Ακούστε:

και

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Μια παράξενη νίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στην Κατάνια, διαταγή απομάκρυνσης* για το συνδικάτο: θέλουν να εμποδίσουν στην πρόεδρο του συνδικάτου USB (Unione Sindacale Di Base)** να συνεχίσει τη συνδικαλιστική της δράση στην πόλη.

Την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου, η Αστυνομική Διεύθυνση της Κατάνιας κοινοποίησε στην πρόεδρο της Ομοσπονδίας USB της πόλης μια ειδοποίηση για την έναρξη μιας διαδικασίας που έχει στόχο «την επιβολή του προληπτικού μέτρου απομάκρυνσης και απαγόρευσης επιστροφής στον δήμο της Κατάνιας.»

Στην πράξη, η Dafne Anastasi, πρόεδρος της USB εδώ και αρκετά χρόνια και πολύ γνωστή ακτιβίστρια στην πόλη για τους αμέτρητους αγώνες που διεξήγαγε σε πάρα πολλά μέτωπα, απειλείται με αποκλεισμό της πρόσβασης στην πόλη και, κατά συνέπεια, με την απώλεια της δυνατότητας να φτάνει στον χώρο εργασίας της και να συνεχίζει τη συνδικαλιστική και κοινωνική της δράση.

Η αφορμή για την έναρξη αυτής της διαδικασίας, σύμφωνα με την ανακοίνωση, φαίνεται να είναι μια διαμαρτυρία που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου τους τελευταίους μήνες. Ωστόσο, δεν μπορεί να μας διαφεύγει η σοβαρότητα του μέτρου που απειλούν να επιβάλουν, γιατί στην πραγματικότητα, στοχεύει να πλήξει τη συνδικαλιστική οργάνωση, εμποδίζοντας μία από τις πιο γνωστές προέδρους της να δραστηριοποιηθεί στην πόλη.

Τη Dafne Anastasi την γνωρίζουν πολλ* στην Κατάνια, ανάμεσα στους δημοσίους υπαλλήλους, στα κοινωνικά κινήματα, αλλά και στον κόσμο των θεσμικών οργάνων. Εδώ και αρκετά χρόνια αποτελεί συχνά τον σύνδεσμο της επαφής μεταξύ των συνδικαλιστικών και κοινωνικών κινητοποιήσεων και πρωτοβουλιών. Η προσπάθεια να την εξουδετερώσουν αποτελεί ένδειξη μιας σαφούς βούλησης να διακοπεί κάθε μορφή διαλόγου σχετικά με τις συγκρούσεις και τα προβλήματα της πόλης. Ένα πολύ σοβαρό μήνυμα που στοχεύει να δηλητηριάσει το κλίμα και να φιμώσει τη διαφωνία μέσω της καταστολής.

«Αυτή η πραγματική πράξη εκφοβισμού δεν θα περάσει. Χρειάζεται μια συλλογική απάντηση σε όσους θέλουν να περιορίσουν τους χώρους της δημοκρατίας και το δικαίωμα των εργαζομένων να εκφράζουν τις απόψεις τους.

Η USB σχεδιάζει μια σειρά νομικών ενεργειών και κινητοποιήσεων για να υπερασπιστεί την πλήρη πολιτική και συνδικαλιστική ελευθερία δράσης. Διακυβεύεται η ελευθερία όλων.

Κάτω τα χέρια από τη Dafne» δηλώνει το συνδικάτο.

* Το foglio di via (συγκεκριμένα foglio di via obbligatorio) είναι ένα διοικητικό μέτρο πρόληψης του ιταλικού δικαίου με το οποίο απαγορεύεται σε ένα άτομο να επιστρέψει σε έναν συγκεκριμένο Δήμο.

Το εκδίδει ο Questore (ο επικεφαλής της αστυνομίας μιας ιταλικής επαρχίας), χωρίς να απαιτείται δικαστική απόφαση. Αφορά άτομα που θεωρούνται «κοινωνικά επικίνδυνα» (π.χ. ύποπτοι για εγκληματική δραστηριότητα) και βρίσκονται εκτός του τόπου κατοικίας τους. Υποχρεώνει το άτομο να απομακρυνθεί από τον Δήμο και του απαγορεύει να επιστρέψει σε αυτόν για διάστημα έως 3 χρόνια, εκτός εάν υπάρξει ειδική άδεια. Αν το άτομο επιστρέψει στον απαγορευμένο Δήμο, διαπράττει ποινικό αδίκημα και τιμωρείται με φυλάκιση/κράτηση (arresto) από 1 έως 6 μήνες. Η υποχρεωτική εντολή απέλασης είναι ένα προληπτικό μέτρο με αρχαίες ρίζες στο ιταλικό δίκαιο, που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα με την ονομασία «confino» (φυλάκιση/εξορία). Χρησιμοποιήθηκε ευρέως κατά τη φασιστική περίοδο εναντίον όσων αντιτίθεντο στο καθεστώς. Η υποχρεωτική εντολή απέλασης προβλέπεται πλέον από το άρθρο 2 του Νομοθετικού Διατάγματος 159/2011, γνωστότερο ως Codice antimafia e delle misure di prevenzione (Κώδικας Κατά της Μαφίας και Προληπτικών Μέτρων). Είναι ένα διοικητικό μέτρο που περιορίζει την ελευθερία κυκλοφορίας και λειτουργεί ως προληπτικό μέτρο κατά της διάπραξης εγκλημάτων ή ανεξάρτητα από την διάπραξη περαιτέρω εγκλημάτων. Δεν ενεργοποιείται «βάσει πραγματικών στοιχείων», αλλά με βάση μια «προγνωστική αξιολόγηση», ότι η συμπεριφορά του ατόμου εκδηλώνει τάσεις που μπορούν να αναχθούν στη γενική έννοια της «κοινωνικής επικινδυνότητας». Ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόζεται η εντολή απέλασης σε ακτιβιστές και ακτιβίστριες κινημάτων καθώς και σε μέλη συνδικάτων δείχνει ότι η επικινδυνότητα που τους αποδίδεται δεν βασίζεται τόσο σε συγκεκριμένα και πραγματικά στοιχεία για τη συμπεριφορά τους, όσο στην ιδιότητά τους ως συμμετεχόντων σε κινητοποιήσεις ή ως μελών ομάδων που αντιμετωπίζονται ως ταραχοποιά ή προβληματικά στοιχεία. Με άλλα λόγια, το μέτρο φαίνεται να στηρίζεται περισσότερο στην «πρόβλεψη των αρχών» ότι η συμμετοχή τους σε διαμαρτυρίες ή σε συγκεκριμένες συλλογικότητες μπορεί να οδηγήσει σε προβληματική συμπεριφορά, παρά σε εξατομικευμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το συγκεκριμένο άτομο αποτελεί πραγματικό κίνδυνο.

** Αποτελεί τη μεγαλύτερη οργάνωση στον χώρο του λεγόμενου «συνδικαλισμού βάσης» (sindacalismo di base) στην Ιταλία. Λειτουργεί ανεξάρτητα από τα παραδοσιακά, μεγαλύτερα συνδικαλιστικά συνομοσπονδιακά όργανα.

πηγή: USB Unione Sindacale Di Base pag. nazionale

Το άρθρο Ιταλία: Διαταγή απομάκρυνσης της προέδρου του συνδικάτου USB από τον Δήμο της Κατάνιας εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Μας εξοργίζει να ακούμε να παρουσιάζονται ως “λύσεις” πολιτικές που έχουν ήδη επιδεινώσει αυτή την κατάσταση ή που προστατεύουν τα κέρδη όσων επωφελούνται από την κρίση» δηλώνουν αναλύοντας το ποιος ευθύνεται για το στεγαστικό πρόβλημα αλλά και το τι πρέπει να γίνει, έτσι ώστε η κατοικία ως βασική ανθρώπινη ανάγκη, να αναγνωριστεί και ως κοινωνικό δικαίωμα.

Ποιος ευθύνεται για το στεγαστικό πρόβλημα;

Η στεγαστική κρίση δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε εξηγείται απλώς με αφηρημένη επίκληση στην «προσφορά και τη ζήτηση». Είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της στρατηγικής επιλογής της κυβέρνησης για την μετατροπή της κατοικίας σε επενδυτικό προϊόν, που αυξάνει την κερδοφορία όσων εκμεταλλεύονται ακίνητα και οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερους αποκλεισμούς. Η Golden Visa, η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των βραχυχρόνιων μισθώσεων, οι πλειστηριασμοί και η μεταβίβαση υποθηκευμένων κατοικιών σε funds και servicers, οι εξώσεις-εξπρές, η επιδότηση της ζήτησης χωρίς έλεγχο των τιμών, είναι διαφορετικές όψεις μιας πολιτικής που ενθάρρυνε την κερδοσκοπική χρήση της κατοικίας και περιόρισε την πρόσβαση όσων τη χρειάζονται για να ζήσουν.

