Σχόλια σε: Η εκδίκηση της παιδικότητας. Του Νίκου Νικήσιανη https://alterthess.gr/i-ekdikisi-tis-paidikotitas-toy-nikoy-nikisiani/ Mon, 09 Oct 2023 17:17:26 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.0.8 Από: Nikolaos Nikisianis https://alterthess.gr/i-ekdikisi-tis-paidikotitas-toy-nikoy-nikisiani/#comment-978 Mon, 09 Oct 2023 17:17:26 +0000 https://alterthess.gr/?p=115179#comment-978 Σε απάντηση στο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ.

Σύμφωνοι. Ατόπημα. Δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ό,τι μπορεί να πληγώσει κάποιον ή κάποια.

]]> Από: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ https://alterthess.gr/i-ekdikisi-tis-paidikotitas-toy-nikoy-nikisiani/#comment-977 Mon, 09 Oct 2023 12:56:45 +0000 https://alterthess.gr/?p=115179#comment-977 Σε απάντηση στο Nikolaos Nikisianis.

Αν όντως δεν γνωρίζουμε πολλά η και λιγότερα, θεωρώ σωστότερο να μην επεκτεινόμαστε σε αφορισμούς η λογικά άλματα και μάλιστα για πλάκα. Για κάποιους ανθρώπους είναι η ζωή τους.

]]> Από: Nikolaos Nikisianis https://alterthess.gr/i-ekdikisi-tis-paidikotitas-toy-nikoy-nikisiani/#comment-976 Mon, 09 Oct 2023 11:16:43 +0000 https://alterthess.gr/?p=115179#comment-976 Δημήτρη, χωρίς να ξέρω πολλά-πολλά, συμφωνώ νομιζω με όσα λες. Ο όρος “έντεχνο” στο κείμενο είναι σε εισαγωγικά και στα όρια της πλάκας, ακριβώς γιατί δεν χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι, αλλά για να πει περίπου αυτό που λες, ότι ο όρος είναι κάπως τεχνητός και συμπεριλαμβάνει διαφορά πράγματα και ότι τότε ευτυχως δεν υπήρχε για να του βάλουν κι αυτού του δίσκου την ίδια ταμπέλα. Καμία λοιπόν ενοχοποιηση από μένα του υπολοίπου έντεχνου, με ή χωρίς εισαγωγικά!

]]> Από: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ https://alterthess.gr/i-ekdikisi-tis-paidikotitas-toy-nikoy-nikisiani/#comment-975 Mon, 09 Oct 2023 10:23:17 +0000 https://alterthess.gr/?p=115179#comment-975 Διαβάζοντας το άρθρο του συμπαθούς κατά τα άλλα Νίκου Νικήσιανη. Πριν ακόμη προλάβουμε να χαρούμε και για τα επινίκια, διότι αυτό συνέβη για την ΠΟΛΗ ΑΝΑΠΟΔΑ, νίκησε και μπράβο σε όλες και όλους, για την συνέπεια, την προσπάθεια και το αποτέλεσμα. Έφτασα στο σημείο: “(δόξα τον θεό, τότε δεν υπήρχε ακόμα «έντεχνο»)”. Προς μεγάλη μου έκπληξη και στενοχώρια, βρέθηκα μπροστά από έναν άσκοπο και άσχετο αφορισμό του οποίου τη θέση και την σημασία αδυνατώ να καταλάβω. Ο όρος ΕΝΤΕΧΝΟ δεν αποτελεί αυτοπροσδιορισμό για όλους όσους περιλαμβάνονται σε αυτόν (συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος). Είναι ένας σημειολογικός νεολογισμός στον χώρο της Τέχνης μας, τον οποίον εφηύραν κάποιοι αποθηκάριοι των δισκογραφικών εταιριών, προκειμένου να δημιουργήσουν ένα ακόμη ράφι στις αποθήκες τους. Ωστόσο ως χρήση διευκόλυνε ακόμη και τον κόσμο στην προσπάθεια να απαντήσει τι είδους μουσική και τραγούδι αγαπά. Δεν θα απαριθμήσω το πόσοι και ποιοί σπουδαίοι ομότεχνοι κατατάσσονται πλέον στη συνείδηση του κοινού μέσα σε αυτόν. Προσωπικά διαφωνώ με τον όρο και μπορεί κάποιος πολύ άνετα να βρει δημόσιες τοποθετήσεις μου, στις οποίες αμφισβητώ τον όρο ως αδόκιμο και μάλιστα διαχωρίζω την καλλιτεχνική μου προσπάθεια από αυτόν. Ίσως αυτό όμως να μην έχει και μεγάλη σημασία. Το ατόπημά σου φίλε Νίκο βρίσκεται ακριβώς εδώ λοιπόν. Ενώ άνθρωποι – καλλιτέχνες του ΕΝΤΕΧΝΟΥ (με βάση και πάλι το λέω την συναντίληψη του κοινού, ακόμη και ο αείμνηστος Παπάζογλου ανήκει σε αυτό) αποτέλεσαν ένθερμους πολιτικούς υποστηρικτές της προσπάθειας της ΠΟΛΗΣ, αίφνης λοιδορούνται απρόκλητα και χωρίς λόγο. Διότι κακά τα ψέματα. Εφόσον: “ευτυχώς δεν υπήρχαν τότε…”, προφανώς κακώς υπάρχουν και σήμερα! Με εκτίμηση Δημήτρης Ζερβουδάκης

]]>