Το “Πρίνος CO₂” είναι ένα έργο CCS – δέσμευσης κι αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα. Η CCS είναι μια τεχνολογία που υπόσχεται ότι μειώνει τις εκπομπές CO₂ πριν φτάσουν στην ατμόσφαιρα. Η διαδικασία προβλέπει τη δέσμευση CO₂ στην πηγή παραγωγής του (δηλαδή τις βιομηχανίες και τις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής), τη μεταφορά του και την αποθήκευσή του σε γεωλογικούς σχηματισμούς και σε κοιτάσματα πετρελαίου που έχουν εξαντληθεί, όπως είναι ο Πρίνος.

Το Alterthess μίλησε με τον Γεράσιμο Παπαδόπουλο, σεισμολόγο και μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου, που έχει  συμμετάσχει ενεργά με γνωμοδοτήσεις και δημόσιες παρεμβάσεις στον αγώνα των κατοίκων για τους σοβαρότατους περιβαλλοντικούς κινδύνους που επιφυλάσσει ένα τέτοιας κλίμακας και φύσης έργο σε μια ήδη επιβαρυμένη περιοχή η οποία, όπως μας εξηγεί, βρίσκεται μάλιστα εν μέσω ενεργών ρηγμάτων.

Ακούστε το σχετικό podcast:

Έρευνα-σενάριο: Σταυρούλα Πουλημένη

Επεξεργασία ήχου-μοντάζ: Μενέλαος Εξίογλου

Το άρθρο “Πρίνος CO₂” εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Συνέντευξη της Άννας Μαρίας Γάτου, ηθοποιού και ιδρυτικού μέλους της Bloom Theatre στη Λουκία Αργυριάδου. 

Αρχικά θα θέλαμε να μας πείτε τι σας προκάλεσε περισσότερο στο κείμενο του «The Effect» της Lucy Prebble που θέλατε να φέρετε στη σκηνή;

Τα τελευταία χρόνια μπαίνουμε στη διαδικασία να αναζητήσουμε κείμενα που -ενώ παίζονται πολύ στην ευρωπαϊκή σκηνή- δεν έχουν ανέβει ξανά ή έχουν ανέβει ελάχιστα στην Ελλάδα και που μας αφορούν προσωπικά. Η Μαρίνα Κωνσταντινίδου, σκηνογράφος και ιδρυτικό μέλος της ομάδας ανακάλυψε το κείμενο και ξεκινήσαμε να το φανταζόμαστε μαζί με τον Ανδρέα Παράσχο, σκηνοθέτη της ομάδας. Μας άρεσε πολύ η ιδέα ενός ψηφιακού περιβάλλοντος στο οποίο έρχονται σε σύγκρουση δύο διαφορετικοί κόσμοι, ενώ οι θεατές μπαίνουν σε θέση παρατηρητή του πειράματος. Το κείμενο αγγίζει έννοιες όπως η ψυχική υγεία, ο έρωτας, η ιατρική ηθική και αυτήν της «πραγματικότητας», που απασχολούν τον καθένα από μας με πολύ διαφορετικό τρόπο.

H Lucy Prebble γράφει συχνά για χαρακτήρες που περνάνε μία προσωπική κατάρρευση, φαίνεται να την γοητεύει σαν διαδικασία. Είχε πει παλαιότερα ότι «υπάρχει κάτι καθαρτικό στο να έχει κάποιος πραγματικά μια κατάρρευση… …γιατί μετά από αυτήν δεν είσαι ο ίδιος πια… Νομίζω ότι υπάρχει κάτι σε αυτό που με ελκύει: η πιθανότητα να συμβεί (στον καθένα)…» Εμένα νομίζω ότι αυτό με κέρδισε περισσότερο στο κείμενο, η διαδικασία της εσωτερικής μετακίνησης απέναντι σε πράγματα που δε μπορούμε να ελέγξουμε και η αναζήτηση μιας νέας θέσης απέναντι στον εαυτό μας.

Το «The Effect» εντάσσεται σε μια τάση σύγχρονων έργων που εξερευνούν τα όρια ανάμεσα στην επιστήμη και την ηθική. Τι πιστεύετε ότι προσφέρει αυτό το είδος θεάτρου στο κοινό σήμερα;

Προσφέρει χώρο για προβληματισμό, ανοιχτό διάλογο και συζήτηση γύρω από θέματα που συναντάμε καθημερινά. Η ρύθμιση του πως αισθανόμαστε από χημικές ουσίες. Η σύγχρονη τάση για υπερσυνταγογράφηση στην ψυχιατρική. Η θέση του «ειδικού». Η ανάγκη να φαινόμαστε πάντα χαρούμενοι. Και φυσικά το στίγμα γύρω από την ψυχική υγεία με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία.

Τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση με την ψυχική υγεία έχει έρθει στο προσκήνιο, ωστόσο η έλλειψη επαρκούς νομοθετικού πλαισίου εγείρει πολλά ζητήματα δεοντολογίας γύρω από από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Η πληροφορία είναι πλέον διάχυτη και είναι πολύ εύκολο να υπάρχουν παρερμηνείες γύρω από αυτά τα θέματα, όταν δεν υπάρχει το απαραίτητο υπόβαθρο. Είναι πολύ γόνιμο όταν ανοίγει ο διάλογος, ειδικά με αφορμή μία παράσταση που μπορεί να ενεργοποιήσει την σκέψη σε άλλες ταχύτητες.

Οι χαρακτήρες των ψυχιάτρων αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Με ποιον τρόπο αναδείξατε αυτή τη σύγκρουση στη σκηνή;

Η Λόρνα και ο Τόμπι είναι δύο ψυχίατροι με πολύ διαφορετική προσέγγιση στο κομμάτι της φαρμακευτικής αγωγής για τα ζητήματα ψυχικής υγείας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η θέση της Λόρνα σε αυτό το κομμάτι συνδέεται αρκετά με την θέση της συγγραφέα που συνδέει άμεσα την ψυχοπαθολογία με τις δυσλειτουργίες της κοινωνίας. Για την Λόρνα η κατάθλιψη «δεν εμφανίζεται έτσι από το πουθενά, είναι θέμα αλληλεπίδρασης με τον έξω κόσμο», ενώ για τον Τόμπι «αγάπη είναι η φαρμακευτική αγωγή», και η κατάθλιψη είναι απλώς μία αρρώστια που καλούμαστε να «ρυθμίσουμε». Οι δύο ψυχίατροι συγκρούονται τόσο επιστημονικά, όσο και σε προσωπικό επίπεδο, όσο προχωράει η ιστορία. Η σύγκρουση όμως δεν παύει να είναι μια σύνδεσή, μία σχέση. Είναι δύο άνθρωποι που συναντιούνται με έναν δικό τους τρόπο, διαφορετικό.

Προσπαθήσαμε να αναδείξουμε αυτή τη σύγκρουση έτσι ώστε να μην προδίδεται από την αρχή η φύση της, αλλά να αποκαλύπτονται σιγά σιγά στοιχεία της ιστορίας, μέχρι να φτάσουμε στη τελική ανατροπή.

Η αβεβαιότητα ανάμεσα στο «αληθινό» και το «χημικά προκληθέν» συναίσθημα είναι κεντρική στο έργο και συνδέεται άμεσα με σύγχρονες προκλήσεις στον τομέα της ψυχικής υγείας. Παράλληλα λειτουργεί και ως μεταφορά για το ερώτημα αν ο έρωτας είναι βιοχημική αντίδραση ή κάτι βαθύτερο. Πώς προσεγγίσατε αυτή τη διπλή ανάγνωση;

Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα το πώς θα αποδοθεί σκηνικά. Πράγματι, το κείμενο κινείται ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Την επιστημονική/ερευνητική και την προσωπική/βιωματική. Για την Κόνι έχει μεγάλη σημασία να ξέρει τις επιδράσεις του φαρμάκου που λαμβάνει στον οργανισμό της για να δει αν ο έρωτας της είναι μία «παρενέργεια», ενώ για τον Τρίσταν «Δεν υπάρχει χάπι, τσιγάρο, πρέζα στον κόσμο που θα σε κάνει να κοιτάξεις κάποιον και να τον βρεις ελκυστικό… Ή να τον ακούσεις και να τον βρεις «ανθρωπολογικά» ενδιαφέρον ή να τον μυρίσεις και… να ξέρεις.»