Τα υφιστάμενα μέτρα

Μεγάλο τμήμα της σημερινής στεγαστικής πολιτικής είναι όχι απλώς ανεπαρκές αλλά αντιπαραγωγικό. Τα προγράμματα «Σπίτι μου», με κύριο στόχο την αναθέρμανση του δανεισμού, διοχετεύουν χρήμα σε μια αγορά με περιορισμένη προσφορά προσιτών κατοικιών, εκτοξεύοντας τις τιμές. Οι επιδοτήσεις ανακαίνισης και οι φοροαπαλλαγές στους εκμισθωτές αναβαθμίζουν ιδιωτικές περιουσίες, αλλά δεν εξασφαλίζουν προσιτά ενοίκια. Τα επιδόματα και οι επιστροφές ενοικίου χωρίς έλεγχο των μισθωμάτων, μπαίνουν στις τσέπες των εκμισθωτών και αυξάνουν τα ενοίκια. Η λεγόμενη «Κοινωνική Αντιπαροχή» παραδίδει δημόσια γη σε ιδιώτες κατασκευαστές, με πενιχρά κοινωνικά ανταλλάγματα – 30% των παραγόμενων κατοικιών – και καμία ουσιαστική εγγύηση ότι αυτές θα είναι πραγματικά προσιτές ή ότι θα παραμείνουν δημόσιες σε βάθος χρόνου. Οι φορολογικές ελαφρύνσεις σε κατασκευαστές δεν έχουν καμία αξία, αν αυτοί τελικά θα χτίζουν μονο πολυτελείς κατοικίες που απευθύνονται σε υψηλά εισοδήματα και τη διεθνή ζήτηση.

Αν και σε σωστότερη κατεύθυνση, οι περιορισμοί στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, εφαρμόζονται προσωρινά και σε λίγες μόνο κορεσμένες περιοχές, οι παρεμβάσεις για τα κενά ακίνητα στηρίζονται αποκλειστικά σε κίνητρα προς τους ιδιοκτήτες χωρίς όρους, και η ελάχιστη δημόσια παραγωγή κατοικίας αφορά μόνο συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση διαβρώνει τα δικαιώματα των ενοικιαστών: θεσμοθετεί εξώσεις-εξπρές, προωθεί έναν «Τειρεσία ενοικιαστών» και κάνει τη μισθωτική σχέση πιο επισφαλή προς όφελος του ήδη ισχυρότερου μέρους, των εκμισθωτών.

Όσον αφορά την αντιπολίτευση, δυστυχώς η κριτικη τους αρκείται σε μπαλώματα και υποσημειώσεις πάνω στο κυβερνητικό πρόγραμμα, χωρίς διάθεση για ουσιαστική αλλαγή κατεύθυνσης. Δεν μπορούμε να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Δεν μπορουν να συνδυαστούν μέτρα κοινωνικής προστασίας με τη διατήρηση ενός κερδοσκοπικού μοντέλου γης και κατοικίας που βασίζεται σε υπεραποδόσεις για εκμισθωτές, developers, funds και επενδυτές. Δεν χρειαζόμαστε άλλη μία συλλογή φοροαπαλλαγών, δανείων, επιδοτήσεων και συμπράξεων με “developers”, αλλά αλλαγή κατεύθυνσης του μοντέλου στεγαστικής πολιτικής.

Διεκδικούμε 

1.Άμεση παρέμβαση στην αγορά ενοικίου. Πλαφόν στις αυξήσεις και ανώτατα μισθώματα που θα συνδέονται με την αντικειμενική αξία, την ποιότητα, την παλαιότητα και την ενεργειακή απόδοση της κατοικίας. Παράλληλα, ουσιαστική διεύρυνση των δικαιωμάτων των ενοικιαστών: μεγαλύτερη ελάχιστη διάρκεια μίσθωσης, κατάργηση των εξώσεων-εξπρές, ολική προστασία από τις εξώσεις για ευάλωτα νοικοκυριά, οριστική εγκατάλειψη του «Τειρεσία ενοικιαστών», ποιοτικοί έλεγχοι στις ενοικιαζόμενες κατοικίες και μεταφορά της μεσιτικής αμοιβής αποκλειστικά στον εκμισθωτή.

2.Να σταματήσει η κερδοσκοπική αλλαγή χρήσης της κατοικίας. Η κατοικία υπάρχει πρωτίστως για να στεγάζει νοικοκυριά, δεν είναι εισιτήριο εισόδου στην ΕΕ, τουριστικό κατάλυμα ή επενδυτικό προϊόν. Οι βραχυχρόνιες μισθώσεις είναι εμπορικές και όχι αστικές μισθώσεις. Χρειάζεται μόνιμο πλαίσιο που να επιτρέπει στους δήμους να επιβάλλουν περιορισμούς ή απαγόρευση νέων βραχυχρόνιων μισθώσεων ανάλογα με τη στεγαστική πίεση κάθε περιοχής. Η Golden Visa για επενδύσεις σε κατοικία πρέπει να καταργηθεί πλήρως, ακόμη και για αλλαγή χρήσης που μετατρέπουν πρώην βιομηχανικούς, γραφειακούς ή άλλους χώρους σε πανάκριβα, κακής ποιότητας πολύ μικρά διαμερίσματα. –

3.Ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας. Να απαγορευτούν οι πλειστηριασμοί κύριας κατοικίας και να δημιουργηθεί ευνοϊκό πλαίσιο αποπληρωμής για τους υπερχρεωμένους δανειολήπτες με μείωση χρεών. Το μοντέλο των servicers, που επιδιώκουν τη μέγιστη απόδοση από υποθηκευμένες κατοικίες μέσω κατασχέσεων και πλειστηριασμών, πρέπει να καταργηθεί. Δεν είναι δυνατόν οικογένειες να χάνουν τα σπίτια τους για να διαφυλάσσεται η κερδοφορία διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών.

4. Ένα διαφορετικό, πολυεπίπεδο μοντέλο κοινωνικής κατοικίας, που διατίθεται μακροχρόνια προς ενοικίαση με κοινωνικά κριτήρια και τιμές σημαντικά χαμηλότερες από τις αγοραίες. Με γενναία δημόσια χρηματοδότηση για παραγωγή, απόκτηση, ανακαίνιση και διαχείριση κατοικιών από δημόσιους, δημοτικούς, συνεταιριστικούς και άλλους μη κερδοσκοπικούς φορείς, χωρίς ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας και χωρίς περιθώριο κέρδους για εργολάβους.

5. Προτεραιότητα στην ανακαίνιση και επανάχρηση του υφιστάμενου κτιριακού αποθέματος, και όχι στις νέες κατασκευές που έχουν μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και σε απόβλητα. Χρειάζεται δημόσια χρηματοδότηση και τεχνική βοήθεια για να αναβαθμίζονται ενεργειακά και να ενισχύονται στατικά τα παλιά κτίρια, να μετατρέπονται σε κατοικίες κενοί ή αναξιοποίητοι χώροι (γραφεία, εργοστάσια), και φορολογικά κίνητρα (π.χ. μειωμένος ΦΠΑ στις ανακαινίσεις) ώστε να συμφέρει περισσότερο η ανακαίνιση από το γκρέμισμα και το ξαναχτίσιμο.

6. Ουσιαστικά μέτρα για όσα ακίνητα διατηρούνται κενά και εκτός χρήσης, με κλιμακωτό φόρο αδράνειας και εξαιρέσεις με κοινωνικά κριτήρια, παράλληλα με κίνητρα και ανταποδοτικούς μηχανισμούς μακροχρόνιας παραχώρησης σε δημοτικούς, δημόσιους φορείς για κοινωνική μίσθωση.

Η στεγαστική κρίση δεν θα λυθεί με παραλλαγές της ίδιας πολιτικής που την δημιούργησε. Χρειάζεται ρήξη με το μοντέλο που μετέτρεψε τη στέγη σε επενδυτικό προϊόν και άφησε την κοινωνική πλειοψηφία εκτεθειμένη στις τιμές και τις διαθέσεις της αγοράς. Η κατοικία είναι βασική ανθρώπινη ανάγκη και ως εκ τούτου κοινωνικό δικαίωμα. Πρέπει να εξασφαλιστεί για τον καθένα και την καθεμία, ακόμη και όταν αυτό σημαίνει ότι θα περιοριστούν τα κέρδη εκείνων που μέχρι σήμερα επωφελούνται από την κρίση.

Υπογράφουν (αλφαβητικά):

• Γειτονιές για το Δικαίωμα στη Στέγαση

• Ελληνικό Δίκτυο για το Δικαίωμα στη Στέγη και την Κατοικία

• Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης

• Ενωτική Πρωτοβουλία κατα των Πλειστηριασμών

• Μαχαλάς Μεταξουργείου

• ΞΕΣΠΙΤΟΓΑΤΟΣ

• Συνέλευση Κατοίκων Μεταξουργείου Κεραμεικού

• Architects for Climate Action Network Greece

• CoHab

• Gentrification skg

• HARTA

Στηρίζουν (αλφαβητικά):

• ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ – Συντονισμός πολιτών και συλλογικοτήτων για το οριστικό κλείσιμο της εγκατάστασης της Φυλής

• Εναλλακτική Δράση για Ποιότητα Ζωής

• Οικοφεμινιστική Ομάδα

• Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού

• Σύλλογος Διεπιστημονικής Δημιουργίας Χωροχρόνος – SPACETIME

• ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ/ Naturefriends Greece

• QUOKKA Action Research Collective

Το άρθρο Αλλαγή πορείας στη στεγαστική πολιτική τώρα!  εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δημοσιεύουμε το άρθρο που μας απέστειλε:

Ονομάζομαι Θανάσης Τουρναβίτης, είμαι 36 ετών και ζω στον Βόλο με προχωρημένη Μυϊκή Δυστροφία Duchenne.

