Υπάρχει ένα βουητό σε αυτό το δάσος που δεν έχει καμία σχέση με τα πεύκα. Είναι χαμηλό, συνεχές, σχεδόν βιομηχανικό. Προέρχεται από τον σταθμό συμπίεσης που ωθεί το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν μέσα στο ιταλικό δίκτυο. Βρισκόμαστε στην Απουλία, στις ακτές της Αδριατικής του Salento: San Foca, Melendugno, το σημείο όπου ο Νότιος Διάδρομος του Φυσικού Αερίου αγγίζει τη γη για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Εδώ έζησαν οι Μεσσάπιοι, από δω πέρασαν και οι Βυζαντινοί. Αλλά εκείνη η ιστορία δεν προετοίμασε κανέναν για αυτόν τον θόρυβο. Τις πιο καθαρές μέρες, στον ορίζοντα διακρίνεται η Αλβανία.

Στο κινητό μου φτάνει ένα βίντεο από εκείνη ακριβώς την ακτή: χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτύρονται ενάντια σε ένα πολυτελές θέρετρο που συνδέεται με την οικογένεια Τραμπ στο νησί Sazan (πρώην σοβιετική βάση χημικών όπλων, τώρα καταφύγιο φλαμίνγκο), φωνάζοντας «Η Αλβανία δεν πωλείται». Δεν είναι απλώς μια ηχώ στο παρόν. Είναι το πεπρωμένο που επαναλαμβάνεται σε κάθε «ζώνη θυσίας», από τη μία ακτή στην άλλη της ίδιας θάλασσας, είτε έχουν περάσει ογδόντα χρόνια είτε δύο εβδομάδες.

Εν τω μεταξύ, η ανάγκη κατασκευάζεται αλλού. Ο Μάριο Ντράγκι, ως πρωθυπουργός, ρώτησε τους δημοσιογράφους στις 6 Απριλίου 2022: «Προτιμούμε την ειρήνη ή το κλιματιστικό αναμμένο;» Με αυτό το ερώτημα, μετέτρεπε μια γεωπολιτική απόφαση σε οικιακή υπόθεση. Το κλιματιστικό μπαίνει στην πρόταση ως γεγονός, όχι ως επιλογή: ήταν ήδη εκεί, ήταν ήδη αναμμένο, ήταν ήδη απαραίτητο. Δεν συζητάμε για το αν θα το έχουμε, συζητάμε μόνο για το τι είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για να το διατηρούμε αναμμένο. Η ανάγκη δεν προκύπτει, κατασκευάζεται και αυτό που κατασκευάζεται δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση. Έκτοτε, αυτή η ερώτηση, έχει κολλήσει πάνω μου, σαν πέτρα στο παπούτσι μου.

SAN FOCA

Εκεί φτάνει, από τον πυθμένα της Αδριατικής, ο TAP (Trans Adriatic Pipeline), ο αγωγός που μεταφέρει το αέριο από το Shah Deniz, του Αζερμπαϊτζάν, στο εθνικό ιταλικό δίκτυο, στον «Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου» που σχεδίασαν οι Βρυξέλλες και το Μπακού, ο οποίος, μόλις φτάσει στην ξηρά, γίνεται τοπική υπόθεση, με ελαιόδεντρα να μεταφυτεύονται και ένα δάσος να περιφρουρείται για χρόνια από το κίνημα NoTAP.

Όταν μια υποδομή χαρακτηρίζεται ως «κρίσιμη», κάτι αλλάζει στη νομική ορολογία: ένας αποκλεισμός, μια πικετοφορία, μια πορεία διαμαρτυρίας δεν αποτελούν, πλέον, διαφωνία, αλλά κάποια «τρωτά σημεία» που η εξουσία πρέπει να «διαχειριστεί». Πρόσφατα ρεπορτάζ περιγράφουν αυξημένη επιτήρηση γύρω από τον αγωγό TAP – περιπολίες, κάμερες, φάκελοι – και μαζί με αυτήν, αυξάνεται και ο αριθμός εκείνων που καταλήγουν εντός μιας περιμέτρου κινδύνου, που έχει σχεδιαστεί για αγωγούς φυσικού αερίου, όχι για ανθρώπους.

ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΘΟΡΥΒΟ

Για να κατανοήσουμε αυτόν τον  μηχανισμό, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Πέρασα εβδομάδες στα Κρατικά Αρχεία του Μπάρι μελετώντας προσεκτικά ένα αρχείο του 1942: την εξέγερση του Monteleone της Απουλίας, στην επαρχία της Foggia, την οποία ανασυνέθεσε ο Vito Antonio Leuzzi στο βιβλίο του «Donne Contro la Guerra» (2016). Μια ομάδα γυναικών, συζύγων και μητέρων ανδρών που βρίσκονταν στο μέτωπο, μπλόκαρε την αναγκαστική κατάσχεση των σιτηρών που είχε διατάξει το καθεστώς εν μέσω πολέμου. Ήθελαν να φάνε και το εξέφραζαν με το σώμα τους, στους δρόμους. Η απάντηση του κράτους ήταν ένα νομικό τέχνασμα, μια εγκληματική κατηγορία προσαρμοσμένη έτσι ώστε να μην μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολιτική πράξη. Οι γυναίκες του Monteleone δεν έχουν μείνει στην ιστορία ως επαναστάτριες, αλλά ως μια ανωμαλία που έπρεπε να αρχειοθετηθεί.  Και τις βρήκα στα αρχεία, αρχειοθετημένες όλες μαζί, σχεδόν τόσο ανώνυμες όσο και το χαρτί που τις περιέχει.

Το ίδιο μοτίβο επανεμφανίζεται στις καταλήψεις του Arneo. Μεταξύ του Δεκεμβρίου 1949 και του Ιανουαρίου 1950, χιλιάδες εργάτες του Salento κατέλαβαν τα λατιφούντια μεταξύ του Nardò, Copertino και Veglie. 40.000 ακαλλιέργητα εκτάρια ανήκαν σε 81 οικογένειες, ενώ 20.000 εργάτες ζούσαν σε απόλυτη φτώχεια με μια ανεργία που ξεπερνούσε το 50%, και για να ξεφύγουν από τους ελέγχους, μετακινούνταν τη νύχτα με ποδήλατα. Ο υπουργός εσωτερικών Scelba ανέπτυξε χιλιάδες ένοπλους άνδρες, ακόμη και στρατιωτικά αεροσκάφη. Στις 14 Φεβρουαρίου 1950, η αστυνομία άνοιξε πυρ. Αυτές οι εκτάσεις απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από το Melendugno, το San Foca και το δάσος που το κίνημα NoTAP υπερασπίζεται εδώ και χρόνια. Κάθε φορά, ο ίδιος μηχανισμός: η άρνηση της τοπικής κοινότητας γίνεται «διασάλευση της δημόσιας τάξης», και η «διασάλευση της δημόσιας τάξης» δικαιολογεί όχι μόνο τη βία, αλλά και τη λήθη. Πολύ λίγες από αυτές τις εξεγέρσεις έχουν καταγραφεί στη δημόσια μνήμη.

Η ΙΔΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ, ΣΗΜΕΡΑ

Μεταξύ του Monteleone και του San Foca, μεσολαβούν σχεδόν τριακόσια χιλιόμετρα και ογδόντα χρόνια απόστασης, δύο διαφορετικές Απουλίες: το Tavoliere delle Puglie (ο σιτοβολώνας της Ιταλίας) και το Salento των ελαιόδεντρων. Δεν είναι η ίδια γη, είναι η ίδια γραμματική της εξουσίας. Το δάσος του San Foca, οι διώξεις, οι εντολές απομάκρυνσης, οι δίκες για τους αποκλεισμούς των δρόμων ανταποκρίνονται στη λογική που δίκασε τις γυναίκες του σιταριού. Όποιος διακόπτει την κυκλοφορία ενός πόρου – τότε σιτάρι και σήμερα φυσικό αέριο – κατηγοριοπείται ως κίνδυνος, όχι ως πολιτικό υποκείμενο με δικαίωμα λόγου. Στην δικαστική αίθουσα- bunker του Lecce, σε μια αυθόρμητη δήλωση που δημοσιοποιήθηκε από το κίνημα NoTAP, ένας ακτιβιστής εξήγησε γιατί συνέχιζε να φωτογραφίζεται σε απαγορευμένους χώρους αντί να κρύβεται: όχι από περιφρόνηση, αλλά λόγω μιας ηθικής επιταγής που δεν ένιωθε την ανάγκη να αιτιολογήσει ενώπιον ενός δικαστή. Το μόνο του παράπονο που ήταν ότι δεν είχε κάνει αρκετά. Ογδόντα χρόνια πριν, στο Monteleone, ούτε οι γυναίκες είχαν κρυφτεί.

ΟΥΤΕ ΕΔΩ, ΟΥΤΕ ΑΛΛΟΥ

Η κριτική του κινήματος NoTAP άγγιξε και τα κόστη. Τον Μάιο του 2022, με βάση τα στοιχεία της Τελωνειακής Υπηρεσίας, αποκαλύφθηκε ότι το αέριο του Αζερμπαϊτζάν της TAP κόστιζε τρεις φορές περισσότερο από αυτό που εισάγεται από τη Νορβηγία ή την Αλγερία, μια επιβάρυνση που θα παραμείνει στον λογαριασμό για είκοσι πέντε χρόνια, όσο δηλαδή διαρκούν οι υπογεγραμμένες συμβάσεις. Το νήμα που συνδέει αυτούς τους αριθμούς με το Μπακού είναι το ίδιο που ισχυρίζεται το κίνημα στην καμπάνια του «Ούτε εδώ, ούτε αλλού»: όσοι διαμαρτύρονται εδώ καταλήγουν να πληρώνουν δύο φορές. Υπάρχει όμως και μια άλλη σύνδεση που αποκάλυψε το άρθρο της Linda Maggiori στην εφημερίδα L’Indipendente τον Ιανουάριο του 2026: η SOCAR, η κρατική εταιρεία ορυκτών καυσίμων του Αζερμπαϊτζάν που διαχειρίζεται το αέριο της TAP, θα αγοράσει το διυλιστήριο API στη Falconara Marittima για τρία δισεκατομμύρια ευρώ, αποκτώντας έτσι τον έλεγχο ενός σημαντικού μέρους του ιδιωτικού ενεργειακού τομέα της Ιταλίας.

Το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο δεν μπορούσε να καταδικαστεί από την Ευρώπη επειδή είναι ο εναλλακτικός -έναντι της Ρωσίας- προμηθευτής φυσικού αερίου, χρησιμοποιούσε τα όπλα που πωλούνταν από τις Beretta και Leonardo στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, προκαλώντας χιλιάδες θανάτους και μαζική έξοδο του αρμενικού πληθυσμού. Φυσικό αέριο από το Μπακού με αντάλλαγμα ιταλικά όπλα. Μια συμφωνία που συντηρεί τόσο τον αγωγό φυσικού αερίου όσο και το καθεστώς, και που καθιστά το San Foca έναν τερματικό σταθμό όχι μόνο ενεργειακού χαρακτήρα.

Στο δικαστικό μέτωπο, ο χρόνος κινείται αντίστροφα, και όχι τυχαία. Ένα διάταγμα ασφαλείας του 2019, το λεγόμενο «Salvini bis», αύξησε τις ποινές  έως και πέντε χρόνια για όσους προκαλούν φθορές σε περιουσιακά στοιχεία ή αντιστέκονται στις δυνάμεις της τάξεως στη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας.

Το αναφέρει η Anna Di Ronco, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Conversation, το 2021: η δίκη εναντίον εκατό σχεδόν ακτιβιστών της NoTAP, η οποία βασίστηκε, κυρίως, σε μαρτυρίες αστυνομικών, ολοκληρώθηκε σε μόλις επτά μήνες, με τις ποινές σε ορισμένες περιπτώσεις να αυξάνονται από έξι μήνες σε πάνω από τρία χρόνια. Την ίδια περίοδο, η δίκη εναντίον της εταιρείας TAP για περιβαλλοντική καταστροφή αναβλήθηκε επανειλημμένα λόγω της πανδημίας. Το 2024, σύμφωνα με το L’ExtraTerrestre, η δίκη βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη με δεκαεννέα κατηγορούμενους και έναν δικαστή που είχε αλλάξει έξι φορές, ενώ ελλοχεύει ο κίνδυνος της παραγραφής πριν από την έκδοση της απόφασης. Είναι το ίδιο σενάριο που βρήκα στα αρχεία του Μπάρι. Η άδεια κατασκευής εκδίδεται γρήγορα, σχεδόν πάντα. Η αναγνώριση της ζημίας, αν γίνει, φτάνει πολύ αργά.

ΖΩΝΕΣ ΘΥΣΙΑΣ

Υπάρχει μια έκφραση που επανέρχεται συχνά σε αυτό το έργο: «ζώνες θυσίας» — είναι όρος που χρησιμοποιεί η ακαδημαϊκός Macarena Gómez-Barris για τα εδάφη, τα οποία αναγκάζονται να πληρώσουν το περιβαλλοντικό και κοινωνικό τίμημα του εξορυκτικού καπιταλισμού προς όφελος άλλων.

Μια έρευνα της εφημερίδας «Il Fatto Quotidiano» το 2020 υπολόγισε ότι η ΕΕ επέλεξε 149 έργα που αφορούν το φυσικό αέριο και τους σταθμούς επαναεριοποίησης, ενώ οι δικές της προβλέψεις δείχνουν μείωση της ζήτησης κατά 21% έως το 2030. Τα ορυκτά καύσιμα συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται σαν να αποτελούν μέρος της ενεργειακής μετάβασης. Ο πολεοδόμος Keller Easterling αυτό το αποκαλεί «extrastatecraft», τον τρόπο, δηλαδή, με τον οποίο μια υποδομή παρουσιάζεται ως καθαρά τεχνικό ζήτημα για να αποφευχθεί η πολιτική συζήτηση.

Το 2011, ο TAP υποσχέθηκε την έγκριση της ΕΠΕ (Εκτίμηση Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) εντός του τετάρτου τριμήνου του 2012.  Σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, η εκδίκαση της υπόθεσης για την περιβαλλοντική καταστροφή βρίσκεται σε εκκρεμότητα. Η ανάγκη είχε μια πιο βολική ημερομηνία λήξεως από τη δικαιοσύνη. Υπάρχει επίσης μια ειρωνεία: το κλιματιστικό του Draghi, με τα καλοκαίρια όλο και πιο θανατηφόρα, κινδυνεύει τώρα να γίνει πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου.  Όμως, είναι ακριβώς αυτό το αέριο που επηρεάζει το κλίμα, γεγονός που το καθιστά απαραίτητο.

ΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Το κλιματιστικό είναι ήδη αναμμένο, ο αγωγός έχει ήδη κατασκευαστεί και καθώς γράφω, τα εργοτάξια της Αδριατικής Γραμμής ανεβαίνουν τα Απέννινα Όρη από τη Sulmona προς την Bologna: 425 χιλιόμετρα, 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ, και, καθοδόν, έχουν κόψει δέντρα, έχουν διασχίσει σεισμικά ρήγματα, έχουν καταστρέψει μια νεκρόπολη της Εποχής του Χαλκού στο Colfiorito. «Προσπαθούμε να σταματήσουμε το έργο εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια», δήλωσε ο Mario Pizzola της επιτροπής No Hub της Gas Abruzzo στην Altreconomia. «Τα είχαμε, σχεδόν, καταφέρει, όταν η Snam (Società Nazionale Metanodotti)* έδωσε νέα ώθηση στο έργο, χρησιμοποιώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία ως πρόσχημα».

ΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΓΗ

Όταν ο αγωγός TAP έφτασε στο San Foca, το 2017, ξεριζώθηκαν δεκάδες αιωνόβιες ελιές από κτήματα οικογενειών που βιοπορίζονταν από αυτές για γενιές, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τον αγωγό. Αλλά αυτοί που αντιτάχθηκαν στον αγωγό δεν ήταν απλώς ένα κίνημα αγροτών.

Η επιτροπή, που ιδρύθηκε στα τέλη του 2011, αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από περιβαλλοντικές οργανώσεις και μεμονωμένους πολίτες, οι οποίοι είχαν ήδη πληγεί από χρόνια εργασίας στην Ilva, το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα στο Cerano και το εργοστάσιο τσιμέντου στην Galatina.

Εξελίχθηκε σε κίνημα επειδή συνδέθηκε με άλλους τοπικούς αγώνες: το Κίνημα της Ελιάς, που δημιουργήθηκε ενάντια στις εκριζώσεις  των δέντρων λόγω της  Xylella**, και μια επιτροπή μητέρων που συμμετείχε στη διαμαρτυρία.

Όχι μόνο όσοι δουλεύουν αυτή τη γη, λοιπόν, αλλά και όσοι απλώς ζουν σε αυτήν, μέσα σε μια λογική που αποφασίζεται αλλού, στις Βρυξέλλες, στο Μπακού, σε ένα διοικητικό συμβούλιο, το οποίο σπανίως αισθάνεται την ανάγκη να εξηγήσει γιατί αξίζει τον κόπο να ρημάξουν αυτοί οι τόποι.

Η γραμμή δεν σταματάει στο San Foca. Ανεβαίνει, αλλά όχι μέχρι τις Βρυξέλλες.

* Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης υποδομών φυσικού αερίου στην Ιταλία και από τις κορυφαίες στην Ευρώπη.

** Xylella fastidiosa: είναι ένα καταστροφικό φυτοπαθογόνο βακτήριο που προσβάλει τα αγγεία του ξύλου των φυτών και προκαλεί το θάνατό τους. Στην Ιταλία εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2013 στην περιοχή της Απουλίας (συγκεκριμένα στο Σαλέντο) και έκτοτε έχει καταστρέψει εκατομμύρια ελαιόδεντρα, αποτελώντας τον κυριότερο βιολογικό εχθρό της ελιάς.

πηγή: www.laterratrema.org

Το άρθρο Το San Foca δεν φαίνεται από τις Βρυξέλλες. Της Elettra Gotti εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Αν έβλεπε κανείς τις σημερινές ειδήσεις που αφορούν το καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών, θα διάβαζε πάνω-κάτω τα εξής νέα:

“Μετανάστες προκάλεσαν φθορές στη δομή που τους φιλοξενεί”, “Επίθεση δέχτηκαν οι αστυνομικές δυνάμεις”, “Προχώρησαν σε συλλήψεις για την βίαιη και επικίνδυνη συμπεριφορά τους” κι άλλα πολλά παρόμοια. Τι συμβαίνει όμως στο καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών και τι πραγματικά συνέβη στις 22 Αυγούστου;»

Το καμπ της Σιντικής, όπως υπενθυμίζει η ανακοίνωση, για πάνω από έναν χρόνο τώρα, έχει μετατραπεί σε «ειδική δομή» κράτησης. Εκεί είναι φυλακισμένοι χωρίς τη θέληση τους πάνω από 700 νέοι άντρες, ηλικίας 18 ως και 30 ετών κατά βάση Αιγύπτιοι και Μπαγκλαντεσιανοί. Το μόνο “έγκλημα” για το οποίο κατηγορούνται είναι η “παράνομη είσοδος” στη χώρα. Είναι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν αίτηση ασύλου στην Ελλάδα και παρ’ όλα αυτά κρατούνται στην ειδική αυτή δομή, χωρίς να έχουν τα βασικά και τα στοιχειώδη για να μπορούν να κάνουν σωστά ακόμη κι αυτό. Η Σιντική είναι χτισμένη σ’ ένα από τα πλέον απόμερα μέρη της επικράτειας, σ’ ένα σημείο περίκλειστο από βουνά, όπου, χειμώνα καλοκαίρι, οι θερμοκρασίες είναι δυσβάσταχτες. Το καμπ αποτελείται από κοντέινερ ως 24 τετραγωνικά μέτρα το καθένα όπου στοιβάζονται 18 άνθρωποι στο καθένα. Υπάρχουν τέσσερις (4) λειτουργικές τουαλέτες και μπάνια σε όλο το καμπ, στο οποίο οι άνθρωποι συναντούν πολύ συχνά φίδια, ποντίκια και διάφορα έντομα. Οι αρρώστιες, τα δαγκώματα από τρωκτικά και τα τσιμπήματα από έντομα, οι κοριοί και οι ψύλλοι κάνουν τη ζωή ανυπόφορη. Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, το καμπ διοικείται εξ’ ολοκλήρου από την ελληνική αστυνομία και φυλάσσεται μόνιμα, 24/7, από δυνάμεις των ΜΑΤ. Οι ξυλοδαρμοί, οι βασανισμοί και οι εξαφάνιση κρατουμένων για μέρες ολόκληρες, σ’ ένα δωμάτιο απομόνωσης και βασανιστηρίων, είναι η καθημερινότητα στο καμπ της Σιντικής. Το φαγητό είναι σε άθλια κατάσταση, αρκετές φορές με αλλοιώσεις κι επιπλέον δεν επαρκεί καν για τη σίτιση του πληθυσμού. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι στο έλεος της αστυνομίας, καθώς γιατρός υπάρχει ελάχιστες ώρες την εβδομάδα. Οι έγκλειστοι είναι σε τόσο μεγάλη απόγνωση που ακόμη και οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι συχνό, δυστυχώς, φαινόμενο.

Όμως, όπως τονίζει η συνέλευση, «παρά την απόγνωση και την καταστολή, οι μετανάστες της Σιντικής έχουν πολλά να μας διδάξουν. Διοργανώνουν, σχεδόν εβδομαδιαία, κινητοποιήσεις μέσα στο καμπ, διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις. Κινητοποιήσεις που πολύ συχνά πληρώνουν ακριβά με τους βασανιστές της ελληνικής αστυνομίας να μαντρώνουν στην απομόνωση για μέρες, κάποιους από αυτούς. Όμως δεν το βάζουν κάτω. Οι εξεγέρσεις αλλά και οι απόπειρες απόδρασης είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Οι άνθρωποι που ήρθαν εδώ για να βρουν μια καλύτερη ζωή, βρήκαν μόνο ένα καμπ αργής εξόντωσης. Και προσπαθούν να αποδράσουν, να διαμαρτυρηθούν, να εξεγερθούν και να αντισταθούν στην κατάφωρη αδικία. Είμαστε μαζί τους».

Η Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση επισημαίνει ότι σε όλη αυτή την προσπάθειά τους για στοιχειώδη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ολόκληρο στρατό από αστυνομία, δικαστές, εισαγγελείς, υπουργούς και βουλευτές, δημοσιογράους και φασίστες ενώ οι εξεγέρσεις τους  παρουσιάζονται ως κεραυνός εν αιθρία, χωρίς να λέγεται κουβέντα για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

«Πως αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται έρμαια της ρατσιστικής και εθνικιστικής, εσωτερικής και εξωτερικής, πολιτικής του ελληνικού κράτους. Πως το ελληνικό κράτος έχει στρατηγική συμμαχία με την αιγυπτιακή χούντα του Σίσι και γι’ αυτό απορρίπτει σωρηδόν τις αιτήσεις ασύλου με αυτήν την εθνικότητα. Πως το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά σε μια σειρά πολέμους, και μια γενοκτονία, αυτήν της Παλαιστίνης, που γεννούν εκατομμύρια μετανάστες. Πως το ελληνικό κράτος έχει πάρει απόφαση να δολοφονεί κατα εκατοντάδες στα χερσαία και στα θαλάσσια σύνορα και όποιους και όποιες καταφέρνουν να σωθούν να τους βασανίζει σε καμπ στην εγχώρια επικράτεια για χρόνια. Ή ακόμη χειρότερα να τους εξοντώνει, αργά και σταθερά, όπως συμβαίνει στο καμπ της Σιντικής.

Είναι η ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά, δημόσια, πολιτικά και θαρρετά για αυτά που συμβαίνουν στο κολαστήριο της Σιντικής.

Ένα στρατόπεδο που πρέπει να γκρεμιστεί και να ξεθεμελιωθεί. Μαζί να πάρει όλο τον συρφετό των πληρωμένων δολοφόνων, αυτουργών φυσικών ή ηθικών, το πολιτικό σύστημα και το κράτος του κεφαλαίου.

Το μέτρο της αξιοπρέπειας μιας κοινωνίας είναι πως μεταχειρίζεται αυτούς που βρίσκονται στο τελευταίο σκαλοπάτι της.

Κι αυτήν την αξιοπρέπεια, βρίσκοντας το κοινό έδαφος αγώνα ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, δεν πρέπει και δεν μπορούμε να την χάσουμε».

Το άρθρο Το κολαστήριο της Σιντικής, τα ψέματα της εξουσίας και το μέτρο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η κατάληψη Rosa Nera, η ιστορία της οποίας ξεκινά το 2004, λειτουργεί ως απελευθερωμένος από την εμπορική «αξιοποίηση» χώρος, καλύπτει πολλαπλές κοινωνικές, πολιτιστικές, εκπαιδευτικές ανάγκες και συνδέεται με πολλούς πολιτικούς, κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς αγώνες.

Στην ανακοίνωσή της τονίζει μεταξύ άλλων: «Είμαστε εδώ, καθημερινά, μέσα από την πολιτική μας δράση, μέσα από τη συλλογική στέγη, τις θεατρικές ομάδες, τη βιβλιοθήκη, τις προβολές, τις συναυλίες και τις τόσες άλλες δομές που έχουν λειτουργήσει στο παρελθόν και θα λειτουργήσουν στο μέλλον, για να δείξουμε πως το κτήριο της κατάληψης Rosa Nera αξιοποιείται με τον πιο ανοιχτό και δημιουργικό τρόπο που θα μπορούσε. Το τέρας μπορεί να μην κατάφερε να τραφεί με το ξενοδοχείο, αλλά θα ψάξει άλλους τρόπους περίφραξης. Η χαρά της νίκης ας μας πεισμώσει για να συνεχίσουμε αυτόν τον όμορφο αγώνα».

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

Η Κατάληψη Rosa Nera αποχαιρετά την Belvedere με συγκίνηση και ανεμίζοντας από τα τείχη του λόφου γιγαντομαντιλάκι κεντητό με κρόσσια.

Μαζί με την εταιρεία-φάντασμα ισραηλινών συμφερόντων, αποχαιρετούμε και ένα πολυεθνικό, κυβερνητικό εγχείρημα ιδιωτικοποίησης, περίφραξης και καταστολής μεγάλου κεφαλαιοκρατικού μεγέθους που θα μετέτρεπε και με τη βούλα τα Χανιά σε πόλη-φάντασμα, ως τουριστικό θεματικό πάρκο. Γιατί η Rosa Nera μπορεί να μη γίνει ξενοδοχείο, όλη η υπόλοιπη πόλη όμως είναι.

Ο ελεύθερος δημόσιος και κινηματικός χώρος και το μεγάλης σημασίας αρχαιολογικό παλίμψηστο θα ήταν τώρα μονοπάτι για την πισίνα, ενώ η αυλή των μαύρων ρόδων σημείο συνάντησης των τουριστικών βαν για μεγαλοτουρίστες και στελέχη κυβερνήσεων, όπως το είχε οραματιστεί ο πρώην πρύτανης και πρώην υφυπουργός. Τα θερμά μας συλλυπητήρια λοιπόν και σε εκείνους τους εργολάβους, αρχιτέκτονες και ακαδημαϊκούς που ανοίγανε σαμπάνιες κατά την εκκένωση της Ρόζας τον Σεπτέμβρη του 2020.

Από την άλλη, όμως…

Μια πολύ μεγάλη αγκαλιά σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν, μαζί ή διακριτά από την Rosa Nera, αλλά πάντα μέσα από την οργανωμένη συλλογική δράση των τοπικών κινημάτων, ενάντια στην περίφραξη του λόφου Καστέλι. Θέλουμε να αγκαλιάσουμε και να μιλήσουμε για τους ανθρώπους των συλλογικοτήτων της αναρχίας και της αριστεράς, των φοιτητικών κοινοτήτων, κάποιων ασυμβίβαστων συντακτικών ομάδων του τοπικού τύπου, των πολιτικών πρωτοβουλιών και των εργατικών, επιστημονικών και εκπαιδευτικών σωματείων, των θεατρικών, μουσικών και εικαστικών ομάδων που ενέπνευσαν την πόλη με τις ανήσυχες δημιουργίες τους, μακριά από οποιαδήποτε τουριστική, ανορθολογική ή κομματική εργαλειοποίηση του αγώνα.

Ίσως να είναι μια μικρή και προσωρινή νίκη, μπροστά στα διεθνή και τοπικά κοινωνικά προβλήματα και τα κρατικά εγκλήματα, είναι όμως σημαντική, καθώς μας θυμίζει ότι μέσα από τη σύνθεση της συλλογικής δράσης και της συλλογικής ζωής, μπορούμε να ανακόψουμε τα σχέδια του κεφαλαίου. Να θυμίσουμε όμως, σε όλους εκείνους τους συντρόφους και συντρόφισσες που βρεθήκαμε μαζί στα μονοπάτια του αγώνα, ότι η δίψα του κεφαλαίου για αξιοποίηση δεν κοπάζει.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της απόφασης του Πολυτεχνείου, διάφοροι φορείς και παρατάξεις έτρεξαν να βάλουν στο τραπέζι τις ιδέες τους για την «αξιοποίηση» του κτηρίου. Είμαστε εδώ, καθημερινά, μέσα από την πολιτική μας δράση, μέσα από τη συλλογική στέγη, τις θεατρικές ομάδες, τη βιβλιοθήκη, τις προβολές, τις συναυλίες και τις τόσες άλλες δομές που έχουν λειτουργήσει στο παρελθόν και θα λειτουργήσουν στο μέλλον, για να δείξουμε πως το κτήριο της κατάληψης Rosa Nera αξιοποιείται με τον πιο ανοιχτό και δημιουργικό τρόπο που θα μπορούσε. Το τέρας μπορεί να μην κατάφερε να τραφεί με το ξενοδοχείο, αλλά θα ψάξει άλλους τρόπους περίφραξης. Η χαρά της νίκης ας μας πεισμώσει για να συνεχίσουμε αυτόν τον όμορφο αγώνα.

Αλλά κυρίως, είναι μια σημαντική αξιακή και πολιτική δικαίωση για όλους τους ελευθεριακούς, αναρχικούς και αυτόνομους ή ανένταχτους. Τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν μέσα από την ίδια την Κατάληψη Rosa Nera, εκείνους που ‘φύγαν και εκείνους που ‘μείναν.

