εναέρια συστήματα”» σημείωσε.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν, τόνισε, πως θέλουν η Θεσσαλονίκη να γίνει κόμβος πολεμικής τεχνολογίας. Η υπαγωγή των πανεπιστημίων στην πολεμική έρευνα γίνεται με εντολή της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους. Η χρηματοδότηση από πολεμικά προγράμματα διογκώνεται, η κρατική χρηματοδότηση γίνεται χρονιά με τη χρονιά όλο και πιο πενιχρή. Καθηγητής του Πολυτεχνείου μάλιστα είπε σε φοιτητές ότι  «χάριν των πολεμικών προγραμμάτων του ανακαινίστηκε το εργαστήριο και θα έπρεπε να είναι όλοι ευγνώμονες γι’ αυτό». Είναι στο χέρι μας, κατέληξε ο εκπρόσωπος της Attack, να μην αφήσουμε τα πανεπιστήμια να γίνουν  εργαστήρια πολεμικής βιομηχανίας.

Το Αυτόνομο σχήμα πολιτικών μηχανικών μίλησε για το ίδιο το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού και τον ρόλο του στην κοινωνία. «Αυτό που αναγνωρίζουν οι δυτικές κοινωνίες ως πολιτικό μηχανικό είναι συνυφασμένο με τον πόλεμο, ο πολιτικός μηχανικός ήταν ιστορικά στρατιωτικός μηχανικός. Η επιστήμη δεν αποτελούσε ποτέ ουδέτερη  έρευνα, ανέκαθεν μπορούσε να έρθει σε σύγκρουση με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Στην Πολυτεχνική παρατηρούμε τον τεχνοκρατικό χαρακτήρα της έρευνας χωρίς κοινωνικό κριτήριο. Χτίζει μια λογική νοητικής και οικονομικής υπεροχής του μηχανικού έναντι του εργάτη, ενώ συχνά τόσο η άποψη όσο και η τεχνογνωσία του εργάτη είναι πιο σημαντικές. Η εκπαίδευση του μηχανικού αποσκοπεί στη δημιουργία πειθήνιων οργάνων με αίσθηση ανωτερότητας».

Οι δύο ομιλήτριες του αυτόνομου σχήματος έθεσαν τα κοινωνικά ερωτήματα που προκύπτουν από τη σύζευξη του πανεπιστημίου με την πολεμική βιομηχανία που επιχειρείται σήμερα. Ποιος καθορίζει τους σκοπούς της έρευνας, σε ποιο βαθμό εμείς ως φοιτητές και φοιτήτριες έχουμε  το δικαίωμα να επιλέξουμε το πεδίο της έρευνας; Μέσω της πολεμικής βιομηχανίας δημιουργείται αντίφαση ανάμεσα στις απελευθερωτικές κοινωνικές δυνατότητες της έρευνας  και τους σκοπούς για τους οποίους τελικά χρησιμοποιείται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η συνεργασία με το ΓΕΕΘΑ σχετικά με δημόσια έργα. Το πανεπιστήμιο, αντί να αποτελεί πεδίο παρέμβασης και προβληματισμού για τις ανάγκες της κοινωνίας που θα μετουσιώνει τη γνώση σε πράξεις με νόημα,  την εφαρμόζει στο πολεμικό υλικό και μ’ αυτόν τον τρόπο συμβάλλει και το ίδιο το ΑΠΘ στην εξόντωση του παλαιστινιακού λαού.

Επισημάνθηκε ο μύθος το ότι η παιδεία υποχρηματοδοτείται επειδή τάχα δεν υπάρχουν λεφτά. Τόσο στη δευτεροβάθμια όσο και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, η υποχρηματοδότηση, που έχει άμεση συνέπεια την εντατικοποίηση των σπουδών, καθώς και η ακρίβεια παντού, δικαιολογούνται με το μύθευμα της ύφεσης λόγω του πολέμου, τη στιγμή που οι «αμυντικές δαπάνες» είναι υπέρογκες. Με αυτόν τον τρόπο η στήριξη της πολεμικής βιομηχανίας καταστρέφει τα πάντα, τόσο την επιστήμη, όσο και τις υποδομές. Υποβαθμίζονται τα σχολεία, τα σπίτια πέφτουν και ταυτόχρονα υπάρχει τεράστια οικοδομική ανάπτυξη. Η Ελλάδα αξιοποιοιείται ως γεωστρατηγικός κόμβος μεταφοράς πολεμικών εξοπλισμών, μέσω του σιδηροδρόμου της, ενώ το επιβατικό δίκτυό έχει τραγικές ελλείψεις στα πιο στοιχειώδη συστήματα ασφαλείας, ελλείψεις που οδήγησαν στο  πολύνεκρο  δυστύχημα-κρατικό έγκλημα των Τεμπών.

H ομιλήτρια από τη φοιτητική συλλογικότητα Quieta Movere αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στα MME, όπου η διαρκής συζήτηση  για την ανάγκη ετοιμότητας επιχειρεί να κανονικοποιήσει τον πόλεμο. «Ο πόλεμος δεν προετοιμάζεται μόνο στα πολεμικά επιτελεία αλλά σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής» σημείωσε. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η έρευνα για τον πόλεμο εισάγεται με την γλώσσα της ανάπτυξης και της τεχνολογικής προόδου.

Επισημάνθηκε ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια συμμετέχουν σε κοινοπραξίες με εταιρείες της πολεμικής βιομηχανίας. Η στρατιωτική τεχνολογία χρησιμοποιείται όμως και γενικότερα στους τομείς του κοινωνικού ελέγχου και της επιτήρησης. Τα προγράμματα συνεργασίας, στο ΔΠΘ και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας,  με ισραηλινά κέντρα τεχνολογίας, στοχεύουν στον εντοπισμό και τον έλεγχο της μετανάστευσης. Η τερατώδης καταστολή, σε συνάρτηση με την διεύρυνση του κοινωνικού ελέγχου είναι μέρος της πολεμικής μηχανής. Η εργατική τάξη μπορεί να σταθεί ανάχωμα στην εξέλιξη αυτή,  καμία συνθηκολόγηση με τα αφεντικά δεν θα μπορέσει να οδηγήσει στην κοινωνική απελευθέρωση, τόνισε.

«Στην προσπάθεια να παρουσιαστεί ο πόλεμος ως ένας αναπόφευκτος μονόδρομος να αντιπαραθέσουμε την λογική της ταξικής αλληλεγγύης και κοινωνικής χειραφέτησης, να μην αποδεχτούμε ότι τα συμφέροντα τους κράτους είναι και δικά μας συμφέροντα, να δημιουργήσουμε ένα αντιπολεμικό κίνημα μακριά από λογικές ανάθεσης, για να γίνουν οι αγώνες μας ανάχωμα σε ό,τι προσπαθεί να μας αλώσει την ζωή» δήλωσε.

Η εκπρόσωπος της κίνησης March to Gaza Θεσσαλονίκης, Ηλέκτρα Παπαμελετίου, έκανε μία σύνοψη των συγκλονιστικών στοιχείων της γενοκτονίας που διαπράττεται εδώ και τρία χρόνια, συμπληρώνοντας ότι πέρα από τις 75.000, περισσότεροι από 1500 Παλαιστίνιοι έχουν χάσει την ζωή τους μετά την υποτιθέμενη εκεχειρία. Κατόπιν στάθηκε στις καταστροφικές επιθέσεις στη Δυτική Όχθη: Την προηγούμενη Παρασκευή η κυβέρνηση του Ισραήλ διέταξε την εκκένωση της Χεβρώνας και η πολεμική μηχανή προχωράει.

Στη μετατροπή της Γάζας σε εργαστήρι νέων πολεμικών τεχνολογιών έχει συνεισφέρει και η ελληνική κυβέρνηση, πλήρως προσδεδεμένη στο άρμα Ε.Ε. ΝATO και Ισραήλ. Παραχωρεί βάσεις εντός της χώρας, την ώρα που το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία. Η αξία της «ασπίδας του Αχιλλέα» υπερβαίνει τα 3 δις δολάρια: Η άμεση δαπάνη, αλλά και η συντήρηση και οι αναβαθμίσεις θα δεσμεύουν τον ελληνικό οικονομικό προϋπολογισμό για χρόνια.

«Η πολεμική μηχανή του Ισραήλ επιδιώκει την απανθρωποποίηση ενος ολόκληρου λαού, του παλαιστινιακού λαού, στα μάτια όλων – και στην περίπτωση της Ελλάδας βρίσκει υπερασπιστές σε όλα τα υψηλά κλιμάκια. Το 2023 η ΟΛΘ Α.Ε. του λιμανιού της Θεσσαλονίκης υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με την Ashdod Port Company Ltd. εταιρεία του εθνικού λιμανιού του Ισραήλ που κατασκευάζει πυραυλάκατους. Μεσολάβησαν αναρίθμητες νέες συμφωνίες. Στις 13 Φεβρουαρίου 2026 δημιουργήθηκε κοινοβουλευτική ομάδα στην ελληνική βουλή, από την israel alliance foundation, με σκοπό την στρατηγική υποστήριξη του Ισραήλ. Τον Μάιο του 2026 το υπουργείο παιδείας ανακοίνωσε  πρόγραμμα υποτορφιών για φοιτήτριες και φοιτητές από την Ελλάδα για να φοιτήσουν Ισραήλ. Ο Κικίλιας και η πρέσβης του Ισραήλ συζητάνε την περαιτέρω πολεμική συνεργασία  Ελλάδας-Ισραήλ» πρόσθεσε.

Το March to Gaza ζητά άμεση απεμπλοκή από τα πολεμικά προγράμματα, αποεπένδυση, και καμία συνεργασία σε κανέναν τομέα με το κράτος δολοφόνο.

Κοινή πεποίθηση όλων είναι ότι το σταμάτημα της μηχανής του πολέμου είναι ένα συλλογικό στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί.