Και οι τέσσερις χαρακτήρες κινούνται μέσα σε ένα ερευνητικό πλαίσιο, βιώνοντας όλες τις ανησυχίες που αυτό επιφέρει. Πολύ συχνά χρησιμοποιούν πράγματα που δεν λειτουργούν στο πείραμα για να μιλήσουν για το προσωπικό χάος που βιώνει ο καθένας τους κι αυτό είχε πολύ ενδιαφέρον για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίσαμε υποκριτικά το κείμενο.

Αν ένα συναίσθημα προκαλείται χημικά, είναι λιγότερο «αληθινό»;

Καλώς ή κακώς τα συναισθήματα μας δεν είναι μόνο «χημεία». Η εμπειρία, οι αναμνήσεις, οι σχέσεις, το σώμα και οι σκέψεις μας αλληλεπιδρούν με αυτές τις χημικές διεργασίες. Δηλαδή η χημεία του εγκεφάλου επηρεάζει τα συναισθήματα, αλλά και τα συναισθήματα αλλάζουν τη χημεία του εγκεφάλου, πρόκειται για μία κυκλική διαδικασία.

Δεν ξέρω αν μια συναισθηματική αντίδραση που προκαλείται χημικά είναι λιγότερο «αληθινή», σίγουρα όμως είναι δεν έχει την καθαρότητα ενός συναισθήματος που γεννιέται από μέσα μας.

Η προηγούμενη σας δουλειά με τους Μεθυσμένους του Ivan Vyrypaev και το The Effect φαίνεται να συναντιούνται σε αυτή την κοινή υπαρξιακή αγωνία γύρω από τη φύση της ανθρώπινης εμπειρίας και του συναισθήματος — έστω μέσα από διαφορετικές «καταστάσεις» (μέθη vs φαρμακευτική επίδραση). Είναι μία θεματική που συνειδητά επιλέξατε να διαπραγματευτείτε;

Φανταστική συνειδητοποίηση! Δε το είχα σκεφτεί ποτέ με αυτά τα λόγια. Η αλήθεια είναι ότι μας απασχολούν πολύ τα κείμενα με υπαρξιακό στοχασμό. Νιώθω ότι ο ηθοποιός μπαίνει σε μία διαδικασία ενδοσκόπησης πολύ διαφορετική και όσο προχωράει η διαδικασία των προβών ανοίγονται συνεχώς περισσότερα πεδία ανάγνωσης. Στους «Μεθυσμένους» βλέπαμε ανθρώπους σε κρίσιμες στιγμές της ζωής τους να λύνονται μέσα από το αλκοόλ αναζητώντας την δική τους αλήθεια. Στο «The Effect» έχουμε τέσσερις χαρακτήρες που αναζητούν την έννοια της πραγματικότητας σε αυτά που βιώνουν οι ίδιοι και οι γύρω τους. Πιστεύω ότι δεν επιλέξαμε συνειδητά ένα κείμενο που συνδέονται τόσο οι νοηματικοί άξονες με το προηγούμενο, ωστόσο σίγουρα αυτή η επιλογή δείχνει κάτι για τα θέματα που μας εμπνέουν τα τελευταία χρόνια. Τι θα ακολουθήσει άραγε;

Η Bloom Theatre Group τα τελευταία χρόνια έχει κάνει τα τελευταία χρόνια ένα δυναμικό ξεκίνημα στο ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης; Ποια είναι τα επόμενα βήματα;

Είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτή τη σύμπραξη και για τον τρόπο που ο κόσμος έχει αγκαλιάσει τις δουλειές μας, τόσο στη Θεσσαλονίκη, όσο και σε άλλες πόλεις που ταξιδέψαμε μέσα στο 2025. Ήταν μια πολύ γεμάτη χρονιά καλλιτεχνικά, τόσο για την ομάδα, όσο και για τον καθένα από τους τρεις μας. Συνεργαστήκαμε με νέους πολύτιμους συντελεστές, όπως η Δήμητρα Αλουτζανίδου που έχει αναλάβει τον σχεδιασμό φωτισμών στις φετινές παραστάσεις μας και με υπέροχους ηθοποιούς όπως ο Ιωάννης Καμπούρης, η Δήμητρα Κούρτη, ο Μίλτος Τσιάντος και ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Η τελευταία δουλειά της ομάδας «Επτά ημέρες από τη ζωή του Σιμόν Λαμπρός» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Παράσχου και Μαρίνας Κωνσταντινίδου θα παρουσιαστεί από το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη και έχουμε μία ακόμη παράσταση στα σκαριά που δεν έχουμε ανακοινώσει ακόμα, λίγη υπομονή!

Το άρθρο Πότε είναι αληθινό ένα συναίσθημα; Ένα θεατρικό πείραμα για ερωτευμένους και θλιμμένους εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η εικόνα του εξωφύλλου είναι από τη συλλογή φωτογραφιών της Sally Mann “A Thousand Crossings” με αποτυπώσεις του βαθέως Αμερικανικού Νότου.

Ακούστε το Podcast στα κανάλια μας στο YouTube και στο Spotify

Το άρθρο Bookbubble: Πολιτικές Ίντριγκες και Υπαρξιακές Ενοχές στον Αμερικανικό Νότο εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η αλήθεια όμως δεν είναι αυτή που προβάλλει η ΠΟΜΙΔΑ καθώς τα σπίτια όμως δεν “επιστρέφουν στην αγορά” και οι αυξήσεις των ενοικίων συνεχίζουν να τρέχουν με 10% ετησίως, τρεις φορές τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Και έτσι η ΠΟΜΙΔΑ προβάλλει νέα αιτήματα για περισσότερα ευνοϊκά μέτρα και η κυβέρνηση συνεχίζει να τα ικανοποιεί. Αποτέλεσμα: η δριμύτερη στεγαστική κρίση στην Ευρώπη και η πλήρης καταπάτηση των στεγαστικών δικαιωμάτων μας.

«Είναι η στιγμή να δούμε κατάματα την πραγματικότητα: το μόνο αποτέλεσμα που έχουν τα μέτρα που απαιτεί η ΠΟΜΙΔΑ και υιοθετεί η κυβέρνηση είναι ο πλουτισμός των εκμισθωτών. Οι ενοικιαστές – δηλαδή το 30% του πληθυσμού – επωμιζόμαστε τα υψηλότερα στεγαστικά κόστη στην Ευρώπη, περικόπτουμε από το φαγητό μας και αντιμετωπίζουμε φτώχεια και στεγαστική επισφάλεια» δηλώνει η Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης αναφέροντας στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που αποδεικνύουν ότι οι εκμισθωτές ανεβαίνουν σε ολοένα υψηλότερα εισοδηματικά στρώματα.

Επιπλέον, σύμφωνα με μελέτη που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσφατα, η Ελλάδα είναι τρίτη στη λίστα των χωρών με τα πιο υπερτιμημένα ακίνητα (βλ. πίνακα) – άρα οι αποδόσεις που απολαμβάνουν οι εκμισθωτές σε σχέση με τα βάρη της ιδιοκτησίας (κόστη συντήρησης, τόκους, φόρους) είναι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη!

«Αρκεί αυτό για να κατανοήσουμε ότι τα ατελείωτα αιτήματα της ΠΟΜΙΔΑ δεν έχουν σχέση με τη βιωσιμότητα της μικρής περιουσίας. Αν είχαν, η ΠΟΜΙΔΑ θα πρωτοστατούσε στους αγώνες ενάντια στους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις των υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Όμως το ζήτημα αυτό δεν την αγγίζει.

Τα αιτήματα της ΠΟΜΙΔΑ δεν είναι λύσεις· είναι σχέδιο περαιτέρω υποβάθμισης της ζωής στο νοίκι και διαφύλαξης των υπερκερδών των εκμισθωτών.

Το ζήτημα της έλλειψης προσφοράς και η ενεργοποίηση του κενού αποθέματος θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με θαρραλέα μέτρα, όχι με ημίμετρα όπως οι φοροαπαλλαγές, που έχουν αποδείξει ήδη την αναποτελεσματικότητά τους» αναφέρει στην ανακοίνωσή της η Ένωση Ενοικιαστών Θεσσαλονίκης αντιπροτείνοντας ένα μέτρο δοκιμασμένο και επιτυχημένο: τον Φόρο Αδράνειας.

«Την ώρα που τα ενοίκια εκτινάσσονται, 40.000 κατοικίες είναι στα χέρια funds, άλλες 40.000 αγορασμένες μέσω Golden Visa παραμένουν αδρανείς, ενώ και οι ιδιώτες δεν έχουν κίνητρο να βγάλουν τα ακίνητά τους στην αγορά όσο οι τιμές τους αυξάνονται κατά 10% ετησίως ακόμα και όταν μένουν κλειστά!