Και, πρωτίστως, για τους ανθρώπους που μας λείπουν πάντα αλλά η δράση μας συνομιλεί καθημερινά μαζί τους. Τον Βαρδή Τσουρή, την Αλεξάνδρα Περιστεράκη, τον Marc Tomsin, τον Γιάννη Κτιστάκη (Ο λιστής). Είναι πάντα εδώ!

Θα συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε οριζόντια και αμεσοδημοκρατικά σε μια σειρά δύσκολων αγώνων ώστε να αλλάξουν οι πεποιθήσεις, οι δικές μας και των άλλων για το τι θα θεωρείται το δίκαιο, το συλλογικά και ατομικά ωφέλιμο. Αρκεί άλλωστε να σκεφτεί κανείς πως και γιατί πολλοί άνθρωποι από όσους σήμερα πανηγυρίζουν για την αποχώρηση της Belvedere διατράνωναν κάποτε το δικαίωμα του Πολυτεχνείου στο «επιχειρείν» και στο να «αξιοποιήσει» όπως αυτό θέλει την περιουσία του, μέσα από την ξενοδοχοποίηση.

Αξιοποίηση η οποία εν τέλει θα κοστίσει στο Πολυτεχνείο αρκετές χιλιάδες ευρώ εξ αιτίας της αποζημίωσης στην Belvedere. Αυτή είναι η αξία της συλλογικής μας δράσης και του λόγου (και όχι του λόφου) που αλλάζει τις αξίες σε όλα τα πεδία, είτε μιλάμε για κάποιο λόφο, είτε για την ταξική πάλη και τον αντιφασισμό.

Αν μας ρωτάτε για το μέλλον, θα σας πούμε πως το μέλλον είναι ευτυχώς απρόβλεπτο και δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε να βαδίζουμε ρωτώντας.

Η Κατάληψη Rosa Nera έχει όλους τους λόγους να συνεχίσει να είναι ένας αντιφασιστικός, ελευθεριακός, διαρκής και αυτοοργανωμένος θεσμός υποστήριξης των τοπικών κινημάτων.

Να συνεχίσει την προσπάθεια να μάθει μαζί με όσες αγωνίζονται, συνελευσιάζονται, συγκρούονται, συνδιαμορφώνουν, εξεγείρονται, αποτυγχάνουν καλύτερα και οργανώνουν τη σκέψη και τη ζωή τους ενάντια στις καπιταλιστικές και παγιωμένες συντηρητικές πεποιθήσεις για την πολιτική συμμετοχή, την ανθρώπινη μετακίνηση, το εμπόρευμα, τη διαφορετικότητα, τον δημόσιο χώρο, την ταξική πάλη, τον αντισεξισμό, το περιβάλλον και την τέχνη.

Όπως και θα συνεχίσει να διεκδικεί μια αυλή ως ελεύθερο δημόσιο χώρο κοινωνικοποίησης για τον κοινωνικά αποκλεισμένο πληθυσμό της πόλης που περιθωριοποιείται για ταξικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς λόγους ή απλά επειδή είναι μετανάστριες και πρόσφυγες.

Το ξενοδοχείο φεύγει, νέες προτάσεις έρχονται.

Είμαστε εδώ. Όλα συνεχίζονται.

Κατάληψη Rosa Nera

Λόφος Καστέλι, παλιό λιμάνι, Χανιά

Το άρθρο Rosa Nera: «Το ξενοδοχείο τελείωσε – Όλα είναι δρόμος» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Πρόκειται για μια κινητοποίηση, όπου εκατοντάδες κάτοικοι του νησιού διαδήλωσαν ειρηνικά ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Μία κινητοποίηση που αποτέλεσε την αφετηρία πολλών επόμενων, σε κάθε λιμάνι άφιξης του εν λόγω κρουαζιερόπλοιου. «Όπως είναι γνωστό, παρά τη διαβεβαίωση των αστυνομικών και λιμενικών δυνάμεων, αλλά και του ίδιου του Εισαγγελέα Εφετών Σύρου, προς τον Πλοίαρχο του Crown Iris, ότι ήταν σε θέση να εγγυηθούν την ασφαλή αποβίβαση των επιβατών, τελικά, όπως ανακοινώθηκε από την εταιρία, ο Πλοίαρχος αποφάσισε να αποπλεύσει για άλλον προορισμό χωρίς να επιτρέψει την αποβίβαση» αναφέρει η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου αναφέροντας ότι μέσω της εισαγγελικής εντολής για διενέργεια προκαταρτικής εξέτασης «ήδη μέχρι σήμερα, 12 συμπολίτες μας έχουν κληθεί να δώσουν ανωμοτί (χωρίς όρκο) εξέταση, καθώς ταυτοποιήθηκαν ως παρόντες/παρούσες στην κινητοποίηση, χωρίς να τους αποδίδεται καθοδηγητικός/συντονιστικός ρόλος και χωρίς να συνδέονται με οποιονδήποτε τρόπο με τις υπό διερεύνηση αξιόποινες πράξεις».

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας, «το μόνο που τεκμηριώνεται από το φωτογραφικό υλικό και τις ένορκες καταθέσεις που συμπεριλαμβάνονται στη δικογραφία είναι η παρουσία τους στην κινητοποίηση, ενώ η επιλογή τους, από το σύνολο των κατοίκων που συμμετείχαν στη συγκέντρωση, φαίνεται ότι έγινε εντελώς τυχαία και άρα οποιοσδήποτε βρισκόταν στην κινητοποίηση θα μπορούσε να κληθεί ως ύποπτος τέλεσης αδικήματος. Επιπλέον, από τις παριστάμενες αστυνομικές, λιμενικές και εισαγγελικές αρχές, που ήταν παρούσες κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, δεν διαπιστώθηκε η τέλεση καμίας αξιόποινης πράξης, καθώς σε διαφορετική περίπτωση θα είχαν προχωρήσει σε προσαγωγές ή/και συλλήψεις, με τη διαδικασία του αυτόφωρου».

Η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου τονίζει ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα σοβαρή εξέλιξη, «η οποία δεν στοχοποιεί απλώς μερικούς μεμονωμένους αγωνιστές/αγωνίστριες της Σύρου, αλλά ολόκληρο το πανελλαδικό αντιπολεμικό κίνημα».

Επιπλέον, «αποτελεί τη συνέχεια μιας διαρκούς κλιμάκωσης, στο πλαίσιο μιας συνολικότερης προσπάθειας ποινικοποίησης της κοινωνικής διαμαρτυρίας και απομαζικοποίησης του αντιπολεμικού κινήματος. Από την πρώτη στιγμή επιχειρήθηκε να παρουσιαστούν οι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό ως απειλή για τη δημόσια τάξη (ακόμα και για «επαπειλούμενη τέλεση εγκλημάτων κατά της ζωής», όπως ανέφερε το Λιμεναρχείο Σύρου σε πρόσφατη ανακοίνωσή του). Ακολούθησαν απαγορεύσεις συναθροίσεων και πορειών, πρωτοφανής αστυνομική παρουσία και αναίτιες προσαγωγές πολιτών».

Στην ανακοίνωση τονίζεται ότι ουσιαστικά επιχειρείται η μετατροπή της πολιτικής διαμαρτυρίας σε αντικείμενο ποινικής διερεύνησης, αποδίδοντάς της χαρακτηριστικά που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. «Όπως οι πάντες γνωρίζουν,οι μέχρι σήμερα κινητοποιήσεις απέδειξαν τον μαζικό και απολύτως ειρηνικό χαρακτήρα τους, με στόχο να εκφραστεί η αντίθεση στον πόλεμο, στη γενοκτονία και στην εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, χωρίς να προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο που να μπορεί να θεμελιώσει ισχυρισμούς περί υποκίνησης βίας ή μίσους».

Όπως είναι προφανές, η έρευνα αυτή αποσκοπεί στη δημιουργία κλίματος φόβου, ώστε κάθε επόμενη κινητοποίηση να πραγματοποιείται υπό την απειλή ποινικών συνεπειών. «Πρόκειται για μια προσπάθεια φίμωσης όσων αντιστέκονται. Όπως αποδείχθηκε, όμως, και το προηγούμενο διάστημα, κάθε προσπάθεια εκφοβισμού, γεννά ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, συμμετοχή και αλληλεγγύη. Όπως δεν φοβηθήκαμε όταν απαγορεύτηκαν οι πορείες, όταν το νησί μετατράπηκε σε πεδίο αστυνομικής επιτήρησης, όταν έγιναν οι προσαγωγές, έτσι δεν πρόκειται να φοβηθούμε ούτε τώρα».

«Σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης πολεμικής κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή, θα συνεχίσουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα να αγωνιζόμαστε ενάντια στον πόλεμο, στη γενοκτονία, στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των συμμάχων τους, που απειλούν όλους τους λαούς της περιοχής, και ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας σε αυτούς. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της κοινωνίας να υψώνει τη φωνή της απέναντι στα εγκλήματα πολέμου και σε κάθε προσπάθεια συγκάλυψης ή κανονικοποίησής τους.
Καλούμε τα εργατικά σωματεία, τους συλλόγους, τις συλλογικότητες, τις πολιτικές οργανώσεις, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, και κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται την ειρήνη, τις δημοκρατικές ελευθερίες και το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, να καταδικάσουν την επιχείρηση εκφοβισμού και ποινικοποίησης του αντιπολεμικού κινήματος με αβάσιμες δικογραφίες.
Συνεχίζουμε τον αγώνα, για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την υπεράσπιση των θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων και τη διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών, απέναντι στον πόλεμο, την καταστολή και τις … επαπειλούμενες διώξεις» καταλήγει στην ανακοίνωσή της η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία της Σύρου.

Το άρθρο «Η κοινωνία της Σύρου δεν εκφοβίζεται, δεν φιμώνεται, συνεχίζει να αγωνίζεται» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το κομβόι με 50 ακτιβιστές από ευρωπαϊκές χώρες πέρασε από την Ελλάδα ως μέρος του ταξιδιού του στοχεύοντας στην ανάδειξη αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό και στην έκκληση για σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Κατά την υποδοχή των μελών του Palestine Convoy, μετά το μεσημέρι της Τετάρτης, έλαβε χώρα μοτοπορεία στο κέντρο της πόλης και πορεία στους κεντρικούς δρόμους, ενώ ακολούθησε εκδήλωση στον παλαιστινιακό λαό στον ΕΚΧ Σχολείο.

Εκεί μέλη της αποστολής του Palestine Convoy και του March to Gaza Greece δήλωσαν ότι η Γάζα κινητοποιεί πολύ κόσμο και ζητάει δικαιοσύνη για όλους. «Να συνεχίσουμε τον αγώνα για να σταματήσει η γενοκτονία και η κατοχή, αλλά και για να μη γίνει σαν τη Γάζα η Δυτική Όχθη. Σπάμε τη σιωπή και την εκεχειρία που ποτέ δεν συνέβη και συνεχίζουμε να πραγματοποιούμε αποστολές οργανωμένες από τα κάτω ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα, τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, την κατοχή στην Παλαιστίνη, τους πολέμαρχους του κόσμου» είπαν μεταξύ άλλων.

Το καραβάνι υποδέχτηκαν αλληλέγγυοι-ες από τη Θεσσαλονίκη στέλνοντας ένα μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης αλλά και αγώνα να σπάσει η σιωπή για τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους.

Το άρθρο Το Palestine Convoy στη Θεσσαλονίκη-«Να σπάσει η σιωπή για τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η πορεία πέρασε μπροστά από το δημαρχείο Άργους όπου εκφράστηκε η καταδίκη των ρατσιστικών δηλώσεων του δημάρχου ενώ αξίζει να αναφερθεί ότι συμμετείχαν σε αυτήν άτομα με αναπηρίες.

Λίγα λεπτά μετά, η πορεία δέχτηκε επίθεση από τα ΜΑΤ ενώ δεν υπήρχε καμία πρόκληση και μάλιστα έβαινε στην ολοκλήρωσή της. Ακολούθησε κυνηγητό στους δρόμους του Άργους, χημικά, δακρυγόνα και κρότου λάμψης, ενώ υπήρξε σωματική βία εκ μέρους της αστυνομίας και έγινε μια προσαγωγή που μετατράπηκε σε σύλληψη. Τραυματισμένοι διαδηλωτές μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο του Άργους.

«Δεν ξεχνάμε κανένα θύμα κρατικής καταστολής, από τον Γρηγορόπουλο, τον Σαμπάνη, τον Μάγγο κ.ά. Θα βγαίνουμε στους δρόμους πάντα για αυτούς» δήλωσε μέλος της Αναμέτρησης μετά το τέλος της διαδήλωσης ζητώντας Δικαιοσύνη για τον Θοδωρή.

Το άρθρο Πορεία στο Άργος για τη δολοφονία του Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά – Καμία κρατική δολοφονία δε θα μείνει αναπάντητη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Είχα βγει στη σύνταξη τον Σεπτέμβριο. Δεν με πείραζε να δουλεύω με τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Αντιθέτως, λυπόμουν που δεν μπορούσα να διδάξω με τον τρόπο που θεωρούσα σωστό. Όπως δουλεύαμε τα χρόνια που φαινόταν δυνατό να χτίσουμε έναν διαφορετικό κόσμο. Έτσι συνταξιοδοτήθηκα, εξαιτίας της θλίψης, έλεγα. «Τώρα θα μπορείς να ταξιδεύεις», με παρηγορούσαν οι φίλες μου. Ανέβηκα πρώτη φορά σε αεροπλάνο για να συναντήσω ένα από τα αδέλφια μου στην Κεντρική Αμερική. Τη δεύτερη φορά πήγα στη Σενεγάλη, χωρίς εφημερίδες ή τηλεόραση, για να γνωρίσω το περιβάλλον, να μοιραστώ τις ζωές των παιδιών που έφευγαν από τη θάλασσα για να γίνουν “vu’ cumprà” [ΣτΜ,Προέρχεται από την παραφθορά της ιταλικής ερώτησης: vuoi comprare? – θέλεις να αγοράσεις; Χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους πλανόδιους μικροπωλητές, συνήθως μετανάστες, υποτιμητικά]. Για να «κάνουν δουλειές», όπως έλεγαν τα ίδια. Είχα γυρίσει πριν μια βδομάδα. Άκουγα να μιλάνε για επιθέσεις στην «κόκκινη ζώνη», μολυσμένο αίμα, κροτίδες … Δεν καταλάβαινα. Μετά την «έφοδο στον ουρανό», οι διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχα, για σχεδόν είκοσι χρόνια, ήταν ουσιαστικά ευχάριστοι περίπατοι με συντρόφισσες και συντρόφους. Η κόρη μου ήταν υπάλληλος στο Μιλάνο, ο γιος μου μού είχε πει στο δείπνο: «Αύριο είναι η  συναυλία του Manu Chao».