Το άρθρο «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμό σας»- Έξω η βιομηχανία του θανάτου από τα πανεπιστήμια εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Έχασαν το σπίτι τους από τα funds το 2021 και, παρά τις πολύχρονες προσπάθειές τους να αποτρέψουν την έξωση, ενημερώθηκαν ότι δικαστικός επιμελητής και αστυνομικές δυνάμεις θα μεταβούν σήμερα στην οικία τους για να πραγματοποιήσουν την έξωση τους από το σπίτι τους. Ο 77χρονος είναι καρκινοπαθής υπό θεραπεία, πάσχει από άνοια και έχει υποστεί πρόσφατα εγκεφαλικό επεισόδιο.

« Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Είναι μια καθημερινή πραγματικότητα για χιλιάδες συμπολίτες μας και άλλη μια πλευρά της στεγαστικής κρίσης, όπου τα σπίτια μας αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα και τα κέρδη των τραπεζών μπαίνουν πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες. Όσο η στέγη αποτελεί πεδίο κερδοφορίας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο να χάσουν το σπίτι τους» τονίζει η Ένωση Ενοικιαστών Θεσσαλονίκης.

Σε εξέλιξη βρίσκεται κινητοποίηση μετά από κάλεσμα της Ένωσης και εργατικών σωματείων της πόλης έξω από το σπίτι τους στην Κάτω Τούμπα (Καππαδοκίας 64).  Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το fund, στο πλαίσιο της διεκδίκησης ενός και μόνο δανείου, στρέφεται κατά δύο κατοικιών: τόσο του σπιτιού των γονιών όσο και εκείνου των παιδιών τους, καθώς ο πατέρας είχε υπάρξει εγγυητής στο δάνειο τους. Με την αποτίμηση των ακινήτων σε χαμηλότερη αξία, επιδιώκει να βάλει στο χέρι όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της οικογενειακής περιουσίας.

«Παρά τις δύο δικαστικές προσφυγές που εκκρεμούν και πρόκειται να εκδικαστούν τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, το fund προχωρά τις διαδικασίες έξωσης του ηλικιωμένου ζευγαριού, αδιαφορώντας για την εκκρεμή δικαστική κρίση. Απέναντι στην επιχείρηση έξωσης, απαιτούμε να παραμείνουν στο σπίτι τους μέχρι την έκδοση τελεσίδικης δικαστικής απόφασης. Δεν θα επιτρέψουμε να πεταχτούν στον δρόμο δύο άνθρωποι 77 και 75 ετών για τα κέρδη ενός fund!» δηλώνει η Ένωση Ενοικασ(τρι)ών Θεσσαλονίκης επισημαίνοντας ότι η υπόθεση αναδεικνύει για ακόμη μία φορά την απουσία ουσιαστικής θεσμικής προστασίας της λαϊκής κατοικίας και τις ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που νομοθετεί για λογαριασμό των funds και των τραπεζών. Έχει καταργήσει κάθε ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας και συνεχίζει να διευκολύνει τους πλειστηριασμούς, όπως επιχείρησε και με το πρόσφατο άρθρο 23, που αποσύρθηκε μετά τη γενικευμένη κατακραυγή.

«Απέναντι στην αρπαγή της λαϊκής κατοικίας δεν κάνουμε πίσω. Δεν αφήνουμε καμία οικογένεια μόνη απέναντι στα funds και τους πλειστηριασμούς. Με τη συλλογική δράση και την αλληλεγγύη της κοινωνίας, της γειτονιάς και των συλλογικοτήτων υψώνουμε τείχος προστασίας και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα όλων στη στέγη» καταλήγει η Ένωση Ενοικιαστών σε ανακοίνωσή της.

Το άρθρο Ακόμη μια απόπειρα έξωσης ηλικιωμένων από την πρώτη τους κατοικίας-Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κάτω Τούμπα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Μετάφραση: Κατερίνα Τσαποπούλου

Το ροζ των φλαμίνγκο έγινε μαύρος καπνός στα Τίρανα. Η διαμαρτυρία ξεκίνησε με έκκληση των Αλβανών φοιτητών και μαθητών να απέχουν από τα μαθήματα για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα και να συγκεντρωθούν στην πλατεία. Όμως, όπως και την προηγούμενη ημέρα, την Τρίτη, και σε ακόμη μεγαλύτερη έκταση, διευρύνθηκε και πήρε χαρακτηριστικά οδομαχιών.

Έπειτα από περισσότερους από τέσσερις μήνες “Επανάστασης των Φλαμίνγκο”, η οποία γεννήθηκε ενάντια στο τουριστικό σχέδιο που υποστηρίζει ο Jared Kushner στην προστατευόμενη περιοχή του Zvërnec και επεκτάθηκε στην καταγγελία της διαφθοράς και των ανισοτήτων, ο πρωταγωνιστικός ρόλος των νέων αλλάζει πλέον τα χαρακτηριστικά της δυσαρέσκειας, αλλά όχι το βασικό αίτημα: την παραίτηση του πρωθυπουργού Έντι Ράμα.

“Οι εικόνες που έφτασαν από τη Γαλλία έπαιξαν ρόλο και βρήκαν απήχηση στην απογοήτευση που προκάλεσαν τέσσερις μήνες ειρηνικών διαμαρτυριών, τις οποίες οι θεσμοί αγνόησαν πλήρως”, αναφέρει ο Κλόντι Λέκα από το Lëvizja Bashkë, ένα αριστερό κίνημα που εκπροσωπείται και στο Κοινοβούλιο με έναν βουλευτή. Στις διεκδικήσεις που κληροδοτήθηκαν από τη διαμαρτυρία των Φλαμίνγκο προστίθενται τώρα τα αιτήματα μιας γενιάς που δεν βρίσκει χώρο στη χώρα της. Έλλειψη φοιτητικής στέγης και ακατάλληλες αίθουσες διδασκαλίας, υψηλά δίδακτρα, αλλά κυρίως περιορισμένες προοπτικές για το μέλλον.

Το κεντρικό ζήτημα είναι αυτό μιας νεολαίας που αναγκάζεται να μεταναστεύσει στο εξωτερικό για να βρει ευκαιρίες, σε τέτοιο βαθμό ώστε οι διαδηλωτές να έχουν μετονομάσει ειρωνικά το Υπουργείο Παιδείας σε “Υπουργείο Μετανάστευσης”.

Ομάδες μαθητών και φοιτητών ξεκίνησαν από σχολεία και σχολές και έφτασαν στο κέντρο των Τιράνων. Μαζί τους ενώθηκαν άλλες ομάδες, οργανωμένοι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, καθώς και εθνικιστικές ομάδες. Λίγο μετά την προγραμματισμένη συγκέντρωση στις 14:00 ξεκίνησαν οι πρώτες συγκρούσεις με την αστυνομία, η οποία επιτέθηκε εξαρχής με κανόνια νερού, δακρυγόνα και ερεθιστικά σπρέι. Σύμφωνα με τις αναφορές, οι διαδηλωτές έβαλαν φωτιά στο κτίριο της τράπεζας Iute Credit και ανάγκασαν την αστυνομία να υποχωρήσει. Γύρω στις έξι το απόγευμα, μια στήλη καπνού υψωνόταν από το κτίριο του Υπουργείου Παιδείας, στο οποίο είχαν επίσης φτάσει οι φλόγες. Μεταξύ της οδού Rruga e Durrësit και της πλατείας Σκεντέρμπεη πυρπολήθηκαν καρέκλες, κάδοι απορριμμάτων και άλλα αντικείμενα. Οι διαδηλωτές έδωσαν στη συνέχεια ραντεβού για το βράδυ μπροστά στο κυβερνητικό μέγαρο, όπου στεγάζονται τα γραφεία του Έντι Ράμα, και οι συγκρούσεις με την αστυνομία συνεχίστηκαν μέχρι αργά τη νύχτα.

Από τη συγκέντρωση απευθύνθηκε τελεσίγραφο στην κυβέρνηση: παραίτηση εντός 24 ωρών, διαφορετικά η διαμαρτυρία θα ενταθεί ακόμη περισσότερο. Η κλιμάκωση ήρθε αφού, την προηγούμενη ημέρα, διαδηλωτές και αστυνομία είχαν συγκρουστεί επί αρκετές ώρες. Ο απολογισμός, σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, ήταν περίπου 50 συλληφθέντες, οι οποίοι στη συνέχεια αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι, και έξι τραυματίες αστυνομικοί. Τα βίντεο με τραυματισμένους διαδηλωτές και αστυνομικούς να σέρνουν ανθρώπους στην άσφαλτο συνέβαλαν στην όξυνση της έντασης, η οποία χθες έφτασε σε διαστάσεις πρωτοφανείς για την πρόσφατη αλβανική ιστορία.

“Ο μέσος όρος ηλικίας των διαδηλωτών αυτές τις ημέρες είναι πολύ χαμηλός, κυμαίνεται γύρω στα είκοσι χρόνια”, εξηγεί ο δημοσιογράφος και ακτιβιστής Gjergji Erabaren. “Στους δρόμους υπάρχουν οι πάντες, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά, αλλά δεν υπάρχει κεντρική καθοδήγηση. Πρόκειται για πολιτική κρίση και μόνο πολιτική λύση μπορεί να υπάρξει”.

Η αντιπροσωπεία της ΕΕ, ανήσυχη για την κλιμάκωση, ζήτησε να διερευνηθούν κατά προτεραιότητα οι καταγγελίες για υπερβολική χρήση βίας κατά διαδηλωτών και δημοσιογράφων, υπενθυμίζοντας την αρχή της αναλογικότητας της επέμβασης και τις ελευθερίες του συνέρχεσθαι και της έκφρασης, οι οποίες πρέπει να ασκούνται ειρηνικά.