Έχω πιστοποιημένη αναπηρία 95%, μόνιμη τραχειοστομία εδώ και περίπου 17 χρόνια και χρειάζομαι μηχανική υποστήριξη της αναπνοής 24 ώρες το 24ωρο.

Η Duchenne είναι μια σοβαρή, προοδευτική νευρομυϊκή νόσος. Στη δική μου περίπτωση έχει πλέον προχωρήσει σε σημείο όπου είμαι ουσιαστικά τετραπληγικός. Η αισθητικότητά μου παραμένει, όμως η εκούσια μυϊκή κίνηση είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Στα άνω άκρα έχει απομείνει ελάχιστη χρήσιμη κίνηση και ακόμη και αυτή μειώνεται σταδιακά.

Αυτό έχει μια σημασία που δύσκολα γίνεται αντιληπτή από κάποιον που δεν ζει με προχωρημένη Duchenne.

Μερικά χιλιοστά κίνησης ενός δαχτύλου ή του χεριού μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στο να μπορώ να χειριστώ μόνος μου το αμαξίδιό μου και στο να εξαρτώμαι πλήρως από κάποιον άλλο. Μια κίνηση που σήμερα γίνεται με δυσκολία μπορεί μετά από μήνες ή χρόνια να μην είναι πλέον δυνατή.

Γι’ αυτό στη Duchenne η λειτουργικότητα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Η νόσος εξελίσσεται συνεχώς και ο εξοπλισμός πρέπει να μπορεί να προσαρμόζεται σε αυτή την εξέλιξη, όχι να σχεδιάζεται μόνο για το πώς είναι κάποιος τη συγκεκριμένη ημέρα της αξιολόγησης.

Η αναπνοή μου εξαρτάται συνεχώς από μηχανική υποστήριξη. Ο αναπνευστήρας και η αναρρόφηση δεν είναι αντικείμενα που χρησιμοποιώ περιστασιακά· αποτελούν μέρος της καθημερινής μου ζωής και πρέπει να με συνοδεύουν με ασφάλεια.

Παράλληλα, επειδή δεν μπορώ να αλλάζω μόνος μου εύκολα τη θέση του σώματός μου, η σωστή υποστήριξη κεφαλής, αυχένα, κορμού, λεκάνης και άκρων αποκτά τεράστια σημασία. Η πολύωρη παραμονή στην ίδια θέση, η πίεση στο σώμα, η κόπωση και η ανάγκη συνεχούς repositioning δεν είναι ζητήματα απλής άνεσης.

Η Duchenne δεν είναι μια στατική αναπηρία. Αυτό που μπορώ να κάνω σήμερα μπορεί αύριο να μην είναι πλέον δυνατό. Κάθε καθυστέρηση, κάθε γραφειοκρατικό κενό και κάθε λύση που σχεδιάζεται για έναν «μέσο» χρήστη μπορεί στην πράξη να σημαίνει απώλεια λειτουργικότητας που δεν επιστρέφει.

Τα τελευταία περίπου 15 χρόνια χρησιμοποιώ το ίδιο ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο, το οποίο σήμερα είναι περίπου 18 ετών. Το είχα αγοράσει ιδιωτικά, επειδή χρειαζόμουν ένα σύστημα που να καλύπτει πραγματικά τις ανάγκες μου.

Σήμερα αυτό το αμαξίδιο έχει φτάσει πλέον στα όριά του.

Δεν χρειάζομαι απλώς «ένα καινούργιο ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο». Χρειάζομαι ένα πλήρως εξατομικευμένο σύστημα Complex Rehabilitation Technology, σχεδιασμένο πάνω στις πραγματικές ανάγκες του σώματος, της κινητικότητας και της αναπνευστικής μου υποστήριξης.

Ένα τέτοιο σύστημα χρειάζεται πλήρως εξατομικευμένο seating και positioning, κατάλληλη στήριξη κεφαλής, αυχένα, κορμού και λεκάνης, pressure-management cushion και τις απαραίτητες ηλεκτρικές λειτουργίες αλλαγής θέσης: power standing, power tilt, power recline και power elevating legrests, μαζί με ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη υποστήριξη και θέση των ποδιών.

Οι λειτουργίες αυτές δεν είναι διακοσμητικά extras. Αφορούν το πώς το σώμα μου υποστηρίζεται και αλλάζει θέση κατά τη διάρκεια πολλών ωρών καθημερινής χρήσης.

Το σημαντικότερο όμως είναι ο χειρισμός.

Οι μικρές κινήσεις με τις οποίες εξακολουθώ να χρησιμοποιώ συμβατικό joystick γίνονται ολοένα δυσκολότερες, πιο κουραστικές και λιγότερο αξιόπιστες. Χρειάζομαι σύστημα εξαιρετικά χαμηλής απαίτησης δύναμης ή άλλη κατάλληλη εναλλακτική μέθοδο ελέγχου, με προηγμένα ηλεκτρονικά και εξατομικευμένο programming, ώστε να μπορώ να αξιοποιώ τη λίγη κίνηση που μου απομένει.

Για κάποιον με προχωρημένη Duchenne, αυτή η ελάχιστη υπολειπόμενη κίνηση είναι πολύτιμη. Ο σωστός χειρισμός δεν σημαίνει απλώς καλύτερη οδήγηση. Μπορεί να καθορίζει αν μπορώ να κινηθώ και να αλλάξω θέση μόνος μου ή αν χρειάζομαι συνεχώς έναν δεύτερο άνθρωπο δίπλα μου.

Παράλληλα, το αμαξίδιο πρέπει να μεταφέρει με ασφάλεια τον αναπνευστήρα και την αναρρόφηση που χρειάζομαι καθημερινά, με ασφαλή στήριξη και σωστή διαχείριση σωληνώσεων και καλωδίων, χωρίς να δημιουργείται κίνδυνος για τη σταθερότητα, την κίνηση ή την πρόσβαση στον αναπνευστικό εξοπλισμό.

Το εκτιμώμενο κόστος ενός τέτοιου ολοκληρωμένου συστήματος μπορεί να φτάσει περίπου τις 35.000–40.000 ευρώ.

Αυτό είναι το ένα μισό της ιστορίας.

Το άλλο μισό είναι το πώς είναι να ζει κάποιος για δεκαετίες με μια σοβαρή, προοδευτική αναπηρία και να προσπαθεί καθημερινά να καλύψει τα κενά που αφήνει το σύστημα.

Οι γονείς μου είναι περίπου 70 ετών και παραμένουν οι βασικοί μου φροντιστές. Όσο μεγαλώνω εγώ, μεγαλώνουν και εκείνοι.

Και αυτό δημιουργεί ένα ακόμη δύσκολο ερώτημα για το μέλλον. Όταν ένας ενήλικος άνθρωπος με τόσο βαριά αναπηρία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους γονείς του, τι συμβαίνει καθώς και οι ίδιοι χάνουν σταδιακά τις δικές τους δυνάμεις;

Το επίδομα αναπηρίας μου είναι περίπου 846 ευρώ τον μήνα. Οι πραγματικές ιδιωτικές δαπάνες που σχετίζονται με την υγεία και την αναπηρία μου μπορούν να πλησιάζουν ή να ξεπερνούν τα 2.000 ευρώ τον μήνα — και αυτό ήδη με πολύ αυστηρή διαχείριση των αναγκών και συνεχή προσπάθεια να κρατηθεί το κόστος όσο γίνεται χαμηλότερα.

Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές στηριζόμαστε σε παλιό εξοπλισμό πολύ πέρα από το χρονικό σημείο στο οποίο κανονικά θα έπρεπε  να έχει αντικατασταθεί, σε αυτοσχέδιες προσαρμογές και «πατέντες» για να συνεχίσει να λειτουργεί κάτι που δεν μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί, ακόμη και σε αναλώσιμα που έχουν λήξει όταν δεν υπάρχει οικονομικά εφικτή εναλλακτική.

Αυτή δεν είναι μια φυσιολογική ή επιθυμητή κατάσταση. Είναι το αποτέλεσμα της συνεχούς προσπάθειας να περιοριστεί ένα κόστος που διαφορετικά θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο.

Η πραγματικότητα της προχωρημένης Duchenne δεν χωράει σε μία παροχή και δεν τελειώνει με μια διάγνωση.

Είναι το να γνωρίζεις ότι το σώμα σου συνεχίζει να χάνει δύναμη ενώ το μυαλό και η αισθητικότητά σου παραμένουν.

Είναι ο αναπνευστήρας που πρέπει να λειτουργεί κάθε ώρα της ημέρας. Είναι η τραχειοστομία. Είναι η αναρρόφηση. Είναι η σωστή θέση του σώματος. Είναι η πίεση από την πολύωρη καθιστή θέση. Είναι η ανάγκη να αλλάζω θέση χωρίς να έχω τη μυϊκή δύναμη να το κάνω μόνος μου.

Είναι το να προσπαθείς να διατηρήσεις και να αξιοποιήσεις ακόμη και την ελάχιστη κίνηση που έχει απομείνει.

Είναι η εξάρτηση από άλλους ανθρώπους για βασικές καθημερινές ανάγκες.