Έφτασε η 20ή Ιουλίου. Το απόγευμα, ήρθε σπίτι ο Τζουλιάνο και κάθισε στο σαλόνι να δει τηλεόραση. Εγώ ήμουν απασχολημένη στον κήπο, που τον είχα παραμελήσει για πολύ καιρό. Υπήρχε ένας συνεχής θόρυβος από ελικόπτερα. Πού και πού, σήκωνα τα μάτια για να κοιτάξω τον μαύρο καπνό που λέρωνε την πόλη κάτω, προς τη θάλασσα. «Μοιάζει σαν να είμαστε σε πόλεμο», απάντησα στον άλλο μου αδερφό, που μου τηλεφώνησε  ανήσυχος από τη Μόντσα. Αυτός τον πόλεμο τον θυμόταν καλά. Με τα χέρια μου γεμάτα χώμα, μπήκα στο σπίτι. Έριξα μια ματιά στην οθόνη της τηλεόρασης. Υπήρχε ένα αγόρι πεσμένο στην άσφαλτο. Πήγα να πλυθώ.

«Η άβυσσος», έγραψε ένας φίλος μου. Δεν θα μπορούσα να το εξηγήσω καλύτερα. Από εκείνο το βράδυ, όλα έπεσαν σε μια μαύρη τρύπα, σε εκείνη την άβυσσο. Η πολιτική, το σχολείο, ο γάμος … όλες οι αποτυχίες μου δεν είχαν πλέον σημασία. Καταλάβαινα μόνο ότι δεν μπορούσα να προστατεύσω την κόρη μου από το βασανιστήριο. Ότι πνιγόμουν. Αμέσως, ξεκίνησε το πανδαιμόνιο με την αστυνομία, τους δικηγόρους, τους δημοσιογράφους … Δεν ήταν εύκολες μέρες.

Δεν ήταν εύκολη η συζήτηση στο αστυνομικό τμήμα. Ένας άγνωστος δικαστής με εμπόδιζε να κρατήσω τον γιο μου στην αγκαλιά μου. Δεν ήταν εύκολο να δωροδοκήσω τον φύλακα του νεκροτομείου για να τον δω μέσα από μια χαραμάδα για λίγα δευτερόλεπτα. Πνιγόμουν. Μετά με πήγαν σε εκείνη την πλατεία. Υπήρχαν πολλοί νέοι. Ήταν οι φίλοι του. Όχι όλοι. Συγκεκριμένα, υπήρχαν εκείνοι που δεν είχα γνωρίσει ποτέ πριν, εκείνοι που συνδέονταν με την πρόσφατη ζωή του. Υπήρχε πριονίδι που κάλυπτε το αίμα και λουλούδια που κάλυπταν το πριονίδι. Κάθισα σε ένα τοιχίο και έμεινα εκεί.

Λίγο καιρό αργότερα, η Έλενα έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά της και έφυγε. Η Piazza Alimonda έγινε το σπίτι μου. Εκτός από τους φίλους του Κάρλο, περνούσαν πολλοί άνθρωποι από εκεί, συχνά άγνωστοι. Ο καθένας μου διηγούνταν και κάτι διαφορετικό για όσα είχαν ζήσει. Τη ζέστη, τον φόβο, τα δακρυγόνα που έπεφταν ακόμα και από τον ουρανό… Εγώ κοίταζα τον δρόμο. Tο αίμα είχε καλυφθεί με άσφαλτο, αλλά μπορούσες να καταλάβεις πού είχε πέσει ο Κάρλο. Σύγκρινα αυτό που έβλεπα μπροστά στα μάτια μου με τις δημοσιευμένες φωτογραφίες και τα σχόλια των δημοσιογράφων. Όχι, κάτι δεν μου κολλούσε.

Τη νύχτα έρχονταν οι μετανάστες. «Ο γιος σου καλός», μου έλεγαν δύο από αυτούς. Έρχονταν και κάποιοι τρελοί. Ένας από αυτούς εγκαταστάθηκε εκεί μαζί μου. Φρόντιζε τα λουλούδια, τις κάρτες και τα μικρά δώρα που κρέμονταν στην πύλη της εκκλησίας του Rimedio, και έφερνε καινούργια, που ποιος ξέρει από πού τα μάζευε. Είχε μια άσχημη πληγή, κακοραμμένη, που διέτρεχε το ένα του  χέρι. Μου επέτρεπε να την απολυμαίνω και να την επιδένω. Στο τέλος του καλοκαιριού θα ανακάλυπτα ότι η κατάστασή του ήταν μια μορφή παροδικής παραφροσύνης. Ανέκτησε τη διαύγειά του όταν, στη σελίδα μιας εφημερίδας, αναγνώρισε τον βασανιστή του, τον αστυνομικό που στο Bolzaneto του είχε ανοίξει τα δάχτυλα, σκίζοντας την παλάμη του.

Έπρεπε να βρω κι άλλες φωτογραφίες. Ήμουν σίγουρη ότι υπήρχαν, ειδικά επειδή εκείνη την εβδομάδα του Ιουλίου, είχε στηθεί το Κέντρο Μέσων Ενημέρωσης για να διαχειριστεί την πληθώρα των πληροφοριών και των φωτογραφιών που συλλέγονταν από ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης. Πολύ σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του Indymedia και του Radio Gap. Αλλά πού να ψάξω; Έτσι έμαθα ότι στη Via San Luca, κάτω από τα γραφεία του Arci (Associazione Ricreativa Culturale Italiana) είχε συσταθεί το Νομικό Φόρουμ. Εν αναμονή της συνόδου κορυφής, δικηγόροι από όλη την Ιταλία, που συμμετείχαν στο Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας, είχαν σχηματίσει μια ομάδα για να παρακολουθούν και να ελέγχουν την κατάσταση κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Για να συνδράμουν τους διαδηλωτές, συχνά ξένους, είχε συσταθεί μια Νομική Γραμματεία η οποία προσέφερε καθοδήγηση και συμβουλές.

Δεν θυμάμαι πότε συνάντησα για πρώτη φορά τον συγγραφέα αυτού του βιβλίου, πότε έμαθα ότι ήταν ο τεχνικός σύμβουλος του Νομικού Φόρουμ της Γένοβας, υπεύθυνος για την ανάλυση και την αρχειοθέτηση όλου του οπτικοακουστικού υλικού, που αφορούσε εκείνες τις ημέρες. Θυμάμαι ότι από τότε και μετά, και για δέκα ολόκληρα χρόνια, τον έβρισκα πάντα ανάμεσα σε εθελοντές και δικηγόρους, να συντονίζει τις δραστηριότητες που λάμβαναν χώρα σε εκείνες τις αίθουσες.

Το απόγευμα της 20ής Ιουλίου στην Alimonda ήταν παρόντες οκτώ φωτογράφοι και κινηματογραφιστές. Οκτώ φακοί θα μπορούσαν να είχαν απαθανατίσει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του γιου μου. Χωρίς να υπολογίζω τις κάμερες -δεν υπήρχαν smartphones εκείνη την εποχή- των κατοίκων των οποίων τα παράθυρα έβλεπαν στην πλατεία. Έπρεπε να μιλήσω με αυτούς που είχαν τραβήξει τις φωτογραφίες, να βρω νέα στιγμιότυπα εκτός από αυτά που είχαν ήδη δημοσιευτεί. Με τις οδηγίες που είχα λάβει στη Via San Luca, άφησα την πλατεία και ξεκίνησα να τις αναζητήσω.

Στο μεταξύ, ο Bachschmidt και διάφοροι ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης άρχισαν να ταξινομούν τις μαρτυρίες, τις ηχογραφήσεις και τα άρθρα. Άρχισαν να βάζουν σε χρονολογική σειρά τον χείμαρρο των φωτογραφιών και των βίντεο που είχαν ξεφύγει από τον έλεγχο της αστυνομίας. Μερικοί φωτογράφοι και ένας σκηνοθέτης συνεργάστηκαν εξαρχής τόσο με τη Νομική Γραμματεία όσο και με εμάς, τα μέλη της οικογένειας…

Εντόπισα στη Ρώμη τους δύο που με ενδιέφεραν περισσότερο. Ο πρώτος είχε υποστεί κάταγμα στο χέρι και του είχαν σπάσει και τη μηχανή, ενώ προσπαθούσε να κινηματογραφήσει τον Κάρλο ξαπλωμένο στο έδαφος, περιτριγυρισμένο από αστυνομικούς, αλλά δεν είχε υποβάλει καταγγελία και «δεν ένιωθε ότι ήταν σε θέση» -ή τουλάχιστον έτσι μου είπε- να καταθέσει. Ο δεύτερος, ο οποίος είχε βρεθεί σε ένα πλεονεκτικό σημείο στα σκαλιά της εκκλησίας στην πλατεία, απάντησε ξερά: «Δεν έχω τίποτα να πω και τίποτα να δώσω».

Στο μεταξύ, ξεκίνησαν αμέσως οι έρευνες για την ταυτοποίηση των «βίαιων διαδηλωτών». Ταυτοποιήθηκαν σαράντα, συμπεριλαμβανομένων 23 ατόμων που συνελήφθησαν στις 4 Δεκεμβρίου. Η προκαταρκτική εξέταση πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο αργότερα και η υπεράσπιση ζήτησε, ανεπιτυχώς, την τροποποίηση της κατηγορίας: «καταστροφή και λεηλασία», ένα έγκλημα που εισήχθη υπό το φασιστικό καθεστώς με τον διαβόητο Κώδικα Ρόκο του 1930, ο οποίος (ΣτΜ, με αρκετές τροποποιήσεις και καταργήσεις διατάξεων που αφορούσαν το φασιστικό καθεστώς, όπως η θανατική ποινή, που επανήλθε προσωρινά κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα στην Ιταλία.

Στο μεταξύ, στις 11 Σεπτεμβρίου, οι δύο επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον των Δίδυμων Πύργων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη προκάλεσαν σχεδόν τρεις χιλιάδες θύματα, πυροδότησαν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» εκ μέρους των ΗΠΑ, και οδήγησαν στη φρικτή σφαγή στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Τα «γεγονότα της G8» δεν έβρισκαν πλέον χώρο στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Στο μεταξύ, ένας εξάδελφος από το Λονδίνο άνοιξε την ιστοσελίδα «carlogiuliani.it». Το Radio Sherwood δημιούργησε, ανέπτυξε και συντήρησε για πολλά χρόνια την ιστοσελίδα «piazzacarlogiuliani.org». Η Έλενα, που διαχειρίζεται τον ιστότοπο, γράφει: «Μετά τη σύσταση της Επιτροπής, το Radio Sherwood μας χάρισε το domain και μας βοήθησε για μεγάλο χρονικό διάστημα να ενημερώνουμε τον ιστότοπο, ο οποίος συνέχισε να αναπτύσσεται, χάρη σε διάφορες γενναιόδωρες συνεισφορές, σε σημείο να διαθέτει τώρα εκδόσεις σε έξι ξένες γλώσσες. Με την πάροδο των χρόνων, οι πλατφόρμες και τα προγράμματα διαχείρισης άλλαξαν. Από μετακόμιση σε μετακόμιση, από τον ένα server στον άλλο, ο ιστότοπός μας έχασε τις εκδόσεις σε άλλες γλώσσες, άλλαξε τα γραφικά του, αλλά και το domain του… Σήμερα ευχαριστούμε τον Carlo Gubitosa για την υπομονή και τη γενναιοδωρία με τις οποίες μας υποστήριξε και μας συμβούλεψε, καθώς και για την αφοσίωση που επέδειξε για την υλοποίησή του. Ευχαριστούμε, επίσης,  και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Altrinformazione που μας φιλοξενεί στους server του».

Αυτός ο ιστότοπος αφηγείται, ακόμα και μετά από 25 χρόνια, την ιστορία της επιτροπής που δημιούργησαν οι φίλοι και οι φίλες του γιου μου, στην οποία προστέθηκαν μια δασκάλα του, ένας καθηγητής του στο Λύκειο και εμείς, οι συγγενείς του. Δεν θα είναι πλέον μέλος του ο Edo, αγαπημένος του συμμαθητής από τα πρώτα σχολικά του χρόνια, τον οποίο μας στέρησε ένα ανεύρυσμα στις 2 Ιανουαρίου 2002. Το έμαθα, με ραγισμένη καρδιά, ενώ βρισκόμουν στο δεύτερο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε, ανάμεσα σε μια διάσκεψη και μια διαδήλωση.

Στο μεταξύ, δημιουργήθηκαν εκατό, περίπου, τοπικά κοινωνικά φόρουμ. Άρχισα να ταξιδεύω ασταμάτητα, από το βορρά στο νότο και έξω από τα σύνορα, για αρκετά χρόνια. Ταξίδευα για να αφηγηθώ τα «γεγονότα», ταξίδευα επίσης για να συγκεντρώσω οικονομική υποστήριξη. Στη Via San Luca, εργάζονταν εντατικά και υπήρχε ανάγκη για αλληλεγγύη. Ταξίδευα για να μάθω.

Για να μάθω, πήγα στη Felicia Impastato στο Cinisi, η οποία με πήρε από το χέρι και μου μίλησε για τον Peppino της. Στο Μιλάνο, βρήκα τη Lydia, τη μητέρα του Roberto Franceschi. Στο Μιλάνο συνάντησα τη Licia, τη σύζυγο του Pino Pinelli, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν πέρασα το αυστηρό της τεστ. Εκεί βρήκα τη Danila και τη Maria, τη μητέρα του Fausto Tinelli και την αδερφή του Lorenzo Iannucci. Εκεί συνάντησα τις Μητέρες του Leoncavallo (ιστορική φεμινιστική και αντιφασιστική ομάδα), και την Adele, τη μητέρα του Luca Rossi. Στην Πίζα, βρήκα τον Franco Serantini, τον «γιο του κανένα», και την Teresa Mattei, την παρτιτζιάνα Chicchi, τη Μητέρα του Συντάγματος,  το οποίο την μνημονεύει. Στην Μπρέσια, για να θυμηθούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που σκοτώθηκαν στην Piazza della Loggia. Δεν μπορεί να λείπει η 2 του Αυγούστου, στη Μπολόνια, επειδή για την φασιστική σφαγή στον σιδηροδρομικό σταθμό δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια. Εκεί, τον Μάρτιο, συνάντησα τους φίλους και τους συντρόφους του Francesco Lorusso, που πυροβολήθηκε πισώπλατα κοντά στο πανεπιστήμιό του. Το δικό μου Πανεπιστήμιό βρίσκεται στην Casa Cervi, και στη Reggio Emilia, με τους πέντε μάρτυρες του τραγουδιού που τραγουδούσα στα παιδιά μου όταν ήταν μικρά. Η Ρώμη μου χάρισε μια νέα, σπουδαία φίλη, από το βιβλιοπωλείο «Uscita». Όταν ήταν κορίτσι, ήταν φίλη της αδελφής μου Άννας. «Η μνήμη είναι αγώνας!» μου δίδαξε η Paola Staccioli μέσα από τα βιβλία της, ενώ πάλευε ενάντια στον καρκίνο. Γνώρισα την Carla Verbano, τη μητέρα του Valerio, την αδερφή του Piero Bruno, τους συντρόφους του Walter Rossi, ολόκληρη τη γειτονιά του Ciro Principessa …

Οι Μητέρες της Πλατείας ντε Μάγιο στην Αργεντινή με δίδαξαν αυτό: μπορούμε να κοινωνικοποιούμε τον πόνο. Η Hebe De Bonafini μου χάρισε το λευκό μαντήλι με τις λέξεις «Aparición con vida». Αγώνας ενάντια στην ατιμωρησία. Ποτέ ξανά. Το επαναλαμβάνουμε κι εμείς, στα συνέδρια, στις πλατείες, στις προκηρύξεις. Προσπάθησα, αφελώς, να φέρω κοντά όλα τα θύματα της κρατικής βίας, να δημιουργήσω ένα δίκτυο που να ενώνει επιτροπές και συλλόγους. Δεν τα κατάφερα.