Η διατήρηση κενών κατοικιών έχει τεράστιο κοινωνικό κόστος, που σήμερα επωμιζόμαστε μόνο οι ενοικιαστές. Ο Φόρος Αδράνειας θα μετακυλίσει το κόστος στους κερδοσκόπους και θα επιτρέψει να ξαναμπούν ακίνητα στην αγορά – στα αλήθεια αυτή τη φορά.

Αυτό θα εφαρμοστεί ως επιβαρυντικός συντελεστής στον ΕΝΦΙΑ για ακίνητα που μένουν αδρανή πάνω από 12 μήνες χωρίς τεκμηριωμένη πρόθεση αξιοποίησης, με κλιμακωτή αύξηση όσο παραμένουν κενά, και με δικλείδες εξαίρεσης για σπίτια που μένουν κενά λόγω σοβαρών νομικών ή τεχνικών κωλυμάτων. Στόχος δεν είναι να τιμωρηθεί ο μικροϊδιοκτήτης, αλλά να σταματήσει η απόσυρση σπιτιών με κερδοσκοπικές προθέσεις» τονίζει.

Μάλιστα, όπως αναφέρει, η Γαλλία εφάρμοσε τον Φόρο Αδράνειας μειώνοντας τις κενές κατοικίες κατά 13% σε τέσσερα χρόνια. Ακόμα και το μισό από αυτό το ποσοστό στην Ελλάδα θα σήμαινε 140.000 νέα ακίνητα στην αγορά.

«Αυτό όμως δεν επαρκεί: χρειάζεται επίσης πλαφόν στα ενοίκια, περιορισμός των βραχυχρόνιων μισθώσεων, κατάργηση της Golden Visa και γενναία δημόσια επένδυση για κοινωνική κατοικία. Μαζί με κατάργηση των αντικοινωνικών νόμων των fast-track εξώσεων και του Τειρεσία ενοικιαστών!

Λύσεις υπάρχουν, και είναι δοκιμασμένες. Λείπει η βούληση. Είναι η στιγμή να αποφασίσουμε ως κοινωνία αν βάζουμε πιο ψηλά τις αποδόσεις των εκμισθωτών, ή την κοινωνική ευημερία και το μέλλον των παιδιών μας».

Η Ένωση Ενοικιαστών Θεσσαλονίκης στηρίζει τη διαμαρτυρία που διοργανώνει το Σωματείο Βάσης Ενοικιαστών Αθήνας έξω από το 43ο συνέδριο της ΠΟΜΙΔΑ, Κανάρη και Ακαδημίας στην Αθήνα, στις 11 π.μ. το Σάββατο 31 Γενάρη, και καλεί σωματεία, ενώσεις και ολόκληρη την πληττόμενη κοινωνία να συμμετάσχουν και να απαιτήσουν: Τέλος στην αισχροκέρδεια των λίγων, στεγαστικά δικαιώματα για όλους και όλες!

Το άρθρο «Όχι άλλα δώρα στην ΠΟΜΙΔΑ: ο τρόπος να επιστρέψουν τα κενά ακίνητα στην αγορά είναι ο Φόρος Αδράνειας» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ο Aimé Césaire, διανοούμενος από τη Μαρτινίκα, αποκαλεί “αυτοκρατορικό μπούμερανγκ” τη διαδικασία σύμφωνα με την οποία οι κυβερνήσεις που αναπτύσσουν καταπιεστικές τεχνικές για τον έλεγχο των αποικιακών εδαφών καταλήγουν να χρησιμοποιούν τις ίδιες αυτές τεχνικές εναντίον των πολιτών τους.

Αυτή είναι μια σύνθεση όσων συμβαίνουν στους δρόμους της Μινεάπολης, όπου συνεχίζονται οι επιδρομές από πόρτα σε πόρτα, οι συλλήψεις στις γειτονιές, οι απελάσεις και οι δολοφονίες από την ICE. Το τελευταίο θύμα είναι ο Άλεξ Πρέτι, ένας τριανταεπτάχρονος νοσοκόμος, ο οποίος άρχισε να συμμετέχει στις διαμαρτυρίες κατά της ICE μετά τη δολοφονία της Ρενέ Γκουντ.

Είναι δύσκολο να αντισταθεί κανείς στον πειρασμό να θεωρήσει τις αγριότητες που διαπράττονται σήμερα ως εκδίκηση για τις πρακτικές αλληλεγγύης που εφαρμόζει η πόλη της Μινεάπολης εδώ και χρόνια, χάρη στον ηγετικό ρόλο των κοινοτήτων των Σομαλών και των μεταναστών. Η δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης από τα κάτω ξεκίνησε το 2020, λίγα μόλις βήματα από το σημείο όπου δολοφονήθηκε η Ρενέ Γκουντ, όταν 15 με 26 εκατομμύρια άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.

Αυτή του 2020 ήταν μια εκπληκτική σύγκλιση κατά της αστυνομικής βίας και του δομικού ρατσισμού. Η μεγαλύτερη διαδήλωση στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ. Αυτό που προκάλεσε συζητήσεις δεν ήταν μόνο το μέγεθος, αλλά η σύνθεση των διαμαρτυριών, στις οποίες υπήρξε μια σύμπλευση μεταξύ μαύρων, λευκών, Λατίνων, Ασιατών και μεταναστών και μια μαζικότερη λευκή παρουσία από οποιοδήποτε ιστορικό προηγούμενο.

Ποτέ δεν ήταν έτσι. Μέχρι τις διαμαρτυρίες του κινήματος Black Lives Matter του 2014 και του 2019, η λευκή παρουσία στις διαμαρτυρίες κατά των δολοφονιών των Μάικλ Μπράουν, Έρικ Γκάρνερ, Φρέντι Γκρέι και Ταμίρ Ράις ήταν μειοψηφική, όπως και η συμμετοχή της στη δημόσια συζήτηση για την αποικιοκρατία.

Οι διαδηλώσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ προκάλεσαν τον απολογισμό για την ιστορία του ρατσισμού και του λευκού προνομίου. Είναι εντυπωσιακό, υπό αυτή την έννοια, το πώς ο Τραμπ, έκτοτε, έχει εμμονή με τη Μινεσότα, σε σημείο που να προσποιείται ότι κέρδισε την πολιτεία το 2016, το 2020, ακόμη και το 2024, χρησιμοποιώντας την ως πρωταρχικό στόχο στο αυταρχικό του σχέδιο.

Η επίκληση στον λευκό ρατσισμό ήταν πάντα το πιο αποτελεσματικό όπλο της ακροδεξιάς. Ο λόγος περί λευκής υπεροχής είναι τόσο βαθιά ριζωμένος στη δυτική κοινωνία που η λευκή εργατική τάξη βρίσκεται εδώ και καιρό στη λάθος πλευρά. Το διατύπωσε σωστά ο μαύρος μαρξιστής διανοούμενος Cedric Robinson στο κείμενό του του 2007, “Forgeries of Memory and Meaning”, παραθέτοντας τον Otis Madison: “Ο σκοπός του ρατσισμού είναι να ελέγχει τη συμπεριφορά των λευκών, όχι των μαύρων. Για τους μαύρους, αρκούν τα όπλα και τα τανκς”.

Ο Robinson χρησιμοποίησε αυτή τη φράση για να περιγράψει τα χρόνια του Jim Crow, το σύνολο των τοπικών κανονισμών που επέβαλαν την επαναφορά του φυλετικού διαχωρισμού στις νότιες πολιτείες μεταξύ 1877 και 1964.

Η επαναφορά του φυλετικού διαχωρισμού δεν ήταν εύκολη, από τη στιγμή που  τα χρόνια της ανασυγκρότησης είχαν παραχωρηθεί, προσωρινά, ίσα πολιτικά δικαιώματα,.

Ήταν ένας στόχος που θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με μια ριζική αλλαγή, με πολιτικές δολοφονίες, λιντσαρίσματα, συνενοχή της  ομοσπονδίας με την ιδεολογία της λευκής υπεροχής, καθώς και μια κατευθυνόμενη συζήτηση που περιέγραφε τους μαύρους ως απειλή και την λευκή υπεροχή ως μια λυτρωτική δύναμη, όπως περιγράφεται εύστοχα στη διαβόητη ταινία του D. W. Griffith του 1915, Η Γέννηση ενός Έθνους.