Είναι οι γονείς που εξακολουθούν να φροντίζουν έναν ενήλικο γιο με πολύ βαριά αναπηρία καθώς και οι ίδιοι γερνούν.

Και είναι το συνεχές οικονομικό κόστος μιας ζωής που απαιτεί εξοπλισμό, αναλώσιμα, φροντίδα, προσαρμογές και λύσεις που συχνά δεν καλύπτονται πλήρως στην πράξη.

Γι’ αυτό η υπόθεσή μου δεν αφορά μόνο ένα αμαξίδιο.

Αφορά το τι σημαίνει πραγματική πρόσβαση για έναν άνθρωπο με βαριά και προοδευτική αναπηρία.

Μπορεί κάποιος να έχει επίσημη πιστοποίηση αναπηρίας 95%. Μπορεί να υπάρχουν κανονισμοί, κατηγορίες παροχών και θεσμικά δικαιώματα.

Το ερώτημα όμως είναι πιο απλό:

Μπορεί πραγματικά να αποκτήσει αυτό που χρειάζεται για να ζει όσο το δυνατόν ασφαλέστερα και με τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία;

Στη δική μου περίπτωση, η πρόσβαση σε κατάλληλο αμαξίδιο δεν αφορά άνεση ή πολυτέλεια.

Αφορά το αν μπορώ να αλλάζω θέση με power standing, tilt και recline, να διαχειρίζομαι καλύτερα τη θέση των κάτω άκρων μου με power elevating legrests, να υποστηρίζομαι σωστά, να μετακινούμαι με ασφάλεια, να χειρίζομαι το αμαξίδιο με την ελάχιστη δύναμη που μου απομένει και να έχω μαζί μου με ασφάλεια τον εξοπλισμό που με κρατά αναπνευστικά υποστηριζόμενο.

Αλλά αφορά και κάτι μεγαλύτερο.

Το αν ένας άνθρωπος με σοβαρή αναπηρία μπορεί να συμμετέχει στην κοινωνία χωρίς ολόκληρη η ζωή του και η ζωή της οικογένειάς του να μετατρέπεται σε μια ατελείωτη προσπάθεια να καλυφθούν τα κενά μεταξύ όσων θεωρητικά προβλέπονται και όσων τελικά είναι πραγματικά διαθέσιμα.

Το φετινό μήνυμα της World Duchenne Awareness Day ήταν «Access changes lives».

Για ανθρώπους σαν εμένα, αυτό δεν είναι σύνθημα.

Είναι η καθημερινότητα.

Η πρόσβαση πράγματι αλλάζει ζωές.

Το ίδιο όμως και η έλλειψή της.

Θανάσης Τουρναβίτης

Βόλος

Το άρθρο Μια υπόθεση που δεν αφορά μόνο ένα αμαξίδιο αλλά την πρόσβαση στην κοινωνική ζωή εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η αρχή γίνεται με τη βιβλιοπαρουσίαση του συλλογικού τόμου “Οριακές Αντιστάσεις” (εκδόσεις Αντίποδες) που επιμελήθηκαν η Νέλλη Καμπούρη και η Όλγα Λαφαζάνη κι έλαβε χώρα στο Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι Μεταναστρ(ρι)ών στη Θεσσαλονίκη. Μια μέρα μετά την παρουσίαση, βρεθήκαμε με τις επιμελήτριες του τόμου στο γραφείο του Alterthess και πιάσαμε την κουβέντα από εκεί που την άφησαν οι παρουσιάσεις της προηγούμενης βραδιάς. Κομμάτια αυτής της συζήτησης που συχνά ξεφεύγουν από τις θεματικές του βιβλίου καθαυτές – αλλά βεβαίως εφορμούν από αυτές – μαζί με χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις εισηγήσεις της εκδήλωσης συνθέτουν αυτό το επεισόδιο του bookbubble.

Ακούστε:

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Οριακές Αντιστάσεις εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Υπάρχει ένα βουητό σε αυτό το δάσος που δεν έχει καμία σχέση με τα πεύκα. Είναι χαμηλό, συνεχές, σχεδόν βιομηχανικό. Προέρχεται από τον σταθμό συμπίεσης που ωθεί το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν μέσα στο ιταλικό δίκτυο. Βρισκόμαστε στην Απουλία, στις ακτές της Αδριατικής του Salento: San Foca, Melendugno, το σημείο όπου ο Νότιος Διάδρομος του Φυσικού Αερίου αγγίζει τη γη για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Εδώ έζησαν οι Μεσσάπιοι, από δω πέρασαν και οι Βυζαντινοί. Αλλά εκείνη η ιστορία δεν προετοίμασε κανέναν για αυτόν τον θόρυβο. Τις πιο καθαρές μέρες, στον ορίζοντα διακρίνεται η Αλβανία.

Στο κινητό μου φτάνει ένα βίντεο από εκείνη ακριβώς την ακτή: χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτύρονται ενάντια σε ένα πολυτελές θέρετρο που συνδέεται με την οικογένεια Τραμπ στο νησί Sazan (πρώην σοβιετική βάση χημικών όπλων, τώρα καταφύγιο φλαμίνγκο), φωνάζοντας «Η Αλβανία δεν πωλείται». Δεν είναι απλώς μια ηχώ στο παρόν. Είναι το πεπρωμένο που επαναλαμβάνεται σε κάθε «ζώνη θυσίας», από τη μία ακτή στην άλλη της ίδιας θάλασσας, είτε έχουν περάσει ογδόντα χρόνια είτε δύο εβδομάδες.

Εν τω μεταξύ, η ανάγκη κατασκευάζεται αλλού. Ο Μάριο Ντράγκι, ως πρωθυπουργός, ρώτησε τους δημοσιογράφους στις 6 Απριλίου 2022: «Προτιμούμε την ειρήνη ή το κλιματιστικό αναμμένο;» Με αυτό το ερώτημα, μετέτρεπε μια γεωπολιτική απόφαση σε οικιακή υπόθεση. Το κλιματιστικό μπαίνει στην πρόταση ως γεγονός, όχι ως επιλογή: ήταν ήδη εκεί, ήταν ήδη αναμμένο, ήταν ήδη απαραίτητο. Δεν συζητάμε για το αν θα το έχουμε, συζητάμε μόνο για το τι είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για να το διατηρούμε αναμμένο. Η ανάγκη δεν προκύπτει, κατασκευάζεται και αυτό που κατασκευάζεται δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση. Έκτοτε, αυτή η ερώτηση, έχει κολλήσει πάνω μου, σαν πέτρα στο παπούτσι μου.

SAN FOCA

Εκεί φτάνει, από τον πυθμένα της Αδριατικής, ο TAP (Trans Adriatic Pipeline), ο αγωγός που μεταφέρει το αέριο από το Shah Deniz, του Αζερμπαϊτζάν, στο εθνικό ιταλικό δίκτυο, στον «Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου» που σχεδίασαν οι Βρυξέλλες και το Μπακού, ο οποίος, μόλις φτάσει στην ξηρά, γίνεται τοπική υπόθεση, με ελαιόδεντρα να μεταφυτεύονται και ένα δάσος να περιφρουρείται για χρόνια από το κίνημα NoTAP.

Όταν μια υποδομή χαρακτηρίζεται ως «κρίσιμη», κάτι αλλάζει στη νομική ορολογία: ένας αποκλεισμός, μια πικετοφορία, μια πορεία διαμαρτυρίας δεν αποτελούν, πλέον, διαφωνία, αλλά κάποια «τρωτά σημεία» που η εξουσία πρέπει να «διαχειριστεί». Πρόσφατα ρεπορτάζ περιγράφουν αυξημένη επιτήρηση γύρω από τον αγωγό TAP – περιπολίες, κάμερες, φάκελοι – και μαζί με αυτήν, αυξάνεται και ο αριθμός εκείνων που καταλήγουν εντός μιας περιμέτρου κινδύνου, που έχει σχεδιαστεί για αγωγούς φυσικού αερίου, όχι για ανθρώπους.

ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΘΟΡΥΒΟ

Για να κατανοήσουμε αυτόν τον  μηχανισμό, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Πέρασα εβδομάδες στα Κρατικά Αρχεία του Μπάρι μελετώντας προσεκτικά ένα αρχείο του 1942: την εξέγερση του Monteleone της Απουλίας, στην επαρχία της Foggia, την οποία ανασυνέθεσε ο Vito Antonio Leuzzi στο βιβλίο του «Donne Contro la Guerra» (2016). Μια ομάδα γυναικών, συζύγων και μητέρων ανδρών που βρίσκονταν στο μέτωπο, μπλόκαρε την αναγκαστική κατάσχεση των σιτηρών που είχε διατάξει το καθεστώς εν μέσω πολέμου. Ήθελαν να φάνε και το εξέφραζαν με το σώμα τους, στους δρόμους. Η απάντηση του κράτους ήταν ένα νομικό τέχνασμα, μια εγκληματική κατηγορία προσαρμοσμένη έτσι ώστε να μην μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολιτική πράξη. Οι γυναίκες του Monteleone δεν έχουν μείνει στην ιστορία ως επαναστάτριες, αλλά ως μια ανωμαλία που έπρεπε να αρχειοθετηθεί.  Και τις βρήκα στα αρχεία, αρχειοθετημένες όλες μαζί, σχεδόν τόσο ανώνυμες όσο και το χαρτί που τις περιέχει.