Μετά από μια σειρά συναντήσεων – στο Μιλάνο, τη Γένοβα, τη Ρώμη και τη Μπολόνια – συμφωνήσαμε μόνο για έναν κοινό ιστότοπο. Έτσι, χάρη στη γενναιοδωρία και τη συνεχή αφοσίωση του Francesco «baro» Barilli (συγγραφέας και σεναριογράφος πολιτικών κόμικς), δημιουργήθηκε το Reti-Invisibili (Αόρατα-Δίκτυα), μια διαδικτυακή πύλη που στοχεύει να δώσει ορατότητα στις δραστηριότητές μας. Μια βάση δεδομένων μνήμης όπου θα καταχωρίζονται το προφίλ κάθε οργάνωσης, τα δικαστικά έγγραφα, οι φάκελοι και το χρονολόγιο των κυριότερων γεγονότων της μεταπολεμικής περιόδου, καθώς και τεχνικές και δημοσιογραφικές αναφορές. Ο Barilli γράφει: «Τι συνδέει τα θύματα των ιταλικών μαζικών δολοφονιών με εκείνα που δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις της τάξεως, τις νεοφασιστικές ομάδες και τις μαφιόζικες οργανώσεις; Είναι περιστατικά διαφορετικά μεταξύ τους, τα οποία όμως ενώνει μια ενιαία στρατηγική: η άρνηση της αλήθειας από τους κρατικούς μηχανισμούς, με συνέπεια τη συγκάλυψη, την απόκρυψη σημαντικών δικαστικών εγγράφων και την ουσιαστική αρχειοθέτηση όλων των εκκρεμών υποθέσεων. Χωρίς την εξακρίβωση της αλήθειας, οι συγγενείς των θυμάτων των μαζικών δολοφονιών και των δολοφονιών που διαπράχθηκαν ακόμη και από μεμονωμένους δράστες έχουν καταστεί αόρατοι, χρήσιμοι μόνο για τις επετείους και τις εορταστικές εκδηλώσεις με τις οποίες το κράτος απαλλάσσεται από τις ευθύνες του».

Στο μεταξύ, ένα άλλο δίκτυο καταλαμβάνει τα πρωτοσέλιδα ορισμένων εφημερίδων: μετά από μια εκτεταμένη έρευνα, οι ειδικές μονάδες των ROS (Ειδική Επιχειρησιακή Ομάδα των Καραμπινιέρων) και των GOM (Κινητή Επιχειρησιακή Ομάδα, μια ειδική μονάδα της Σωφρονιστικής Αστυνομίας) συνέλαβαν δεκαοκτώ ακτιβιστές του Rete del Sud Ribelle (Δίκτυο του Επαναστατικού Νότου», ενώ επέβαλαν κατ’ οίκον περιορισμό σε άλλους πέντε. Συνολικά, είναι σαράντα ένα τα άτομα που ερευνώνται στο πλαίσιο αυτής της υπόθεσης.

Ο Lorenzo Guadagnucci έγραψε το 2003: «Η έρευνα στην πόλη Κοζέντσα εναντίον της Rete del Sud Ribelle ήταν, μάλλον, το πιο ανησυχητικό σημάδι εκείνης της αυταρχικής οπισθοδρόμησης που χαρακτήρισε την Ιταλία μετά τη Γένοβα.

Τον Νοέμβριο του 2002, είκοσι αγωνιστές συνελήφθησαν (και μερικοί από αυτούς φυλακίστηκαν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας κοντά σε μαφιόζους και τρομοκράτες) με βαρύτατες κατηγορίες, κυρίως σχετικές με άρθρα του ποινικού κώδικα φασιστικής προέλευσης, που εισήχθησαν τη δεκαετία του 1930, όπως η «ανατροπή της οικονομικής τάξεως που καθιέρωσε το Κράτος» […]. Το πιο σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι οι συλληφθέντες δεν κατηγορούνταν για κανένα συγκεκριμένο γεγονός, εκτός από τη συμβολική κατάληψη ενός γραφείου προσωρινής απασχόλησης και την ενεργό συμμετοχή στις αντι-συνόδους κορυφής στη Νάπολη και τη Γένοβα το 2001. Μεταξύ των βασικών κατηγοριών υπήρχε, για ορισμένους,  και η κατηγορία της «ψυχικής συνενοχής» σε βίαιες πράξεις που διαπράχθηκαν από άλλους. Με λίγα λόγια, ένα βουνό κατηγοριών από τις οποίες ήταν σχεδόν αδύνατο να υπερασπιστεί κανείς τον εαυτό του. Αν η κατηγορία δεν αφορά συγκεκριμένα γεγονότα, πώς μπορείς να απαντήσεις; Τέλος, το 2008, εκδόθηκε για όλους τους 13 εναπομείναντες κατηγορούμενους μια αθωωτική απόφαση «επειδή το γεγονός δεν υφίστατο».

Ο ιστότοπος ProcessiG8 αναφέρει ότι η γραμματεία του Νομικού Φόρουμ της Γένοβας συντόνιζε εκατό,  περίπου, δικηγόρους που ασχολούνταν με την υπεράσπιση των διαδηλωτών που φυλακίζονταν άδικα, όσων είχαν υποστεί αστυνομική βαρβαρότητα, όσων δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και ούτω καθεξής: «… Έτσι, συγκροτήθηκαν αρκετές ομάδες εργασίας για τα κύρια στάδια στα οποία διαρθρώθηκε η νομική συνδρομή: την προστασία των υπό έρευνα ατόμων, την έφοδο στο Σχολείο Diaz, τις βιαιοπραγίες που διαπράχθηκαν στο Bolzaneto, τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, τις προσφυγές κατά των αδικαιολόγητων απελάσεων και της απαγόρευσης επανεισόδου στην Ιταλία, τα γεγονότα της οδού Tolemaide και της πλατείας Alimonda που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι».

Όπως αφηγείται ο Bachschmidt σε αυτό το βιβλίο, η Piazza Alimonda απομονώθηκε από την υπόθεση της οδού Tolemaide και αρχειοθετήθηκε αμέσως. Επέστρεψε, όμως, στη δίκη είκοσι πέντε διαδηλωτών, των αποδιοπομπαίων τράγων της καταστροφής της G8. Το 2004, αφού μας έκαναν σωματική έρευνα, μας φωτογράφισαν και μας φακέλωσαν, μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε την ακροαματική διαδικασία.

Είδαμε να παρελαύνουν οι βασικοί μάρτυρες κατηγορίας: οι αστυνομικοί και οι καραμπινιέροι που διοικούσαν τα διάφορα αποσπάσματα τα οποία είχαν αναπτυχθεί στους δρόμους της πόλης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήταν υπεύθυνοι για τις απρόκλητες επιθέσεις και τους ξυλοδαρμούς. Μαζί με τους συνηγόρους υπεράσπισης, είδα τον Bachschmidt και άλλους συμβούλους από τη Νομική Γραμματεία. Στην αρχή, ήμασταν ένα πολυπληθές κοινό.

Το μόνο άτομο που δεν απουσίαζε ποτέ ήταν ο Arnaldo Cestaro, ο οποίος είχε κλείσει τα εξήντα δύο όταν, στο γυμναστήριο του Σχολείου Diaz, ξυλοκοπήθηκε τόσο άγρια ​​που υπέστη μόνιμους τραυματισμούς. Το 2011, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – υποστηρίζοντας ότι η Ιταλία όχι μόνο είχε παραβιάσει τα θεμελιώδη δικαιώματά του κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο σχολείο, αλλά δεν είχε λάβει ούτε επαρκή μέτρα για να τιμωρήσει τους υπεύθυνους —και θα κερδίσει τη μάχη του. Στην πραγματικότητα, ήταν μια νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όχι μόνο για τα θύματα των κακοποιήσεων στη Γένοβα, αλλά και για το ιταλικό νομικό σύστημα, δεδομένου του αντίκτυπου που είχε στην εισαγωγή του εγκλήματος των βασανιστηρίων στον ποινικό κώδικα. «Ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος», θα έγραφε είκοσι χρόνια αργότερα ο Lorenzo Guadagnucci, ο σύντροφός του στην ατυχία: «Ήταν πολιτικός ακτιβιστής, περήφανα κομμουνιστής, γεμάτος ανθρωπιά και καλοσύνη.

Είχε φτάσει στη Γένοβα για τη Σύνοδο των G8 από την πόλη Βιτσέντσα, με λεωφορείο που είχε διαθέσει το κόμμα Rifondazione Comunista (Κομουνιστική Επανίδρυση), το κόμμα του, αλλά δεν είχε επιστρέψει με την υπόλοιπη ομάδα. Είχε σταματήσει στη Γένοβα με σκοπό να πάει ένα μπουκέτο λουλούδια στο νεκροταφείο Staglieno, στον τάφο της κόρης μιας συγχωριανής του, μιας κοπέλας που είχε πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Έτσι ήταν ο Arnaldo. Ένας ευγενικός άνθρωπος, πιστός στους φίλους του, φροντιστικός  με τους ανθρώπους γύρω του. Εκείνο το Σάββατο, 21 Ιουλίου, έψαχνε ένα μέρος για να διανυκτερεύσει, και μια κυρία από τη Γένοβα του σύστησε το σχολείο Diaz στην οδό Battisti. Ο Arnaldo είχε εγκατασταθεί με τις τσάντες του ακριβώς κοντά στην είσοδο του σχολείου. Ήταν ένας από τους πρώτους που χτυπήθηκαν. «Νόμιζα ότι ήταν το Μαύρο Μπλοκ», θα έλεγε αργότερα, «αλλά αντ’ αυτού ήταν η αστυνομία μας». Τους επόμενους μήνες, μαζί με άλλους ανθρώπους, ήμασταν μεταξύ των ιδρυτών της Επιτροπής Αλήθειας και Δικαιοσύνης για τη Γένοβα. Ο Arnaldo ήταν το σύμβολο αυτής της επιτροπής.

Η πρόεδρος ήταν η μητέρα ενός κοριτσιού από το Λέκκο που είχε τραυματιστεί στο Σχολείο Diaz, όπου είχε επιστρέψει το βράδυ του Σαββάτου μετά τη διαδήλωση για να πάρει το σακίδιό της. «Από εκείνη τη στιγμή και μετά την χάσαμε μέχρι τη Δευτέρα το βράδυ, όταν την αγκαλιάσαμε ξανά, μόλις βγήκε από τη φυλακή του Vercelli», θυμάται η Enrica Bartesaghi. «Εν τω μεταξύ, σε εκείνες τις ατελείωτες ώρες, ανακαλύψαμε, μετά από αμέτρητα τηλεφωνήματα στην αστυνομική διεύθυνση της Γένοβας, ότι η Σάρα είχε συλληφθεί χωρίς να γνωρίζει το λόγο, ότι είχε τραυματιστεί και είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση χωρίς να γνωρίζει ούτε πού ούτε από ποιον, ότι είχε μεταφερθεί στη φυλακή χωρίς να γνωρίζει σε ποια…

Ξαφνικά ένιωσα σαν να είχα μεταφερθεί σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη εποχή. Δεν ήμουν πια στην Ιταλία τον Ιούλιο του 2001, αλλά στη Χιλή, την εποχή του Πινοσέτ ή στην Αργεντινή των συνταγματαρχών. Εδώ, σκέφτηκα, δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας να εξαφανίζονται στο πουθενά, να τραυματίζονται και να απάγονται από την αστυνομία.» Η Enrica συνέχισε για πολλά χρόνια να καταθέτει μαρτυρίες και να αναζητά με αποφασιστικότητα την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη για την κόρη της και για τους άλλους που είχαν κακοποιηθεί και ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου εκείνο το βράδυ, όπως ο Άγγλος δημοσιογράφος Marc Covell.

Όταν ξεκίνησαν οι ακροάσεις για τη δίκη του «Diaz», ακούσαμε μαρτυρίες μεγάλης αξίας. Θυμάμαι ιδιαίτερα την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητα με την οποία η Lena Zühlke απαντούσε στις ερωτήσεις – ενίοτε προκλητικές και χυδαίες – των δικηγόρων της αστυνομίας. Όσοι βρήκαν τη δύναμη να καταθέσουν, παρά τον πόνο και, θα έλεγα, την αποστροφή που τους προκαλούσε η ανάμνηση, επέδειξαν μια αξιοπρέπεια και ένα αίσθημα πολιτικής ευθύνης που θα έπρεπε να είχε γεμίσει ντροπή τους βασανιστές και τους υπεύθυνους εκείνης της ολέθριας εισβολής. Αν ήταν ικανοί γι’ αυτό.

Στο πλαίσιο του Reti-Invisibili, και με την πολύτιμη υποστήριξη του Osservatorio Repressione (Παρατηρητήριο Καταστολής) που οργάνωσε και συντόνισε ο Italo Di Sabato, δημιουργήθηκε μια σχέση συνεργασίας και αμοιβαίας υποστήριξης, κυρίως μεταξύ των συλλόγων της Γένοβας, της Μπολόνια, του Μιλάνου, της Πίζας και της Ρώμης. Με την πάροδο των ετών, δυστυχώς, αναγκαστήκαμε να προσθέσουμε και άλλα ονόματα, άλλους συλλόγους, άλλο πόνο, άλλες αδικίες.

2003, Μιλάνο: Ο Davide Cesare, ο Dax μας, ήταν στον δρόμο με έναν φίλο του και μαχαιρώθηκε από δύο φασίστες. Η αστυνομία, η οποία επενέβη αμέσως, εμπόδισε την άφιξη των ασθενοφόρων, στη συνέχεια κυνήγησε, ξυλοκόπησε και συνέλαβε τους συντρόφους των δύο νεαρών ανδρών ακόμα και μέσα στο τμήμα των Επειγόντων Περιστατικών  του νοσοκομείου San Paolo.

2003, Λιβόρνο: Ο Marcello Lonzi, βρέθηκε νεκρός στις φυλακές Sughere.

2005, Φεράρα: Ο Federico Aldrovandi, δεκαοκτώ ετών, ο οποίος, επιστρέφοντας σπίτι ένα βράδυ, συνάντησε τέσσερις αστυνομικούς…

2006, Κάλιαρι: Ο Giuseppe Casu, ένας εξηντάχρονος συνταξιούχος από το Quartu Sant’Elena, πουλούσε περιστασιακά φρούτα και λαχανικά χωρίς νόμιμη άδεια.

2006, Ρώμη: Ο Renato Biagetti, πτυχιούχος μηχανικός, μαχαιρώθηκε από φασίστες έξω από ένα πάρτι reggae στην παραλία του Focene. Οι δολοφόνοι ήταν έτοιμοι να διαφύγουν στο εξωτερικό. Ένας από αυτούς έχει πατέρα καραμπινιέρο.

2006, Τεργέστη: Riccardo Rasman, Ένας τριαντατετράχρονος άνδρας με νοητική υστέρηση συνελήφθη στο σπίτι του από τρεις αστυνομικούς επειδή ενοχλούσε τους γείτονές του.

2007, Αρέτσο: Ο Gabriele Sandri σκοτώθηκε ακαριαία από σφαίρα αστυνομικού σε ένα ΣΕΑ.