Ανέκαθεν ο λευκός ρατσισμός είχε να κερδίσει πολλά από αυτές τις ιστορικές συγκυρίες, οι οποίες επιβαρύνουν τους μαύρους και τους μετανάστες με το οικονομικό και ηθικό κόστος των εποχών της κρίσης. Μετά από χρόνια συζητήσεων για τον κίνδυνο του αντίστροφου ρατσισμού, λυπάμαι που το λέω, ο τελικός σκοπός των άχρηστων συζητήσεων για το woke και τους πολέμους μεταξύ των πολιτισμών ήταν ακριβώς αυτός: να πυροδοτήσουν τον λευκό ρατσισμό και να σπρώξουν την εργατική τάξη στην αγκαλιά της δεξιάς.

Στην Ιταλία, το βιβλίο του Mimmo Cangiano, “Πολιτισμικοί Πόλεμοι και Νεοφιλελευθερισμός”, είναι ένα ύπουλο όχημα για αυτή τη διαδικασία, η οποία χρησιμοποιεί την ανεπάρκεια των πολιτικών ένταξης για να απονομιμοποιήσει τους αντιρατσιστικούς αγώνες, που κατηγορούνται ότι αμβλύνουν την ταξική ενότητα.

Από την άλλη μεριά, αν η βαρβαρότητα που μας περιβάλλει έχει κάτι να μας διδάξει, είναι ότι η αποικιακή βία δεν θα έχει όρια όσο θα καταφέρνει να βρίσκει συνεργούς στο λευκό προνόμιο. 

Ο Άλεξ Πρέτι και η Ρενέ Γκουντ επέλεξαν να αποτάξουν αυτή την ιστορική συνενοχή και να δράσουν με αλληλεγγύη προς την κοινότητα των μεταναστών. 

Μακάρι το παράδειγμά τους να είναι πρότυπο για εμάς.

πηγή: ilmanifesto.it

Το άρθρο Γιατί προκαλούν τόσο φόβο όσοι σπάνε τον λευκό ρατσισμό. Της Francesca Coin εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το Υβριδικό Φωτοβολταϊκό Πάρκο που σχεδιάστηκε για τον «Άη Λιά» στην Ερεσό και για τις «Σκάλες» στον Μανταμάδο, όπως αναφέρει ανακοίνωση της καμπάνιας, απειλούν με περιβαλλοντικές καταστροφές την περιοχή, ενώ οι προθέσεις των επενδυτών και ο κρατικός σχεδιασμός προδικάζουν το νησί σε εξαγωγέα ενέργειας.

«Το εν λόγω έργο βρίσκεται σε διαβούλευση και καλούμαστε να πάρουμε θέση απέναντί του. Το μέσο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να ακουστούν οι φωνές μας στις αίθουσες των συνεδριάσεων είναι η συλλογική συμμετοχή στην διαβούλευση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Υβριδικού Πάρκου, με την κατάθεση του αναγκαίου κείμενου Δ-11. Το εν λόγω κείμενο έχει αναλάβει να συγγράψει η νομική μας ομάδα» αναφέρουν οι συλλογικότητες καλώντας . τους απανταχού Ερεσιώτες και τις Ερεσιώτισες, τους φίλους και λάτρεις της Ερεσού, αλλά και τον κόσμο που μας παρακολουθεί, μας ακολουθεί και μας στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια, να βάλει ο καθένας το λιθαράκι του και να στηρίξει οικονομικά την καμπάνια ενάντια στο Υβριδικό Πάρκο πίσω από τον Άη Λια στην Σκάλα Ερεσού.

Πληροφορίες για το πρότζεκτ και για την καμπάνια από τις συλλογικότητες που τη συνυπογράφουν:

«Το έργο είναι της εταιρίας DIREEN Α.Ε. και πρόκειται για Υβριδικό πάρκο με συνδυασμό φωτοβολταϊκών πάνελ και συσσωρευτών ενέργειας. Η χωροθέτηση του έργου θα γίνει σε δύο μέρη. Ένα είναι στο Μανταμάδο στην περιοχή “Σκάλες” και ένα στην περιοχή μας, στην “Λάκκα”. Στην ουσία μιλάμε για την περιοχή πίσω από τον προφήτη Ηλία μετά το Αφεντέλι και μέχρι και λίγο πριν την Τσιχλιώντα. Το συνολικό εμβαδόν των περιοχών που θα καταληφθούν είναι 1.510.180 τ.μ. ενώ το εμβαδόν προτεινόμενης περίφραξης υπολογίζεται στα 376.254 τ.μ. Η συνολική ισχύς του έργου θα είναι 30MW.

Γιατί στεκόμαστε ενάντια στο έργο:

1 – Το έργο θα έχει συνολική ισχύ 30MW όταν αυτή την στιγμή που μιλάμε το ανώτατο όριο παραγωγής ενέργειας για την Λέσβο ως μη διασυνδεδεμένο νησί είναι μόλις 15MW. Την ίδια στιγμή το εμβαδόν που θα καταληφθεί στην περιοχή της Ερεσού ισούται όσο τα 3/5 ολόκληρου του κάμπου της Ερεσού. Με αυτά τα δύο και μόνο στοιχεία καταλαβαίνουμε ότι μιλάμε για παρέμβαση βιομηχανικής κλίμακας που όμοια της δεν έχει δει το νησί και φυσικά ούτε και η Ερεσός.

2 – Οι ανάγκες κατανάλωσης ενέργειας πάνω στο νησί της Λέσβου στο μάξιμουμ των αναγκών, πχ στην φουλ σεζόν το καλοκαίρι, δεν ξεπερνάνε τα 70MW. Αν τώρα στα 30MW του υβριδικού πάρκου προσθέσουμε και τα 306MW του Ρόκα που έχει επίσης πάρει άδεια παραγωγού στην περιοχή μας καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα πρότζεκτ ΔΕΝ έχουν καμία σχέση με την κάλυψη των αναγκών των τοπικών κοινωνιών αλλά αντίθετα αναμένεται να αξιοποιήσουν την διασύνδεση του νησιού και τους πόρους του τόπου μας με στόχο να εξάγουν ρεύμα για να κερδοφορήσουν.

3 – Το Υβριδικό Πάρκο όπως είπαμε περιλαμβάνει και συσσωρευτές. Για τους συσσωρευτές η νομολογία είναι πολύ ανεπτυγμένη καθώς έχουν στο παρελθόν ήδη συμβεί μεγάλα ατυχήματα. Μάλιστα επειδή τα υλικά που αποτελούν τους συσσωρευτές είναι πλήρως τοξικά σε περίπτωση πυρκαγιάς δεν προτείνεται η κατάσβεση. Η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων της εταιρίας δεν αναφέρει τίποτα για τις επιπτώσεις μίας πιθανής πυρκαγιάς στην περιοχή χωροθέτησης.

4 – Η περιοχή πίσω από τον Άη Λια εδώ και πολλές δεκαετίες αξιοποιείται από τους κατοίκους της περιοχής για τις ανάγκες της κτηνοτροφίας η οποία είναι πολύ σημαντική για την τοπική οικονομία, ενώ επίσης συμβάλει στην συγκράτηση του πληθυσμού της κοινότητας μας. Το πρότζεκτ αυτό αναμένεται να καταλάβει μία τεράστια έκταση η οποία και αυτομάτως θα εξαιρεθεί ως περιοχή που μπορεί να αξιοποιηθεί για βόσκηση κοπαδιών. Το Υβριδικό λοιπόν έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το συμφέρον της Κτηνοτροφίας στην περιοχή.

5 – Η τοποθέτηση πάνελ σε μία τόσο μεγάλη έκταση απευθείας θα αχρηστέψει την περιοχή παραγωγικά, θα επηρεάσει το μικροκλίμα της, αλλά και να προκαλέσει διάβρωση καθώς για να υλοποιηθεί και μόνο προβλέπει εκχέρσωση και αποψίλωση της περιοχής χωροθέτησης. Οι επιπτώσεις στην χλωρίδα και πανίδα της περιοχής θα είναι μη αναστρέψιμες.

6 – Η περιοχή πίσω και γύρω από τον Άη Λια είναι ένα μοναδικό φυσικό τοπίο ανεκτίμητης ομορφιάς, Η ομορφιά του μέρους ήδη αξιοποιείται βιώσιμα και τουριστικά από την κοινότητα μας, στα πλαίσια πεζοπορικής διαδρομής που ξεκινάει από την Σκάλα Ερεσού και καταλήγει στο εκκλησάκι. Η υλοποίηση ενός τέτοιου πρότζεκτ γιγάντιας κλίμακας θα υποβαθμίσει πλήρως το τοπίο και το περιβάλλον από τα οποία ακόμη και ο τουρισμός της περιοχής είναι άρρηκτα συνδεδεμένος.