Το ίδιο μοτίβο επανεμφανίζεται στις καταλήψεις του Arneo. Μεταξύ του Δεκεμβρίου 1949 και του Ιανουαρίου 1950, χιλιάδες εργάτες του Salento κατέλαβαν τα λατιφούντια μεταξύ του Nardò, Copertino και Veglie. 40.000 ακαλλιέργητα εκτάρια ανήκαν σε 81 οικογένειες, ενώ 20.000 εργάτες ζούσαν σε απόλυτη φτώχεια με μια ανεργία που ξεπερνούσε το 50%, και για να ξεφύγουν από τους ελέγχους, μετακινούνταν τη νύχτα με ποδήλατα. Ο υπουργός εσωτερικών Scelba ανέπτυξε χιλιάδες ένοπλους άνδρες, ακόμη και στρατιωτικά αεροσκάφη. Στις 14 Φεβρουαρίου 1950, η αστυνομία άνοιξε πυρ. Αυτές οι εκτάσεις απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από το Melendugno, το San Foca και το δάσος που το κίνημα NoTAP υπερασπίζεται εδώ και χρόνια. Κάθε φορά, ο ίδιος μηχανισμός: η άρνηση της τοπικής κοινότητας γίνεται «διασάλευση της δημόσιας τάξης», και η «διασάλευση της δημόσιας τάξης» δικαιολογεί όχι μόνο τη βία, αλλά και τη λήθη. Πολύ λίγες από αυτές τις εξεγέρσεις έχουν καταγραφεί στη δημόσια μνήμη.

Η ΙΔΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ, ΣΗΜΕΡΑ

Μεταξύ του Monteleone και του San Foca, μεσολαβούν σχεδόν τριακόσια χιλιόμετρα και ογδόντα χρόνια απόστασης, δύο διαφορετικές Απουλίες: το Tavoliere delle Puglie (ο σιτοβολώνας της Ιταλίας) και το Salento των ελαιόδεντρων. Δεν είναι η ίδια γη, είναι η ίδια γραμματική της εξουσίας. Το δάσος του San Foca, οι διώξεις, οι εντολές απομάκρυνσης, οι δίκες για τους αποκλεισμούς των δρόμων ανταποκρίνονται στη λογική που δίκασε τις γυναίκες του σιταριού. Όποιος διακόπτει την κυκλοφορία ενός πόρου – τότε σιτάρι και σήμερα φυσικό αέριο – κατηγοριοπείται ως κίνδυνος, όχι ως πολιτικό υποκείμενο με δικαίωμα λόγου. Στην δικαστική αίθουσα- bunker του Lecce, σε μια αυθόρμητη δήλωση που δημοσιοποιήθηκε από το κίνημα NoTAP, ένας ακτιβιστής εξήγησε γιατί συνέχιζε να φωτογραφίζεται σε απαγορευμένους χώρους αντί να κρύβεται: όχι από περιφρόνηση, αλλά λόγω μιας ηθικής επιταγής που δεν ένιωθε την ανάγκη να αιτιολογήσει ενώπιον ενός δικαστή. Το μόνο του παράπονο που ήταν ότι δεν είχε κάνει αρκετά. Ογδόντα χρόνια πριν, στο Monteleone, ούτε οι γυναίκες είχαν κρυφτεί.

ΟΥΤΕ ΕΔΩ, ΟΥΤΕ ΑΛΛΟΥ

Η κριτική του κινήματος NoTAP άγγιξε και τα κόστη. Τον Μάιο του 2022, με βάση τα στοιχεία της Τελωνειακής Υπηρεσίας, αποκαλύφθηκε ότι το αέριο του Αζερμπαϊτζάν της TAP κόστιζε τρεις φορές περισσότερο από αυτό που εισάγεται από τη Νορβηγία ή την Αλγερία, μια επιβάρυνση που θα παραμείνει στον λογαριασμό για είκοσι πέντε χρόνια, όσο δηλαδή διαρκούν οι υπογεγραμμένες συμβάσεις. Το νήμα που συνδέει αυτούς τους αριθμούς με το Μπακού είναι το ίδιο που ισχυρίζεται το κίνημα στην καμπάνια του «Ούτε εδώ, ούτε αλλού»: όσοι διαμαρτύρονται εδώ καταλήγουν να πληρώνουν δύο φορές. Υπάρχει όμως και μια άλλη σύνδεση που αποκάλυψε το άρθρο της Linda Maggiori στην εφημερίδα L’Indipendente τον Ιανουάριο του 2026: η SOCAR, η κρατική εταιρεία ορυκτών καυσίμων του Αζερμπαϊτζάν που διαχειρίζεται το αέριο της TAP, θα αγοράσει το διυλιστήριο API στη Falconara Marittima για τρία δισεκατομμύρια ευρώ, αποκτώντας έτσι τον έλεγχο ενός σημαντικού μέρους του ιδιωτικού ενεργειακού τομέα της Ιταλίας.

Το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο δεν μπορούσε να καταδικαστεί από την Ευρώπη επειδή είναι ο εναλλακτικός -έναντι της Ρωσίας- προμηθευτής φυσικού αερίου, χρησιμοποιούσε τα όπλα που πωλούνταν από τις Beretta και Leonardo στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, προκαλώντας χιλιάδες θανάτους και μαζική έξοδο του αρμενικού πληθυσμού. Φυσικό αέριο από το Μπακού με αντάλλαγμα ιταλικά όπλα. Μια συμφωνία που συντηρεί τόσο τον αγωγό φυσικού αερίου όσο και το καθεστώς, και που καθιστά το San Foca έναν τερματικό σταθμό όχι μόνο ενεργειακού χαρακτήρα.

Στο δικαστικό μέτωπο, ο χρόνος κινείται αντίστροφα, και όχι τυχαία. Ένα διάταγμα ασφαλείας του 2019, το λεγόμενο «Salvini bis», αύξησε τις ποινές  έως και πέντε χρόνια για όσους προκαλούν φθορές σε περιουσιακά στοιχεία ή αντιστέκονται στις δυνάμεις της τάξεως στη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας.

Το αναφέρει η Anna Di Ronco, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Conversation, το 2021: η δίκη εναντίον εκατό σχεδόν ακτιβιστών της NoTAP, η οποία βασίστηκε, κυρίως, σε μαρτυρίες αστυνομικών, ολοκληρώθηκε σε μόλις επτά μήνες, με τις ποινές σε ορισμένες περιπτώσεις να αυξάνονται από έξι μήνες σε πάνω από τρία χρόνια. Την ίδια περίοδο, η δίκη εναντίον της εταιρείας TAP για περιβαλλοντική καταστροφή αναβλήθηκε επανειλημμένα λόγω της πανδημίας. Το 2024, σύμφωνα με το L’ExtraTerrestre, η δίκη βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη με δεκαεννέα κατηγορούμενους και έναν δικαστή που είχε αλλάξει έξι φορές, ενώ ελλοχεύει ο κίνδυνος της παραγραφής πριν από την έκδοση της απόφασης. Είναι το ίδιο σενάριο που βρήκα στα αρχεία του Μπάρι. Η άδεια κατασκευής εκδίδεται γρήγορα, σχεδόν πάντα. Η αναγνώριση της ζημίας, αν γίνει, φτάνει πολύ αργά.

ΖΩΝΕΣ ΘΥΣΙΑΣ

Υπάρχει μια έκφραση που επανέρχεται συχνά σε αυτό το έργο: «ζώνες θυσίας» — είναι όρος που χρησιμοποιεί η ακαδημαϊκός Macarena Gómez-Barris για τα εδάφη, τα οποία αναγκάζονται να πληρώσουν το περιβαλλοντικό και κοινωνικό τίμημα του εξορυκτικού καπιταλισμού προς όφελος άλλων.

Μια έρευνα της εφημερίδας «Il Fatto Quotidiano» το 2020 υπολόγισε ότι η ΕΕ επέλεξε 149 έργα που αφορούν το φυσικό αέριο και τους σταθμούς επαναεριοποίησης, ενώ οι δικές της προβλέψεις δείχνουν μείωση της ζήτησης κατά 21% έως το 2030. Τα ορυκτά καύσιμα συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται σαν να αποτελούν μέρος της ενεργειακής μετάβασης. Ο πολεοδόμος Keller Easterling αυτό το αποκαλεί «extrastatecraft», τον τρόπο, δηλαδή, με τον οποίο μια υποδομή παρουσιάζεται ως καθαρά τεχνικό ζήτημα για να αποφευχθεί η πολιτική συζήτηση.

Το 2011, ο TAP υποσχέθηκε την έγκριση της ΕΠΕ (Εκτίμηση Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) εντός του τετάρτου τριμήνου του 2012.  Σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, η εκδίκαση της υπόθεσης για την περιβαλλοντική καταστροφή βρίσκεται σε εκκρεμότητα. Η ανάγκη είχε μια πιο βολική ημερομηνία λήξεως από τη δικαιοσύνη. Υπάρχει επίσης μια ειρωνεία: το κλιματιστικό του Draghi, με τα καλοκαίρια όλο και πιο θανατηφόρα, κινδυνεύει τώρα να γίνει πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου.  Όμως, είναι ακριβώς αυτό το αέριο που επηρεάζει το κλίμα, γεγονός που το καθιστά απαραίτητο.

ΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Το κλιματιστικό είναι ήδη αναμμένο, ο αγωγός έχει ήδη κατασκευαστεί και καθώς γράφω, τα εργοτάξια της Αδριατικής Γραμμής ανεβαίνουν τα Απέννινα Όρη από τη Sulmona προς την Bologna: 425 χιλιόμετρα, 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ, και, καθοδόν, έχουν κόψει δέντρα, έχουν διασχίσει σεισμικά ρήγματα, έχουν καταστρέψει μια νεκρόπολη της Εποχής του Χαλκού στο Colfiorito. «Προσπαθούμε να σταματήσουμε το έργο εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια», δήλωσε ο Mario Pizzola της επιτροπής No Hub της Gas Abruzzo στην Altreconomia. «Τα είχαμε, σχεδόν, καταφέρει, όταν η Snam (Società Nazionale Metanodotti)* έδωσε νέα ώθηση στο έργο, χρησιμοποιώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία ως πρόσχημα».

ΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΓΗ

Όταν ο αγωγός TAP έφτασε στο San Foca, το 2017, ξεριζώθηκαν δεκάδες αιωνόβιες ελιές από κτήματα οικογενειών που βιοπορίζονταν από αυτές για γενιές, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τον αγωγό. Αλλά αυτοί που αντιτάχθηκαν στον αγωγό δεν ήταν απλώς ένα κίνημα αγροτών.

Η επιτροπή, που ιδρύθηκε στα τέλη του 2011, αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από περιβαλλοντικές οργανώσεις και μεμονωμένους πολίτες, οι οποίοι είχαν ήδη πληγεί από χρόνια εργασίας στην Ilva, το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα στο Cerano και το εργοστάσιο τσιμέντου στην Galatina.

Εξελίχθηκε σε κίνημα επειδή συνδέθηκε με άλλους τοπικούς αγώνες: το Κίνημα της Ελιάς, που δημιουργήθηκε ενάντια στις εκριζώσεις  των δέντρων λόγω της  Xylella**, και μια επιτροπή μητέρων που συμμετείχε στη διαμαρτυρία.

Όχι μόνο όσοι δουλεύουν αυτή τη γη, λοιπόν, αλλά και όσοι απλώς ζουν σε αυτήν, μέσα σε μια λογική που αποφασίζεται αλλού, στις Βρυξέλλες, στο Μπακού, σε ένα διοικητικό συμβούλιο, το οποίο σπανίως αισθάνεται την ανάγκη να εξηγήσει γιατί αξίζει τον κόπο να ρημάξουν αυτοί οι τόποι.

Η γραμμή δεν σταματάει στο San Foca. Ανεβαίνει, αλλά όχι μέχρι τις Βρυξέλλες.

* Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης υποδομών φυσικού αερίου στην Ιταλία και από τις κορυφαίες στην Ευρώπη.

** Xylella fastidiosa: είναι ένα καταστροφικό φυτοπαθογόνο βακτήριο που προσβάλει τα αγγεία του ξύλου των φυτών και προκαλεί το θάνατό τους. Στην Ιταλία εντοπίστηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2013 στην περιοχή της Απουλίας (συγκεκριμένα στο Σαλέντο) και έκτοτε έχει καταστρέψει εκατομμύρια ελαιόδεντρα, αποτελώντας τον κυριότερο βιολογικό εχθρό της ελιάς.

πηγή: www.laterratrema.org

Το άρθρο Το San Foca δεν φαίνεται από τις Βρυξέλλες. Της Elettra Gotti εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Αν έβλεπε κανείς τις σημερινές ειδήσεις που αφορούν το καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών, θα διάβαζε πάνω-κάτω τα εξής νέα:

“Μετανάστες προκάλεσαν φθορές στη δομή που τους φιλοξενεί”, “Επίθεση δέχτηκαν οι αστυνομικές δυνάμεις”, “Προχώρησαν σε συλλήψεις για την βίαιη και επικίνδυνη συμπεριφορά τους” κι άλλα πολλά παρόμοια. Τι συμβαίνει όμως στο καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών και τι πραγματικά συνέβη στις 22 Αυγούστου;»

Το καμπ της Σιντικής, όπως υπενθυμίζει η ανακοίνωση, για πάνω από έναν χρόνο τώρα, έχει μετατραπεί σε «ειδική δομή» κράτησης. Εκεί είναι φυλακισμένοι χωρίς τη θέληση τους πάνω από 700 νέοι άντρες, ηλικίας 18 ως και 30 ετών κατά βάση Αιγύπτιοι και Μπαγκλαντεσιανοί. Το μόνο “έγκλημα” για το οποίο κατηγορούνται είναι η “παράνομη είσοδος” στη χώρα. Είναι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν αίτηση ασύλου στην Ελλάδα και παρ’ όλα αυτά κρατούνται στην ειδική αυτή δομή, χωρίς να έχουν τα βασικά και τα στοιχειώδη για να μπορούν να κάνουν σωστά ακόμη κι αυτό. Η Σιντική είναι χτισμένη σ’ ένα από τα πλέον απόμερα μέρη της επικράτειας, σ’ ένα σημείο περίκλειστο από βουνά, όπου, χειμώνα καλοκαίρι, οι θερμοκρασίες είναι δυσβάσταχτες. Το καμπ αποτελείται από κοντέινερ ως 24 τετραγωνικά μέτρα το καθένα όπου στοιβάζονται 18 άνθρωποι στο καθένα. Υπάρχουν τέσσερις (4) λειτουργικές τουαλέτες και μπάνια σε όλο το καμπ, στο οποίο οι άνθρωποι συναντούν πολύ συχνά φίδια, ποντίκια και διάφορα έντομα. Οι αρρώστιες, τα δαγκώματα από τρωκτικά και τα τσιμπήματα από έντομα, οι κοριοί και οι ψύλλοι κάνουν τη ζωή ανυπόφορη. Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, το καμπ διοικείται εξ’ ολοκλήρου από την ελληνική αστυνομία και φυλάσσεται μόνιμα, 24/7, από δυνάμεις των ΜΑΤ. Οι ξυλοδαρμοί, οι βασανισμοί και οι εξαφάνιση κρατουμένων για μέρες ολόκληρες, σ’ ένα δωμάτιο απομόνωσης και βασανιστηρίων, είναι η καθημερινότητα στο καμπ της Σιντικής. Το φαγητό είναι σε άθλια κατάσταση, αρκετές φορές με αλλοιώσεις κι επιπλέον δεν επαρκεί καν για τη σίτιση του πληθυσμού. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι στο έλεος της αστυνομίας, καθώς γιατρός υπάρχει ελάχιστες ώρες την εβδομάδα. Οι έγκλειστοι είναι σε τόσο μεγάλη απόγνωση που ακόμη και οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι συχνό, δυστυχώς, φαινόμενο.

Όμως, όπως τονίζει η συνέλευση, «παρά την απόγνωση και την καταστολή, οι μετανάστες της Σιντικής έχουν πολλά να μας διδάξουν. Διοργανώνουν, σχεδόν εβδομαδιαία, κινητοποιήσεις μέσα στο καμπ, διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις. Κινητοποιήσεις που πολύ συχνά πληρώνουν ακριβά με τους βασανιστές της ελληνικής αστυνομίας να μαντρώνουν στην απομόνωση για μέρες, κάποιους από αυτούς. Όμως δεν το βάζουν κάτω. Οι εξεγέρσεις αλλά και οι απόπειρες απόδρασης είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Οι άνθρωποι που ήρθαν εδώ για να βρουν μια καλύτερη ζωή, βρήκαν μόνο ένα καμπ αργής εξόντωσης. Και προσπαθούν να αποδράσουν, να διαμαρτυρηθούν, να εξεγερθούν και να αντισταθούν στην κατάφωρη αδικία. Είμαστε μαζί τους».

Η Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση επισημαίνει ότι σε όλη αυτή την προσπάθειά τους για στοιχειώδη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ολόκληρο στρατό από αστυνομία, δικαστές, εισαγγελείς, υπουργούς και βουλευτές, δημοσιογράους και φασίστες ενώ οι εξεγέρσεις τους  παρουσιάζονται ως κεραυνός εν αιθρία, χωρίς να λέγεται κουβέντα για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

«Πως αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται έρμαια της ρατσιστικής και εθνικιστικής, εσωτερικής και εξωτερικής, πολιτικής του ελληνικού κράτους. Πως το ελληνικό κράτος έχει στρατηγική συμμαχία με την αιγυπτιακή χούντα του Σίσι και γι’ αυτό απορρίπτει σωρηδόν τις αιτήσεις ασύλου με αυτήν την εθνικότητα. Πως το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά σε μια σειρά πολέμους, και μια γενοκτονία, αυτήν της Παλαιστίνης, που γεννούν εκατομμύρια μετανάστες. Πως το ελληνικό κράτος έχει πάρει απόφαση να δολοφονεί κατα εκατοντάδες στα χερσαία και στα θαλάσσια σύνορα και όποιους και όποιες καταφέρνουν να σωθούν να τους βασανίζει σε καμπ στην εγχώρια επικράτεια για χρόνια. Ή ακόμη χειρότερα να τους εξοντώνει, αργά και σταθερά, όπως συμβαίνει στο καμπ της Σιντικής.