2007, Περούτζια: Ο Aldo Bianzino, ξυλουργός, βρέθηκε νεκρός στη φυλακή 48 ώρες μετά τη σύλληψή του για καλλιέργεια φυτών κάνναβης.

2008, Βαρέζε: Ο Giuseppe Uva, 43χρονος εργάτης, συνελήφθη σε κατάσταση μέθης, έχασε τη ζωή του μυστηριωδώς, λίγες ώρες αφότου προσήχθη και πέρασε τη νύχτα σε αστυνομικό τμήμα.

2009, Βάλο ντελα Λουκάνια: Ο Francesco Mastrogiovanni, «ο ψηλότερος δάσκαλος στον κόσμο». Ενώ βρισκόταν σε κάμπινγκ, συνελήφθη από τις αρχές με την κατηγορία ότι οδηγούσε επικίνδυνα. Εκδόθηκε εις βάρος του διάταγμα για υποχρεωτική ιατρική/ψυχιατρική νοσηλεία/ ακούσια νοσηλεία / (TSO – Trattamento Sanitario Obbligatorio). Πέθανε, κατά τη διάρκεια μηχανικής συγκράτησης (δεμένος για 87 ώρες χωρίς φαγητό ή νερό).

2009, Ρώμη: Ο Stefano Cucchi, συνελήφθη από τους καραμπινιέρους, κακοποιήθηκε βάναυσα και πέθανε μια εβδομάδα αργότερα, ενώ ήταν προφυλακισμένος.

2010, Μιλάνο: Ο Michele Ferrulli, πέθανε από καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια βίαιης ακινητοποίησής του στο έδαφος από αστυνομικούς. Οι αρχές είχαν κληθεί για «παρενόχληση» λόγω της έντασης της μουσικής…

2014, Φλωρεντία: Ο Riccardo Magherini, 39 χρονών, τον συνέλαβαν, τον  ακινητοποίησαν μπρούμυτα στην άσφαλτο για πάνω από είκοσι λεπτά, του φόρεσαν χειροπέδες. Στο μεταξύ, κάποιος από τους καραμπινιέρους τον πίεζε στην πλάτη,  μέχρι που εξέπνευσε.

Σκοπός της ομάδας μας ήταν να καταστήσει ορατή, μαζί με τα θύματα, την καταστολή που τους στέρησε τη ζωή. Τις κακοποιήσεις, τις παραπλανητικές τακτικές, τις συγκαλύψεις. Τις προαγωγές των υπευθύνων για τις ολέθριες επεμβάσεις. Τον θεσμικό εκφυλισμό των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες, αντί να εγγυώνται το δικαίωμα στη διαδήλωση, να υπερασπίζονται τις πιο αδύναμες και μειονοτικές ομάδες και να καταπολεμούν κάθε είδους κατάχρηση, επιτίθενται σε κάθε μορφή διαφορετικότητας ως εχθρό. Σε όσους διαφωνούν, σε όσους καταλαμβάνουν σπίτια, στους μετανάστες, στους Ρομά…

Η συμμετοχή της Patrizia Moretti, μητέρας του Aldrovandi, και ακόμη περισσότερο της Ilaria Cucchi, αδερφής του Stefano, άλλαξε την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσουμε. Ήταν αναγκαίο να αφαιρεθούν τα «σάπια μήλα» από ένα υγιές καλάθι, να καταδικαστούν, δηλαδή, οι άμεσοι δράστες. [Ο Baro μου γράφει σχετικά με αυτό: κάτι παρόμοιο είδαμε και στην υπόθεση του δολοφόνου αστυνομικού του Rogoredo (μια υπόθεση που, αν διερευνηθεί σοβαρά, αποτελεί πραγματικά την κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου συστήματος) ή ακόμα και στην υπόθεση (λιγότερο γνωστή αλλά ακόμη πιο σοβαρή) του αστυνομικού τμήματος των καραμπινιέρων που έκλεισε στην Πιατσέντσα. Αναφέρομαι σε ένα γεγονός που συνέβη πριν από 5 ή 6 χρόνια: ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα στο κέντρο της Πιατσέντσα τέθηκε υπό κατάσχεση και αρκετοί ένστολοι συνελήφθησαν. Τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν ήταν ανατριχιαστικά. Τα αναφέρω από μνήμης: διακίνηση και πώληση ναρκωτικών, κλεπταποδοχή, εκβιασμοί, παράνομες συλλήψεις, βασανιστήρια, πρόκληση σωματικών βλαβών, κατάχρηση δημοσίου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας… Όλα αυτά για να πω ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με «σάπια μήλα»,  έχουμε πρόβλημα με τον οπωρώνα.]

Φυσικά, η νέα γραμμή δράσης έγινε αμέσως αποδεκτή από τα ανώτερα κλιμάκια, αλλά ικανοποίησε και την κοινή γνώμη. Είναι πιο καθησυχαστικό να ρίξεις το φταίξιμο σε μεμονωμένα άτομα, παρά να αμφισβητήσεις ένα ολόκληρο σύστημα. Ίσως αυτό να είναι το τέλος του «Reti-Invisibili».

Ταξίδεψα από το ένα τρένο στο άλλο, από μια συζήτηση οργανωμένη από  ένα Κοινωνικό φόρουμ σε μια συνάντηση της λέσχης Arci, από μια γιορτή για την Ημέρα της Απελευθέρωσης σε μια γιορτή της Legambiente (η μεγαλύτερη και πιο γνωστή περιβαλλοντική μη κερδοσκοπική οργάνωση στην Ιταλία), περνώντας από σχολεία και Κοινωνικά κέντρα. Έλαβα μια θερμή και αλληλέγγυα υποδοχή από εκείνους που δεν περιορίζονταν στις πρώτες εντυπώσεις, την πρώτη εικόνα, αλλά προσπαθούσαν να καταλάβουν. Γνώρισα πολύ όμορφους ανθρώπους, «όμορφους μέσα τους», όπως έλεγε ο γιος μου. Μεταξύ αυτών που συναντούσα συχνά σε διάφορες εκδηλώσεις, ο Vittorio Agnoletto, ο οποίος δεν κουραζόταν ποτέ να καταγγέλλει τις αδικίες και τις καταχρήσεις, αναλαμβάνοντας με θάρρος την ευθύνη ακόμη και με το κόστος να υποστεί τις συνέπειες. Ακούραστος, μέχρι και σήμερα.

Στη Γένοβα, ο Bachschmidt και η Νομική Γραμματεία συνέχιζαν να εργάζονται εντατικά για να υποστηρίξουν τους δικηγόρους στις διάφορες δίκες: εκείνη κατά των 25 διαδηλωτών, εκείνες που αφορούσαν τα γεγονότα στο σχολείο Diaz, στο Bolzaneto, καθώς και τα διάφορα περιστατικά στους δρόμους. Πιστεύω ότι αξίζει να τονιστεί το σπουδαίο έργο που επιτελέστηκε στην οδό San Luca, καθώς δεν είναι πολλοί εκείνοι που το γνωρίζουν.

Για πρώτη φορά, φωτογραφίες και βίντεο, που προσκομίστηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία, αποδείχτηκαν καθοριστικά σε μια ποινική δίκη: κατέδειξαν τη βιαιότητα της επιδρομής στο σχολείο, αποδόμησαν την αστυνομική εκδοχή σχετικά με τις δύο μολότοφ και επέτρεψαν την ταυτοποίηση ορισμένων από τους αστυνομικούς που ήταν υπεύθυνοι για τις βιαιοπραγίες.

Η νομολογία έχει έκτοτε εδραιώσει τη χρήση βιντεοσκοπήσεων ως νόμιμων αποδεικτικών στοιχείων, υπό την προϋπόθεση ότι η αυθεντικότητα και η ακεραιότητά τους είναι εγγυημένες. Παραμένω πεπεισμένη ότι, με τις φωτογραφίες που συλλέχθηκαν στην Piazza Alimonda, ο νέος δικηγόρος, σύντροφος και στενός φίλος μου, Gilberto Pagani, θα μπορούσε να είχε αντικρούσει, σε μια δημόσια δίκη, τα συμπεράσματα που οδήγησαν στην αρχειοθέτηση της υπόθεσης της δολοφονίας του Κάρλο…

Τώρα, ωστόσο, πρέπει να κάνω ένα βήμα πίσω και να γυρίσω στο 2005, όταν οι επιτροπές «Αλήθεια και Δικαιοσύνη για τη Γένοβα» και «Piazza Carlo Giuliani» συγκέντρωσαν υπογραφές προς υποστήριξη ενός λαϊκού αιτήματος, σύμφωνα με το Άρθρο 50 του Συντάγματος. Αυτές οι υπογραφές αργότερα παραδόθηκαν, ματαίως, στον Υπουργό Εσωτερικών Giuseppe Pisanu. Στο κείμενο του αιτήματος ζητούσαμε «νομοθετικές πρωτοβουλίες για την εφαρμογή βασικών αρχών και κατευθύνσεων με στόχο τη σύγχρονη, μη βίαιη εκπαίδευση και τη διαρκή επαγγελματική επιμόρφωση του Αστυνομικού Σώματος», και «νομοθετικές πρωτοβουλίες προκειμένου να εφαρμοστούν κανόνες για την ταυτοποίηση, μέσω αλφαριθμητικού κώδικα, του προσωπικού της πολιτικής ή στρατιωτικής αστυνομίας που εκτελεί καθήκοντα δημόσιας τάξης».

Μπορείτε να διαβάσετε στο διαδίκτυο ότι η εισαγωγή ενός αναγνωριστικού κωδικού για το προσωπικό των αστυνομικών δυνάμεων πολιτικού χαρακτήρα (Polizia di Stato, Polizia penitenziaria) και στρατιωτικού (Carabinieri, Guardia di Finanza) αποτελούν ένα θέμα έντονης συζήτησης στην Ιταλία εδώ και χρόνια. Παρά τις συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και τις εκκλήσεις οργανισμών όπως η Διεθνής Αμνηστία, επί του παρόντος δεν υπάρχει νομική υποχρέωση για την τοποθέτηση τέτοιων κωδικών σε στολές ή κράνη, ενισχύοντας την ατιμωρησία των αστυνομικών και καθιστώντας την Ιταλία εξαίρεση σε σύγκριση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Και οι κάτοικοι της Val di Susa, την οποία επισκέφτηκα για πρώτη φορά εκείνο το έτος, θα ωφελούνταν από αυτό. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, άνδρες και γυναίκες που προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τη γη τους από την καταστροφή και τα δηλητήρια που παράγονται από τις εκσκαφές για τη σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας ελέγχονται, συλλαμβάνονται, τραυματίζονται και βομβαρδίζονται με αέριο CS (που χρησιμοποιήθηκε και στη Γένοβα αλλά απαγορεύεται ακόμα και σε πολεμικές επιχειρήσεις από τη Σύμβαση της Γενεύης). Κατηγορούνται για σοβαρά αδικήματα από τους εισαγγελείς του Τορίνο, όπως διακεκριμένη αντίσταση κατά της αρχής καταστροφές και λεηλασίες. Λαμβάνουν εντολές απομάκρυνσης και σκληρά – και παράλογα – προληπτικά μέτρα. Δεν τα υφίστανται μόνο οι νέοι.  Η Nicoletta Dosio, συνταξιούχος καθηγήτρια φιλολογίας και αγαπημένη μου φίλη, τα έχει υποστεί όλα: της έσπασαν τη μύτη, φυλακίστηκε, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό εξαιτίας του COVID και δεν μπόρεσε να λάβει θεραπεία ή να δεχτεί φίλους, ενώ ο σύζυγός της ήταν σοβαρά άρρωστος. Μην μου πείτε ότι αυτό είναι δικαιοσύνη. Είναι ηλίθια εκδικητικότητα, είναι σκληρότητα.

Ένιωσα αμέσως σαν στο σπίτι μου σε εκείνη την κοιλάδα, με υποδέχτηκαν με γενναιοδωρία και υπήρξε αμοιβαία κατανόηση εξαρχής. Έκτοτε επέστρεψα πολλές φορές, βρήκα νέες αδερφές όταν, μερικά χρόνια αργότερα, σχηματίστηκε η φανταστική ομάδα «Mamme in Piazza per la libertà di dissenso». Είναι ένας σύλλογος μητέρων κοριτσιών και αγοριών,  από το Τορίνο που υπέστησαν αυστηρούς περιορισμούς και δικαστικές διώξεις επειδή συμμετείχαν σε αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές διαδηλώσεις και πρωτοβουλίες καθώς και στους αγώνες και για την προστασία του περιβάλλοντος και του εδάφους της περιοχής τους. Σχημάτισαν την ομάδα για να υποστηρίξουν όλες τις νέες ακτιβίστριες και τους νέους ακτιβιστές και για να καταγγείλουν την αδικία και την καταστολή που αρνείται το δικαίωμα στη διαφωνία και τη διαμαρτυρία.

Στη Γένοβα, η δική μας Επιτροπή αρχικά αποτελούνταν από δεκαέξι άτομα που εναλλάσσονταν σε διάφορους ρόλους. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο αγαπητός Giuseppe Coscione, καθηγητής του Carlo στο Λύκειο, ο οποίος συνεχίζει να μας στηρίζει. Μεταξύ των άλλων, θα ήθελα να θυμηθώ τον Pietro Ugo Bertolino, έναν από τους πιο σταθερούς μας φίλους, ο οποίος δυστυχώς μας άφησε παρά τη θέλησή του λόγω μιας επώδυνης ασθένειας. Κυρίως, χάρη σε αυτόν, μετά από πολλά αιτήματα και άλλες τόσες αρνήσεις, αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε και να υποβάλουμε τις απαραίτητες υπογραφές για την τοποθέτηση μιας αναμνηστικής στήλης στο κέντρο του παρτεριού που έπεσε ο Carlo. Ο Lorenzo Guadagnucci έγραψε: «Ο αυθαίρετη αναμνηστική στήλη ήταν βολική για όλους μέχρι στιγμής. Μας επέτρεψε να θυμόμαστε τον Carlo και, μέσω αυτού, όλα τα θύματα εκείνων των ανυπόφορα ζεστών ημερών του Ιουλίου, χωρίς να αλλάξουμε την τοπωνυμία της πόλης και χωρίς να ενοχλήσουμε κανέναν. Το Δημοτικό Συμβούλιο αρκέστηκε στο να παρατηρεί. Δεν υπήρχε ανάγκη για μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τη μνήμη της πόλης. Η στήλη ήταν εκεί, αλλά ήταν ανεπίσημη, εκτελούσε τη λειτουργία της και επέτρεπε σε όλους να νιώθουν καλυμμένοι. Τώρα είχε έρθει  η ώρα να πάρουν θέση. Η Επιτροπή Piazza Carlo Giuliani ξεκίνησε μια συλλογή υπογραφών για την τοποθέτηση μιας μαρμάρινης στήλης στο παρτέρι, στο κέντρο της πλατείας. Μόνο το όνομα, το επώνυμο και η ημερομηνία θα είναι χαραγμένα στο μνημείο, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει καμία εορταστική πρόθεση, πόσο μάλλον διάθεση για εκδίκηση. Το θέμα είναι να δοθεί υλική υπόσταση σε ένα κομμάτι μνήμης που η πόλη της Γένοβας δεν έχει αφομοιώσει ακόμη. Αυτό το μνημείο θα μπορούσε να ήταν εκεί πολύ καιρό πριν. Σε άλλες εποχές, με πιο θαρραλέους ανθρώπους, δεν θα χρειαζόταν μια συλλογή υπογραφών, με πρωτοβουλία της οικογένειας και των φίλων του θύματος, για να χαραχθεί με μια πλάκα στη συλλογική μνήμη της πόλης ένα τόσο σοβαρό και σημαντικό επεισόδιο για τη δημοκρατική και πολιτική ζωή της Γένοβας και ολόκληρης της χώρας. Αλλά σήμερα, στις θέσεις εξουσίας, το θάρρος είναι ένα αγαθό σπάνιο».