Απηύθυνε έκκληση για αποκλιμάκωση της έντασης και έναρξη διαλόγου. Ο υπουργός Εσωτερικών Ervin Demo καταδίκασε τις επιθέσεις κατά αστυνομικών και διευκρίνισε ότι δεν θα υπάρξει καμία ανοχή απέναντι στους βίαιους διαδηλωτές. Προς το παρόν, όμως, η κυβέρνηση προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους. Μέχρι χθες το βράδυ, ο πρωθυπουργός Ράμα, ο οποίος την πρώτη ημέρα των συγκρούσεων βρισκόταν στο Λουξεμβούργο για ένα ακόμη στάδιο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, δεν είχε ακόμη τοποθετηθεί.

“Υπάρχει ανησυχία”, λέει ο Ilir Kaso, πανεπιστημιακός καθηγητής τέχνης και περιβαλλοντολόγος, ο οποίος επισημαίνει επίσης ότι η κυβέρνηση άφησε να πλανάται το ενδεχόμενο ανάπτυξης του στρατού, προκειμένου να επιχειρήσει να ανακτήσει τον έλεγχο των δρόμων. “Αγωνιστήκαμε για να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο, αλλά οι θεσμοί δεν κατάλαβαν τη γλώσσα της ειρήνης, της τέχνης, της δημοκρατίας”. Κατά τον Κάσο, η απογοήτευση που συσσωρεύτηκε έπειτα από μήνες διαμαρτυριών χωρίς ανταπόκριση εξηγεί γιατί η βία των συγκρούσεων δεν έχει προς το παρόν ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση των πιο ειρηνικών διαδηλωτών. Τώρα αναμένεται μια απάντηση από την κυβέρνηση, αλλά ίσως είναι πλέον πολύ αργά για να αναζητηθεί συμβιβασμός.

Το άρθρο Από τους φοιτητές μέχρι τους εθνικιστές, τα Τίρανα στους δρόμους κατά του Ράμα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Την περασμένη Πέμπτη ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης μαζί με τον δήμαρχο Αριστοτέλη Στ. Βαλιάνο, τους CEO της Eldorado Gold και της Ελληνικός Χρυσός εγκαινιάσαν το μεταλλείο ανοιχτής εξόρυξης χαλκού-χρυσού στις Σκουριές. Στο διαδίκτυο και τα περισσότερα Μέσα κυκλοφορούσαν οι δηλώσεις τους που, πέρα από το πόσο σημαντική επένδυση είναι αυτής της Eldorado Gold, τόνιζαν τη σημασία της κοινωνικής συναίνεσης την οποία υποτίθεται ότι πήραν.

Αν κάποιος γεννήθηκε σήμερα ή δεν γνωρίζει τι πέρασε αυτός ο τόπος, δεν είδε ποτέ διαδηλώσεις ή δεν περπάτησε ποτέ στο βουνό του Κακάβου με τις αιωνόβιες οξιές, μπορεί και να πειστεί από τα καλογυαλισμένα πλάνα που ούτε το βουνό φαίνεται ούτε η καταστροφή. Μπροστά σε ένα κοινό με ένα μικρό δείγμα εργαζομένων και στελέχη της κυβέρνησης παρουσιαζόταν μια υπόσχεση για καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας και οφέλη στην τοπική κοινωνία, ακόμη και μετά το τέλος της εξόρυξης, την μετα-μεταλλευτική εποχή, όπως λένε, είκοσι χρόνια δηλαδή μετά.

Λίγο παρακάτω, στην είσοδο του δάσους, κάτοικοι της Μεγάλης Παναγιάς διαδήλωναν την αντίθεσή τους στην καταστροφή του τόπου τους αλλά και στη μονοκαλλιέργεια δεκαετιών μίας και μόνο δραστηριότητας, της μεταλλευτικής, η οποία καταστρέφει όχι μόνο το βουνό και τις υπόλοιπες παραγωγικές δραστηριότητες αλλά και τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων. «Δεν είμαστε όλοι μεταλλωρύχοι, gold is blood, eldorado out», έγραφαν μερικά πανό στο αποκλεισμένο από αστυνομικές δυνάμεις δάσος που προμηνύει ένα δυστοπικό μέλλον, την ιδιωτικοποίηση και εξαφάνιση του δάσους.

Ακόμη πιο κάτω, η Ιερισσός προετοιμαζόταν για τη συναυλία αλληλεγγύης Τέμπη-Σκουριές. Τα σχολεία της Ιερισσού τελούσαν υπό κατάληψη δηλώνοντας ότι υπάρχει μια νέα γενιά που μπορεί να μην έζησε τη βία και την καταστολή αλλά γνωρίζει και θέλει να συνεχίζει να μένει στον τόπο της.

Στην αρχή η είδηση ότι θα γίνει κάτι που παρέπεμπε στη μεγάλη συναυλία του Μαΐου του 2013 στον ίδιο τόπο, ήρθε, όντως, σαν κεραυνός εν αιθρία. Το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη βρισκόταν για χρόνια σε ύφεση. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι όλος αυτός ο κόσμος άλλαξε πλευρά και ιδέες.

Εξάλλου για την ύφεση αυτή υπάρχουν λόγοι: άνθρωποι ποδοπατήθηκαν στην κυριολεξία από την καταστολή, τις διώξεις, την οικονομική και ψυχική εξάντληση, τις ματαιώσεις αλλά κυρίως τις μεθοδεύσεις μιας εταιρείας που για το οικονομικό της κέρδος και μόνο καταστρέφει όχι μόνο το βουνό αλλά και τις σχέσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας. Έφτασε στο σημείο να αποπειραθεί να «βοηθήσει» στο πρόβλημα ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα υγείας. Εκεί, ίσως, ήταν και ένα σημείο που κάτοικοι αποφάσισαν να πουν ένα «όχι» και να βάλουν φρένο στις μεθοδεύσεις αποξένωσής τους από αξίες, όπως είναι η φροντίδα και η αγάπη. Η ιδέα για αυτή τη συναυλία είχε, έτσι, μια πολιτική αφετηρία γιατί προσπάθησε να απαντήσει με όρους κοινωνικής αλληλεγγύης και όχι ενός ψεύτικου ανθρωπισμού σε έναν συμπολίτη τους. Εξίσου σημαντικό ήταν ότι η συναυλία επιχείρησε να συνδέσει δύο διαφορετικούς αγώνες: τον μακρόχρονο αγώνα ενάντια στις εξορύξεις με αυτόν για τα Τέμπη. Προσπάθησε να αγγίξει τις πληγές πολλών ανθρώπων που συνεχίζουν να παλεύουν για κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Που διατηρούν την μνήμη ζωντανή και δηλώνουν ότι καμία κοινωνική συναίνεση δεν έχει δοθεί για το έγκλημα των Σκουριών, ούτε δικαίωση για τα θύματα των Τεμπών. Με τα λόγια των διοργανωτών αλλά και των παιδιών του λυκείου της Ιερισσού «οι ζωές μας δεν είναι κόστος».

Οι προετοιμασίες βοήθησαν ανθρώπους που είχαν, ίσως και χρόνια, να συναντηθούν, να έρθουν ξανά κοντά και να μπουν στη δράση. Προσωπικά είχα χρόνια να δω τόσο ζωντανή την Ιερισσό, να αυτοοργανώνεται έξω από τους ρυθμούς μια καθημερινότητας που συχνά σε ρουφάει στην προσπάθεια να επιβιώσεις. Πέρασε καιρός από τότε που κάτοικοι της περιοχής μαγείρεψαν για κάτι συλλογικό, ζωγράφισαν ξανά πανό, έστησαν την εξέδρα, έγραψαν κείμενα, μάς κάλεσαν στο χωριό τους, προετοίμασαν θεατρικά δρώμενα και ζήτησαν αλληλεγγύη και υποστήριξη.

Και, όμως, έγινε. Συλλογικότητες από όλη τη χώρα ναύλωσαν λεωφορεία και με πανό και ανακοινώσεις στήριξης, ξεπέρασαν δυσκολίες και έφτασαν στην Χαλκιδική. Η πλατεία ήταν γεμάτη, το SOS βρήκε ξανά τη θέση του στην είσοδο του χωριού, τα φώτα άναψαν και στη σκηνή ανέβηκαν ο Παύλος Ασλανίδης από τον Σύλλογο θυμάτων Τεμπών 2023, ο Κυριάκος Παναγιωτόπουλος, ομότιμος καθηγητής εδαφολογίας του ΑΠΘ και ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης.

Εξήγησαν γιατί η συγκάλυψη της αλήθειας στα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία αυτής της χώρας είναι το διαρκές και βασικό εργαλείο του κράτους για να υποβιβάζει την αξία της ζωής μας.

Εξήγησαν γιατί οι αγώνες για τα Τέμπη και τις Σκουριές, παρότι διαφορετικοί, συνδέονται επειδή αφορούν αυτονόητα δικαιώματα, το να ζούμε, να ταξιδεύουμε με ασφάλεια, να αναπνέουν τα παιδιά μας καθαρό αέρα και να πίνουν καθαρό νερό.

«Δημήτρη εκεί που ήσουν υπάρχει μια τρύπα στον κόσμο την οποία βρίσκω συνεχώς να περπατάω την μέρα και να πέφτω μέσα στην νύχτα. Μου λείπεις σαν κόλαση» είπε ο Παύλος Ασλανίδης για τον γιο του που χάθηκε και πριν λίγες μέρες θα είχε γενέθλια. Αυτή η συναυλία-διαδήλωση, όπως είπε, ήταν η γιορτή για τα γενέθλια του και δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλα λόγια για να συνδέσουν καλύτερα αυτούς τους δύο αγώνες αλλά και πολλούς περισσότερους που βρέθηκαν στην ίδια πλατεία.

Πάνω από δέκα χιλιάδες άτομα αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν με ένα αίσθημα χαράς και πόνου γιατί έχουν τον ίδιο καημό. Αυτός ο βουβός καημός μπόρεσε να εκφραστεί σε μια συναυλία που κράτησε έξι ώρες. Με τη βοήθεια των καλλιτεχνών που βρέθηκαν στο πλάι τους, τραγουδήθηκε, «ξεσφηνώθηκε από τον αυχένα» και έγινε ξανά φωνή αντίστασης.