Είναι η ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά, δημόσια, πολιτικά και θαρρετά για αυτά που συμβαίνουν στο κολαστήριο της Σιντικής.

Ένα στρατόπεδο που πρέπει να γκρεμιστεί και να ξεθεμελιωθεί. Μαζί να πάρει όλο τον συρφετό των πληρωμένων δολοφόνων, αυτουργών φυσικών ή ηθικών, το πολιτικό σύστημα και το κράτος του κεφαλαίου.

Το μέτρο της αξιοπρέπειας μιας κοινωνίας είναι πως μεταχειρίζεται αυτούς που βρίσκονται στο τελευταίο σκαλοπάτι της.

Κι αυτήν την αξιοπρέπεια, βρίσκοντας το κοινό έδαφος αγώνα ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, δεν πρέπει και δεν μπορούμε να την χάσουμε».

Το άρθρο Το κολαστήριο της Σιντικής, τα ψέματα της εξουσίας και το μέτρο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η κατάληψη Rosa Nera, η ιστορία της οποίας ξεκινά το 2004, λειτουργεί ως απελευθερωμένος από την εμπορική «αξιοποίηση» χώρος, καλύπτει πολλαπλές κοινωνικές, πολιτιστικές, εκπαιδευτικές ανάγκες και συνδέεται με πολλούς πολιτικούς, κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς αγώνες.

Στην ανακοίνωσή της τονίζει μεταξύ άλλων: «Είμαστε εδώ, καθημερινά, μέσα από την πολιτική μας δράση, μέσα από τη συλλογική στέγη, τις θεατρικές ομάδες, τη βιβλιοθήκη, τις προβολές, τις συναυλίες και τις τόσες άλλες δομές που έχουν λειτουργήσει στο παρελθόν και θα λειτουργήσουν στο μέλλον, για να δείξουμε πως το κτήριο της κατάληψης Rosa Nera αξιοποιείται με τον πιο ανοιχτό και δημιουργικό τρόπο που θα μπορούσε. Το τέρας μπορεί να μην κατάφερε να τραφεί με το ξενοδοχείο, αλλά θα ψάξει άλλους τρόπους περίφραξης. Η χαρά της νίκης ας μας πεισμώσει για να συνεχίσουμε αυτόν τον όμορφο αγώνα».

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

Η Κατάληψη Rosa Nera αποχαιρετά την Belvedere με συγκίνηση και ανεμίζοντας από τα τείχη του λόφου γιγαντομαντιλάκι κεντητό με κρόσσια.

Μαζί με την εταιρεία-φάντασμα ισραηλινών συμφερόντων, αποχαιρετούμε και ένα πολυεθνικό, κυβερνητικό εγχείρημα ιδιωτικοποίησης, περίφραξης και καταστολής μεγάλου κεφαλαιοκρατικού μεγέθους που θα μετέτρεπε και με τη βούλα τα Χανιά σε πόλη-φάντασμα, ως τουριστικό θεματικό πάρκο. Γιατί η Rosa Nera μπορεί να μη γίνει ξενοδοχείο, όλη η υπόλοιπη πόλη όμως είναι.

Ο ελεύθερος δημόσιος και κινηματικός χώρος και το μεγάλης σημασίας αρχαιολογικό παλίμψηστο θα ήταν τώρα μονοπάτι για την πισίνα, ενώ η αυλή των μαύρων ρόδων σημείο συνάντησης των τουριστικών βαν για μεγαλοτουρίστες και στελέχη κυβερνήσεων, όπως το είχε οραματιστεί ο πρώην πρύτανης και πρώην υφυπουργός. Τα θερμά μας συλλυπητήρια λοιπόν και σε εκείνους τους εργολάβους, αρχιτέκτονες και ακαδημαϊκούς που ανοίγανε σαμπάνιες κατά την εκκένωση της Ρόζας τον Σεπτέμβρη του 2020.

Από την άλλη, όμως…

Μια πολύ μεγάλη αγκαλιά σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν, μαζί ή διακριτά από την Rosa Nera, αλλά πάντα μέσα από την οργανωμένη συλλογική δράση των τοπικών κινημάτων, ενάντια στην περίφραξη του λόφου Καστέλι. Θέλουμε να αγκαλιάσουμε και να μιλήσουμε για τους ανθρώπους των συλλογικοτήτων της αναρχίας και της αριστεράς, των φοιτητικών κοινοτήτων, κάποιων ασυμβίβαστων συντακτικών ομάδων του τοπικού τύπου, των πολιτικών πρωτοβουλιών και των εργατικών, επιστημονικών και εκπαιδευτικών σωματείων, των θεατρικών, μουσικών και εικαστικών ομάδων που ενέπνευσαν την πόλη με τις ανήσυχες δημιουργίες τους, μακριά από οποιαδήποτε τουριστική, ανορθολογική ή κομματική εργαλειοποίηση του αγώνα.

Ίσως να είναι μια μικρή και προσωρινή νίκη, μπροστά στα διεθνή και τοπικά κοινωνικά προβλήματα και τα κρατικά εγκλήματα, είναι όμως σημαντική, καθώς μας θυμίζει ότι μέσα από τη σύνθεση της συλλογικής δράσης και της συλλογικής ζωής, μπορούμε να ανακόψουμε τα σχέδια του κεφαλαίου. Να θυμίσουμε όμως, σε όλους εκείνους τους συντρόφους και συντρόφισσες που βρεθήκαμε μαζί στα μονοπάτια του αγώνα, ότι η δίψα του κεφαλαίου για αξιοποίηση δεν κοπάζει.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της απόφασης του Πολυτεχνείου, διάφοροι φορείς και παρατάξεις έτρεξαν να βάλουν στο τραπέζι τις ιδέες τους για την «αξιοποίηση» του κτηρίου. Είμαστε εδώ, καθημερινά, μέσα από την πολιτική μας δράση, μέσα από τη συλλογική στέγη, τις θεατρικές ομάδες, τη βιβλιοθήκη, τις προβολές, τις συναυλίες και τις τόσες άλλες δομές που έχουν λειτουργήσει στο παρελθόν και θα λειτουργήσουν στο μέλλον, για να δείξουμε πως το κτήριο της κατάληψης Rosa Nera αξιοποιείται με τον πιο ανοιχτό και δημιουργικό τρόπο που θα μπορούσε. Το τέρας μπορεί να μην κατάφερε να τραφεί με το ξενοδοχείο, αλλά θα ψάξει άλλους τρόπους περίφραξης. Η χαρά της νίκης ας μας πεισμώσει για να συνεχίσουμε αυτόν τον όμορφο αγώνα.

Αλλά κυρίως, είναι μια σημαντική αξιακή και πολιτική δικαίωση για όλους τους ελευθεριακούς, αναρχικούς και αυτόνομους ή ανένταχτους. Τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν μέσα από την ίδια την Κατάληψη Rosa Nera, εκείνους που ‘φύγαν και εκείνους που ‘μείναν.

Και, πρωτίστως, για τους ανθρώπους που μας λείπουν πάντα αλλά η δράση μας συνομιλεί καθημερινά μαζί τους. Τον Βαρδή Τσουρή, την Αλεξάνδρα Περιστεράκη, τον Marc Tomsin, τον Γιάννη Κτιστάκη (Ο λιστής). Είναι πάντα εδώ!

Θα συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε οριζόντια και αμεσοδημοκρατικά σε μια σειρά δύσκολων αγώνων ώστε να αλλάξουν οι πεποιθήσεις, οι δικές μας και των άλλων για το τι θα θεωρείται το δίκαιο, το συλλογικά και ατομικά ωφέλιμο. Αρκεί άλλωστε να σκεφτεί κανείς πως και γιατί πολλοί άνθρωποι από όσους σήμερα πανηγυρίζουν για την αποχώρηση της Belvedere διατράνωναν κάποτε το δικαίωμα του Πολυτεχνείου στο «επιχειρείν» και στο να «αξιοποιήσει» όπως αυτό θέλει την περιουσία του, μέσα από την ξενοδοχοποίηση.

Αξιοποίηση η οποία εν τέλει θα κοστίσει στο Πολυτεχνείο αρκετές χιλιάδες ευρώ εξ αιτίας της αποζημίωσης στην Belvedere. Αυτή είναι η αξία της συλλογικής μας δράσης και του λόγου (και όχι του λόφου) που αλλάζει τις αξίες σε όλα τα πεδία, είτε μιλάμε για κάποιο λόφο, είτε για την ταξική πάλη και τον αντιφασισμό.

Αν μας ρωτάτε για το μέλλον, θα σας πούμε πως το μέλλον είναι ευτυχώς απρόβλεπτο και δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε να βαδίζουμε ρωτώντας.

Η Κατάληψη Rosa Nera έχει όλους τους λόγους να συνεχίσει να είναι ένας αντιφασιστικός, ελευθεριακός, διαρκής και αυτοοργανωμένος θεσμός υποστήριξης των τοπικών κινημάτων.