Το αίτημα, συνοδευόμενο από το σχέδιο, υποβλήθηκε επίσημα στον τότε δήμαρχο της Γένοβας, και στη συνέχεια συζητήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το υποστήριξε η κεντροαριστερά, με ορισμένες εξαιρέσεις. Και ο Tursi το ενέκρινε. Γιατί μια αναμνηστική στήλη;

Μια πινακίδα που είχε τοποθετηθεί πριν,  με χαραγμένο πάνω ένα απόφθεγμα του Γκάντι, είχε κριθεί «επικίνδυνη». Στη συνέχεια βανδαλίστηκε με μαύρη μπογιά και τελικά έσπασε. Μια πέτρα είναι εκ φύσεως «ανθεκτική». Αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου καθώς και σε άλλες, άλλης προέλευσης. Επιπλέον, ένας συνεταιρισμός λατομείων από τη Massa Carrara είχε ενημερώσει τον Pierugo ότι ήθελε να δωρίσει ένα κομμάτι μάρμαρο στον Carlo, την πιο όμορφη «πέτρα», την οποία ακόμη και ένα αγόρι σαν αυτόν, που φυσικά δεν είχε ιδιαίτερη εκτίμηση στα μνημεία, θα εκτιμούσε.

Το 2006, η Stefania Zuccari, μητέρα του Renato Biagetti, άρχισε να συγκεντρώνει γύρω της μια αντιφασιστική ομάδα, αποκλειστικά γυναικεία: Μητέρες για τη Ρώμη, Ανοιχτή Πόλη. Εντάχθηκε αμέσως η Rosa Piro, μητέρα του Dax, και εγώ, που στο μεταξύ γινόμουν σιγά σιγά Ρωμαία. Μάλιστα, με την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσα να παρακολουθώ εκ του σύνεγγυς το έργο της κοινοβουλευτικής εξεταστικής επιτροπής για την G8 – που είχε συστήσει η κυβέρνηση Prodi –  είχα αποδεχτεί να είμαι υποψήφια με το κόμμα Rifondazione Comunista.

Μπήκα στη Γερουσία τον Οκτώβριο, εγκαίρως για να δω την πρόταση της επιτροπής να απορρίπτεται. Ένιωθα ακατάλληλη για τον ρόλο, φυλακισμένη σε εκείνο το χρυσό κλουβί που γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν ένα εργοστάσιο ψήφων. Μου έλειπαν η εμπειρία και η σύνδεση με την τοπική κοινότητα. Χρησιμοποιούσα, λοιπόν, την μαγική μου κάρτα στον ελεύθερο χρόνο μου, από το απόγευμα της Παρασκευής έως το πρωί της Τρίτης, για να συνεχίσω να μαθαίνω.

Ταξίδεψα από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών σε μια φυλακή, από ένα κατάστημα προσωρινής κράτησης σε μια φυλακή  ισοβιτών 41-bis (fine pena mai / ποινή χωρίς τέλος), από ένα στρατόπεδο Σίντι ή Ρομά σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα, με τη συνεργασία συντρόφων από διάφορες περιοχές. Μετά από ενάμιση χρόνο έπρεπε να διακόψω αυτά τα τρομερά μαθήματα, επειδή η κυβέρνηση έπεσε εξαιτίας μιας αποστασίας, τόσο ισχνή ήταν η πλειοψηφία μας. Δεν ήμουν πραγματικά χρήσιμη σε κανέναν. Δημιούργησα μόνο μερικούς ισχυρούς δεσμούς φιλίας που κρατούν ακόμα και σήμερα.

Μεταξύ του 2008 και του 2012 ο Bach – όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ, δεδομένης της δυσκολίας μου να χρησιμοποιώ το όνομα του γιου μου – εξακολουθούσε να εργάζεται ως πραγματογνώμονας σε δίκες που είχαν φτάσει στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Εκτός από τις συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρείχε κατά τη διάρκεια των δικών, επιμελήθηκε την παραγωγή ανεξάρτητων βίντεο, μεταξύ των οποίων το «Blocco nero», που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Την ίδια χρονιά παρουσίασε στο Φεστιβάλ Internazionale, στη Φερράρα, το «I giorni di Genova», μια πολιτική αφήγηση των γεγονότων της G8, και με κάλεσε να συμμετάσχω. Ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε μαζί εκτός των γραφείων της via San Luca.

Στις 5 Ιουλίου 2012, εκδόθηκε η τελική ετυμηγορία για την επιδρομή στο Σχολείο Diaz. Εν τω μεταξύ, στην Ιταλία, μεγάλοι βιομήχανοι, μαφίες, ακόμη και διοικητικοί υπάλληλοι, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν ανενόχλητοι ολόκληρες περιοχές, δηλητηριάζοντας και αρρωσταίνοντας τον πληθυσμό. Εν τω μεταξύ, επικυρώθηκαν ελαφρές ποινές για τους αρχηγούς της αστυνομίας και τους βασανιστές του Diaz και του Bolzaneto. Ενώ ορισμένοι κορυφαίοι αστυνομικοί από το «μεξικανικό σφαγείο» ανταμείφθηκαν και προήχθησαν. Ενώ οι δολοφόνοι του Aldrovandi χειροκροτήθηκαν από τους συναδέλφους τους… στις 13 Ιουλίου 2012, εκδικάστηκε η τελική φάση της υπόθεσης στο Ακυρωτικό Δικαστήριο, στην οποία δέκα διαδηλωτές που ούτε είχαν σκοτώσει ούτε είχαν προκαλέσει ζημιές σε κανέναν, το πολύ σε μερικές βιτρίνες καταστημάτων, κρίθηκαν υπεύθυνοι για την καταστροφή της G8. Το δικαστήριο τους έκρινε ένοχους για το έγκλημα της καταστροφής και της λεηλασίας και τους καταδίκασε σε ποινές που κυμαίνονταν από τουλάχιστον 6 χρόνια και 6 μήνες έως 15 χρόνια.

Ο Bach άδειασε τα γραφεία της Νομικής Γραμματείας, παρέδωσε τα πάντα στο Κέντρο Τεκμηρίωσης Lorusso-Giuliani στο Vag61 – Spazio libero autogestito στην Μπολόνια και ανέβηκε στη Val di Susa για να διηγηθεί την ιστορία των βουνών, των δασών και του αγώνα «του λαού» No Tav σε ένα ντοκιμαντέρ.

Την επόμενη χρονιά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε τη χώρα μας, χαρακτηρίζοντας «βασανιστήρια» όσα συνέβησαν στο σχολείο Diaz και υπογραμμίζοντας την ανεπάρκεια του νομικού πλαισίου.

Μετά χάσαμε τη φωνή μας. Δεν μπορούσαμε πλέον να μιλάμε για τα παιδιά μας που ανακρίθηκαν, φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν. Στα σύνορα, τα οποία πάντα θέλαμε να κρατήσουμε ανοιχτά, πέθαιναν εκατοντάδες –ή μάλλον, χιλιάδες- γιοι και κόρες από άλλες χώρες. Πέθαιναν από το κρύο στα βουνά, συνθλίβονταν γαντζωμένα κάτω από φορτηγά, πνίγονταν στη θάλασσά μας. Σκοτώνονταν από τον εγωισμό μιας αρπακτικής κοινωνίας που γίνεται δολοφονική για να διατηρήσει τα προνόμιά της. Τον δικό της καταραμένο «τρόπο ζωής». Και μετά, οι πόλεμοι και η εξόντωση της Παλαιστίνης… Κι όμως. Κι όμως, αυτό μας διδάσκουν η Paola και ο Claudio Regeni με τον επίμονο αγώνα τους: αν καταφέρνουμε να κάνουμε λίγο πιο δίκαιο τον δικό μας κήπο, αυτό θα ωφελήσει την παγκόσμια δικαιοσύνη.

Η Giorgia Mazzucato γράφει στο βιβλίο της «Stomaco»: «Γιατί η G8 στη Γένοβα, γιατί εγώ; Γιατί μιλάει και για μένα, που δεν ήμουν εκεί. Για όλα όσα έχασα εκείνες τις μέρες χωρίς να το ξέρω. Για αυτόν τον κόμπο που μας φέρνει πίσω στο σήμερα, στη μέση του κόσμου. Στη μέση αυτού του κόσμου των τυράννων, των σιωπών και των χρυσών αγαλμάτων».

Γι αυτό, για το έργο σου, σε ευχαριστώ Bach!

https://comune–info.net/cera–un–ragazzo–sullasfalto/

Το άρθρο Ήταν ένα αγόρι πεσμένο στην άσφαλτο. Της Haidi Giuliani εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

• -Η έκθεση, με τίτλο «Ένα Κράτος Αρπακτικό»,αναλύει συστηματικά σε πάνω από 180 σελίδες τα αποδεικτικά στοιχεία και τις μαρτυρίες που συλλέχθηκαν από πολλαπλές πηγές, -από αφηγήσεις επιζώντων μέχρι έρευνες ιστορικών, γνωμοδοτήσεις νομικών εμπειρογνωμόνων και δημοσιεύματα στον Τύπο- για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η χρήση σεξουαλικής βίας αντιπροσώπευε μια στρατηγική «θεσμοποιημένης απανθρωποποίησης για την πρόκληση συλλογικής βλάβης και τιμωρίας στους Παλαιστίνιους και την προσπάθεια μείωσης της αντίστασης σε μια κατάσταση συλλογικής υποδούλωσης. Από αυτή την άποψη, απορρίπτει την αφήγηση των ισραηλινών αρχών ότι οι περιπτώσεις βίας ήταν μεμονωμένα περιστατικά, καταλήγοντας αντ’ αυτού, στο συμπέρασμα ότι ήταν μέρος ενός συντονισμένου σχεδίου.
• -Ένα κραυγαλέο παράδειγμα, σύμφωνα με τους συγγραφείς, είναι η χρήση σκύλων σε πράξεις σεξουαλικής βίας,η οποία περιλαμβάνεται σε συγκεκριμένη ενότητα. «Υποστηρίζουμε ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο ένας σκύλος μπορεί να βιάσει έναν άνθρωπο είναι αν έχει εκπαιδευτεί να το κάνει», αναφέρεται. «Ο στόχος αυτής της πρακτικής είναι να ενσταλάξει τον τρόμο στους Παλαιστίνιους, και εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι η κλίμακα και η συχνότητα αυτών των πράξεων έχουν αυξηθεί από τον διορισμό του ακροδεξιού εποίκου Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ως Υπουργού Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ το 2022».

Σεξουαλική βία από το 1948

Η έκθεση αναφέρει καταγεγραμμένες περιπτώσεις σεξουαλικής βίας που χρονολογούνται από την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, και τις σφαγές και την απέλαση Παλαιστινίων από τα σπίτια τους που ακολούθησαν τη Νάκμπα (καταστροφή). Αναφέρει την περίπτωση ομαδικού βιασμού που παραδέχτηκε ένας στρατιωτικός διοικητήςκαι καταγράφηκε σε ισραηλινά αρχεία, ένα γεγονός που αποχαρακτηρίστηκε και αργότερα κηρύχθηκε ξανά μυστικό, καθώς και μια τεκμηρίωση που συγκέντρωσαν οι πρώτοι Ισραηλινοί αναθεωρητές ιστορικοί, όπως ο Μπένι Μόρις και ο Ιλάν Παπέ, οι οποίοι αμφισβήτησαν την επίσημη αφήγηση μιας ειρηνικής κατοχής σχεδόν άγονης γης.

Η έκθεση διαιρεί χρονολογικά την ισραηλινή καταστολή από την ίδρυση του κράτους έως το 2023 σε πέντε στάδια, επισημαίνοντας πολυάριθμα περιστατικά σεξουαλικής βίας. Από εκείνη την ημερομηνία και μετά, η αφήγηση γίνεται ακόμη πιο λεπτομερής, κατηγοριοποιώντας τις πράξεις είτε ως «σεξουαλική ταπείνωση» είτε ως «σεξουαλικά βασανιστήρια και βιασμό» ανδρών και γυναικών θυμάτων (συμπεριλαμβανομένων παιδιών) και εάν οι πράξεις διαπράχθηκαν με «γενοκτονική πρόθεση».

Επαναλαμβανόμενες μαρτυρίες

Οι μαρτυρίες ποικίλλουν. Μία μαρτυρία, που ελήφθη από προηγούμενη εργασία της ΜΚΟ Euromed, προέρχεται από μια κρατούμενη γυναίκα που καταγγέλλει πρωκτική διείσδυση με τεχνητό πέος. Σε μια άλλη, που είχε συλλεχθεί προηγουμένως από το Παλαιστινιακό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, μια γυναίκα που αναγνωρίστηκε με τα αρχικά NA, κρατούμενη σε σημείο ελέγχου στη Γάζα το 2024, αφηγείται βιασμούς από περισσότερους από έναν στρατιώτες, μερικούς την ίδια ημέρα, καθώς και σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια. «Δεν μπορώ να περιγράψω τι ένιωθα. Κάθε στιγμή ήθελα να πεθάνω», είπε. Μία από τις εγκαταστάσεις όπου αναφέρθηκαν κακοποιήσεις είναι η φυλακή Όφερ στην Ιερουσαλήμ, η οποία αναφέρεται αρκετές φορές στην έκθεση. Ένας από τους δικηγόρους που επισκέφθηκαν κρατούμενους σε αυτήν την εγκατάσταση, ο Χάλεντ Μαχάζνα, επισημαίνει ότι ορισμένες από αυτές τις σεξουαλικές επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν σκόπιμα μπροστά σε άλλους κρατούμενους «για να δώσουν σε όλους τους κρατούμενους ένα μάθημα και να τους κάνουν να δουν ότι οποιοσδήποτε από αυτούς θα μπορούσε να υποβληθεί σε τέτοιες βάναυσες μεθόδους». Η έκθεση υπογράφεται από την Παλαιστινιακή Φεμινιστική Συλλογικότητα (PFC), η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως μια οργάνωση Αράβων και Παλαιστινίων φεμινιστριών με έδρα κυρίως τη Βόρεια Αμερική, και την Προοδευτική Διεθνή, ένα κίνημα αριστερών κομμάτων, συνδικάτων και ΜΚΟ από όλο τον κόσμο, του οποίου οι αρχικοί υποστηρικτές ήταν ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Μπέρνι Σάντερς.