Δείτε βίντεο του alterthess και φωτογραφίες της Αφροδίτης Μιχαηλίδου από την συναυλία

Το άρθρο Τίποτα δεν πάει χαμένο όταν οι αγώνες συναντιούνται εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το αξιοπερίεργο είναι, ότι η τεχνητή νοημοσύνη – η οποία, σύμφωνα με κάποιους, πρόκειται να ξεπεράσει την ανθρώπινη νοημοσύνη – δεν είναι ακόμα σε θέση να λύσει ένα Sudoku. Ή μάλλον, μπορεί να το λύσει μόνο μέχρι ενός ορισμένου σημείου και, το πιο σημαντικό, δεν μπορεί να εξηγήσει πώς και γιατί κατάφερε να το κάνει. Και επειδή δεν γνωρίζει την απάντηση, την επινοεί, όπως συμβαίνει συχνά σε άλλες περιπτώσεις.

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Colorado Boulder ζήτησαν από διάφορα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να λύσουν τα Sudoku και να εξηγήσουν πώς κατάφεραν να το κάνουν. Οι απαντήσεις ήταν ανεπαρκείς ή λανθασμένες, επειδή τα συστήματα της γενετικής τεχνητής νοημοσύνης στερούνται λογικής (και ηθικής και συναισθήματος). Είναι γλωσσικά συστήματα που λειτουργούν με βάση τις στατιστικές πιθανότητες και την πρόβλεψη.

Τα γλωσσικά μοντέλα μεγάλης κλίμακας (LLM) αποτελούν τη βάση όλων των εικονικών βοηθών που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη, όπως το ChatGPT, το Gemini, το Grok και άλλα παρόμοια συστήματα. Αν οι απαντήσεις που παρέχουν στους χρήστες φαίνονται συνεκτικές, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι συγκρίνουν δισεκατομμύρια πιθανές απαντήσεις και προσαρμόζουν το μήνυμα στο άτομο που θέτει την ερώτηση, αλλά δεν σκέφτονται. Είναι, όπως ισχυρίζονται οι Timnit Gebru και Emily Bender, «στοχαστικοί παπαγάλοι», που επαναλαμβάνουν και επιλέγουν φράσεις και κείμενα τα οποία δεν κατανοούν και τα οποία, ως επί το πλείστον, έχουν ληφθεί χωρίς άδεια ή αναφορά πηγής (ΤΝ, στοχαστικοί παπαγάλοι και αυτοματοποίηση του ρατσισμού).

Αυτή η αδυναμία της Τεχνητής Νοημοσύνης να εξηγήσει το «γιατί» μιας συγκεκριμένης επιλογής είναι ιδιαίτερα σοβαρή όταν τα αυτοματοποιημένα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης χρησιμοποιούνται στην ιατρική περίθαλψη ή τη διάγνωση, για δικαστικές και νομικές αποφάσεις, για να προσδιοριστεί εάν ένα άτομο ή μια μικρή επιχείρηση μπορεί να δανειοδοτηθεί, για να αξιολογηθούν ακαδημαϊκά προγράμματα ή, γενικότερα, για κυβερνητικές διαδικασίες. Αυτό είναι σοβαρό επειδή, αφενός, η εκπαίδευση αυτών των συστημάτων βασίζεται σε δεδομένα που έχουν ήδη επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από το φύλο, τη φυλή και την κοινωνική τάξη και, αφετέρου, επειδή δεν είναι σε θέση να λάβουν υπόψη παράγοντες και συμφραζόμενα που εμπίπτουν στο πλαίσιο της προγνωστικής επιλογής τους.

Με τον πολλαπλασιασμό των αυτοματοποιημένων και κακόβουλων bots, ακόμη και ο «στατιστικός» παράγοντας είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμος.

Οι πρόσφατες αποκαλυπτικές δηλώσεις των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου ή εκείνων που φιλοδοξούν να γίνουν, όπως ο Elon Musk, ο Sam Altman της OpenAI και ο Dario Amodei, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Anthropic (που παρουσιάζεται ως η φωνή της λογικής), διαδραματίζουν επί του παρόντος βασικό ρόλο στη διασφάλιση της συνέχειας των επιχειρήσεων και των κερδών τους.

Όπως έχω ήδη αναφέρει, καταρχάς μας αποσπά την προσοχή από τις πραγματικές επιπτώσεις που παρατηρούνται, όπως το γεγονός ότι η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης συνεχίζει να αυξάνει την παράλογη ενεργειακή της κατανάλωση, η οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επιδείνωση της κλιματικής αλλαγής, και ότι τα κέντρα δεδομένων της ανταγωνίζονται τις τοπικές κοινότητες για το νερό, τη γη και την υγεία (Νερό για τους ανθρώπους ή για τις πολυεθνικές της τεχνολογίας;).

Θέλουν επίσης να ξεχάσουμε τον αρνητικό αντίκτυπο στην εκπαίδευση, τις καταστροφικές συνέπειες της χρήσης «bot farms» και τις μαζικές εκστρατείες παρέμβασης στις εκλογικές διαδικασίες ή ότι το πρόγραμμα Claude, που επινόησε ο σοφός Amodei, ευθύνεται για τη δολοφονία των 168 κοριτσιών σε ένα σχολείο στο Ιράν από το Πεντάγωνο και ότι οι εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν αυτοματοποιήσει τη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων παιδιών, γυναικών και ανδρών στην Παλαιστίνη.

Στην πραγματικότητα, το πρώτο ερώτημα στο οποίο θα έπρεπε να απαντήσουν είναι γιατί οι εταιρείες τους αναπτύσσουν αυτά τα συστήματα αν επιφέρουν τόσους πολλούς κινδύνους και αυτό το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο τραπέζι για καμία από αυτές. Αυτό που προτείνουν είναι ένα μορατόριουμ (το οποίο κανείς δεν μπορεί να επαληθεύσει ότι τηρείται) και μια αυτορρύθμιση, που ελέγχεται από αυτές τις ίδιες. Ως έσχατη λύση, προτείνουν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τις κυβερνήσεις, στο πλαίσιο ενός συστήματος multi-stakeholder, όπου θα μπορούσαν ούτως ή άλλως να ασκήσουν τεράστιο έλεγχο επάνω τους, δεδομένου ότι πολλές κυβερνήσεις έχουν αναθέσει μεγάλο μέρος της διαχείρισής τους στις ίδιες αυτές εταιρίες. Έχουν τηρηθεί οι υποσχέσεις για «πρόοδο» που συνδέονται με την τεχνητή νοημοσύνη; Οι συγγραφείς Emily Bender και Alex Hanna εξηγούν ότι αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό μια ψευδαίσθηση. Στο βιβλίο τους, «La estafa de la IA» (Η απάτη της ΤΝ, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Paidós), περιγράφουν λεπτομερώς πώς, πέρα από την εταιρική προπαγάνδα, τα υποτιθέμενα οφέλη που θα είχε αποφέρει η τεχνητή νοημοσύνη στην κοινωνία είναι ελάχιστα ή ανύπαρκτα, παρά τα πρωτοφανή κέρδη για τους ιδιοκτήτες της.

Αυτό που είναι πραγματικό και ευρέως τεκμηριωμένο σε όλες τις κοινωνίες είναι οι ζημίες που έχει προκαλέσει: απώλεια θέσεων εργασίας, περιβαλλοντικές, κοινωνικές και εκπαιδευτικές επιπτώσεις, καθώς και ζημίες στη δημοκρατία και την οικονομία, κυρίως στις χώρες που παρέχουν τους υλικούς πόρους για τη στήριξη αυτού του τομέα. Έφτασε η ώρα να καταρριφθεί ο μύθος ότι η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί το κλειδί της προόδου για όλους. Αντίθετα, αποτελεί ένα αποτελεσματικό μέσο για τον τεχνοστρατιωτικό καπιταλισμό να διαιωνίζει την ανισότητα, με ανανεωμένες μεθόδους επιτήρησης, καταστολής και πολέμου.

Πηγή: https://comune–info.net

Το άρθρο Το τέλος του κόσμου και η τεχνητή νοημοσύνη. Της Silvia Ribeiro εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τα βίντεο αλλά και την περιγραφή των ίδιων των ομάδων για τα όσα έγιναν:

Οι νέοι επιστήμονες, φοιτητές, μηχανικοί, κάτοικοι της Αμανής και της Χίου που βρέθηκαν στον φιλόξενο χώρο της Ομάδας εθελοντικής δράσης Χίου «Όμικρον» στην εκπνοή του Αυγούστου, είχαν την ευκαιρία να ακούσουν και να συμμετάσχουν σε μια ευρύτατη συζήτηση για την παραγωγή, την κατανάλωση και τις χρήσεις της ενέργειας υπό μια διαφορετική, κοινωνική προσέγγιση της τεχνολογίας, να πειραματιστούν με την κατασκευή εκ του μηδενός ενός φωτοβολταϊκού πάνελ και να συναρμολογήσουν από κοντά μια μικρή, κατασκευασμένη από απλά υλικά, ανεμογεννήτρια.

Η ανοιχτή συζήτηση της Κυριακής, 30/8, μας έδωσε τη δυνατότητα να μοιραστούμε εμπειρίες, γνώσεις και προβληματισμούς, αλλά και να μιλήσουμε για το τραύμα της περσινής πυρκαγιάς που κατέκαψε την περιοχή, την απειλή εξόρυξης αντιμονίου στην περιοχή της Αμανής και της ηλεκτρικής διασύνδεσης των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου που θα φέρει μαζί της τις βιομηχανικού τύπου ανεμογεννήτριες.

Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή όσων έγιναν στο τριήμερο, ενώ όσοι/ες το «έχασαν» τριήμερο, μπορούν να πάρουν μια γεύση από τα σχετικά βίντεο:

Την πρώτη ημέρα, την Παρασκευή 28 Αυγούστου, ο καθηγητής του Παν. Κρήτης,  Γιώργος Βελεγράκης, μιλησε για το παράδοξο της κλιματικής αλλαγής: παρότι οι πάντες, κράτη, διεθνείς οργανισμοί, επιστήμονες, κινήματα, μιλούν εδώ και δεκαετίες για την απειλή της κλιματικής αλλαγής, την κλιματική κρίση και την πράσινη μετάβαση, αυτό που αποδεικνύεται, βλέποντας τα ψυχρά νούμερα, είναι ότι δεν έχουν γίνει και μεγάλα βήματα προς μια δίκαιη και δημοκρατική διαχείριση της ενέργειας, τονίζοντας ότι η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη και δεν δίνει πάντα τις λύσεις.

Ο καθηγητής του ΕΚΠΑ, Αριστοτέλης Τύμπας, πήρε τη σκυτάλη και, με μια σύντομη ιστορική αναδρομή, ενίσχυσε το επιχείρημα περί μη ουδετερότητας της τεχνολογίας, εστιάζοντας σε συγκεκριμένα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι στο παρελθόν υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις στους τρόπους παραγωγής ενέργειας και, άρα, κάλλιστα μπορεί να υπάρξει κάτι αντίστοιχο και σήμερα.

Το Σάββατο 29/8 ήταν μέρα μάθησης διά της πράξης: ο Κώστας Λατούφης από τη συλλογικότητα Σχολείο της Γης “Νέα Γουινέα” μας καθοδήγησε στην κατασκευή ενός φωτοβολταϊκού πλαισίου 45W, κολλώντας κυψέλες, συνδέοντάς τις σε σειρές και τοποθετώντας τις σε γυάλινο πάνελ με μεταλλικό πλαίσιο. Η διαδικασία επέτρεψε στους/ις συμμετέχοντες/ουσες να πειραματιστούν με κολλητήρια και κυψέλες, να …καταστρέψουμε κάποιες, και τελικά να δούμε την επόμενη μέρα το φωτοβολταϊκό που φτιάξαμε συλλογικά να παράγει ενέργεια.

Την Κυριακή το πρωί, τελευταία μέρα του τριημέρου, μαζί με τον Κώστα Λατούφη συναρμολογήσαμε όλα τα μέρη μιας μικρής ανεμογεννήτριας, τα πτερύγια, τη γεννήτρια, τη μεταλλική κατασκευή στήριξης και την ουρά, παίρνοντας μια γεύση για το πώς μπορούν να κατασκευαστούν μικρές ανεμογεννήτριες, χαμηλού ύψους, με όσο το δυνατόν τοπικά υλικά. Στη συνέχεια, ο Κ. Λατούφης παρουσίασε παραδείγματα χρήσης τέτοιων, τοπικά κατασκευαζόμενων μικρών ανεμογεννητριών, ως μία ανοιχτή τεχνολογία ΑΠΕ από ομάδες που έχουν δημιουργήσει το σχετικό δίκτυο σε πολλές χώρες του κόσμου, ανταλλάσσοντας τεχνογνωσία και εμπειρίες

Στη συνέχεια, η Δρ Ανθρωπογεωγραφίας και πολιτική οικολόγος Χριστίνα-Ζωή Σιαμαντά παρουσίασε την ανάπτυξη των «Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας» στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κρίσης, εστιάζοντας στην πλήρη αγνόηση των τοπικών κοινωνιών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, στις αδικίες και τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές καταστροφές που συντελούνται στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης».

Η Δρ Πολιτικής Οικολογίας Μαρούλα Τσάγκαρη ανέπτυξε τις βασικές αρχές της αποανάπτυξης, με επίκεντρο τη διαχείριση της ενέργειας, και επιχειρώντας να απαντήσει στο ερώτημα κατά πόσο μπορούμε να έχουμε ευημερία με λιγότερη ενέργεια, λιγότερη κατανάλωση και πιο δημοκρατικά ενεργειακά συστήματα, μέσα από τα αποτελέσματα ερευνών στην Ελλάδα για τα κινήματα ενάντια στην ανάπτυξη των βιομηχανικού τύπου ανεμογεννητριών γενικά, αλλά και για το νησί της Ικαρίας συγκεκριμένα.

Το πρωινό της Κυριακής έκλεισε ο Δρ Τεχνολογικής πολιτικής και καινοτομίας Κώστας Βαττές μιλώντας για την ενεργειακή δημοκρατία και τη βιώσιμη ενεργειακή μετάβαση, εστιάζοντας στο γεγονός ότι η ενεργειακή μετάβαση δεν είναι μόνο τεχνολογική και αναδεικνύοντας τις κοινωνικές προεκτάσεις και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Την Κυριακή το απόγευμα, το τριήμερο έκλεισε με ένα στρογγυλό τραπέζι που συντόνισε, όπως και όλες τις συζητήσεις του τριημέρου, η Μαρία Χαϊδοπούλου-Βρυχέα (κοινωνική επιστημόνισσα, ανεξάρτητη ερευνήτρια). Στην πολύ ενδιαφέρουσα ανοιχτή συζήτηση εστιάσαμε στα κεντρικά ερωτήματα που τέθηκαν εξαρχής: Γιατί χρειαζόμαστε τόση ενέργεια, όση μας λένε; Για ποιες και τίνος τις ανάγκες; Γιατί τα νησιά μας κινδυνεύουν να μετατραπούν σε «μπαταρίες» με τερατώδεις βιομηχανικού τύπου ανεμογεννήτριες που θα καταστρέψουν ολόκληρες περιοχές μοναδικής ομορφιάς και περιβαλλοντικής σημασίας; Τί σημαίνει ενεργειακή δημοκρατία στην πράξη; Πώς οικοδομούμε ενεργειακές κοινότητες στην παρούσα συγκυρία; Πώς μπορούμε να αναδείξουμε και να χρησιμοποιήσουμε τις τοπικές γνώσεις και εμπειρίες; Ποιος είναι ο ρόλος της επιστημονικής κοινότητας; Πώς αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της διαφορετικής κλίμακας; Πώς οικοδομούμε ένα οραματικό πρόταγμα χωρίς να αναπαράγουμε την κυρίαρχη γλώσσα και ενισχύοντας τη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας;

Όλες οι παρουσιάσεις και τα βίντεο των ομιλητ(ρι)ών

Κολεκτίβα Energy Resistance Autonomia (ERA)Η παρουσίαση του Γ. Βελεγράκη (Επ. Καθ. Περιβαλλοντικής Κοινωνιολογίας, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Παν/μιο Κρήτης και συντονιστής της ερευνητικής ομάδας Environment/Sustainability/Environmental Humanities’ ‘Laboratory of Philosophy, Ethics, Policy and Communication of Science and Technology’ ΕΚΠΑ): https://drive.google.com/file/d/1NjmrIrzrHG1ziboXlgnpkwhKf2uI_tHa/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=4FfAYO1y8NE

Η παρουσίαση του Αρ. Τύμπα (Καθηγητής, Διευθυντής του ΔΠΜΣ “Science Technology Society,” Dept. of History and Philosophy of Science, και συντονιστής της ερευνητικής ομάδας Environment/Sustainability/Environmental Humanities’ ‘Laboratory of Philosophy, Ethics, Policy and Communication of Science and Technology’ ΕΚΠΑ):

https://drive.google.com/file/d/1ipsE0SgE3Vn12choFfUeM-CVhFu9inLM/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=xzXEmN883dU

Η παρουσίαση του Κ. Λατούφη (Δρ Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, ερευνητική

ομάδα SmartRUE του (ΣΗΕ), Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών ΕΜΠ. Συνιδρυτής του Σχολείου της Γης “Νέα Γουινέα”):

https://drive.google.com/file/d/1EiHfy21Ar6MKI9dixU5QrFxVMy1skPbL/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=lJujgSE-CvM

Η παρουσίαση της Χρ. Σιαμαντά (Δρ Ανθρωπογεωγραφιας και πολιτικος οικολογος):

https://drive.google.com/file/d/1mV0wIN5a6xucEfQ93g9NhLSKlFzC8A4_/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=ZeIrl_LEvbU

Η παρουσίαση της Μ. Τσάγκαρη (Δρ Πολιτικής Οικολογίας, Μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Institute of Environmental Science and Technology , Autonomous University of Barcelona και πρόεδρος της think-and act tank Research and Degrowth)

https://drive.google.com/file/d/1osqT0dL7NSj8ffIt_MUiku8n4qyJ3KQa/view

Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=mhEPVPpsHoI

Η παρουσίαση του Κ. Βαττέ (Δρ Τεχνολογικής πολιτικής και καινοτομίας, Συνεργαζόμενος Ερευνητής της ερευνητικής ομάδας Environment/Sustainability/Environmental Humanities’ ‘Laboratory of Philosophy, Ethics, Policy and Communication of Science and Technology’ του ΕΚΠΑ):

https://drive.google.com/file/d/1FNv0QlBlNiCJlz2g-w0Jx6acj8WPIHi2/view
Το βίντεο της παρουσίασης

https://www.youtube.com/watch?v=T6xfPGRWkdk

Το άρθρο Πόση ενέργεια και από πού: Όσα έγιναν στο τριήμερο εργαστήριο της Βολισσού εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Δεν είναι απλώς μια ανθρωπιστική τραγωδία. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών διμερών συμφωνιών μεταξύ Ισπανίας και Μαρόκου που χρησιμοποιούν τους μετανάστες ως διαπραγματευτικά χαρτιά. Εκατομμύρια ευρώ δαπανώνται κάθε χρόνο για να αναχαιτιστούν οι μεταναστευτικές ροές. (…) Η Ευρώπη αναθέτει σε εξωτερικούς συνεργάτες τα σύνορά της και αποκαλεί το να αφήνει ανθρώπους να πνίγονται στη θάλασσα «διαχείριση της μετανάστευσης». Είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση το αποκαλεί «παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας», εξισώνοντας τη ρητορική της με αυτή της δεξιάς, η οποία υποδαυλίζει το μίσος κατά των μεταναστών. Οι συνέπειες είναι πάντα τα λιντσαρίσματα και η ποινικοποίηση των κοινοτήτων μας»  (https://vientosur.info/la-regularizacion-de-migrantes-contribuye-a-la-prosperidad-espanola-mientras-interior-sigue-deportando-y-aplicando-las-necropoliticas-de-la-ue).