Να συνεχίσει την προσπάθεια να μάθει μαζί με όσες αγωνίζονται, συνελευσιάζονται, συγκρούονται, συνδιαμορφώνουν, εξεγείρονται, αποτυγχάνουν καλύτερα και οργανώνουν τη σκέψη και τη ζωή τους ενάντια στις καπιταλιστικές και παγιωμένες συντηρητικές πεποιθήσεις για την πολιτική συμμετοχή, την ανθρώπινη μετακίνηση, το εμπόρευμα, τη διαφορετικότητα, τον δημόσιο χώρο, την ταξική πάλη, τον αντισεξισμό, το περιβάλλον και την τέχνη.

Όπως και θα συνεχίσει να διεκδικεί μια αυλή ως ελεύθερο δημόσιο χώρο κοινωνικοποίησης για τον κοινωνικά αποκλεισμένο πληθυσμό της πόλης που περιθωριοποιείται για ταξικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς λόγους ή απλά επειδή είναι μετανάστριες και πρόσφυγες.

Το ξενοδοχείο φεύγει, νέες προτάσεις έρχονται.

Είμαστε εδώ. Όλα συνεχίζονται.

Κατάληψη Rosa Nera

Λόφος Καστέλι, παλιό λιμάνι, Χανιά

Το άρθρο Rosa Nera: «Το ξενοδοχείο τελείωσε – Όλα είναι δρόμος» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Πρόκειται για μια κινητοποίηση, όπου εκατοντάδες κάτοικοι του νησιού διαδήλωσαν ειρηνικά ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Μία κινητοποίηση που αποτέλεσε την αφετηρία πολλών επόμενων, σε κάθε λιμάνι άφιξης του εν λόγω κρουαζιερόπλοιου. «Όπως είναι γνωστό, παρά τη διαβεβαίωση των αστυνομικών και λιμενικών δυνάμεων, αλλά και του ίδιου του Εισαγγελέα Εφετών Σύρου, προς τον Πλοίαρχο του Crown Iris, ότι ήταν σε θέση να εγγυηθούν την ασφαλή αποβίβαση των επιβατών, τελικά, όπως ανακοινώθηκε από την εταιρία, ο Πλοίαρχος αποφάσισε να αποπλεύσει για άλλον προορισμό χωρίς να επιτρέψει την αποβίβαση» αναφέρει η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου αναφέροντας ότι μέσω της εισαγγελικής εντολής για διενέργεια προκαταρτικής εξέτασης «ήδη μέχρι σήμερα, 12 συμπολίτες μας έχουν κληθεί να δώσουν ανωμοτί (χωρίς όρκο) εξέταση, καθώς ταυτοποιήθηκαν ως παρόντες/παρούσες στην κινητοποίηση, χωρίς να τους αποδίδεται καθοδηγητικός/συντονιστικός ρόλος και χωρίς να συνδέονται με οποιονδήποτε τρόπο με τις υπό διερεύνηση αξιόποινες πράξεις».

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας, «το μόνο που τεκμηριώνεται από το φωτογραφικό υλικό και τις ένορκες καταθέσεις που συμπεριλαμβάνονται στη δικογραφία είναι η παρουσία τους στην κινητοποίηση, ενώ η επιλογή τους, από το σύνολο των κατοίκων που συμμετείχαν στη συγκέντρωση, φαίνεται ότι έγινε εντελώς τυχαία και άρα οποιοσδήποτε βρισκόταν στην κινητοποίηση θα μπορούσε να κληθεί ως ύποπτος τέλεσης αδικήματος. Επιπλέον, από τις παριστάμενες αστυνομικές, λιμενικές και εισαγγελικές αρχές, που ήταν παρούσες κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, δεν διαπιστώθηκε η τέλεση καμίας αξιόποινης πράξης, καθώς σε διαφορετική περίπτωση θα είχαν προχωρήσει σε προσαγωγές ή/και συλλήψεις, με τη διαδικασία του αυτόφωρου».

Η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου τονίζει ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα σοβαρή εξέλιξη, «η οποία δεν στοχοποιεί απλώς μερικούς μεμονωμένους αγωνιστές/αγωνίστριες της Σύρου, αλλά ολόκληρο το πανελλαδικό αντιπολεμικό κίνημα».

Επιπλέον, «αποτελεί τη συνέχεια μιας διαρκούς κλιμάκωσης, στο πλαίσιο μιας συνολικότερης προσπάθειας ποινικοποίησης της κοινωνικής διαμαρτυρίας και απομαζικοποίησης του αντιπολεμικού κινήματος. Από την πρώτη στιγμή επιχειρήθηκε να παρουσιαστούν οι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό ως απειλή για τη δημόσια τάξη (ακόμα και για «επαπειλούμενη τέλεση εγκλημάτων κατά της ζωής», όπως ανέφερε το Λιμεναρχείο Σύρου σε πρόσφατη ανακοίνωσή του). Ακολούθησαν απαγορεύσεις συναθροίσεων και πορειών, πρωτοφανής αστυνομική παρουσία και αναίτιες προσαγωγές πολιτών».

Στην ανακοίνωση τονίζεται ότι ουσιαστικά επιχειρείται η μετατροπή της πολιτικής διαμαρτυρίας σε αντικείμενο ποινικής διερεύνησης, αποδίδοντάς της χαρακτηριστικά που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. «Όπως οι πάντες γνωρίζουν,οι μέχρι σήμερα κινητοποιήσεις απέδειξαν τον μαζικό και απολύτως ειρηνικό χαρακτήρα τους, με στόχο να εκφραστεί η αντίθεση στον πόλεμο, στη γενοκτονία και στην εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, χωρίς να προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο που να μπορεί να θεμελιώσει ισχυρισμούς περί υποκίνησης βίας ή μίσους».

Όπως είναι προφανές, η έρευνα αυτή αποσκοπεί στη δημιουργία κλίματος φόβου, ώστε κάθε επόμενη κινητοποίηση να πραγματοποιείται υπό την απειλή ποινικών συνεπειών. «Πρόκειται για μια προσπάθεια φίμωσης όσων αντιστέκονται. Όπως αποδείχθηκε, όμως, και το προηγούμενο διάστημα, κάθε προσπάθεια εκφοβισμού, γεννά ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, συμμετοχή και αλληλεγγύη. Όπως δεν φοβηθήκαμε όταν απαγορεύτηκαν οι πορείες, όταν το νησί μετατράπηκε σε πεδίο αστυνομικής επιτήρησης, όταν έγιναν οι προσαγωγές, έτσι δεν πρόκειται να φοβηθούμε ούτε τώρα».

«Σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης πολεμικής κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή, θα συνεχίσουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα να αγωνιζόμαστε ενάντια στον πόλεμο, στη γενοκτονία, στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των συμμάχων τους, που απειλούν όλους τους λαούς της περιοχής, και ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας σε αυτούς. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της κοινωνίας να υψώνει τη φωνή της απέναντι στα εγκλήματα πολέμου και σε κάθε προσπάθεια συγκάλυψης ή κανονικοποίησής τους.
Καλούμε τα εργατικά σωματεία, τους συλλόγους, τις συλλογικότητες, τις πολιτικές οργανώσεις, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, και κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται την ειρήνη, τις δημοκρατικές ελευθερίες και το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, να καταδικάσουν την επιχείρηση εκφοβισμού και ποινικοποίησης του αντιπολεμικού κινήματος με αβάσιμες δικογραφίες.
Συνεχίζουμε τον αγώνα, για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την υπεράσπιση των θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων και τη διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών, απέναντι στον πόλεμο, την καταστολή και τις … επαπειλούμενες διώξεις» καταλήγει στην ανακοίνωσή της η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία της Σύρου.

Το άρθρο «Η κοινωνία της Σύρου δεν εκφοβίζεται, δεν φιμώνεται, συνεχίζει να αγωνίζεται» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το κομβόι με 50 ακτιβιστές από ευρωπαϊκές χώρες πέρασε από την Ελλάδα ως μέρος του ταξιδιού του στοχεύοντας στην ανάδειξη αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό και στην έκκληση για σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Κατά την υποδοχή των μελών του Palestine Convoy, μετά το μεσημέρι της Τετάρτης, έλαβε χώρα μοτοπορεία στο κέντρο της πόλης και πορεία στους κεντρικούς δρόμους, ενώ ακολούθησε εκδήλωση στον παλαιστινιακό λαό στον ΕΚΧ Σχολείο.

Εκεί μέλη της αποστολής του Palestine Convoy και του March to Gaza Greece δήλωσαν ότι η Γάζα κινητοποιεί πολύ κόσμο και ζητάει δικαιοσύνη για όλους. «Να συνεχίσουμε τον αγώνα για να σταματήσει η γενοκτονία και η κατοχή, αλλά και για να μη γίνει σαν τη Γάζα η Δυτική Όχθη. Σπάμε τη σιωπή και την εκεχειρία που ποτέ δεν συνέβη και συνεχίζουμε να πραγματοποιούμε αποστολές οργανωμένες από τα κάτω ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα, τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, την κατοχή στην Παλαιστίνη, τους πολέμαρχους του κόσμου» είπαν μεταξύ άλλων.

Το καραβάνι υποδέχτηκαν αλληλέγγυοι-ες από τη Θεσσαλονίκη στέλνοντας ένα μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης αλλά και αγώνα να σπάσει η σιωπή για τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους.

Το άρθρο Το Palestine Convoy στη Θεσσαλονίκη-«Να σπάσει η σιωπή για τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.