7 – Η Λέσβος διαθέτει μοναδικό πλούτο γεωλογικών μνημείων και τοπίων φυσικού κάλλους, οικοτόπων και πολιτιστικών μνημείων τα οποία συνέβαλαν στην αναγνώριση και ένταξή της στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO. Στο δυτικό τμήμα της δεσπόζει το Απολιθωμένο Δάσος, ένα μοναδικό τεκμήριο της γεωλογικής ιστορίας, το οποίο έχει κηρυχθεί «Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης». Η υλοποίηση του Υβριδικού μέσα στην περιοχή αυτή, την οποία έχει καταφέρει το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους στο Σίγρι να αναδείξει παγκοσμίως, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις και ως προς την προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία 20 χρόνια να αναδειχθούν τα ατού της περιοχής μας.

8 – Τέλος ένα ακόμη επιχείρημα μας είναι το εξής. Με ποιο δικαίωμα έρχεται μία εταιρία να υλοποιήσει μία τόσο μεγάλη επέμβαση και κανείς δεν ρωτάει τις τοπικές κοινωνίες; Στεκόμαστε λοιπόν απέναντι στο έργο αυτό και γιατί κανείς δεν ενημέρωσε τον κόσμο, κανείς δεν ξεκίνησε διαδικασίες διαβούλευσης με τον κόσμο, κανείς δεν έβαλε τον κόσμο της Ερεσού, του Μανταμάδου, της Λέσβου ευρύτερα στο επίκεντρο των αποφάσεων.

Γιατί κάνουμε την καμπάνια:

Η καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης έχει δύο βασικούς στόχους. Πρώτον να μαζέψει συλλογικά τα χρήματα που απαιτούνται ώστε να πληρώσουμε την νομική ομάδα μας για την συγγραφή του Δ-11, ενός κειμένου που είναι αναγκαίο για να μπορούμε να συμμετέχουμε στην διαβούλευση της περιβαλλοντικής μελέτης του Υβριδικού Πάρκου. Το Δ-11 μόλις είναι έτοιμο θα κοινοποιηθεί από τις σελίδες μας ώστε να μπορούν όλοι, κάτοικοι, φίλοι και επισκέπτες της Ερεσού να συμμετέχουν επίσης στην διαβούλευση ενάντια σε αυτή την βιομηχανικού τύπου παρέμβαση στον τόπο μας».

Υποστηρίξτε εδώ :

Μόνοι χαμένοι αγώνες αυτοί που δεν δόθηκαν ποτέ!

«Η περιοχή μας δεν έχει καμία ανάγκη να γίνει η μπαταρία της Ευρώπης. Δεν υπάρχει κανένα νοήμον επιχείρημα που να μπορεί να στηρίξει το βίαιο ξεπούλημα των φυσικών πόρων του τόπου μας, τα βουνά και τις παραλίες για τις ανάγκες κερδοφορίας των πολυεθνικών, για να εξάγουν ρεύμα στις αγορές της Ευρώπης,  εις βάρος της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας.

Θέλουμε έναν τόπο που να ορίζουν τις τύχες του οι ίδιοι του οι κάτοικοι, οι άνθρωποι ευρύτερα που τον αγαπούν και όλα αυτά με αποφάσεις που να ευνοούν τις δικές τους και μόνο ανάγκες. Με την οργάνωση στην βάση, και πάλι θα παλέψουμε και απέναντι σε αυτό το πρότζεκτ.

Καλούμε τον Δήμο Δυτικής Λέσβου, την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και τα Τοπικά Συμβούλια Μανταμάδου και Ερεσού να εναντιωθούν στο Υβριδικό Πάρκο επίσης.

Στηρίξτε την καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης!

Κοινοποιήστε – ενημερώστε – διαδώστε!»

Πρωτοβουλία Ερεσού – Περιβαλλοντικός Κοινωνικός Σύλλογος.

Κίνηση για ελεύθερα βουνά στην Λέσβο.

Σύλλογος των απανταχού Ερεσίων ο Θεόφραστος.

Το άρθρο Κάλεσμα οικονομικής ενίσχυσης και αγώνα ενάντια στο υβριδικό πάρκο στην σκάλα Ερεσού εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ζούμε μια καταιγίδα. Δεν είναι νέα ούτε παροδική. Είναι η καταιγίδα του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, της πατριαρχίας και των κρατών που διαχειρίζονται τον θάνατο ενώ μιλούν για τάξη, σταθερότητα ή ασφάλεια. Σε αυτή την καταιγίδα, οι αποπάνω συγκρούονται για εδάφη, πόρους και εξουσία· οι αποκάτω βάζουν τα σώματα, τις ζωές, τον φόβο και την ελπίδα.

Στο Ιράν, σήμερα, αυτή η καταιγίδα χτυπά με ιδιαίτερη σφοδρότητα. Ο ιρανικός λαός έχει κινητοποιηθεί ξανά ενάντια στο καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας, το οποίο δεν δίστασε να προχωρήσει σε βίαιη καταστολή εναντίον όσων βγαίνουν στους δρόμους. Αυτές οι κινητοποιήσεις δεν είναι μεμονωμένο γεγονός ούτε στιγμιαία αντίδραση: είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών πολιτικής καταπίεσης, οικονομικής εκμετάλλευσης, πατριαρχικής βίας, συστηματικής καταστολής και άρνησης δικαιωμάτων. Είναι αγώνες που ξεκινούν από τα κάτω, από την ασφυκτική καθημερινότητα, από όσους δεν μπορούν και δεν θέλουν να συνεχίσουν να επιβιώνουν στη σιωπή.

Πάνω οι κυβερνήσεις και οι μεγάλες δυνάμεις αξιολογούν την κατάσταση από γεωπολιτική άποψη. Υπολογίζουν τα πλεονεκτήματα, τις περιφερειακές ισορροπίες, τις ενεργειακές διαδρομές, τις συμφέρουσες συμμαχίες. Πάνω το έγκλημα κανονικοποιείται, δικαιολογείται ή αποκρύπτεται με όρους «σταθερότητας», «ασφάλειας» ή «πολιτικού ρεαλισμού». Πάνω, ακόμη και όσοι παρουσιάζονται ως εχθροί του ιρανικού καθεστώτος, δεν διστάζουν να νομιμοποιήσουν τη σφαγή, όταν αυτή εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

Κάτω, αντίθετα, ο ιρανικός λαός αγωνίζεται για τη ζωή:

Κάτω είναι οι γυναίκες που αψηφούν καθημερινά τον πατριαρχικό έλεγχο.

Κάτω είναι οι εργαζόμενοι που έχουν φτωχοποιηθεί από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Κάτω είναι οι σεξουαλικές διαφορετικότητες, οι θρησκευτικές μειονότητες, οι καταπιεσμένοι λαοί, όσοι ζουν στις περιφέρειες που έχουν πληγεί από την κρίση του νερού, της στέγασης και της εργασίας.

Κάτω είναι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους ξανά και ξανά, πολλές φορές με άδεια χέρια, χωρίς ευρείες οργανώσεις –κατεστραμμένες από την καταστολή– και παρ’ όλα αυτά προχώρησαν πιο μακριά από οποιαδήποτε θεσμική αντιπολίτευση.

Καταγγέλλουμε με σθένος την εξωτερική χειραγώγηση αυτών των διαδηλώσεων. Καμία ξένη δύναμη, καμία κυβέρνηση του βόρειου ημισφαιρίου, κανένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον πόνο του ιρανικού λαού ως πιόνι στη σκακιέρα του. Αυτή η εργαλειοποίηση όχι μόνο διαστρεβλώνει  τους πραγματικούς αγώνες, αλλά θέτει σε μεγαλύτερο κίνδυνο όσους αντιστέκονται, καθιστώντας τους πρόσχημα για ακόμη πιο άγρια καταστολή.

Επαναβεβαιώνουμε το αναφαίρετο δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. Η ελευθερία δεν εξάγεται, ούτε αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ κρατών. Καμία ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν έχει φέρει ποτέ δικαιοσύνη ή αξιοπρέπεια στους λαούς που υποτίθεται ότι «απελευθερώνει». Το γνωρίζουμε από την ιστορία και το επιβεβαιώνουν ξανά και ξανά τα ερείπια που αφήνουν στο πέρασμά τους. Υπάρχουν εκείνοι που, από έξω, κοιτάζουν προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω: εκείνοι που δικαιολογούν το ιρανικό καθεστώς στο όνομα ενός υποτιθέμενου αντιιμπεριαλισμού, αγνοώντας ότι το ίδιο αυτό καθεστώς εφαρμόζει εναντίον του λαού του λογικές κατοχής, απαρτχάιντ, λεηλασίας και νεοφιλελευθερισμού· και εκείνοι που προωθούν αντιδραστικές, αυταρχικές και εξαρτημένες εναλλακτικές λύσεις, που υπόσχονται σωτηρία ενώ αναπαράγουν την κυριαρχία.