Ανάμεσα στον τεράστιο όγκο άρθρων που γράφτηκαν και συζητήθηκαν στα μέσα ενημέρωσης, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις συζητήσεις σχετικά με την κρίση που προκλήθηκε από τη μαζική εισροή ανθρώπων στη Θέουτα, όχι μόνο Μαροκινών αλλά και υποσαχάριων Αφρικανών, με τους τραγικούς θανάτους περίπου 141 ανθρώπων και την επακόλουθη παρουσία στην πόλη αρκετών χιλιάδων που διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους, λίγα άρθρα και σχόλια έχουν επικεντρωθεί στις υποκείμενες αιτίες των όσων συνέβησαν. Αυτές οι αιτίες, όπως μας υπενθύμισε ο Γάλλος φιλόσοφος Σαμί Ναίρ, στην El País, σχετίζονται με την εξέλιξη της μεταναστευτικής πολιτικής που υιοθετήθηκε στην Ευρώπη από τη Συμφωνία του Σένγκεν του 1985 και, αργότερα, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ του 1991. Αυτή η πολιτική έχει σκληρυνθεί ολοένα και περισσότερο, με αποκορύφωμα τη δημιουργία μιας Ευρώπης-Φρούριο και, πιο πρόσφατα, ενός Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο που ευθυγραμμίζεται ολοένα και περισσότερο με την ακροδεξιά ρητορική για την επαναμετανάστευση.

Έτσι, διαπιστώνουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος των δημοσιευμένων απόψεων έχει αφιερωθεί σε εικασίες σχετικά με τον βαθμό ευθύνης του αντιδραστικού μαροκινού καθεστώτος και της ισπανικής κυβέρνησης σε αυτό που ο Πέδρο Σάντσες, λίγες μέρες αργότερα στη Θέουτα, περιέγραψε ως «επίθεση στην εδαφική ακεραιότητα της Ισπανίας» και αργότερα, ανοιχτά, ως «εισβολή» από ολόκληρο το αντιδραστικό μπλοκ, από ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Θέουτα, συμπεριλαμβανομένων των συνδικάτων CCOO και UGT χωρίς οι εθνικές ηγεσίες τους να έχουν αποστασιοποιηθεί δημόσια, και από μεγάλο μέρος του ισπανικού πληθυσμού στις διαδηλώσεις της 2^ης  Σεπτεμβρίου και στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Αυτοί οι πολεμοχαρείς χαρακτηρισμοί επιτρέπουν στην αντιπολίτευση να απειλήσει επικαλούμενη το άρθρο 8 του Συντάγματος, και στον Φελίπε ΣΤ΄ ως «ανώτατο διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων», πιέζοντας έτσι για τη στρατιωτικοποίηση της Θέουτα και της Μελίγια σε περίπτωση παρόμοιου περιστατικού στο μέλλον.

Αυτή η επίθεση έχει επίσης παρουσιαστεί από την κυβέρνηση και τα φιλικά σε αυτήν μέσα ενημέρωσης ως μέρος του υβριδικού πολέμου που διεξάγουν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, βασικοί σύμμαχοι του μαροκινού βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ΄, αν και έχουν αποφύγει να κατηγορήσουν άμεσα το μαροκινό καθεστώς ότι τουλάχιστον τον διευκολύνει. Αυτή η υπόθεση σίγουρα δεν μπορεί να απορριφθεί, δεδομένης της αυξανόμενης γεωπολιτικής σημασίας του Στενού του Γιβραλτάρ στον παγκόσμιο αγώνα για τον έλεγχο των πόρων εν μέσω μιας ολοένα και πιο βαθιάς ενεργειακής και κλιματικής κρίσης. Ωστόσο, αυτό χρησιμεύει για να συσκοτίσει την υποκείμενη αιτία της κρίσης, η οποία δεν είναι άλλη από την εξωτερίκευση των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε γειτονικές χώρες. Στην προκειμένη περίπτωση, με το Μαρόκο, το καθεστώς του οποίου «όχι μόνο καταστέλλει τους ανθρώπους που αποφασίζουν να μεταναστεύσουν, αλλά μας καθιστά και συνένοχους στη δικτατορία και την πολιτική της κατοχής της Δυτικής Σαχάρας», όπως έχει καταγγείλει ο πρώην ευρωβουλευτής Μιγκέλ Ουρμπάν. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, «είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι, ακόμη και αν το αρχικό κίνημα προωθήθηκε από διακινητές ή είχε τη συνενοχή του μαροκινού κράτους, ή ακόμη και αν το ισπανικό κράτος δεν διέθετε επαρκή μέσα, η μαζικότητα του μεταναστευτικού κινήματος προκαλείται μόνο από την επιθυμία να πάνε στην Ευρώπη, την οποία μοιράζονται ευρέα τμήματα της μαροκινής κοινωνίας, ιδίως οι νέοι» (https://www.publico.es/opinion/columnas/ceuta-invasiones-barbaras.html).

Προφανώς, το αντιδραστικό δεξιό μπλοκ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επιβολής της αφήγησης της εισβολής, προκειμένου να επιβεβαιώσει έναν ανοιχτά ρατσιστικό ισπανικό εθνικισμό και να ποινικοποιήσει τους φτωχούς. Έχουν φτάσει στο σημείο να καταγγείλουν τον Πέδρο Σάντσες ως προδότη  επειδή δεν αντέδρασε με επαρκή δύναμη, επιδιώκοντας έτσι να επιταχύνουν την απομάκρυνσή του από την Λα Μονκλόα (την επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού). Για τον σκοπό αυτό, συνεχίζουν να βασίζονται στην αδιαμφισβήτητη υποστήριξη ενός αυξανόμενου τομέα της δικαστικής εξουσίας, όπως αποδείχθηκε για άλλη μια φορά πρόσφατα με την «προληπτική αναστολή» του λεγόμενου «Νόμου των Εγγονών», ο οποίος παραχώρησε την ισπανική ιθαγένεια, και επομένως το δικαίωμα ψήφου, στους απογόνους Ισπανών πολιτών που εξορίστηκαν μεταξύ 1936 και 1955 ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου και της καταστολής του Φράνκο. Αυτή η απόφαση αποτελεί ένα πρωτοφανές μέτρο που απειλεί να στερήσει το δικαίωμα ψήφου από περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους που πολιτογραφήθηκαν μέσω αυτού του νόμου. Σηματοδοτεί έτσι ένα περαιτέρω βήμα στη μακροχρόνια στρατηγική τους για τη δικαστική εξουσία, που υιοθετήθηκε ενάντια στον συνεχώς αυξανόμενο κατάλογο εχθρών  του καθεστώτος, ο οποίος τώρα περιλαμβάνει και την κυβέρνηση Σάντσες.

Βλέπουμε επίσης ότι το ακροδεξιό Vox έφτασε στο σημείο να κάνει επίκληση του άρθρου 102 του Συντάγματος για να υποστηρίξει την κατηγορία κατά του Πέδρο Σάντσες για «προδοσία» κατά του ισπανικού έθνους. Και σε όλα αυτά προστίθεται η έρευνα που ξεκίνησε στο Εθνικό Δικαστήριο ένας δικαστής (πρώην δημοτικός σύμβουλος του Λαϊκού Κόμματος) για να διερευνήσει πιθανή ποινική ευθύνη εντός του θεσμικού τομέα για την κρίση στη Θέουτα. Ακόμα και έτσι, αντιμέτωποι με αυτή την αντιδραστική επίθεση, βλέπουμε ότι ο Πέδρο Σάντσες, αντί να συνεχίσει να τηρεί την ισχύουσα νομοθεσία, η οποία τον υποχρεώνει να σέβεται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όσων φτάνουν σε ισπανικό έδαφος με παράτυπα μέσα, φαίνεται πρόθυμος να κάνει ένα βήμα πίσω με την ανακοίνωσή του ότι θα προτείνει την τροποποίηση του νόμου περί μετανάστευσης ώστε να αυστηροποιηθεί και να προσαρμοστεί στο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο. Ωστόσο, δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε τη σοβαρότητα της κρίσης που εκτυλίσσεται εντός του καθεστώτος, και την απειλή που θέτει η άνοδος στην εξουσία του Λαϊκού Κόμματος και του Vox και η αντιμεταρρυθμιστική τους ατζέντα σε πολλά διαφορετικά μέτωπα. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις ουσιαστικά συμπίπτουν με εκείνες που προσπαθεί να επιβάλει η ακροδεξιά σε βασικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, όπως είδαμε πρόσφατα με την ηχηρή εκλογική νίκη του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ.