Η εισηγήτρια του ΟΗΕ υποστηρίζει την έκθεση

Η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη Φραντσέσκα Αλμπανέζε επαίνεσε την έκθεση. «Ήρθε η ώρα να κατανοήσουμε ότι τα εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων -συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής και έμφυλης βίας που έχει διερευνηθεί και καταγγελθεί διεξοδικά σε αυτήν την έκθεση- δεν αποτελούν άθροισμα μεμονωμένων κακοποιήσεων, αλλά ένα σύστημα κυριαρχίας και καταπίεσης […]». «Τα κράτη φαίνεται να επικαλούνται άγνοια για να αποφύγουν τις νομικές τους υποχρεώσεις να αποτρέψουν και να τιμωρήσουν τη γενοκτονία, να τερματίσουν τη συνενοχή, να διερευνήσουν και να διώξουν τους υπεύθυνους και να διαλύσουν τις δομές που επιτρέπουν τη συνέχιση τέτοιων εγκλημάτων. Η έκθεση αποτελεί έκκληση προς όλους τους υπεύθυνους πολίτες να σταθούν μαζί, όχι μόνο για να τερματίσουν τη γενοκτονία, αλλά και να αγωνιστούν μια για πάντα ενάντια σε αυτό το «τροφοδοτούμενο από τεστοστερόνη» μοντέλο εξουσίας που ριζώνει και ευδοκιμεί μέσω της υποδούλωσης και της καταστολής», είπε η Αλμπανέζε.

πηγή: eldiario.com

Το άρθρο Πως το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει σεξουαλική βία εναντίον των Παλαιστινίων από την ίδρυσή του εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στις 17 Ιουνίου 2026, η Εκκλησία της Ελλάδος, μέσω του εργολάβου της, έβγαλε Προέγκριση Οικοδομικής Άδειας και Κοπής Δέντρων, για να χτίσει οκταώροφη πολυκατοικία σε οικόπεδο επί της Μεγ. Αλεξάνδρου 17 & Β. Χατζή (οικόπεδο «πρώην Μάρμαρα Μόσχου»), αδιαφορώντας επιδεικτικά για το πάγιο αίτημα των κατοίκων για δημιουργία νηπιαγωγείου στην περιοχή.

Η ανέγερση μια νέας τεράστιας οικοδομής:

-Επιβαρύνει με τόνους τσιμέντου τη γειτονιά

-Απειλεί τα 3 μεγάλα πλατάνια επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου

-Εντείνει ακόμα περισσότερο την κυκλοφοριακή συμφόρηση με πρόσθεση δεκάδων νέων αυτοκινήτων.

«Η κίνηση αυτή δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Αφορά υλοποίηση ευρύτερου σχεδίου για εκποίηση μιας σειράς οικοπέδων, που βρίσκονται στα χέρια της Εκκλησίας, που προορίζονταν για κοινωνικές χρήσεις ή θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για τέτοιες χρήσεις.

Πρόκειται για οικόπεδα στη Βασ. Όλγας, την Ξενοπούλου και την Παπαδιαμάντη στο 5ο διαμέρισμα, την Τζουμαγιάς και την Περδίκα στην Τούμπα, αλλά και την Αγίου Δημητρίου στο κέντρο, στις πιο πυκνοκατοικημένες, δηλαδή, περιοχές. Είχαν προηγηθεί το πάρκινγκ στη συμβολή των οδών Τσιμισκή και Εθνικής Αμύνης, το μεγαλύτερο αδόμητο οικόπεδο του κέντρου, το οποίο εκποιήθηκε για να γίνει ένα τεράστιο ξενοδοχείο πολυτελείας, καθώς και ένα ακόμα μεγάλο οικόπεδο στην παραλιακή» αναφέρει στην ανακοίνωσή της επισημαίνοντας παράλληλα την τεράστια έλλειψη  από δημόσιους χώρους πράσινου –γεγονός που προκαλεί άμεσες επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής μας και τη δημόσια υγεία– αλλά και μεγάλη ανάγκη από σχολεία και περιφερειακούς χώρους στάθμευσης.

Για την Πόλη Ανάποδα, «είναι αδιανόητο ένας δημόσιος οργανισμός, όπως η Εκκλησία, που μισθοδοτείται αδρά από τον κρατικό κορβανά και διατείνεται ότι «εκκλησιαστικά ακίνητα χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξη δημόσιων υποδομών, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, νοσοκομείων και κοινωφελών εγκαταστάσεων», να βάζει στην πραγματικότητα το κέρδος του πάνω από αυτές τις αυτονόητες, καθημερινές ανάγκες μας. Για να το πούμε ανοιχτά, η επιλογή αυτή στοιχίζει ζωές, στοιχίζει ένα κομμάτι από τη ζωή όλων μας».

Η Πόλη Ανάποδα απαιτεί από την Εκκλησία να σεβαστεί την κοινωνία της πόλης και να σταματήσει τις διαδικασίες εκποίησης.

-Το οικόπεδο στα πρώην Μάρμαρα Μόσχου να αποδοθεί στον Δήμο και να αξιοποιηθεί για ανέγερση σχολικής στέγης.

-Ζητάμε από τον Δήμο Θεσσαλονίκης να επαναχαρακτηριστεί άμεσα το οικόπεδο ως χώρος σχολικής στέγης και να ανεγερθεί το νηπιαγωγείο που ζητούν οι κάτοικοι της περιοχής εδώ και 38 χρόνια.

-Στη συνεδρίαση της 1ης Ιουλίου 2024 το Δημοτικό Συμβούλιο ομόφωνα είχε υιοθετήσει ψήφισμα που ζητούσε την απόδοση των συγκεκριμένων οικοπέδων της Εκκλησίας στον Δήμο προκειμένου να αξιοποιηθούν για κάλυψη κοινωνικών αναγκών. Αυτή η απόφαση πρέπει να εφαρμοστεί.

-Να τεθεί εκ νέου το θέμα στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο στις 13 Ιουλίου, στην ημερήσια διάταξη, για συζήτηση και λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων.

Το άρθρο Παρέμβαση στη Μητρόπολη ενάντια στο εκκλησιαστικό real estate – Ναι στο νηπιαγωγείο στα πρώην Μάρμαρα Μόσχου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Τους τελευταίους 5 μήνες εξελίσσεται ένας υπεράνθρωπος αγώνας ζωής και θανάτου για την υπεράσπιση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ενάντια στην εκκένωση, τον εκτοπισμό και τη διάλυση του μεγαλύτερου αυτοοργανωμένου εγχειρήματος κοινωνικής στέγασης, αλληλεγγύης και κοινής ωφέλειας στην Ελλάδα και πανευρωπαϊκά. Απέναντί τους ένα κοινωνιοκτόνο καθεστώς και ο περιφερειάρχης Ν. Χαρδαλιάς, τα σχέδια εξευγενισμού και η πολιτική της καταστολής των κινημάτων και των ζωντανών ανθρώπων.

Στην αιχμή αυτού του αγώνα έχουν σταθεί πρώτοι εθελοντικά ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής (απεργός πείνας από 5/2/2026) και η συντρόφισσα Suzon Doppagne (απεργός πείνας από 1/5/2026).

Είναι ένας αγώνας που νίκησε εξαρχής, γιατί ο μόνος χαμένος αγώνας είναι εκείνος που δε δόθηκε ποτέ. Είναι ένας αγώνας δίκαιος, ανιδιοτελής και συλλογικός, όχι μόνο για τους 400 και πλέον κατοίκους των Προσφυγικών, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία. Για όλους και όλες μας. Για το δικαίωμα στη στέγη, τη ζωή την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα των ανθρώπων να οργανώνονται, να αυτοοργανώνονται, να ορίζουν τις ζωές τους σε σκοτεινούς καιρούς.

Είναι επίσης ένας αγώνας που ξεκινώντας από τη βάση απλώθηκε παντού, στην Ελλάδα και διεθνώς, μέσα στην κοινωνία, στα κινήματα, στους απλούς ανθρώπους, ακόμη και μέσα στους θεσμικούς φορείς και τις κομματικές παρατάξεις. Είναι ένας νικηφόρος αγώνας, όχι στενά πολιτικός αλλά βαθιά κοινωνικός, που με την ανοιχτότητα και τη συμπερίληψη που προώθησε, κατάφερε να συστεγάσει πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, δίνοντας τη δυνατότητα συγκρότησης ενός κινήματος, που έδωσε παράδειγμα για το πώς χτίζονται νικηφόροι αγώνες και συγκροτούνται κοινωνικά μέτωπα αντίστασης σε περιόδους ύφεσης, ξηρασίας και γενικευμένου κατακερματισμού, παρά φυσικά τα λάθη και τις αδυναμίες του.

Χθές, ο Δήμος Αθηναίων εξέδωσε το δεύτερο ψήφισμα του, το οποίο αφενός έρχεται ως ταφόπλακα στο πλάνο Χαρδαλιά που έχει καταρρεύσει ήδη από κάθε άποψη – τεχνική, πολιτική, οικονομική και αφετέρου καλύπτει κατά το μεγαλύτερο μέρος τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματά μας – στη βάση των δυνατοτήτων του:

1. Κάλεσε την Περιφέρεια Αττικής να διακόψει την υλοποίηση της απόφασης ανάπλασης των Προσφυγικών και παράλληλα την Κοινότητα των Προσφυγικών να αναστείλει την απεργίας πείνας.
2. Αναγνώρισε την Κοινότητα των Προσφυγικών, αφενός ως αυθύπαρκτη οντότητα και ως συλλογικό κοινωνικό υποκείμενο και, αφετέρου, ως ισότιμο συνομιλητή με αποφασιστικό ρόλο σε οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια αποκατάστασης των Προσφυγικών.
3. Αποδέχτηκε ότι όλοι οι κάτοικοι των Προσφυγικών θα παραμείνουν στα σπίτια τους και ακόμη και σε περίπτωση εργασιών αποκατάστασης θα μετακινηθούν εντός της γειτονιάς, αποδεχόμενος έτσι και την τμηματική αποκατάσταση των κτηρίων που προτείνουμε.
4. Τόνισε το κομμάτι των αρμοδιοτήτων του Δήμου (καθώς έχει ξεκάθαρες εξουσίες και αρμοδιότητες, τόσο σε επίπεδο απαιτούμενων αδειών σε διάφορα στάδια της αποκατάστασης των κτηρίων, όσο και σε αυτό της κοινωνικής κατοικίας) ως διασφάλιση ότι δε θα συνδράμει και δε θα χορηγήσει τα απαιτούμενα, παρεμποδίζοντας κάθε ενέργεια της Περιφέρειας που θα παρεκκλίνει από το παραπάνω ορισμένο πλαίσιο.

Ως προς την ψήφο αποχής εκ μέρους της Ανατρεπτικής Συμμαχίας και της Λαϊκής Συσπείρωσης, σεβόμαστε πλήρως τη στάση τους στη βάση των προβληματισμών και διαφωνιών που κατέθεσαν. Εξάλλου, έχουμε κι εμείς ανάγκη να εκφράσουμε τη διαφωνία μας στον οποιοδήποτε συσχετισμό της αξίας της ανθρώπινης ζωής και ενός βαμμένου τοίχου. Ιδιαίτερα όταν η ζωή αυτή έχει αφεθεί από τη θεσμική αναλγησία και τα οικονομικά συμφέροντα να λιώνει σαν το κερί για 140 μέρες και η τύχη της να κρέμεται από μια κλωστή.

Επίσης, έχουμε την ανάγκη να δηλώσουμε ότι διατηρούμε τις αμφιβολίες μας ως προς την υλοποίηση των δεσμεύσεων που αναλαμβάνουν οι θεσμοί, όπως αποδεικνύουν τόσες και τόσες περιπτώσεις με τελευταία του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι, πατέρα του δολοφονημένου στα Τέμπη Ντένις, που περιμένει ακόμη την υλοποίηση της υπόσχεσης της εκταφής του παιδιού του από την κυβέρνηση. Αναμένουμε οι δεσμεύσεις αυτές να πραγματοποιηθούν και καλούμε τον κόσμο της αλληλεγγύης να παραμείνει σε εγρήγορση.

Σήμερα, μετά το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης και την πολυεπίπεδη αναγνώριση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η Περιφέρεια Αττικής βρίσκονται πλέον μόνοι απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία. Τίποτα δεν τους έχει μείνει να αντιτάξουν ενάντια στην Κοινότητα, παρά μόνο το όπλο της ωμής βίας. Είμαστε εδώ για να τη συν-αντιμετωπίσουμε, όπως κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια σκληρής καταστολής, εκ μέρους των πιο αντιδραστικών πολιτικών κέντρων.

Στη βάση των παραπάνω, ως Κοινότητα, χθες Τετάρτη 24/6, συζητήσαμε μαζί με τους απεργούς πείνας Αρίστο και Σουζόν και συλλογικά αποφασίσαμε την αναστολή της απεργίας πείνας και την παράλληλη συνέχιση του αγώνα με άλλα μέσα, μέχρι την τελική δικαίωση.

Η μέχρι στιγμής θετική έκβαση του αγώνα και η ικανοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αιτημάτων μας, μας δίνει τη δυνατότητα η απεργία πείνας να λήξει νικηφόρα και έτσι να μη ρισκάρουμε να χάσουμε δύο άξιους ανθρώπους για εμάς και για ολόκληρη την κοινωνία, αλλά και να μην επιβαρύνουμε με θανάτους ένα κίνημα και ένα κόσμο που είτε δεν είναι εξοικειωμένος στους αυτοθυσιαστικούς αγώνες είτε θεωρεί ότι ο αγώνας αυτός είναι ήδη νικηφόρος.

Τέλος, αν πράγματι ο πραγματικός σκοπός του Περιφερειάρχη Νίκου Χαρδαλιά ήταν εξαρχής η αποκατάσταση και συντήρηση των κτηρίων και της ιστορικότητάς τους, παραμένουμε ανοιχτοί σε διάλογο προς εξεύρεση κοινών συναινέσεων, στη βάση της παραμονής όλων των κατοίκων των Προσφυγικών και της αναγνώρισης της υπάρχουσας αυτοοργανωμένης Κοινότητας.

Γιατί οι λύσεις στα προβλήματα των καιρών μας δίνονται μαζί με την κοινωνία και όχι ενάντιά της. Σε αντίθεση με τα σχέδια ρεβανσισμού, εχθρότητας και πολιτικής εξόντωσης από μεριάς κράτους, Περιφέρειας και κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο αγώνας αυτός είναι ένας αγώνας υπεράσπισης της ζωής και της αξιοπρέπειας και η κατάθεση ενός άλλου παραδείγματος στις κοινωνίες μας και τους ανθρώπους.

Κλείνοντας, οφείλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον καθένα και την καθεμιά, άγνωστοι και άγνωστες οι περισσότεροι-ες σε εμάς, που στέκονται από το δικό τους μετερίζι δίπλα μας στον δίκαιο και όμορφο αυτό αγώνα. Στεκόμαστε με ευθύνη απέναντι στα όποια λάθη μας και θα τα απολογίσουμε με όσους και όσες το θελήσουν. Καλούμε, τέλος, σε επαγρύπνηση για την κρισιμότητα της κατάστασης της υγείας του Αριστοτέλη Χαντζή, καθώς και για την περίπτωση εκδικητικότητας από την πλευρά του κράτους και της κυβέρνησης, ενάντια στους απεργούς και συνολικά την Κοινότητά μας, όπως και για τη συνέχιση του πολεμικού σχεδιασμού κυβέρνησης και Περιφέρειας εναντίον των Προσφυγικών.

Το άρθρο Προσφυγικά: Ο αγώνας νίκησε, ο αγώνας συνεχίζεται, με μαζική στήριξη και επαγρύπνηση εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.