Είναι ψευδείς διχοτομίες. Πάνω εναντίον πάνω. Εξουσία εναντίον εξουσίας. Κάτω μένει ο λαός, παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι είναι αντίθετες, αλλά ενεργούν συντονισμένα.

Η θέση μας είναι σαφής: δεν είμαστε με τις κυβερνήσεις, είμαστε με τους λαούς. Όχι με τα κράτη, αλλά με όσους αντιστέκονται. Όχι με τις ελίτ, αλλά με όσους αγωνίζονται για να ζήσουν.

Σήμερα, ενώ ο ιρανικός λαός αντιμετωπίζει διακοπή των επικοινωνιών, κατάσταση έκτακτης ανάγκης και στρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής, προσκαλούμε να ακούσουμε τις προειδοποιήσεις των συντρόφων μας ζαπατίστας: η καταιγίδα είναι παγκόσμια· όποιος πιστεύει ότι δεν τον αφορά, ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτόν ή αυτήν, κάνει λάθος. Μπροστά σε αυτή την καταιγίδα, δεν υπάρχουν σωτήρες ούτε λύσεις από ψηλά. Αυτό που υπάρχει είναι η επείγουσα δυνατότητα να ενώσουμε τους αγώνες των αποκάτω, να αναγνωρίσουμε το κοινό πεπρωμένο όσων αντιστέκονται στο κεφάλαιο, στον ιμπεριαλισμό και σε όλες τις μορφές κυριαρχίας.

Απλώνουμε το χέρι μας προς τον ιρανικό λαό.

Όχι για να τον κηδεμονεύσουμε.

Όχι για να μιλήσουμε εκ μέρους του.

Αλλά για να πούμε: δεν είστε μόνοι.

Γιατί ο αγώνας στο Ιράν είναι και αγώνας για τη ζωή παντού.

Και γιατί μόνο από τα κάτω, όλες και όλοι μαζί, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την καταιγίδα και να φανταστούμε την επόμενη μέρα.

Από τις διαφορετικές γωνιές του κόσμου που αντιστέκονται και εξεγείρονται.

πηγή: https://enlacezapatista.ezln.org.mx

Υπογραφές:

Ejército Zapatista de Liberación Nacional – EZLN
Congreso Nacional Indígena – Concejo Indígena de Gobierno
Αντιεξουσιαστική Κίνηση – Antiauthoritarian Movement. Greece
Acción Alternativa para la Calidad de Vida. Grecia
Alerta Feminista. Francia
Ambasada Rog, Ljubljana. Eslovenia
AmericaSol 12, Aveyron. France
Antiavtoritarna platforma. Eslovenia
Antsetik Ts’unun
Asamblea Libertaria Autoorganizada Paliacate Zapatista. Grecia
Asamblea Nacional por el Agua, la Vida y el Territorio. México
Asociación Cultural Ambiental de la península de Mani. Grecia
Asociación mexicana para la cooperación en Chiapas AMECOCH
Assemblea No Guerra, Palermo. Italia
Associazione Jambo. Italia
Associazione Ya Basta! Milano. Italia
Ateneo Libertario – Milano. Italia
Autogestione in Movimento-Fuorimercato. Italia
Batec Zapatista, Barcelona, Catalunya
Be für Bipocforfuture. Deutschland
Brigada Ricardo Flores Magón, La Paz, B.C.Sur, México
Cafe Libertad Kollektiv. Alemania
Café Cultural Infinito, México.
Cafè Rebeldía-Infoespai, Barcelona, Catalunya
CafeZ. Bélgica
Caracoleras De Olba, Teruel. Estado Español
Carea. Alemania
Carovane Migranti. Italia
Casa Comunitaria.
Casa dei Popoli, Genova. Italia
Casa Madiba Network, Rimini. Italia
Casa Ojalá کاسا اوخالا. / México
Centro de Documentación sobre Zapatismo (CEDOZ). Estado Español
Centro studi per l’Autogestione. Italia
Circolo Libertario «Emiliano Zapata», Pordenone. Italia
Citizens Summons, Bonn. Alemania
Colectiva Corazón del Tiempo
Colectiva Zapatista Somos Batallas Ganadas
Colectivo Abya Yala. Mallorca
Colectivo Armadillo Suomi. Finlandia
Colectivo Calendario Zapatista. Grecia
Colectivo de traducción francófona «Flor de la palabra» (Francia/Bélgica/Suiza)
Colectivo el capitán Ahuizote. CCH-Sur, CDMX.
Colectivo La Insurgente, Jobel. Chiapas
Colectivo Mientras tanto del Estado de México
Colectivo Sí a la Vida. (Defensa territorio). Coahuila, México
Colectivo Zapatista de Lugano. Suiza
Collettivo UtopiA di Marigliano, Napoli. Italia
Comitato Chiapas «Maribel» – Bergamo. Italia
Comitato di Base No Muos – Palermo. Italia
Comitato piazza Carlo Giuliani. Italia
Comité de mujeres Chiapas-Kurdistán
Comité de Solidaridad con Kurdistán-CDMX
Comité de Solidaridad con América Latina (COSAL) Asturias/España
Comunidad Okupa de Prosfygika, Atenas. Grecia
Confederación General del Trabajo (CGT). Estado Español
Confederazione sindacale nazionale USI 1912. Italia
Cooperazione Rebelde Napoli. Italia
Coordinadora de Pueblos y Organizaciones del Oriente del Estado de México en Defensa de la Tierra, el Agua y su Cultura-CPOOEM.
Coro Libertario «La Rojinegra». Departamento Hautes-Pyrénées 65. Francia
CSA Intifada Empoli. Italia
CSPCL, Paris. Francia
Custodios del Arroyo San Miguel. (Defensa del agua para siembra). Coahuila, México
de:criminalize e.V.
Der Jugend im Exil»Ba’hamad»
El Grupo de La Puerta, Puebla/CDMX
El Tekpatl periódico crítico y de combate.
Empleados de la Cooperativa VIO.ME, Tesalónica. Grecia
Escuelas para Chiapas/ Schools for Chiapas -Chiapas/ EEUU
Espacio de Lucha contra el olvido y la represión (Elcor)
Espacio de Mujeres y la sexta jovel. Chiapas. México
Fédération Sud éducation (Francia)
Federazione Anarchica Siciliana
Feminists for Jina
Frankfurt International. Alemania
Frente de Acción por Palestina Gudar-Javalambre, Teruel. Estado Español
Gemeinsame Kämpfen – Feministische Organisierung für Selbstbestimmung und Demokratische Autonomie
Geo-grafías Conunitarias, Puebla. México
Grupo de Trabajo No Estamos Todxs.
Grupo Tlali Nantli
Gruppe B.A.S.T.A. Münster. Alemania
Gruppo Anarchico Bakunin – FAI Roma e Lazio
Ibili fundazioa, País Vasco
Iniziativa Libertaria – Pordenone/Italy
Instituto Cultural Autónomo Rubén Jaramillo Ménez
Interventionistische Linke (iL). Alemania
Judíxs Antisionistas contra la Ocupación y el Apartheid (Chile)
Kolectivo Txiapasekin. País Vasco.
Komite Internazionalistak, Ermua. Pais Vasco
La Vida, zapatisticni krožek, Ljubljana. Eslovenia
Laboratorio Popular de Medios Libres
Lumaltik Herriak. País Vasco
Lxs Hijxs del Maíz Pinto, Tlaxcala
Mexicogruppen IF. Dinamarca
Mexiko-Solidarität Österreich. Alemania
Mujer Libre Colima
Mujeres y disidencias de la Sexta en la otra Europa y Abya Yala
Mujeres y la Sexta – Abya Yala
München International. Deutschland
Murga Los Quijotes de la Fuente Viva
Mut Vitz 13, Marsella. Francia
Mut Vitz 31, Toulouse. Francia
Nodo de Derechos Humanos (NODHO) – México
Nodo Solidale Roma/México
Ökumenische Büro für Frieden und Gerechtigkeit e.V.
Organización Fraternal Negra Hondureña, OFRANEH
Pallasos en Rebeldía
Partito della Rifondazione Comunista – Federazione di Genova
Periódico La Flor, In Xóchitl In Cuicatl
Publicaciones de l@s Extranjer@s, Tesalonica. Grecia
Pueblos Unidos de la Región Cholulteca y de los volcanes
Radio Zapatista Sudcaliforniana, La Paz, Baja California Sur, México
Raíces en resistencia, Tlatelolco, Ciudad de México
Red de Resistencia y Rebeldía Jo’, Mérida, Yucatán
Red de Resistencia y Rebeldía Nuevo León. Monterrey, México
Red de Resistencia y Disidencia Sexual y de Género
Red de Resistencias y Rebeldias AJMAQ
Red de Solidaridad con Chiapas. Buenos Aires – Argentina
Red Sindical Internacional de Solidaridad y de luchas. África, las Américas, Europa y Medio Oriente
Red Universitaria Anticapitalista – México
Red Ya-Basta-Netz (Alemania)
Redazione di Comune
Resistencias Enlazando Dignidad – Movimiento y Corazón Zapatista
Revista Viento Sur (Estado Español)
Secrétariat aux Relations Internationales de la Fédération Anarchiste (Français)
Sicilia Libertaria – Giornale Anarchico
SICILIEZAPATISTE Sicilia, Italia
Solidaritätskomitee Mexiko-Salzburg, Alemania.
Solidarité avec les Travailleurs en Iran – SSTI
Tatawelo. Italia
Tejiendo Organización Revolucionaria – TOR. México
Terra Insumisa Alcamo/Sicilia Sud Globale, Sizilien, Italia
Unión de Sindicatos Solidaires, Francia
Unión Popular Apizaquense Democrática Independiente (UPADI)
Vendaval, cooperativa panadera y algo más, CDMX.
Void Network. Atenas, Londres, Nueva York, Río de Janeiro.
Y Retiemble! Madrid
Ya Basta! Êdî bese! (Noreste de Italia)
20zln. Italia