Η καταπολέμηση αυτής της αντιδραστικής απειλής δεν συνεπάγεται την παύση της κριτικής του γεγονότος ότι τόσο το αντιδραστικό όσο και το προοδευτικό μπλοκ, αν και με κάποιες εξαιρέσεις στο τελευταίο,  έχουν τοποθετηθεί στο ίδιο πλαίσιο όσον αφορά την κρίση της Θέουτα. Και τα δύο έχουν περιοριστεί στο να διαφωνούν σχετικά με την ύπαρξη αποδεικτικών στοιχείων για τον βαθμό εμπλοκής του Μαρόκου σε αυτήν την κρίση, σχετικά με το εάν η κυβέρνηση είχε προηγούμενη γνώση της εισβολής που τελικά έλαβε χώρα ή, τέλος, σχετικά με το ποιος είναι πιο εθνικιστής στην υπεράσπιση της ισπανικότητας της Θέουτα και της Μελίγια. Στη συνέχεια, αυτή η αντιπαράθεση έχει επεκταθεί στη διαμάχη για την τεράστια καθυστέρηση της κυβέρνησης στη διαχείριση της κατάστασης στη Θέουτα και τις εντάσεις που προκύπτουν μεταξύ ενός τμήματος του ιθαγενούς πληθυσμού και των χιλιάδων φυλετικοποιημένων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων ανηλίκων, μερικοί από τους οποίους είναι θύματα βίαιων επιθέσεων. Αυτό το τελευταίο είναι η πραγματική τραγωδία που πρέπει να καταγγελθεί όχι μόνο στη Θέουτα και τη Μελίγια, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου: η αυξανόμενη στρατιωτική και κατασταλτική αντίδραση στην ολοένα και συχνότερη εμφάνιση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που αναγκάζονται να διασχίσουν τα σύνορα προκειμένου να έχουν πρόσβαση σε εργασία και σε μια αξιοπρεπή ζωή, την οποία δεν μπορούν να επιτύχουν στις χώρες τους για μια ολοένα και μεγαλύτερη ποικιλία λόγων, φτώχεια και ανισότητες κάθε είδους, καταστολή, πόλεμοι, κλιματική κρίση, και η οποία καθιστά επίσης ολοένα και πιο δύσκολη τη διάκριση μεταξύ των ανθρώπων που ζητούν άσυλο και εκείνων που θεωρούνται μετανάστες.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το κύριο καθήκον μιας ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς θα πρέπει να είναι η ενίσχυση ενός ισχυρού κινήματος ενάντια σε όλες τις μορφές ρατσισμού, κοινωνικοπολιτισμικού, αλλά και θεσμικού εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που να εκφράζει σταθερά την αλληλεγγύη του με τα θύματα των επιθέσεων που γίνονται στη Θέουτα και να απαιτεί μια πολιτική υποδοχής όλων αυτών από όλες τις Αυτόνομες Κοινότητες του ισπανικού κράτους. Μια τέτοια πολιτική φιλοξενίας θα συνέβαλε επίσης στην αποκατάσταση, το συντομότερο δυνατό, των συνθηκών διαβίωσης των κατοίκων της πόλης πριν από το τέλος Ιουλίου. Ακόμα και έτσι, ας μην ξεχνάμε ότι η τρέχουσα κρίση δεν είναι άσχετη, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, με το γεγονός ότι αυτή η πόλη, μαζί με τη Μελίγια, έχει γίνει ένα ευρωπαϊκό όργανο ελέγχου των συνόρων στην Αφρική. Είναι ο μοναδικός χαρακτήρας αυτών των πόλεων, μια κληρονομιά του ισπανικού αποικισμού, όπως επισημαίνει και η  συγραφέας και ακτιβίστρια των Anticapitalistas Τερέζα Άντζια σε πρόσφατο άρθρο της (https://vientosur.info/crisis-muertes-y-agencia-politica-en-la-frontera-del-mediterraneo) που θα πρέπει να αμφισβητηθεί ριζικά αν θέλουμε πραγματικά να αποτρέψουμε την επανάληψη αυτού που συνέβη στα τέλη Ιουλίου και την στρατιωτικοποίηση της περιοχής, όπως θέλουν το Λαϊκό Κόμμα και το Vox. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, επιπλέον, μπορούμε να εγγυηθούμε την επιδίωξη της σεβαστής συνύπαρξης μεταξύ των διαφορετικών πολιτιστικών και θρησκευτικών κοινοτήτων που υπάρχουν και στις δύο πόλεις, ενόψει των διαιρέσεων που βλέπουμε σήμερα, οι οποίες σχετίζονται επίσης με την ταξική ανισότητα που υπάρχει σε αυτές.

Σε αυτή την πορεία, πρέπει να καλωσορίσουμε ενωτικές πρωτοβουλίες όπως αυτή που ανακοινώθηκε για το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, σε διάφορα μέρη της χώρας, με το σύνθημα «Θέουτα, ούτε εργαλειοποίηση ούτε καταστολή. Αρκετά με τη ρατσιστική και αποικιακή βία», συμπεριλαμβανομένου του αιτήματος προς την Ευρωπαϊκή Ένωση να τελειώσει τις πολιτικές εξωτερικής ανάθεσης και χρηματοδότησης του ελέγχου της μετανάστευσης σε τρίτες χώρες, και  προς την Ισπανία, το Μαρόκο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην εργαλειοποίηση και τη ρατσιστική και αποικιακή βία. Αυτό το αντιρατσιστικό κίνημα θα πρέπει επίσης να σφυρηλατήσει αλληλεγγύη με τους λαούς της Δυτικής Σαχάρας, του Ριφ και ολόκληρου του μαροκινού πληθυσμού στον αγώνα κατά του καθεστώτος του Μοχάμεντ ΣΤ΄, ο οποίος τώρα υποστηρίζει την ανυπότακτη αριστερά που υποστηρίζει το μποϊκοτάζ της εκλογικής φάρσας στις 23 Σεπτεμβρίου (σημ; αναφέρεται στις εκλογές που θα γίνουν στο Μαρόκο), καθώς και να αναζητήσει νέους δεσμούς συνεργασίας μαζί τους από τους διάφορους λαούς του ισπανικού κράτους. Ταυτόχρονα, η μετατροπή της κρίσης της Θέουτα σε παράγοντα που επιδεινώνει την κρίση του καθεστώτος του 1978, ευνοώντας το δεξιό μπλοκ και την άνοδο της πιο αντιδραστικής του πτέρυγας, μας υποχρεώνει να ενισχύσουμε, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, την ανάγκη να αναζητήσουμε την ευρύτερη δυνατή ενότητα δράσης για την προώθηση ενός κύκλου διαρκούς κινητοποίησης στα διάφορα μέτωπα του αγώνα, γύρω από αιτήματα και πολιτικές ικανές να συνδεθούν με τις ανάγκες του εργαζόμενου πληθυσμού γενικότερα. Αυτό το καθήκον αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία της καλύτερης δυνατής ισορροπίας δυνάμεων, που θα βοηθήσει στην ήττα του αντιδραστικού μπλοκ στην κάλπη.

Πηγή: https://vientosur.info/marruecos-la-necropolitica-migratoria-y-el-ascenso-del-racismo

Το άρθρο Η νεκροπολιτική της μετανάστευσης και η άνοδος του ρατσισμού εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δημοσιεύουμε το άρθρο που μας απέστειλε:

Ονομάζομαι Θανάσης Τουρναβίτης, είμαι 36 ετών και ζω στον Βόλο με προχωρημένη Μυϊκή Δυστροφία Duchenne.

Έχω πιστοποιημένη αναπηρία 95%, μόνιμη τραχειοστομία εδώ και περίπου 17 χρόνια και χρειάζομαι μηχανική υποστήριξη της αναπνοής 24 ώρες το 24ωρο.

Η Duchenne είναι μια σοβαρή, προοδευτική νευρομυϊκή νόσος. Στη δική μου περίπτωση έχει πλέον προχωρήσει σε σημείο όπου είμαι ουσιαστικά τετραπληγικός. Η αισθητικότητά μου παραμένει, όμως η εκούσια μυϊκή κίνηση είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Στα άνω άκρα έχει απομείνει ελάχιστη χρήσιμη κίνηση και ακόμη και αυτή μειώνεται σταδιακά.

Αυτό έχει μια σημασία που δύσκολα γίνεται αντιληπτή από κάποιον που δεν ζει με προχωρημένη Duchenne.

Μερικά χιλιοστά κίνησης ενός δαχτύλου ή του χεριού μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στο να μπορώ να χειριστώ μόνος μου το αμαξίδιό μου και στο να εξαρτώμαι πλήρως από κάποιον άλλο. Μια κίνηση που σήμερα γίνεται με δυσκολία μπορεί μετά από μήνες ή χρόνια να μην είναι πλέον δυνατή.

Γι’ αυτό στη Duchenne η λειτουργικότητα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Η νόσος εξελίσσεται συνεχώς και ο εξοπλισμός πρέπει να μπορεί να προσαρμόζεται σε αυτή την εξέλιξη, όχι να σχεδιάζεται μόνο για το πώς είναι κάποιος τη συγκεκριμένη ημέρα της αξιολόγησης.

Η αναπνοή μου εξαρτάται συνεχώς από μηχανική υποστήριξη. Ο αναπνευστήρας και η αναρρόφηση δεν είναι αντικείμενα που χρησιμοποιώ περιστασιακά· αποτελούν μέρος της καθημερινής μου ζωής και πρέπει να με συνοδεύουν με ασφάλεια.

Παράλληλα, επειδή δεν μπορώ να αλλάζω μόνος μου εύκολα τη θέση του σώματός μου, η σωστή υποστήριξη κεφαλής, αυχένα, κορμού, λεκάνης και άκρων αποκτά τεράστια σημασία. Η πολύωρη παραμονή στην ίδια θέση, η πίεση στο σώμα, η κόπωση και η ανάγκη συνεχούς repositioning δεν είναι ζητήματα απλής άνεσης.

Η Duchenne δεν είναι μια στατική αναπηρία. Αυτό που μπορώ να κάνω σήμερα μπορεί αύριο να μην είναι πλέον δυνατό. Κάθε καθυστέρηση, κάθε γραφειοκρατικό κενό και κάθε λύση που σχεδιάζεται για έναν «μέσο» χρήστη μπορεί στην πράξη να σημαίνει απώλεια λειτουργικότητας που δεν επιστρέφει.

Τα τελευταία περίπου 15 χρόνια χρησιμοποιώ το ίδιο ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο, το οποίο σήμερα είναι περίπου 18 ετών. Το είχα αγοράσει ιδιωτικά, επειδή χρειαζόμουν ένα σύστημα που να καλύπτει πραγματικά τις ανάγκες μου.

Σήμερα αυτό το αμαξίδιο έχει φτάσει πλέον στα όριά του.

Δεν χρειάζομαι απλώς «ένα καινούργιο ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο». Χρειάζομαι ένα πλήρως εξατομικευμένο σύστημα Complex Rehabilitation Technology, σχεδιασμένο πάνω στις πραγματικές ανάγκες του σώματος, της κινητικότητας και της αναπνευστικής μου υποστήριξης.