Figuras públicas
Bárbara Pohlenz. México
Bernard Duterme. Centre tricontinental – CETRI
Carlos Taibo, Madrid.
Carolina Coppel Urrea
Cesar López Negrete
Diego Enrique Osorno, periodista y director de cine, México
Jaime Pastor, redactor de la Revista Viento Sur. Estado Español
Jérôme Baschet, historiador (Francia/México)
Jorge Alonso, Cátedra Jorge Alonso
Luciana Kaplan, directora de cine, productora y guionista.
Márgara Millán, Red de feminismos descoloniales, México
Miguel Urbán, ex-eurodiputado y miembro de Anticapitalistas. Estado Español
Orly Noi (Mojgan), Periodista y traductor, Luchadora por los derechos humanos (Jerusalén, Israel)
Oscar Olivera, Luchador social por el agua y vida (Cochabamba, Bolivia)
Raúl Zibechi. Periodista. Uruguay
Valentina Leduc. Documentalista independiente. México.

Personales
Adnan Zare
Alejandro Rodríguez Andrade, Colima, México
Alexis Daniel Rosim Millán, México
Alicia Fernández Gómez -Estado español.
Aline González Balcázar
Amado Arturo Espinosa Guerrero, Tulancingo, Hgo.
Anayatzin Temores Alcántara
Andreas Bethmann, Bremen, Alemania.
Antonio Salgado Tejada
Areti Potsiou, Grecia
Asma-Esmeralda AbdAllah-Alvarez Ramírez
Aurélien Desclozeaux Marseille France
Azize Aslan, Kurdistán-México
Benjamín Becerra Absalón, México
Blanca Estrella Ruiz
Brian Michel Jiménez Luna (UNAM y UPN)
Carlos Andrade
Carlos Hernández Babún, León, Guanajuato
Carmen Diaz Aranda Luque
Catalina Luengas
Chloé LEGEAY. Belgium
Christine Pellicane Paris France
Christy Petropoulou, Profesora en la Universidad del Egeo
Citlali M Marino Uribe
Clara Ferri
Claudia Ledesma. México
Claudia Mora. Suiza
Claudio García Ehrenfeld, Investigador y docente. Instituto de Investigaciones Filológicas. UNAM
Cybèle David, Francia
Dalia Morales. Nayarit México
Danièle Jumet – Belgique (Belgica)
David Zarate
Diana Itzu Luna
Eirini Koumparouli, Grecia
Elga Matilde Mejia Aguilar
Elisa Berdini
Ernesto Flores Escareño, Adherente a La Sexta, Zacatecas.
Francisca Urias Hermosillo
Giorgos Moschos, Grecia
Hamidreza Vasheghanifarahani
Héctor Abraham Borrego Duran
Houshang Koochaki
Jacinto Robles Pérez.
Javier Maisterrena Zubirán
José Agustín Maldonado Loyola
José Luis García Valero. Activista. Coahuila, México
Joseph Kempf, Montreuil, France
Juan Carlos Capanegra. País Valencià
Julio César Ramírez, Torreón, México
Julio González, Guadalajara, México
Laura Rodríguez RebelKat, CDMX.
Laura Ulloa
Lev Jardón Barbolla
Linda Quiquivix, geógrafa (Estados Unidos y Guatemala)
Lizet Delgado Calderón. México
Lotte Heinl.
Luiz López
Lydia L. Lorenz (Grecia)
Lylia Palacios. Monterrey, México.
María Del Pilar Lopez Reyes.
María Elena Saavedra Romero
María Isabel Pérez-Enríquez
Martín Méndez. México
Michelle Solano
Mimma Grillo, Siciliezapatiste, Italia
Moisés Perera Lezama
Nadkaro. Irán
Nantik Meche, Chiapas, México.
Neftalí Miranda Pineda, México
Nesar Mohammadi, de Irán desde CDMX
Nicandro Rodríguez Martínez
Nikolaos Koutsias, Grecia
Nofret Berenice Hernández Vilchis
Pedro Zamora, México.
Pepe Mejía. Periodista. Madrid. Estado Español
Peyman Vahabzadeh, Professor of Sociology, University of Victoria, Canada
Philippe Maymat. France
Rajesh Ramakrishnan, India
Raúl Prada Alcoreza
Rodolfo Girón (México)
Rogelio Ramirz
Román Munguía Huato. Guadalajara, México
Rosa Evelia Montaño Centeno
Rosa Pastel Querétaro
Rosángela Pérez Mendoza
Santiago Bastos Amigo, México
Santiago Quevedo, Colombia
Sara Bravo
Sergio Rodrigo Lomelí Gamboa.
Shauna Gunderson
Silvana Rabinovich, UNAM, México
Sonja Santiana Cruz, Sicóloga, Alemania/Ecuador
Targol Mesbah
Vladimir Praxedes Villamil Martínez, Playa del Carmen, Quintana Roo
Yibi Gash Kallaumari
Yolanda Niell
Yolanda Nime. UruMex

Το άρθρο Για τη ζωή και την αξιοπρέπεια του Λαού του Ιράν εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Να σημειωθεί ότι ο ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης έχει δώσει εντολή προς την προϊστάμενη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης προκειμένου να διερευνηθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τραυματίστηκαν οι τέσσερις εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ.

«Ευτυχώς οι συνάδελφοι είναι όλοι καλά στην υγεία τους με τους τρεις να έχουν πάει ήδη σπίτι τους με κατάγματα στα άκρα, ενώ ένας βρίσκεται ακόμα σε νοσηλεία, καθώς είχε πολλαπλά κατάγματα. Ευχόμαστε σε όλους γρήγορη ανάρρωση και ελπίζουμε να τους έχουμε σύντομα ξανά κοντά μας.

Την ίδια μέρα, παρακολουθούμε συγκλονισμένοι την τραγωδία στα Τρίκαλα και θρηνούμε για τις τέσσερις νεκρές εργαζόμενες στο εργοστάσιο “Βιολάντα” (μια ακόμα μέχρι αυτή την ώρα αγνοείται). Η σύμπτωση αυτή έρχεται να μας υπενθυμίσει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η διαφορά ανάμεσα στο “ευτυχώς υπήρξαμε τυχεροί” και μια τραγωδία είναι πολύ μικρή» σημειώνει το σωματείο τονίζοντας μεταξύ άλλων ότι στην επέμβαση του συνεργείου εξωτερικών υδραγωγείων «“είμαστε τυχεροί που δεν θρηνήσαμε κάποιο θύμα”. Δεν χωράει αμφιβολία για το τι θα γινόταν αν οι εργασίες γινόταν από τρίτους, με το – συνήθως – μη έμπειρο προσωπικό τους και χωρίς καθόλου μέτρα ασφαλείας, αρκεί να θυμηθούμε ότι πριν αρκετά χρόνια, σε φρεάτιο της εταιρείας στη Σίνδο είχε σκοτωθεί εργολαβικός εργαζόμενος».

Το σωματείο απαιτεί από την εταιρεία να υπάρξει άμεση σύσταση επιτροπής που θα διερευνήσει τα αίτια του ατυχήματος. Σε συνεργασία με άλλους εργαζομένους θα προτείνουν  συγκεκριμένες παρεμβάσεις και μέτρα ασφαλείας για να διασφαλιστεί ότι αντίστοιχο περιστατικό δεν πρόκειται να ξανασυμβεί. «Δηλώνουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η λογική του “πάμε και όπου βγει” στην ΕΥΑΘ δεν χωράει» καταλήγει το Σωματείο Εργαζομένων στην ΕΥΑΘ στην ανακοίνωσή του.

Το άρθρο Σωματείο Εργαζομένων στην ΕΥΑΘ: Η λογική του «πάμε και όπου βγει» στην ΕΥΑΘ δεν χωράει εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Την Κυριακή το Καραβάνι του Λαού- που ξεκίνησε από διαφορετικές αφετηρίες- έφτασε στο Βελιγράδι, και χθες το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, όπου δόθηκε συνέντευξη Τύπου στον κοινωνικό χώρο Οβραντέρα . Το Καραβάνι θα συνεχίσει προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα, την Άγκυρα και ακολούθως στα συροτουρκικά σύνορα για να φθάσει στο Κομπάνι που πολιορκείται στη ΒΑ Συρία.

Aναδημοσίευση από το infolibre.gr

Όπως ειπώθηκε στη συνέντευξη Τύπου, η γενική επίθεση των νεοκυβερνητικών δυνάμεων του τζιχαντιστή Αλ Σάραα σε συνεργασία με το τουρκικό κράτος κατά των επαναστατημένων καντονίων των Κούρδων της Ροζάβα στη Βορειοανατολική Συρία, έχει σημάνει ξεσηκωμό στις τάξεις τους προς υπεράσπιση του κοινωνικού μοντέλου της αυτοδιοίκησης και της οργάνωσης από τη βάση. Αλλά προκαλεί και συναγερμό στον αλληλέγγυο κόσμο, που κινητοποιείται μέσα στις ευρωπαϊκές πόλεις. Κάποιοι εξ αυτών πήραν την πρωτοβουλία γι’ αυτό το Καραβάνι προς υπεράσπιση της επανάστασης και ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.

Τα μέλη του καραβανιού χαιρέτησαν τον αλληλέγγυο κόσμο που τους υποδέχτηκε και  ανέδειξαν τη σημασία της έκβασης του υπαρξιακού πολέμου που έχει κηρυχθεί στη Ροζάβα. Χαρακτήρισαν το εγχείρημα των αντιστεκόμενων  μια ελπιδοφόρα πρόταση για την οργάνωση μιας κοινωνίας με θεμέλιο την εμφυλη, εθνοτική και οικονομική ισότητα. Ο αγώνας στο Κομπάνι και την ΒΑ Συρία είναι μέρος των αγώνων ενάντια στην καταπίεση και την καταπάτηση των ανθρώπινων ελευθεριών, ενάντια στις ληστρικές επιθέσεις και τις γενοκτονίες που ενορχηστρώνουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

“Το Κομπανί ενώνει τους νέους σε όλο το κόσμο […]  το κάλεσμα για τη Ροζάβα είναι κάλεσμα ενάντια στη καπιταλιστική κυριαρχία.”

Το καραβάνι ξεκίνησε από Βερολίνο, Κολωνία, Μασσαλία και από Βιέννη κατευθύνθηκε Λιουμπλιάνα, Βελιγράδι και απόψε Θεσσαλονίκη. Αύριο αναμένεται τα μέλη του να συμμετάσχουν σε συγκέντρωση το απόγευμα (δείτε άλλη σχετική ανάρτηση). Τετάρτη πρωί θα αναχωρήσουν για την Τουρκία.

Χάρτης με τις εξελίξεις των τελευταίων ωρών

Από την υποδοχή του Καραβανιού στην Λιουμπλιάνα:

Το Καραβάνι του Λαού εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«Η Επανάσταση της Ροζάβα βρίσκεται υπό μια υπαρξιακή απειλή. Ο Τζολάνι, ο ηγέτης του νέου τζιχαντιστικού καθεστώτος της Συρίας, απαιτεί από τους Κούρδους και τους λαούς της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας να παραδώσουν ό,τι έχουν χτίσει.

Ως άτομα από όλους τους οργανισμούς, τις ηλικίες και τις χώρες. Ως γυναίκες, νέοι, διεθνιστές, δημοσιογράφοι, δάσκαλοι, εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, επαναστάτες, διεθνείς και ανθρωπιστικές οργανώσεις και όλοι όσοι θέλουν να δημιουργήσουν μια ελεύθερη ζωή σε όλες τις περιοχές του κόσμου, σας καλούμε να συμμετάσχετε σε μια συνοδεία που κατευθύνεται προς τα σύνορα της Ροζάβα.

Αυτά τα σύνορα που επιβάλλονται από αυταρχικά καθεστώτα γκρεμίζονται από όλες τις πλευρές καθώς ο κουρδικός λαός, σε ένδειξη αλληλεγγύης με όλους τους λαούς της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, κινητοποιείται. Τώρα πρέπει να ενώσουμε μαζί τους και να πάμε στα σύνορα του Κομπάνι, του ιστορικού συμβόλου της αντίστασης κατά του ISIS, που απελευθερώθηκε το 2014 από θαρραλέες γυναίκες και άνδρες. Το Κομπάνι βρίσκεται επί του παρόντος υπό πολιορκία και για άλλη μια φορά αντιμετωπίζει την απειλή να καταλυθεί από φασιστικές ισλαμιστικές συμμορίες».

Το άρθρο Το «Καραβάνι του Λαού» ταξιδεύει προς το Κομπάνι-Συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

4 νεκρές εργαζόμενες και 1 αγνοούμενη από την νυχτερινή βάρδια 12 εργαζομένων στο εργοστάσιο της Βιολάντα.

Το κάλεσμα της συλλογικότητας Rossonero

Έτσι ξυπνάμε άλλη μια μέρα, έτσι γυρνάμε ή μάλλον δεν γυρνάμε από τις δουλειές μας στον κόσμο της εργοδοτικής απληστίας και της εκκωφαντικής κρατικής αδιαφορίας, στον κόσμο της μνημειώδης υποστελέχωσης των επιθεωρήσεων – ή της εγκληματικής ανυπαρξίας και αδιαφορίας της – στον κόσμο της ασύμμετρης εντατικοποίησης της δουλειάς.

Στον κόσμο αυτό, τα «ατυχήματα» των εργατριών είναι δολοφονίες των αφεντικών. Αυτός είναι ο ακήρυκτος πόλεμος των ημερών μας, ο πόλεμος που δεν τον βλέπει κανείς και καμιά, που δεν ακούγεται ποτέ και πουθενά. Αυτός είναι ένας καθημερινός πόλεμος που δεν θα τρέξουν να τον καταδικάσουν οι κάθε λογής αρμόδιοι, οι πάσης φύσεως υπεύθυνοι, είναι ένας πόλεμος που δεν θα γίνει πρώτη είδηση στα δελτία και δεν θα σπεύσουν τα κανάλια να φιλοτεχνήσουν γκράφικς για να τον περιγράψουν.

Μόνο το περασμένο έτος σημειώθηκαν 200 δολοφονίες στους χώρους δουλειάς με επίσημους φορείς να κάνουν λόγο, όσο αναφορά τις αιτίες, την έλλειψη μέτρων ασφαλείας, την ανυπαρξία ελέγχων καθώς και την αύξηση άγχους και κόπωσης.

Κουράγιο και δύναμη στις οικογένειες όλων των εργαζόμενων.

Δεν είναι η «κακιά η ώρα» είναι ανθρωποθυσίες στο βωμό του κέρδους.

Στηρίζουμε – Συμμετέχουμε στη σημερινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 18.00 στην πλατεία Ρήγα Φεραίου.

Το άρθρο Rossonero: Δεν είναι η «κακιά η ώρα» είναι ανθρωποθυσίες στο βωμό του κέρδους εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.