Ένα τέτοιο σύστημα χρειάζεται πλήρως εξατομικευμένο seating και positioning, κατάλληλη στήριξη κεφαλής, αυχένα, κορμού και λεκάνης, pressure-management cushion και τις απαραίτητες ηλεκτρικές λειτουργίες αλλαγής θέσης: power standing, power tilt, power recline και power elevating legrests, μαζί με ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη υποστήριξη και θέση των ποδιών.

Οι λειτουργίες αυτές δεν είναι διακοσμητικά extras. Αφορούν το πώς το σώμα μου υποστηρίζεται και αλλάζει θέση κατά τη διάρκεια πολλών ωρών καθημερινής χρήσης.

Το σημαντικότερο όμως είναι ο χειρισμός.

Οι μικρές κινήσεις με τις οποίες εξακολουθώ να χρησιμοποιώ συμβατικό joystick γίνονται ολοένα δυσκολότερες, πιο κουραστικές και λιγότερο αξιόπιστες. Χρειάζομαι σύστημα εξαιρετικά χαμηλής απαίτησης δύναμης ή άλλη κατάλληλη εναλλακτική μέθοδο ελέγχου, με προηγμένα ηλεκτρονικά και εξατομικευμένο programming, ώστε να μπορώ να αξιοποιώ τη λίγη κίνηση που μου απομένει.

Για κάποιον με προχωρημένη Duchenne, αυτή η ελάχιστη υπολειπόμενη κίνηση είναι πολύτιμη. Ο σωστός χειρισμός δεν σημαίνει απλώς καλύτερη οδήγηση. Μπορεί να καθορίζει αν μπορώ να κινηθώ και να αλλάξω θέση μόνος μου ή αν χρειάζομαι συνεχώς έναν δεύτερο άνθρωπο δίπλα μου.

Παράλληλα, το αμαξίδιο πρέπει να μεταφέρει με ασφάλεια τον αναπνευστήρα και την αναρρόφηση που χρειάζομαι καθημερινά, με ασφαλή στήριξη και σωστή διαχείριση σωληνώσεων και καλωδίων, χωρίς να δημιουργείται κίνδυνος για τη σταθερότητα, την κίνηση ή την πρόσβαση στον αναπνευστικό εξοπλισμό.

Το εκτιμώμενο κόστος ενός τέτοιου ολοκληρωμένου συστήματος μπορεί να φτάσει περίπου τις 35.000–40.000 ευρώ.

Αυτό είναι το ένα μισό της ιστορίας.

Το άλλο μισό είναι το πώς είναι να ζει κάποιος για δεκαετίες με μια σοβαρή, προοδευτική αναπηρία και να προσπαθεί καθημερινά να καλύψει τα κενά που αφήνει το σύστημα.

Οι γονείς μου είναι περίπου 70 ετών και παραμένουν οι βασικοί μου φροντιστές. Όσο μεγαλώνω εγώ, μεγαλώνουν και εκείνοι.

Και αυτό δημιουργεί ένα ακόμη δύσκολο ερώτημα για το μέλλον. Όταν ένας ενήλικος άνθρωπος με τόσο βαριά αναπηρία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους γονείς του, τι συμβαίνει καθώς και οι ίδιοι χάνουν σταδιακά τις δικές τους δυνάμεις;

Το επίδομα αναπηρίας μου είναι περίπου 846 ευρώ τον μήνα. Οι πραγματικές ιδιωτικές δαπάνες που σχετίζονται με την υγεία και την αναπηρία μου μπορούν να πλησιάζουν ή να ξεπερνούν τα 2.000 ευρώ τον μήνα — και αυτό ήδη με πολύ αυστηρή διαχείριση των αναγκών και συνεχή προσπάθεια να κρατηθεί το κόστος όσο γίνεται χαμηλότερα.

Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές στηριζόμαστε σε παλιό εξοπλισμό πολύ πέρα από το χρονικό σημείο στο οποίο κανονικά θα έπρεπε  να έχει αντικατασταθεί, σε αυτοσχέδιες προσαρμογές και «πατέντες» για να συνεχίσει να λειτουργεί κάτι που δεν μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί, ακόμη και σε αναλώσιμα που έχουν λήξει όταν δεν υπάρχει οικονομικά εφικτή εναλλακτική.

Αυτή δεν είναι μια φυσιολογική ή επιθυμητή κατάσταση. Είναι το αποτέλεσμα της συνεχούς προσπάθειας να περιοριστεί ένα κόστος που διαφορετικά θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο.

Η πραγματικότητα της προχωρημένης Duchenne δεν χωράει σε μία παροχή και δεν τελειώνει με μια διάγνωση.

Είναι το να γνωρίζεις ότι το σώμα σου συνεχίζει να χάνει δύναμη ενώ το μυαλό και η αισθητικότητά σου παραμένουν.

Είναι ο αναπνευστήρας που πρέπει να λειτουργεί κάθε ώρα της ημέρας. Είναι η τραχειοστομία. Είναι η αναρρόφηση. Είναι η σωστή θέση του σώματος. Είναι η πίεση από την πολύωρη καθιστή θέση. Είναι η ανάγκη να αλλάζω θέση χωρίς να έχω τη μυϊκή δύναμη να το κάνω μόνος μου.

Είναι το να προσπαθείς να διατηρήσεις και να αξιοποιήσεις ακόμη και την ελάχιστη κίνηση που έχει απομείνει.

Είναι η εξάρτηση από άλλους ανθρώπους για βασικές καθημερινές ανάγκες.

Είναι οι γονείς που εξακολουθούν να φροντίζουν έναν ενήλικο γιο με πολύ βαριά αναπηρία καθώς και οι ίδιοι γερνούν.

Και είναι το συνεχές οικονομικό κόστος μιας ζωής που απαιτεί εξοπλισμό, αναλώσιμα, φροντίδα, προσαρμογές και λύσεις που συχνά δεν καλύπτονται πλήρως στην πράξη.

Γι’ αυτό η υπόθεσή μου δεν αφορά μόνο ένα αμαξίδιο.

Αφορά το τι σημαίνει πραγματική πρόσβαση για έναν άνθρωπο με βαριά και προοδευτική αναπηρία.

Μπορεί κάποιος να έχει επίσημη πιστοποίηση αναπηρίας 95%. Μπορεί να υπάρχουν κανονισμοί, κατηγορίες παροχών και θεσμικά δικαιώματα.

Το ερώτημα όμως είναι πιο απλό:

Μπορεί πραγματικά να αποκτήσει αυτό που χρειάζεται για να ζει όσο το δυνατόν ασφαλέστερα και με τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία;

Στη δική μου περίπτωση, η πρόσβαση σε κατάλληλο αμαξίδιο δεν αφορά άνεση ή πολυτέλεια.

Αφορά το αν μπορώ να αλλάζω θέση με power standing, tilt και recline, να διαχειρίζομαι καλύτερα τη θέση των κάτω άκρων μου με power elevating legrests, να υποστηρίζομαι σωστά, να μετακινούμαι με ασφάλεια, να χειρίζομαι το αμαξίδιο με την ελάχιστη δύναμη που μου απομένει και να έχω μαζί μου με ασφάλεια τον εξοπλισμό που με κρατά αναπνευστικά υποστηριζόμενο.

Αλλά αφορά και κάτι μεγαλύτερο.

Το αν ένας άνθρωπος με σοβαρή αναπηρία μπορεί να συμμετέχει στην κοινωνία χωρίς ολόκληρη η ζωή του και η ζωή της οικογένειάς του να μετατρέπεται σε μια ατελείωτη προσπάθεια να καλυφθούν τα κενά μεταξύ όσων θεωρητικά προβλέπονται και όσων τελικά είναι πραγματικά διαθέσιμα.

Το φετινό μήνυμα της World Duchenne Awareness Day ήταν «Access changes lives».

Για ανθρώπους σαν εμένα, αυτό δεν είναι σύνθημα.

Είναι η καθημερινότητα.

Η πρόσβαση πράγματι αλλάζει ζωές.

Το ίδιο όμως και η έλλειψή της.

Θανάσης Τουρναβίτης

Βόλος

Το άρθρο Μια υπόθεση που δεν αφορά μόνο ένα αμαξίδιο αλλά την πρόσβαση στην κοινωνική ζωή εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το άρθρο Με τριαντάφυλλα και τραγούδια τίμησαν τη μνήμη του Γιάννη Χαλκίδη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το “Πρίνος CO₂” είναι ένα έργο CCS – δέσμευσης κι αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα. Η CCS είναι μια τεχνολογία που υπόσχεται ότι μειώνει τις εκπομπές CO₂ πριν φτάσουν στην ατμόσφαιρα. Η διαδικασία προβλέπει τη δέσμευση CO₂ στην πηγή παραγωγής του (δηλαδή τις βιομηχανίες και τις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής), τη μεταφορά του και την αποθήκευσή του σε γεωλογικούς σχηματισμούς και σε κοιτάσματα πετρελαίου που έχουν εξαντληθεί, όπως είναι ο Πρίνος.

Το Alterthess μίλησε με τον Γεράσιμο Παπαδόπουλο, σεισμολόγο και μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου, που έχει  συμμετάσχει ενεργά με γνωμοδοτήσεις και δημόσιες παρεμβάσεις στον αγώνα των κατοίκων για τους σοβαρότατους περιβαλλοντικούς κινδύνους που επιφυλάσσει ένα τέτοιας κλίμακας και φύσης έργο σε μια ήδη επιβαρυμένη περιοχή η οποία, όπως μας εξηγεί, βρίσκεται μάλιστα εν μέσω ενεργών ρηγμάτων.

Ακούστε το σχετικό podcast:

Έρευνα-σενάριο: Σταυρούλα Πουλημένη

Επεξεργασία ήχου-μοντάζ: Μενέλαος Εξίογλου

Το άρθρο “Πρίνος CO₂” εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.